https://virgool.ir/feed/@m_11435610fa2026-11-11 15:22:24https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_11435610https://virgool.ir/@m_11435610/b-zihmofhdnnnu خسته و کلافه از تمام جست و جوهایم در این روز بارانی، ماشین را جلوی در خانه پارک کردم و سرم را روی فرمان گذاشتم. دیگر ذهنم به جایی قد نمی داد. از همان صبح که فرزام تماس گرفت جاهایی که احتمال میدادم آن جا باشد را گشته بودم اما هیچ اثری از آهار نبود. سرم را بلند کردم و به صندلی تکیه دادم. ماشین هنوز روشن بود و برف پاک کن ها کار می کردند. سرم به شدت درد می کرد. از همان دردهای همیشگی و طاقت فرسا و اما این بار خیسی موهایم هم با وجود گرمی هوا به آن می افزود. همین که از ماشین پیاده شدم و خواستم در را ببندم چشمم به آهار افتاد که با سر پایین افتاده داشت از نیم در خارج می شد. از تمام لباس هایش آب می چکید و رنگ و رو به صورت نداشت. انگار می خواست مسیر پیاده رو را بگیرد و برود اما حضور من و ماشین را احساس کرد و پاهایش از حرکت ایستادند. آرام سرش را بالا گرفت. خیسی چشم هایش چیزی نبود که با باران اشتباه گرفته شوند. آه کشیدم و دوباره سوار ماشین شدم. فهمید که باید بیاید و سوار شود. نای راه رفتن نداشت هر لحظه انتظار می رفت که نقش بر زمین شود. دستش روی دستگیره سر می خورد. باید شدت بدحالی اش را در می یافتم. خم شدم و در را برایش باز کردم. طول کشید تا بدن خیس و بی حالش را به داخل ماشین بکشد. بالاخره سوار شد و در را بست اما آنقدر آرام که در بسته نشد. دوباره خم شدم. در را باز کردم و بار دیگر آن را به هم کوبیدم. چشم هایش از گریه باز نمی شدند. به خاطر من گریه کرده بود؟ باز هم به خاطر من؟ مگر این همه بازی و این همه تلاش برای بند آمدن این اشک ها نبود؟ - چرا؟ آنقدر صدایش ضعیف بود که به سختی شنیدم. نمی دانم منظورش از چرا دقیقا چه بود اما دیدن صورتش که باز داشت فرم گریه می گرفت، باعث شد که سعی نکنم بفهمم. - چرا؟ چرا؟ زد زیر گریه. حالا بیشتر تلاش می کرد تا صدایش را به من برساند کردم خودم را حفظ کنم و به حال او دچار نشوم وگرنه وضعیت من کم از او نداشت. - چی چرا آهار؟ گریه اش شدت گرفت. هر از گاهی صدای ناله گریه اش را قطع و دوباره از سر شروع می شد. - چرا تو؟ این همه آدم چرا تو؟؟ خشکم زد. در همان حالت که به صورت گریانش چشم دوخته بودم خشکم زد. - چرا باید تو مبتلا بشی؟ چرا تو لعنتی چرا؟؟ طاقت نداشتم. کاش گریه نمی کرد. چشم دوخته بودم به صورتش که نسبت به قبل پر تر شده بود. صورت گل انداخته اش که از آخرین بار دیدارمان یعنی همان شب عقدش، بی نهایت زیبا تر شده بود. لبخند تلخ و شیرینی روی لبم نشست و گفتم: - چقدر خوشگل شدی! چقدر خوشگل تر از وقتی که به خاطر من خودتو آزار می دادی! بی توجه به خیرگی نگاه من صدای گریه اش را بالا تر برد. چنان از ته دل زار می زد که جانم به لبم می رسید اما همچنان آرام بودم. - از من فقط رنج و عذاب بهت می رسید آهار. خوشحالم از این که الان زندگیت خوبه. باید اینطور می شد. حیف بودی به پای من بسوزی. دست هایش را روی گوش هایش گذاشت. حرف هایم آزارش می دادند. سرش را به چپ و راست تکان داد و گفت: - هیچی نگو. خواهش می کنم حرف نزن. - معلومه خیلی دوستت داره. کاش می تونستم ازش تشکر کنم. - مهیار خواهش میکنم. گفتن این حرف درست نیست خودم اینو