<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های مهدیس محمدی</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_11738282</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 06:48:22</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>مهدیس محمدی</title><link>https://virgool.ir/@m_11738282</link></image><item><title>راه سبز ما...</title><link>https://virgool.ir/@m_11738282/راه-سبز-ما-na3egc4n1gsr</link><description>سلام. اگه مهر۹۲ وقتی وارد دانشکده پزشکی شدم؛ بهم میگفتن آخرین سال تحصیلت یه پاندمی بزرگ اتفاق میافته باور نمیکردم ک حتی میخندیدم. روزای عجیبی بود. کیس های بیمارا توی واتس آپ به بحث گذاشته میشد.مورنینگ و ارائه مریض یا بصورت لایو یا بصورت همون ویس های واتس آپ شیر میشد.این وسطا کشیکایی رو میدادیم که حتی چهره همدیگرو از پشت ماسک نمیشناختیم و باید میپرسیدیم که شما؟ یا از آوای صدای اون فرد میفهمیدیم که عزیزدل و همکارمون و همکلاسمون هستن. ما قسم بقراط رو هم دسته جمعی نخوندیم  بصورت گروه گروه برای عزیزترین جملات تاریخ زندگیمون وارد امفی تئاتر شدیم. جمله ایی از قسم ما اینه که زان رو که طریق این سفر روبه روشنیست و  من امید دارم که روشنی اتفاق بیافته.به امید روزهاییی بهتر.???</description><category>مهدیس محمدی</category><author>مهدیس محمدی</author><pubDate>Sat, 19 Dec 2020 18:53:29 +0330</pubDate></item></channel></rss>