https://virgool.ir/feed/@m_11934671fa2026-11-11 01:16:26https://files.virgool.ir/upload/users/3973962/avatar/wh0WAj.jpghttps://virgool.ir/@m_11934671https://virgool.ir/@m_11934671/فکر-هایی-که-زور-می-شوند-a2uysbws8hq1آنچه در ذهن آدم ها بوده، هنوز هست؛آنها،تا ابد، آنطور که می خواهند فکر می کنند؛،نشان می دهند تغییر کردند،اَما یقین دارم،آنها به فکرشان پیروز نمی شوند،فکر انسان ها را نمیتوان تغییر داد،مانند حقیقت،باور انسان ها تلخ است،مانند حقیقت،فکر انسان ها زور می شود و زور آنها تلخ است،مانند حقیقت؛زندگی را آن لحظه می فهمی،که می فهمی،فکر انسان ها،زوریست،که تغییر نمی کند.؛نیکناز دانش کاظمینیکناز دانش کاظمیWed, 22 Oct 2025 20:37:58 +0330https://virgool.ir/@m_11934671/رایانکوچک-ترین-شهید-ایران-iogr1blxaaxeکودک کوچک بی گناه،در آرامش خوابیده بود توی تخت گرم و نرمش. او هنوز نمیدانست دنیا چه جور جاییست هنوز نمی دانست اسمان چه رنگی است!او حتی هنوز حروف ج و ن و گ  را بلد نبود،که بخواهد جنگ را بسازد! او داشت خواب آرامش را می دید او داشت  خواب زندگی را می دید داشت در خواب تصور می کرد دنیا چه رنگی است چجور جاییست که ناگهان،صدای بمب و موشک و خمپاره او را از تصورات رنگارنگش فراری داد!کودک بی گناه زیر گریه زد، او آغوش مادر را میخواست! که ناگهان فهمید،مادری وجود ندرد که آغوشش پناهی برایش باشد!پدری وجود ندارد که مراقبش باشد!و بعد از چند دقیقه،برگشت به همانجا که 2 ماه پیش آنجا بود!رایان،به بهشت رفت و اکنون نام او در ایرن جاودانه باقی خواهد ماند!!نیکناز دانش کاظمینیکناز دانش کاظمیSat, 28 Jun 2025 17:11:13 +0330https://virgool.ir/@m_11934671/بیوگرافی-یک-آدم-مهربان-liwfmwa4xrh7معلوم نیست او چند سال دارد،شاید خیلی پیر باشد و قدیمی شده باشد!شایدم سالم مانده باشد و جوان باشد!معلوم نیست اما انگار او در زندگیش سخت تلاش کرده، سختی های بسیاری کشیده بود ، با آدم های متفاوتی روبرو شده بود و حواسش به همه چیز بود!خیلی دلم میخواست در زندگیم مثل او باشم و از او الگو میگیرم.حتی یک بار هم او را از نزدیک ندیده بودم اما شب ها گاهی در خیالاتم و گاهی واقعا باهم حرف میزدیم و من او را خیلی دوستش داشتم!یک شب با او حرف میزدم آن روز روز سختی داشتم و آدم های مختلفی اعصابم را خورد کرده بودند! به او گفتم امروز حالم خوب نبود و همه داشتند اعصابم را خورد میکردند! اما او آن جواب کوتاه همیشگی را نداد! نگفت چه بد! یا امیدوارم خوب بشی! داستان زندگیش را برایم تعریف کرد داستانی که اصلا باور نمیکردم واقعی باشد! و خیلی شبیه داستان خودم بود! شروع کرد به گفت: سیزده سال دارم و مادرم را هیچ کس ندیده است! حتی خودم! نمیدانم او کیست و اصلا من را چگونه و کی به دنیا آورده است! حتی پدرم را هم ندیدم! کل زندگیم را فقط یک نفر کنارم بود و او تماماً کنارم بود و هوایم را داشت.