میدونم اما شاید اگر که نگم دیگه هیچ وقت فرصتش نباشه. منتظر بود. خودم هم منتظر بودم چون اختیار حرف هایم را نداشتم. - دوستت دارم آهار. همیشه دوستت داشتم و ببخش که عمرم کوتاهه اما تا آخرش به احساسم پا بند می مونم. صدای گریه اش آرام گرفت. دست هایش هنوز روی صورتش بودند. دوباره داشتم صدای قلب خودم را می شنیدم. یک بار دیگر آهار موفق شد که آن را به من یاد آوری کند! دیگر نتوانستم به صورتش نگاه کنم. کمی دیگر ادامه پیدا می کرد نابود می شدم. صاف نشستم و به جلو چشم دوختم. - منم... منم دوستت دارم! انگار دنیا روی سرم خراب شد. انگار وجودم با خاک یکسان شد. مطمئن بودم که تا به حال هیچ کس به اندازهی من از ابراز علاقه نابود نشده! مطمئن بودم. داشتم برای هضم این حرف و این حال با خودم تلاش می کردم که ماشینی از کنارمان گذشت و جلوی ماشین متوقف شد. فکر و حواسم پرت آهار اما نگاهم به آن خیره بود. باران شدت داشت! درست نمی دیدم اما همین که راننده از ماشین پیاده شد، برگشتم و با تعجب به آهار نگاه کردم. فکر می کردم که هنوز دست هایش روی صورتش هستند اما نه. او هم داشت به معین نگاه می کرد اما برعکس من آرام و بی تفاوت معین چند لحظه به ما چشم دوخت و بعد به طرف ماشین آمد. آهار سریع دستش را بالا برد و در ماشین را قفل کرد. دلیلش را نفهمیدم اما من هم تمام درهای ماشین را قفل کردم و چشم دوختم به آهار و معینی که پشت شیشه ی همان طرف که آهار نشسته بود، ایستاده و بی حرکت مانده بود. درگیر بودم با این فکر که معین آدرس مرا از کجا آورده و از کجا حدس زده که آهار اینجا باشد اما زود جوابش را گرفتم. حتما لادن. چشمم هنوز به شیشه ی سمت آهار بود. معین آرام خم شد و سعی کرد در را باز کند اما نتوانست. از چهره ی رنگ پریده اش می شد فهمید که با چه شوکی درگیر است. - آهار؟ آهار درو باز کن. آرام آرام به شیشه ضربه می زد. نه نای ضربه زدن داشت و نه حرف زدن . - آهار از اين ماشين بيا بيرون . خواهش مي كنم ازت. اما... دوباره به صورت آهار نگاه كردم. نمي دانستم كه چكار مي خواست بكند و هدفش از اين سكوت چه بود. معين ناگهان از كوره در رفت و بعد از يك ذربه ي محكم كه با پايش به تاير ماشين زد، فرياد كشيد . - بيا بيرون بهت مي گم! بيا بيرون آهار. دوباره دستگيره را كشيد. نه يك بار و نه دوبار. صدايش از داخل ماشين شنيده مي شد. - نابودم نكن آهار. تورو خدا نابودم نكن تا همين جاش به اندازه ي كافي شكستم . دوباره آرام گرفته بود. اصلا تعادل نداشت. هنوز خيره بود به مقابل و شيشه اي كه با قطره هاي باران مورد تهاجم قرار گرفته بود. - مهيار اين بود آهار؟ اسم واقعيش مهياره؟! چشم هايم را روي هم گذاشتم. از اين جا به بعدش براي من از هر چيزي عذاب آور تر بود. - من از گذشته واست گفته بودم! تو مي دونستي كه اين مي خواد انتقام بگيره! مي دونستي اما حرف نزدي. دستش روي شيشه بي حركت مانده بود. - از اول هم به خاطر همين بهم نزديك شدي؟ همش يه نقشه بود آره؟ دوباره جوش آورد. دوباره به تاير لگد زد و صدايش را بالا برد. - همش نقشه بود؟! تو و اين كثافت باهم نقشه كشيده بودين كه يه بار ديگه منو نابود كنين؟! فريادش جاي خود را به سكوت داد و تا چندين لحظه در همان حالت ماند. سرم را به طرفش چرخاندم. از پشت آن شيشه ي باران خورده زل زده بود به صورت بي حالت و چشم هاي ورم كرده ي آهار.