https://virgool.ir/feed/@m_11510020fa2026-11-11 20:33:51https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_11510020https://virgool.ir/@m_11510020/سایه-ای-در-جنگل-شرقی-zi3opr6obua8فصل: سایه‌ای در جنگل شرقیتن‌سان و مرلین در کنار یکدیگر به‌سوی جنگل شرقی قدم برمی‌داشتند؛ جنگلی که درختان بلند و انبوهش، همچون دیواری عظیم، نور خورشید را می‌بلعیدند و سایه‌های تیره‌ای روی زمین می‌انداختند.مرلین تقریباً به تن‌سان چسبیده بود و پشت لباس او را محکم در مشت گرفته بود؛ انگار اگر لحظه‌ای از او فاصله می‌گرفت، سرنوشتش به دست شیاطین می‌افتاد! سرش را با احتیاط به چپ و راست می‌چرخاند و هر چند قدم یک‌بار، اطراف را زیر نظر می‌گرفت تا مطمئن شود هیچ موجود ترسناکی از میان درختان بیرون نمی‌خزد.تن‌سان، برخلاف همراه وحشت‌زده‌اش، با دقت مسیر را بررسی می‌کرد. شمشیرش را محکم در دست داشت و آماده بود در صورت ظاهر شدن هر شیطانی، بی‌درنگ به آن حمله کند. تمام فکرش درگیر دو چیز بود: پیدا کردن شیطان‌ها و رسیدن به ایران.او نمی‌دانست در انتهای این مسیر چه چیزی انتظارش را می‌کشد؛ اما یک چیز را خوب می‌دانست: تا زمانی که ایران را پیدا نکرده بود، دست از جست‌وجو برنمی‌داشت.در همین هنگام، صدایی نامشخص از میان درختان به گوش مرلین رسید.قدم بعدی‌اش را برنداشت.پاهایش انگار به زمین چسبیده بودند. تمام بدنش سفت شد و با چشمانی گرد، به تاریکی میان درختان خیره ماند.تن‌سان که متوجه توقف ناگهانی او شده بود، چند قدم دیگر برداشت؛ اما وقتی دید مرلین همچنان سر جایش خشک شده، با بی‌حوصلگی برگشت.— باز چی شده؟مرلین به‌آرامی سرش را به سمت او چرخاند. سعی داشت ترسش را پنهان کند، اما لرزش لب‌هایش تمام تلاشش را بر باد می‌داد.— تـ... تن‌سان... یه صدایی اومد. شنیدی؟تن‌سان ساکت شد.گوش سپرد.نسیمی میان شاخه‌ها می‌پیچید و برگ‌ها را به حرکت درمی‌آورد. صدای خش‌خش آرامی از زیر پایشان بلند می‌شد، اما هیچ صدای غیرعادی دیگری به گوش نمی‌رسید. با این حال، او با دقت اطراف را بررسی کرد و به دنبال کوچک‌ترین نشانه‌ای از حضور شیطان گشت.چیزی پیدا نکرد.اخم‌هایش در هم رفتند.— چه صدایی؟ من چیزی نشنیدم.مرلین با لحنی که بیشتر شبیه التماس بود تا توضیح، گفت:— به جون جفتمون راست می‌گم! با همین گوش‌های خودم شنیدم! صدای عجیبی بود... خیلی هم ترسناک!تن‌سان یک قدم به او نزدیک شد و با نگاهی جدی به چشم‌هایش خیره ماند.— اگه راست می‌گی، پس نشونم بده اون شیطان کجاست.مرلین چنان شوکه شد که انگار تن‌سان از او خواسته بود با دست خالی به جنگ صد شیطان برود!رنگ از صورتش پرید. فوراً دست‌های تن‌سان را گرفت و با لحنی آمیخته به وحشت گفت:— صبر کن! من فقط صداش رو شنیدم! از کجا بدونم دقیقاً کجاست؟ خودم که نمی‌تونم برم دنبالش!تن‌سان دستش را از میان دست‌های او بیرون کشید.— پس وقتی چیزی نمی‌دونی، کمتر سروصدا کن.این را گفت و به راه افتاد.مرلین با چهره‌ای درمانده چند لحظه به پشت او نگاه کرد. بعد، در حالی که زیر لب غر می‌زد، به دنبالش دوید.— خیلی خب! معلومه که وقتی شیطان اومد و من رو خورد، تازه می‌فهمی حق با من بود!تن‌سان حتی سرش را هم برنگرداند.— اگه به‌جای حرف زدن، مراقب اطرافت باشی، شاید قبل از اینکه خورده بشی، متوجهش بشی.