https://virgool.ir/feed/@m_11448151fa2026-11-12 03:51:48https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_11448151https://virgool.ir/@m_11448151/پیمان-خاکستر-zjvx62ayrvtvقسمت اولخانه‌ای کنار دریاباد سرد از روی آب می‌گذشت و بوی نمک را تا آخرین خانه‌های روستا می‌آورد.در آن ساعت از صبح، بیشتر پنجره‌ها هنوز تاریک بودند. مغازه‌ها بسته، خیابان‌ها خلوت و صدای موج‌ها بلندتر از همیشه بود.اِلیانا در آشپزخانه ایستاده بود و به کتری‌ای نگاه می‌کرد که مدت‌ها بود روی اجاق می‌جوشید.اِلیانا: باز یادم رفت خاموشش کنم...شیر گاز را بست و دستش را روی پیشانی‌اش کشید.صدای قدم‌های آرامی از راهرو آمد.مادربزرگش وارد آشپزخانه شد. مثل همیشه قبل از اینکه چیزی بگوید، نگاهی به ساعت دیواری انداخت.اِوِلین: هفت و بیست دقیقه.الیانا به ساعت نگاه کرد.اِلیانا: می‌دونم.اِوِلین: پس چرا هنوز صبحانه آماده نیست؟الیانا بشقاب‌ها را روی میز گذاشت.اِلیانا: چون داشتم چای درست می‌کردم.اِوِلین صندلی را عقب کشید و نشست.اِوِلین: چای درست کردن ده دقیقه طول نمی‌کشه.اِلیانا: برای من چرا.مادربزرگ نگاه کوتاهی به او انداخت.الیانا منتظر غر زدن بود، اما اِوِلین فقط فنجانش را برداشت.این یکی از چیزهایی بود که الیانا هیچ‌وقت درباره‌ی مادربزرگش نمی‌فهمید.گاهی آن‌قدر سخت‌گیر بود که آدم فکر می‌کرد هیچ چیز نمی‌تواند خوشحالش کند.و گاهی، درست وقتی انتظارش را نداشت، سکوت می‌کرد.الیانا روبه‌رویش نشست.اِلیانا: امروز باید برم شهر.اِوِلین: برای چی؟اِلیانا: چند تا کتاب لازم دارم. و باید برگه‌های دانشگاه رو هم تحویل بدم.اِوِلین لقمه‌ای برداشت.اِوِلین: اتوبوس ساعت نه و نیمه.اِلیانا: می‌دونم.اِوِلین: پس دیر نکن.اِلیانا: مادربزرگ، من بیست سالمه.اِوِلین بدون اینکه نگاهش کند، گفت:اِوِلین: دقیقاً به همین دلیل باید بدونی ساعت چنده.الیانا خندید.اِلیانا: گاهی فکر می‌کنم تو از پیر شدن من بیشتر از خودم ناراحتی.این بار اِوِلین لبخند زد.خیلی کوتاه.اما الیانا دید.و همین برایش کافی بود.خانه‌ی آنها کمی بیرون از روستا قرار داشت؛ ساختمانی قدیمی با دیوارهای سنگی و سقف شیب‌دار، درست در مسیری که به ساحل می‌رسید.الیانا بیشتر عمرش را همان‌جا گذرانده بود.پدر و مادرش را تقریباً به یاد نمی‌آورد.وقتی کوچک بود، مادرش از دنیا رفته بود و پدرش چند سال بعد برای همیشه از زندگی آنها خارج شده بود.هیچ‌کس درباره‌ی آن سال‌ها زیاد حرف نمی‌زد.خود الیانا هم دیگر سؤال نمی‌کرد.زندگی با بعضی نبودن‌ها راحت‌تر می‌شود وقتی آدم دست از دنبال کردن دلیلشان بردارد.بعد از صبحانه، پالتویش را پوشید و کیفش را برداشت.اِوِلین از کنار پنجره گفت:اِوِلین: اگر رفتی پیش ساموئل، بهش بگو اون قوطی چای رو کنار بذاره.الیانا کفش‌هایش را پوشید.اِلیانا: باز هم نسیه؟اِوِلین: گفتم کنار بذاره، نگفتم نسیه بده.اِلیانا: ساموئل خودش می‌ذاره. من که چیزی نمی‌گم.اِوِلین: همین حرفت باعث می‌شه دفعه‌ی بعد دو برابر ازت پول بگیره.