https://virgool.ir/feed/@m_11855430fa2026-11-11 17:21:15https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_11855430https://virgool.ir/@m_11855430/بوق-آخر-در-خیابون-ساحلی-nnir7ec90oouبارون تازه بند اومده بود. خیابون ساحلی مثل همیشه خلوت بود و من اون روز از همه چی خسته‌تر. ماشینم یه پژو خاکستری که بیشتر از خودم نفس نفس می‌کشید.کنار یه کافه قدیمی پارک شده بود. صدای بارون هنوز رو سقف ماشین می‌چکید، ریز و منظم، مثل چیزی که دلش نمی‌خواست تموم شه.خواستم فقط یه دور کوتاه بزنم، واسه خالی شدن ذهن. اما جاده یه جوری منو می‌کشید جلو. پادکست توی ماشین پخش می‌شد، ولی هیچ جمله‌ای نمی‌موند. فقط صدای برف‌پاک‌کن... که گه‌گاهی از روی شیشه رد می‌شد.چند دقیقه بعد دیدمش. یه ماشین سفید کنار جاده، چراغ خطرش روشن. یه دختر ایستاده بود کنار در، با یه روسری آبی و یه چتر که انگار خودش هم دیگه بهش ایمان نداشت.ترمز زدم.گفتم: «مشکلی پیش اومده؟»یه لبخند نصفه زد. گفت: « لاستیک پنچر شده، جک همراهم نیست.»رفتم سراغ صندوق عقب، جک و آچار رو درآوردم. همیشه کمک‌ رسومدن رو دوست دارم. نه از روی خوبی، از روی اینکه شاید یه روزی کسی هم واسه من همین کارو بکنه.زیر بارون، دستام پر از گل و آب شد. پیچ آخر رو که بستم، ماشینش دوباره رو پاهاش ایستاد.گفت: «نمی‌دونم چطور تشکر کنم.»گفتم: «لازم نیست. فقط قول بده یه روز اگه همچین موقعیتی پیش اومد، تو هم به یکی کمک کنی.»خندید و گفت: «قول می‌دم... ولی بعید میدونم از پسش بربیام.»اون لحظه هیچ‌کدوممون نمی‌دونستیم فردا دوباره همو می‌بینیم.فرداش صبح، سر همون مسیر، همون خیابون ساحلی. ماشین سفید جلوتر از من بود. نور آفتاب می‌خورد به شیشه عقبش و یه لحظه چشمم افتاد به همون روسری آبی. بوق زدم. برگشت، خندید. دستش رو از پنجره بیرون آورد، با اشاره گفت: «دنبال بیا.»اون روز تا شب با هم چرخیدیم. کافه‌ها، ساحل، حتی اون مغازه بستنی قدیمی که تابلوش هنوز کجه. باهاش یه حس عجیب داشتم؛ نه عشق، نه دلبستگی، یه جور آرامش آشنا، مثل وقتی یه آهنگ قدیمی رو بعد از سال‌ها می‌شنوی و یه‌هو دلت گرم می‌شه.شب که رسیدیم دم همون کافه‌ی دفعه‌ی قبل، گفت: «می‌دونی عجیبه؟ یه نفر یه روز تو رو از جاده پیدا می‌کنه، ولی شاید فردا دیگه نباشه.»گفتم: «مهم اینه که اون روز بودیم، نه فرداش.»چند روز بعد، یه پیام اومد.فقط نوشته بود:«ممنون که اون روز ایستادی... مسیر من جای دیگه‌ست، ولی اون لحظه رو یادم نمی‌ره. مراقب خودت باش.»از اون روز، هر بار از اون مسیر رد می‌شم، ناخودآگاه بوق می‌زنم.نه چون منتظرم کسی جواب بده... نه. فقط چون یه بخشی از من هنوز باور داره شاید اون بوق، جایی بین موجا و جاده و باد، یه لبخند دوباره بیدار کنه.گاهی با خودم فکر می‌کنم بعضی آدما میان فقط برای یه «توقف کوتاه». برای اینکه یه چیزی توی درونت دوباره روشن بشه و بره.نه برای موندن... فقط برای اینکه یادت یادت بندازه هنوز می‌تونی حرکت کنی.#دنده_عقب_با_اتو_ابزارحسین رفاهیحسین رفاهیMon, 24 Nov 2025 12:05:40 +0330