— چه فصل: سایه‌ای در جنگل شرقیتن‌سان و مرلین در کنار یکدیگر به‌سوی جنگل شرقی قدم برمی‌داشتند؛ جنگلی که درختان بلند و انبوهش، همچون دیواری عظیم، نور خورشید را می‌بلعیدند و سایه‌های تیره‌ای روی زمین می‌انداختند.مرلین تقریباً به تن‌سان چسبیده بود و پشت لباس او را محکم در مشت گرفته بود؛ انگار اگر لحظه‌ای از او فاصله می‌گرفت، سرنوشتش به دست شیاطین می‌افتاد! سرش را با احتیاط به چپ و راست می‌چرخاند و هر چند قدم یک‌بار، اطراف را زیر نظر می‌گرفت تا مطمئن شود هیچ موجود ترسناکی از میان درختان بیرون نمی‌خزد.تن‌سان، برخلاف همراه وحشت‌زده‌اش، با دقت مسیر را بررسی می‌کرد. شمشیرش را محکم در دست داشت و آماده بود در صورت ظاهر شدن هر شیطانی، بی‌درنگ به آن حمله کند. تمام فکرش درگیر دو چیز بود: پیدا کردن شیطان‌ها و رسیدن به ایران.او نمی‌دانست در انتهای این مسیر چه چیزی انتظارش را می‌کشد؛ اما یک چیز را خوب می‌دانست: تا زمانی که ایران را پیدا نکرده بود، دست از جست‌وجو برنمی‌داشت.در همین هنگام، صدایی نامشخص از میان درختان به گوش مرلین رسید.قدم بعدی‌اش را برنداشت.پاهایش انگار به زمین چسبیده بودند. تمام بدنش سفت شد و با چشمانی گرد، به تاریکی میان درختان خیره ماند.تن‌سان که متوجه توقف ناگهانی او شده بود، چند قدم دیگر برداشت؛ اما وقتی دید مرلین همچنان سر جایش خشک شده، با بی‌حوصلگی برگشت.— باز چی شده؟مرلین به‌آرامی سرش را به سمت او چرخاند. سعی داشت ترسش را پنهان کند، اما لرزش لب‌هایش تمام تلاشش را بر باد می‌داد.— تـ... تن‌سان... یه صدایی اومد. شنیدی؟تن‌سان ساکت شد.گوش سپرد.نسیمی میان شاخه‌ها می‌پیچید و برگ‌ها را به حرکت درمی‌آورد. صدای خش‌خش آرامی از زیر پایشان بلند می‌شد، اما هیچ صدای غیرعادی دیگری به گوش نمی‌رسید. با این حال، او با دقت اطراف را بررسی کرد و به دنبال کوچک‌ترین نشانه‌ای از حضور شیطان گشت.چیزی پیدا نکرد.اخم‌هایش در هم رفتند.— چه صدایی؟ من چیزی نشنیدم.مرلین با لحنی که بیشتر شبیه التماس بود تا توضیح، گفت:— به جون جفتمون راست می‌گم! با همین گوش‌های خودم شنیدم! صدای عجیبی بود... خیلی هم ترسناک!تن‌سان یک قدم به او نزدیک شد و با نگاهی جدی به چشم‌هایش خیره ماند.— اگه راست می‌گی، پس نشونم بده اون شیطان کجاست.مرلین چنان شوکه شد که انگار تن‌سان از او خواسته بود با دست خالی به جنگ صد شیطان برود!رنگ از صورتش پرید. فوراً دست‌های تن‌سان را گرفت و با لحنی آمیخته به وحشت گفت:— صبر کن! من فقط صداش رو شنیدم! از کجا بدونم دقیقاً کجاست؟ خودم که نمی‌تونم برم دنبالش!تن‌سان دستش را از میان دست‌های او بیرون کشید.— پس وقتی چیزی نمی‌دونی، کمتر سروصدا کن.این را گفت و به راه افتاد.مرلین با چهره‌ای درمانده چند لحظه به پشت او نگاه کرد. بعد، در حالی که زیر لب غر می‌زد، به دنبالش دوید.— خیلی خب! معلومه که وقتی شیطان اومد و من رو خورد، تازه می‌فهمی حق با من بود!تن‌سان حتی سرش را هم برنگرداند.— اگه به‌جای حرف زدن، مراقب اطرافت باشی، شاید قبل از اینکه خورده بشی، متوجهش بشی.— چه توصیه‌ی دلگرم‌کننده‌ای! واقعاً از داشتن چنین دوست مهربونی احساس خوشبختی می‌کنم!