یک سالم بود و تنها بلد بودم گریه کنم! تا کسی من را بغل میکرد با تمام وجود احساساتش را بغل میکردم در آغوشش جا میگرفتم. اولین کس هایی که بغلم می کردن احساس خوبی به من میدادند و من آن احساسات را در تمام وجودم پهن میکردم. کم کم بزرگ شدم موقع راه رفتن زمین میخوردم اما آن یک نفر نمی گزاشت من با زمین برخورد کنم و مراقبم بود،من را تشویق میکرد و دوباره آن احساسات در وجودم پهن می شدند و تمام وجود من پر شده بود از آن احساس خوب. تا اینکه بزرگ تر شدم و به مدرسه رفتم. یک روز یکی از دوستانم به من گفت که تو نه پدر داری نه مادر! و انجا بود که وجودم آن احساسات خوب را طرفی جمع کرد و روی نصف باقی مانده آن نوشت "غم" آنجا کمی از آن قسمت پر شد! بعد از چند سال به ندرت بخش شادی کم میشد اما بخش غم دائما درحال پر شدن بود!حتی آن یک نفر هم به فکر من نبود! دائم من را سرنش و ناراحت می کرد! هر روز سعی می کرد آدم هایی را تحمل کند و با آنها خوب رفتار کند که نه من آنها را دوست نداشتم نه خودش. هر روز به چیز های ناراحت کننده ای فکر میکرد که نه من از آنها لذت می بردم نه خودش! اگر شکست میخورد،اگر نمره بدی میگرفت، اگر در کاری موفق نمی شد، من و خودش را سرزنش می کرد و یک روز تمام با خودش قهر بود! آنقدر ذهنش را درگیر کرده بود که کم کم بخش شادی وجود من و او داشت تمام میشد!می دانی اخلاق من بد نبود! سعی میکردم همه را راضی نگه دارم و با همه خوب باشم و خب، آن فرد مراقب من هم همین بود! سعی می کرد با همه خوب باشد اما خبر نداشت که با خودش بد است!خودش را ناراحت کرده!کم کم آنقدر پر از احساس غم شده بودم که سخت کار میکردم و سخت نفس می کشیدم! دیگر احساس شادی نمی کردم دلم می خواست بیخیال باشم و دنبال آرامش و شادی بروم و برای چند ماهی نه کسی اعصابم را خورد کند نه کسی ناراحتم کند! دوست دارم بروم یک جای دور و احساس غم را توی رودخانه بریزم تا دوباره مثل قبل وجودم پر شود از شادی!نمیدانستم اگر بگذارم حرف بزند میخواهد تا کی حرف بزند. کنجکاو شده بودم و مجبور شدم حرفش را قطع کنم از او پرسیدم:تو کیستی؟!. تو را تاحالا از نزدیک ندیدم! چه کسی مراقب توست؟. برای مدتی سکوت کرد و جوابم را نداد و بعد به آرامی با لحنی آرام شروع کرد به سخن گفتن و گفت: منم! قلب تو! و آن آدمی که مراقبم است تویی! تویی که اصلا حواست به من و احساساتم نیست!. اشک هایم گوله گوله از روی صورتم بر روی او می ریخت و من حتی به این فکر نمی کردم که این همه سال به چیزی فکر می کردم که در وجود خودم بود و خودم با او زندگی میکردم!و همان جا بود که تصمیم گرفتم از این به بعد مراقب قلبم باشم! و احساس غم را از آن موجود کوچک بیرون بریزم! اما یک حقیقت تلخی وجود داشت!تنها راه خالی کردن آن احساس از قلبم بریدن درِ آن بود که اگر تصمیم به همچین کاری می کردم،او و من به سوی آسمان پر می کشیدیم... در قلب شما هم این حقیقت وجود دارد! هیچ وقت قلبمان خالی از غم نمیشود! و همیشه کمی غم در وجودمان هست! اما می توانیم سعی کنیم که تمام جای آن را به این موجود کوچک ندهیم بلکه کمی از آن را به غم اختصاص دهیم! با گذشتن از موضوعات غمناک و خندیدن به آنها!قلب من هنوز زندست! گرچه خالی از غم نیست اما هنوز می تپد و خون را به تمام وجودم پمپاژ می کند! می خواهم طول عمر او را زیاد کنم و از این به بعد شادی را به قلبم هدیه دهم!و در آخر قلب؟ راستش نمی‌دانم چیست، اما این را می‌دانم که فقط جای آدم های خیلی خوب است...(نادر ابراهیمی) نویسنده:نیکناز دانش کاظمینیکناز دانش کاظمینیکناز دانش کاظمیThu, 24 Apr 2025 17:05:34 +0330