<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های leila sohrabi</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_11542383</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 13:48:29</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>leila sohrabi</title><link>https://virgool.ir/@m_11542383</link></image><item><title>قار قار کلاغ</title><link>https://virgool.ir/@m_11542383/قار-قار-کلاغ-fycskjer3ojd</link><description>قارقار کلاغ از وقتی یادم میاد قارقار کلاغ رو دوست نداشتم.رنگ سیاه کلاغ رو دوست نداشتم.یه جورایی کلاغ برام نحس و بدیمن بود.حتی اینکه آخر هیچ داستانی به خونه ش نمیرسید هم برام مهم نبود.الان که بیشتر با سیاهی و صداهای ناهنجار زندگی آشنا شدم، فهمیدم قاقار کلاغ چقدر قشنگه.وقتی با نگاه کردن به سیاهی کلاغ صدای کلاغ رو می شنوم، دلم قرص میشه که تو دل هر سیاهی، صدای زندگی رو میشه شنید.صدا هر قدر از نظر من گوش خراش و بد باشه، اما باز هم معنی زنده بودن رو میده.الان دیگه برام مهمه که کلاغ چرا به خونه ش نرسید؟ کجا مونده که نمیرسه؟ چرا اینهمه نرسیدن براش تجربه نمیشه که کاری کنه تا یه بار هم شده به خونه برسه؟</description><category>leila sohrabi</category><author>leila sohrabi</author><pubDate>Tue, 24 Jan 2023 20:32:19 +0330</pubDate></item></channel></rss>