مرلین هنوز مشغول غر زدن بود که ناگهان دوباره صدایی از میان درختان بلند شد؛ این بار واضح‌تر از قبل.خش‌خش...سپس صدای شکستن شاخه‌ای خشک.مرلین به‌آرامی سرش را چرخاند.و آن را دید.موجودی سیاه‌پوشیده در سایه، با اندامی غیرعادی و چهره‌ای که از فاصله‌ی دور هم وحشت‌آور به نظر می‌رسید، پشت تنه‌ی درختی ایستاده بود. انگار از همان ابتدا آن‌ها را زیر نظر داشت.چشمان مرلین از وحشت گشاد شد.یک لحظه به شیطان خیره ماند؛ لحظه‌ی بعد، با تمام قدرت مشت خود را به پهلوی تن‌سان کوبید!— آآآخ! لعنتی! چته تو؟!تن‌سان از شدت ضربه چند قدم به جلو پرت شد و با عصبانیت برگشت.— امروز تصمیم گرفتی من رو روانی کنی؟! اول می‌ترسی، بعد می‌ایستی، حالا هم داری استخون‌های من رو خرد می‌کنی!مرلین به‌جای جواب دادن، با انگشتانی لرزان به سمت درخت اشاره کرد.— اونجا... همون‌جاست... دیدمش!تن‌سان اخم کرد.— کی رو دیدی؟مرلین با چشمانی که از وحشت به آن نقطه دوخته شده بودند، به‌سختی گفت:— شـ... شیطان رو!تن‌سان بلافاصله سرش را به سمت درخت چرخاند. نگاهش میان شاخه‌ها و سایه‌ها حرکت کرد تا اینکه سرانجام چشمش به همان موجود افتاد.چهره‌اش تغییر کرد.دستش دور قبضه‌ی شمشیر محکم شد و با صدایی بلند فریاد زد:— خودشه! شیطانه!مرلین با ناباوری به او نگاه کرد. حالا دیگر نمی‌توانست امیدوار باشد که همه‌چیز حاصل خیال‌بافی خودش بوده است.— اینجا چی‌کار می‌کنن؟! از جون من و تو چی می‌خوان؟!تن‌سان بدون آنکه چشم از شیطان بردارد، مچ دست مرلین را گرفت.— احتمالاً دنبال ایران می‌گردن... یا می‌خوان اول ما رو از سر راه بردارن و بعد سراغ اون برن.با شنیدن نام ایران، نگرانی در نگاه تن‌سان عمیق‌تر شد. او نمی‌توانست اجازه دهد شیاطین به ایران نزدیک شوند؛ نه وقتی که هنوز نمی‌دانست چه خطری در انتظارش است.مرلین هم با شنیدن این حرف، دیگر حتی توان غر زدن نداشت.— یعنی... ممکنه ایران هم در خطر باشه؟تن‌سان پاسخی نداد. فقط دست او را محکم‌تر گرفت و به سمت مسیری نامعلوم کشاند.— حرکت کن!هر دو میان درختان دویدند. شاخه‌ها به لباسشان گیر می‌کردند و ریشه‌های بیرون‌زده، عبور از مسیر ناهموار را دشوارتر می‌ساختند. تن‌سان همچنان شمشیرش را در دست داشت و هر چند لحظه یک‌بار پشت سرش را نگاه می‌کرد.مرلین هم درست پشت سر او می‌دوید؛ البته اگر می‌شد آن وضعیت را دویدن نامید! بیشتر شبیه کسی بود که از ترس، اختیار پاهایش را از دست داده و فقط به لطف کشیده شدن توسط دوستش حرکت می‌کرد.چند لحظه بعد، نفس‌زنان فریاد زد:— یه سؤال دارم!تن‌سان بدون اینکه سرعتش را کم کند، جواب داد:— الان وقت سؤال نیست!— ولی سؤال خیلی مهمیه!— بپرس، لعنتی!مرلین با وحشت به پشت سرش نگاه کرد.— چرا نمی‌کشیش تا از شرش خلاص بشیم؟!تن‌سان چنان تند به او نگاه کرد که مرلین برای یک لحظه فراموش کرد از چه چیزی بیشتر می‌ترسد؛ از شیطان یا از دوستش!— احمق! اگه همین‌جا بکشیمش، ممکنه بقیه بفهمن ما اینجاییم و بریزن سرمون! اون‌وقت نه راه فرار داریم، نه فرصتی برای پیدا کردن ایران!مرلین چند بار سریع سرش را تکان داد.— قبول! کاملاً قبول! من عاشق زنده موندنم! اصلاً از اول هم با جنگیدن مخالف بودم!تن‌سان با عصبانیت گفت:— تو از اول با همه‌چیز مخالف بودی!— چون همه‌چیز می‌خواد من رو بکشه!