الیانا در را باز کرد.اِلیانا: پس تقصیر خودشه که هنوز ما رو نشناخته.اِوِلین: چهل ساله منو می‌شناسه.اِلیانا: پس باید بدونه پول از من نمی‌تونه بگیره.اِوِلین: از تو نه. از من چرا.الیانا لبخند زد.اِلیانا: ظهر برمی‌گردم.اِوِلین: مواظب باش.الیانا مکث کرد.اِلیانا: باشه.این دو کلمه برای هر دویشان معنای بیشتری داشت.بعد در را بست و از خانه بیرون رفت.مغازه‌ی ساموئل در ابتدای جاده‌ی اصلی روستا قرار داشت.مغازه بزرگی نبود؛ چند قفسه‌ی چوبی، یخچالی قدیمی، صندوقی فلزی و بوی همیشگی قهوه و نان تازه.ساموئل پشت پیشخوان ایستاده بود و با مرد مسنی درباره‌ی تعمیر موتور تراکتور حرف می‌زد.وقتی الیانا وارد شد، سرش را بلند کرد.ساموئل: بالاخره خانم دانشگاهی پیداش شد.الیانا کیفش را روی پیشخوان گذاشت.اِلیانا: صبح به خیر، ساموئل.ساموئل: برای من صبح به خیره. برای تو هنوز نصف روز گذشته.اِلیانا: هفت و نیمه.ساموئل: برای آدمی که بیست سالشه، هفت و نیم ظهر حساب می‌شه.الیانا چشم‌هایش را چرخاند.اِلیانا: مادربزرگ هم دقیقاً همین حرف رو زد.ساموئل خندید.ساموئل: مادربزرگت از وقتی تو بچه بودی همین حرف‌ها رو می‌زنه.الیانا اطراف مغازه را نگاه کرد.اِلیانا: قوطی چای رو نگه داشتی؟ساموئل بدون اینکه جواب بدهد، خم شد و قوطی‌ای را از زیر پیشخوان بیرون آورد.ساموئل: برای اِوِلین.اِلیانا: دیدی؟ گفتم.ساموئل: ولی پولش رو خودت می‌دی.اِلیانا: نه.ساموئل: چرا؟اِلیانا: چون مادربزرگ گفته.ساموئل چند ثانیه نگاهش کرد و بعد زد زیر خنده.ساموئل: تو از همون بچگی بلد بودی چطور پول مردم رو خرج کنی.اِلیانا: من که نگفتم رایگانه.ساموئل: پس؟اِلیانا: آخر ماه حساب می‌کنیم.ساموئل سرش را تکان داد.ساموئل: درست مثل مادربزرگت.الیانا قوطی را برداشت.اِلیانا: این تعریف بود؟ساموئل: هنوز تصمیم نگرفتم.برای الیانا، ساموئل فقط یک مغازه‌دار نبود.او تقریباً از زمانی که خودش را به یاد می‌آورد، بخشی از زندگی‌شان بود. مردی که زمستان‌ها برای مادربزرگ هیزم می‌فرستاد، اگر حال اِوِلین خوب نبود خودش خریدهایش را تا خانه می‌برد و هیچ‌وقت بابت این کارها منت نمی‌گذاشت.الیانا قوطی چای را داخل کیفش گذاشت.اِلیانا: من باید برم ایستگاه.ساموئل: کتاب‌ها رو گرفتی؟اِلیانا: نه. امروز می‌گیرم.ساموئل مکثی کرد.ساموئل: دانشگاهت جدیه؟اِلیانا: خیلی.ساموئل: پس برو دنبالش.الیانا لبخند زد.اِلیانا: می‌رم.از مغازه بیرون آمد.چند قدم بیشتر برنداشته بود که ساموئل صدایش زد.ساموئل: الیانا!او برگشت.اِلیانا: بله؟ساموئل برای لحظه‌ای انگار می‌خواست چیزی بگوید، اما منصرف شد.ساموئل: هیچی. مواظب خودت باش.الیانا شانه بالا انداخت.اِلیانا: شما هم همین‌طور.و به سمت ایستگاه رفت.آن روز قرار بود مثل تمام روزهای دیگر شروع شود.یک سفر کوتاه به شهر.چند کتاب.چند ساعت دور از خانه.و برگشتن قبل از تاریک شدن هوا.الیانا تغییر می‌کنند که آدم مطمئننیست بیفتد.m_11448151m_11448151Fri, 04 Sep 2026 13:05:34 +0330