با وجود تمام شوخی‌هایش، لرزش صدای مرلین واقعی بود. او از ته دل می‌ترسید. می‌دانست اگر یکی از آن موجودات به آن‌ها برسد، ممکن است فرصتی برای فرار باقی نماند.با این حال، قدم‌هایش را تندتر کرد و خودش را به تن‌سان نزدیک نگه داشت.در میان تاریکی جنگل شرقی، آن دو به دویدن ادامه دادند؛ یکی با شمشیری در دست و ذهنی پر از نگرانی برای ایران، و دیگری با آرزویی بسیار ساده‌تر: اینکه پیش از پایان روز، هنوز زنده باشد تا بتواند از تن‌سان بابت تمام این ماجراها شکایت کند!‌ی دلگرم‌کننده‌ای! واقعاً از داشتن چنین دوست مهربونی احساس خوشبختی می‌کنم!مرلین هنوز مشغول غر زدن بود که ناگهان دوباره صدایی از میان درختان بلند شد؛ این بار واضح‌تر از قبل.خش‌خش...سپس صدای شکستن شاخه‌ای خشک.مرلین به‌آرامی سرش را چرخاند.و آن را دید.موجودی سیاه‌پوشیده در سایه، با اندامی غیرعادی و چهره‌ای که از فاصله‌ی دور هم وحشت‌آور به نظر می‌رسید، پشت تنه‌ی درختی ایستاده بود. انگار از همان ابتدا آن‌ها را زیر نظر داشت.چشمان مرلین از وحشت گشاد شد.یک لحظه به شیطان خیره ماند؛ لحظه‌ی بعد، با تمام قدرت مشت خود را به پهلوی تن‌سان کوبید!— آآآخ! لعنتی! چته تو؟!تن‌سان از شدت ضربه چند قدم به جلو پرت شد و با عصبانیت برگشت.— امروز تصمیم گرفتی من رو روانی کنی؟! اول می‌ترسی، بعد می‌ایستی، حالا هم داری استخون‌های من رو خرد می‌کنی!مرلین به‌جای جواب دادن، با انگشتانی لرزان به سمت درخت اشاره کرد.— اونجا... همون‌جاست... دیدمش!تن‌سان اخم کرد.— کی رو دیدی؟مرلین با چشمانی که از وحشت به آن نقطه دوخته شده بودند، به‌سختی گفت:— شـ... شیطان رو!تن‌سان بلافاصله سرش را به سمت درخت چرخاند. نگاهش میان شاخه‌ها و سایه‌ها حرکت کرد تا اینکه سرانجام چشمش به همان موجود افتاد.چهره‌اش تغییر کرد.دستش دور قبضه‌ی شمشیر محکم شد و با صدایی بلند فریاد زد:— خودشه! شیطانه!مرلین با ناباوری به او نگاه کرد. حالا دیگر نمی‌توانست امیدوار باشد که همه‌چیز حاصل خیال‌بافی خودش بوده است.— اینجا چی‌کار می‌کنن؟! از جون من و تو چی می‌خوان؟!تن‌سان بدون آنکه چشم از شیطان بردارد، مچ دست مرلین را گرفت.— احتمالاً دنبال ایران می‌گردن... یا می‌خوان اول ما رو از سر راه بردارن و بعد سراغ اون برن.با شنیدن نام ایران، نگرانی در نگاه تن‌سان عمیق‌تر شد. او نمی‌توانست اجازه دهد شیاطین به ایران نزدیک شوند؛ نه وقتی که هنوز نمی‌دانست چه خطری در انتظارش است.مرلین هم با شنیدن این حرف، دیگر حتی توان غر زدن نداشت.— یعنی... ممکنه ایران هم در خطر باشه؟تن‌سان پاسخی نداد. فقط دست او را محکم‌تر گرفت و به سمت مسیری نامعلوم کشاند.— حرکت کن!هر دو میان درختان دویدند. شاخه‌ها به لباسشان گیر می‌کردند و ریشه‌های بیرون‌زده، عبور از مسیر ناهموار را دشوارتر می‌ساختند. تن‌سان همچنان شمشیرش را در دست داشت و هر چند لحظه یک‌بار پشت سرش را نگاه می‌کرد.مرلین هم درست پشت سر او می‌دوید؛ البته اگر می‌شد آن وضعیت را دویدن نامید! بیشتر شبیه کسی بود که از ترس، اختیار پاهایش را از دست داده و فقط به لطف کشیده شدن توسط دوستش حرکت می‌کرد.چند لحظه بعد، نفس‌زنان فریاد زد:— یه سؤال دارم!تن‌سان بدون اینکه سرعتش را کم کند، جواب داد:— الان وقت سؤال نیست!— ولی سؤال خیلی مهمیه!— بپرس، لعنتی!مرلین با وحشت به پشت سرش نگاه کرد.— چرا نمی‌کشیش تا از شرش خلاص بشیم؟!تن‌سان چنان تند به او نگاه کرد که مرلین برای یک لحظه فراموش کرد از چه چیزی بیشتر می‌ترسد؛ از شیطان یا از دوستش!— احمق! اگه همین‌جا بکشیمش، ممکنه بقیه بفهمن ما اینجاییم و بریزن سرمون! اون‌وقت نه راه فرار داریم، نه فرصتی برای پیدا کردن ایران!مرلین چند بار سریع سرش را تکان داد.— قبول! کاملاً قبول! من عاشق زنده موندنم! اصلاً از اول هم با جنگیدن مخالف بودم!تن‌سان با عصبانیت گفت:— تو از اول با همه‌چیز مخالف بودی!— چون همه‌چیز می‌خواد من رو بکشه!با وجود تمام شوخی‌هایش، لرزش صدای مرلین واقعی بود. او از ته دل می‌ترسید. می‌دانست اگر یکی از آن موجودات به آن‌ها برسد، ممکن است فرصتی برای فرار باقی نماند.با این حال، قدم‌هایش را تندتر کرد و خودش را به تن‌سان نزدیک نگه داشت.در میان تاریکی جنگل شرقی، آن دو به دویدن ادامه دادند؛ یکی با شمشیری در دست و ذهنی پر از نگرانی برای ایران، و دیگری با آرزویی بسیار ساده‌تر: اینکه پیش از پایان روز، هنوز زنده باشد تا بتواند از تن‌سان بابت تمام این ماجراها شکایت کند!فصل: سایه‌ای در جنگل شرقیتن‌سان و مرلین در کنار یکدیگر به‌سوی جنگل شرقی قدم برمی‌داشتند؛ جنگلی که درختان بلند و انبوهش، همچون دیواری عظیم، نور خورشید را می‌بلعیدند و سایه‌های تیره‌ای روی زمین می‌انداختند.مرلین تقریباً به تن‌سان چسبیده بود و پشت لباس او را محکم در مشت گرفته بود؛ انگار اگر لحظه‌ای از او فاصله می‌گرفت، سرنوشتش به دست شیاطین می‌افتاد! سرش را با احتیاط به چپ و راست می‌چرخاند و هر چند قدم یک‌بار، اطراف را زیر نظر می‌گرفت تا مطمئن شود هیچ موجود ترسناکی از میان درختان بیرون نمی‌خزد.تن‌سان، برخلاف همراه وحشت‌زده‌اش، با دقت مسیر را بررسی می‌کرد. شمشیرش را محکم در دست داشت و آماده بود در صورت ظاهر شدن هر شیطانی، بی‌درنگ به آن حمله کند. تمام فکرش درگیر دو چیز بود: پیدا کردن شیطان‌ها و رسیدن به ایران.او نمی‌دانست در انتهای این مسیر چه چیزی انتظارش را می‌کشد؛ اما یک چیز را خوب می‌دانست: تا زمانی که ایران را پیدا نکرده بود، دست از جست‌وجو برنمی‌داشت.در همین هنگام، صدایی نامشخص از میان درختان به گوش مرلین رسید.قدم بعدی‌اش را برنداشت.پاهایش انگار به زمین چسبیده بودند. تمام بدنش سفت شد و با چشمانی گرد، به تاریکی میان درختان خیره ماند.تن‌سان که متوجه توقف ناگهانی او شده بود، چند قدم دیگر برداشت؛ اما وقتی دید مرلین همچنان سر جایش خشک شده، با بی‌حوصلگی برگشت.— باز چی شده؟مرلین به‌آرامی سرش را به سمت او چرخاند. سعی داشت ترسش را پنهان کند، اما لرزش لب‌هایش تمام تلاشش را بر باد می‌داد.— تـ... تن‌سان... یه صدایی اومد. شنیدی؟تن‌سان ساکت شد.گوش سپرد.نسیمی میان شاخه‌ها می‌پیچید و برگ‌ها را به حرکت درمی‌آورد. صدای خش‌خش آرامی از زیر پایشان بلند می‌شد، اما هیچ صدای غیرعادی دیگری به گوش نمی‌رسید. با این حال، او با دقت اطراف را بررسی کرد و به دنبال کوچک‌ترین نشانه‌ای از حضور شیطان گشت.چیزی پیدا نکرد.اخم‌هایش در هم رفتند.— چه صدایی؟ من چیزی نشنیدم.مرلین با لحنی که بیشتر شبیه التماس بود تا توضیح، گفت:— به جون جفتمون راست می‌گم! با همین گوش‌های خودم شنیدم! صدای عجیبی بود... خیلی هم ترسناک!تن‌سان یک قدم به او نزدیک شد و با نگاهی جدی به چشم‌هایش خیره ماند.— اگه راست می‌گی، پس نشونم بده اون شیطان کجاست.مرلین چنان شوکه شد که انگار تن‌سان از او خواسته بود با دست خالی به جنگ صد شیطان برود!رنگ از صورتش پرید. فوراً دست‌های تن‌سان را گرفت و با لحنی آمیخته به وحشت گفت:— صبر کن! من فقط صداش رو شنیدم! از کجا بدونم دقیقاً کجاست؟ خودم که نمی‌تونم برم دنبالش!تن‌سان دستش را از میان دست‌های او بیرون کشید.— پس وقتی چیزی نمی‌دونی، کمتر سروصدا کن.این را گفت و به راه افتاد.مرلین با چهره‌ای درمانده چند لحظه به پشت او نگاه کرد. بعد، در حالی که زیر لب غر می‌زد، به دنبالش دوید.— خیلی خب! معلومه که وقتی شیطان اومد و من رو خورد، تازه می‌فهمی حق با من بود!تن‌سان حتی سرش را هم برنگرداند.— اگه به‌جای حرف زدن، مراقب اطرافت باشی، شاید قبل از اینکه خورده بشی، متوجهش بشی.— چه توصیه‌ی دلگرم‌کننده‌ای! واقعاً از داشتن چنین دوست مهربونی احساس خوشبختی می‌کنم!مرلین هنوز مشغول غر زدن بود که ناگهان دوباره صدایی از میان درختان بلند شد؛ این بار واضح‌تر از قبل.خش‌خش...سپس صدای شکستن شاخه‌ای خشک.مرلین به‌آرامی سرش را چرخاند.و آن را دید.موجودی سیاه‌پوشیده در سایه، با اندامی غیرعادی و چهره‌ای که از فاصله‌ی دور هم وحشت‌آور به نظر می‌رسید، پشت تنه‌ی درختی ایستاده بود. انگار از همان ابتدا آن‌ها را زیر نظر داشت.چشمان مرلین از وحشت گشاد شد.یک لحظه به شیطان خیره ماند؛ لحظه‌ی بعد، با تمام قدرت مشت خود را به پهلوی تن‌سان کوبید!— آآآخ! لعنتی! چته تو؟!تن‌سان از شدت ضربه چند قدم به جلو پرت شد و با عصبانیت برگشت.— امروز تصمیم گرفتی من رو روانی کنی؟! اول می‌ترسی، بعد می‌ایستی، حالا هم داری استخون‌های من رو خرد می‌کنی!مرلین به‌جای جواب دادن، با انگشتانی لرزان به سمت درخت اشاره کرد.— اونجا... همون‌جاست... دیدمش!تن‌سان اخم کرد.— کی رو دیدی؟مرلین با چشمانی که از وحشت به آن نقطه دوخته شده بودند، به‌سختی گفت:— شـ... شیطان رو!تن‌سان بلافاصله سرش را به سمت درخت چرخاند. نگاهش میان شاخه‌ها و سایه‌ها حرکت کرد تا اینکه سرانجام چشمش به همان موجود افتاد.چهره‌اش تغییر کرد.دستش دور قبضه‌ی شمشیر محکم شد و با صدایی بلند فریاد زد:— خودشه! شیطانه!مرلین با ناباوری به او نگاه کرد. حالا دیگر نمی‌توانست امیدوار باشد که همه‌چیز حاصل خیال‌بافی خودش بوده است.— اینجا چی‌کار می‌کنن؟! از جون من و تو چی می‌خوان؟!تن‌سان بدون آنکه چشم از شیطان بردارد، مچ دست مرلین را گرفت.— احتمالاً دنبال ایران می‌گردن... یا می‌خوان اول ما رو از سر راه بردارن و بعد سراغ اون برن.با شنیدن نام ایران، نگرانی در نگاه تن‌سان عمیق‌تر شد. او نمی‌توانست اجازه دهد شیاطین به ایران نزدیک شوند؛ نه وقتی که هنوز نمی‌دانست چه خطری در انتظارش است.مرلین هم با شنیدن این حرف، دیگر حتی توان غر زدن نداشت.— یعنی... ممکنه ایران هم در خطر باشه؟تن‌سان پاسخی نداد. فقط دست او را محکم‌تر گرفت و به سمت مسیری نامعلوم کشاند.— حرکت کن!هر دو میان درختان دویدند. شاخه‌ها به لباسشان گیر می‌کردند و ریشه‌های بیرون‌زده، عبور از مسیر ناهموار را دشوارتر می‌ساختند. تن‌سان همچنان شمشیرش را در دست داشت و هر چند لحظه یک‌بار پشت سرش را نگاه می‌کرد.مرلین هم درست پشت سر او می‌دوید؛ البته اگر می‌شد آن وضعیت را دویدن نامید! بیشتر شبیه کسی بود که از ترس، اختیار پاهایش را از دست داده و فقط به لطف کشیده شدن توسط دوستش حرکت می‌کرد.چند لحظه بعد، نفس‌زنان فریاد زد:— یه سؤال دارم!تن‌سان بدون اینکه سرعتش را کم کند، جواب داد:— الان وقت سؤال نیست!— ولی سؤال خیلی مهمیه!— بپرس، لعنتی!مرلین با وحشت به پشت سرش نگاه کرد.— چرا نمی‌کشیش تا از شرش خلاص بشیم؟!تن‌سان چنان تند به او نگاه کرد که مرلین برای یک لحظه فراموش کرد از چه چیزی بیشتر می‌ترسد؛ از شیطان یا از دوستش!— احمق! اگه همین‌جا بکشیمش، ممکنه بقیه بفهمن ما اینجاییم و بریزن سرمون! اون‌وقت نه راه فرار داریم، نه فرصتی برای پیدا کردن ایران!مرلین چند بار سریع سرش را تکان داد.— قبول! کاملاً قبول! من عاشق زنده موندنم! اصلاً از اول هم با جنگیدن مخالف بودم!تن‌سان با عصبانیت گفت:— تو از اول با همه‌چیز مخالف بودی!— چون همه‌چیز می‌خواد من رو بکشه!با وجود تمام شوخی‌هایش، لرزش صدای مرلین واقعی بود. او از ته دل می‌ترسید. می‌دانست اگر یکی از آن موجودات به آن‌ها برسد، ممکن است فرصتی برای فرار باقی نماند.با این حال، قدم‌هایش را تندتر کرد و خودش را به تن‌سان نزدیک نگه داشت.در میان تاریکی جنگل شرقی، آن دو به دویدن ادامه دادند؛ یکی با شمشیری در دست و ذهنی پر از نگرانی برای ایران، و دیگری با آرزویی بسیار ساده‌تر: اینکه پیش از پایان روز، هنوز زنده باشد تا بتواند از تن‌سان بابت تمام این ماجراها شکایت کند!MaryamMaryamThu, 05 Nov 2026 20:52:10 +0330https://virgool.ir/@m_11510020/کلاغ-سیاه-eprk3g0swioqکلاغ سیاه پشت پنجره نشسته بود. چشمان سرخش در تاریکی می‌درخشید و هر چند لحظه یک‌بار سرش را به‌آرامی تکان می‌داد؛ درست مانند موجودی که منتظر بود کسی متوجه حضورش شود.ایرن با نگرانی به آن خیره شد.ـ این کلاغ نباید اینجا باشه...مرلین که هنوز از حرف‌های او مضطرب بود، چند قدم عقب رفت و گفت:ـ منظورت چیه؟ مگه یه کلاغ معمولی نیست؟ایرن بدون آنکه نگاهش را از پرنده بردارد، پاسخ داد:ـ نه. این یکی معمولی نیست. پادشاه مردگان از چنین پرندگانی برای زیر نظر گرفتن دیگران استفاده می‌کنه.ارنست با دقت به پنجره نزدیک شد.ـ یعنی ممکنه تمام حرف‌هایی که زدیم رو شنیده باشه؟ـ شاید. اما هنوز نمی‌دونم چقدر از حضور من در اینجا مطمئنه.در همان لحظه کلاغ بال‌های سیاهش را گشود و از پنجره فاصله گرفت.ایرن ناگهان به طرف در برگشت.ـ باید دنبالش برم!مرلین با تعجب گفت:ـ چی؟! دنبالش بری؟ ایرن، همین الان گفتی این پرنده متعلق به پادشاه مردگانه!اما ایرن دیگر منتظر نماند. در را باز کرد و با قدم‌هایی سریع از اتاق بیرون رفت.ارنست فوراً به دنبال او حرکت کرد.ـ ایرن! صبر کن!مرلین زیر لب غر زد و با عجله پشت سرشان راه افتاد.ایرن از راهروی سنگی گذشت و از پله‌ها پایین رفت. وقتی به در خروجی رسید، کلاغ را دید که از بالای دیوار حیاط عبور می‌کرد. بی‌درنگ در را باز کرد و وارد حیاط شد.هوای سرد شب به صورتش خورد. حیاط در سکوت فرو رفته بود و نور کم‌رنگ ماه روی سنگ‌فرش‌ها افتاده بود.کلاغ روی شاخه‌ی درخت بزرگی در انتهای حیاط نشست.ایرن آرام به سمتش قدم برداشت.ـ می‌دونم که فرستاده‌ی اونی...کلاغ صدای کوتاهی از گلویش بیرون آورد.ایرن ایستاد و با صدایی محکم‌تر ادامه داد:ـ بهش بگو من دیگه ازش نمی‌ترسم. هرچقدر هم دنبالم بفرسته، این بار نمی‌ذارم دوباره من رو زندانی کنه.کلاغ ناگهان بال‌هایش را باز کرد، اما پرواز نکرد. فقط به او خیره ماند.ارنست و مرلین چند لحظه بعد به حیاط رسیدند.ارنست با نگرانی گفت:ـ ایرن، ازش فاصله بگیر. نمی‌دونیم چه قدرتی داره.ایرن بدون اینکه برگردد، جواب داد:ـ اون فقط برای دیدن من نیومده. می‌خواد مطمئن بشه که از قلمروش فرار کردم و حالا اینجام.مرلین با احتیاط به اطراف نگاه کرد.ـ خب، حالا که مطمئن شده، نمی‌شه بهش بگیم مأموریتش تموم شده و بره؟ارنست نگاه تندی به او انداخت.ـ مرلین...ـ فقط دارم پیشنهاد می‌دم!در همان لحظه کلاغ از شاخه جدا شد و درست بالای سر ایرن به پرواز درآمد. چند دور در آسمان حیاط چرخید و سپس به سوی دیوارهای بیرونی قلعه رفت.ایرن چند قدم به دنبالش برداشت، اما ناگهان ایستاد.چیزی از میان پرهای سیاه کلاغ جدا شد و روی سنگ‌فرش حیاط افتاد.ارنست جلو رفت و آن را برداشت. تکه‌ای کاغذ کوچک بود که با نخ سیاهی به پای پرنده بسته شده بود.مرلین با دیدن آن، آهسته گفت:ـ لطفاً بگو داخلش یه پیام دوستانه نیست...ارنست کاغذ را باز کرد. نوشته‌ای کوتاه با جوهری تیره روی آن دیده می‌شد:«فرار تو چیزی را تغییر نداده است. راز هنوز در اختیار من است. خواهر تو نیز از حقیقت بی‌خبر است.»چهره‌ی ایرن درهم رفت. چند لحظه به نوشته خیره ماند و بعد کاغذ را از دست ارنست گرفت.ـ پس هنوز هم فکر می‌کنه می‌تونه با گذشته‌ی ما تهدیدمون کنه...ارنست با صدایی آرام پرسید:ـ ایرن، چه رازی؟ چه چیزی رو از ایران پنهان کرده؟ایرن سرش را پایین انداخت. سکوت طولانی‌اش بیشتر از هر پاسخی نگران‌کننده بود.مرلین این بار بدون شوخی گفت:ـ ایرن... ما باید بدونیم با چه چیزی روبه‌رو هستیم.ایرن نگاهش را بالا آورد. چشمانش از خشم و اندوه پر شده بود.ـ پادشاه مردگان فقط نمی‌خواد ایران رو به دست بیاره. اون از چیزی می‌ترسه که ایران ممکنه درباره‌ی گذشته‌اش بفهمه. و من تنها کسی هستم که می‌تونه حقیقت رو براش روشن کنه.ارنست آرام پرسید:ـ پس چرا تا حالا چیزی نگفتی؟ایرن به آسمان تاریک نگاه کرد. کلاغ دیگر دیده نمی‌شد.ـ چون تا وقتی مطمئن نشم ایران در امانه، نمی‌تونم همه‌چیز رو فاش کنم.مرلین با نگرانی به ارنست نگاه کرد.ـ یعنی هنوز هم ممکنه اون به اینجا برگرده؟ارنست کاغذ را در دستش مچاله کرد و با لحنی جدی گفت:ـ بعد از چیزی که امشب دیدیم، باید فرض کنیم که هر لحظه ممکنه اتفاقی بیفته.ایرن به سمت در ورودی برگشت، اما پیش از آنکه وارد شود، لحظه‌ای مکث کرد و به تاریکی پشت دیوارهای حیاط چشم دوخت.ـ اون می‌دونه من برگشتم... و حالا دیگه فقط مسئله‌ی زمانه.باد سردی در حیاط پیچید و شاخه‌های درخت را به حرکت درآورد.ایرن زیر لب گفت:ـ این بار، قبل از اینکه اون به ایران برسه، من حقیقت رو به خواهرم می‌گم.ارنست و مرلین به او نگاه کردند. هر دو می‌دانستند که بازگشت ایرن، تازه آغاز ماجرایی بسیار بزرگ‌تر بود.MaryamMaryamThu, 05 Nov 2026 20:49:07 +0330