حالش را از چشم هاي خسته و درمانده اش مي خواندم. زخم خورده بود آن هم نه براي بار اول. زخم دومي را خورده بود كه قابليت از پا درآوردنش را داشت . زخمي خورده بود كه براي بار دوم اعتماد او را از خودش سلب مي كرد و شك نداشتم كه دارد صداي شكسته شدن استخوان هايش را مي شنود! شك نداشتم كه سكوتش از روي اراده نيست. داشت مراحل نابودي را طي مي كرد. - باورم نمي شه. باورم نمي شه كه تو اين كارو با من كردي... باور نمي كنم... و به محض تمام شدن حرفش راهش را به طرف ماشين كج كرد. قدم هايش بلند بودند هرچند كه حال خوشي نداشت. دقيقا مي شد تشخيص داد كه براي زودتر رسيدن به خودش فشار مي آورد. دقيقا مي شد فهميد كه فقط مي خواهد دور شود و برود. آهار چشم دوخت به رفتن معين! از همان لحظه كه قدم برداشت تا پيش رفتن نامتعادلش و بعد سوار شدن و حركتي پر شتاب. حتي بعد چراغ هاي قرمز و نامشخص ماشينش را تا لحظه اي كه غير قابل ديدن شدند دنبال كرد و آه كشيد. ديگر خبري از گريه نبود اما آه هايش با ساعت ها گريه برابري مي كردند. - با اين حال... سرم را به طرفش چرخاندم. چند لحظه مكث كرد و دوباره گفت. - با اين حال هيچ وقت نمي تونم به خاطر تو از معين دست بكشم. انتظارش را داشتم. آهار خيلي بزرگ تر از چيزي شده بود كه فكر مي كردم. - دوست ندارم فكر كني به خاطر بيماريته. حتي اگه سلامت كامل داشتي و حتي اگه خودت ازم مي خواستي كه باهات باشم باز هم از معين دست نمي كشيدم. معين كسي بود كه منو از سخت ترين روز هاي زندگيم نجات داد. نمي تونم تنهاش بذارم. هيچ وقت اين كارو نمي كنم. حرف ها و تصميمش همان هايي بودند كه مي خواستم اما نمي دانم چرا گوشت دهانم از داخل جويده مي شد و گاه آنقدر دندان هايم را به آن مي فشردم كه طعم خون را احساس مي كردم. - من تا آخر عمرم به تو و مريم مديونم. شما دو نفر كسايي بودين كه من هيچ وقت نمي تونم فراموششون كنم. نمي دونم! شايد اگه قبل از اينكه معين وارد زندگي من بشه، با وجود احساسي كه بينمون بود تو رو از دست مي دادم، تا آخر عمر به پاي احساسم مي موندم اما الان... الان مي خوام برگردم خونه. مي خوام برگردم و از معين بخوام كه تمام عمر به خاطر واقعيتي كه ازش انكار كردم و حرف هايي كه بايد مي زدم و نزدم منو مجازات كنه. هر طوري كه مي خواد ازم تاوان پس بگيره غير از گرفتن خودش از من. دوباره داشت گريه مي كرد. اشك روي صورتش جاري شده بود. - دوست داشتم كه اين خوشبختي رو با تو تجربه كنم اما... گريه نگذاشت ادامه دهد. با ناراحتي گفتم. - آهار؟! - خواهش مي كنم دست از اين بازي بردار. خواهش مي كنم بي خيال بهين شو. فقط اگه يكم دوستم داري به خاطر من بي خيال شو. دردي كه امشب معين متحمل شده رو يه روزي تو هم مي فهمي. اون وقت شايد تو هم منو به خاطر واقعيت هايي كه بهت نگفتم سرزنش كني اما قطعا درك هم مي كني . درك مي كني كه اگه تو به خاطر من مجبور شدي عشقت رو ازم پنهان كني تا من سرپا بمونم من مهم مجبور به انجام چنين كاري بودم. تو به خاطر من از اسم و موقعيتت مايه گذاشتي و من از روح و رواني كه ديگه تحمل هيچ آشوبي رو نداره. ديگه تحمل ندارم مهيار خواهش مي كنم تمامش كن. خواهش مي كنم ازت. متوجه حرف هايش نبودم. منظورش را نمي فهميدم و اين نفهميدن را به حساب آشفتگي فكر خودم گذاشتم. - تمامش كن مهيار. الان معين هم فهميده كه تو از قصد به خانوادش نزديك شدي راحتت نمي ذاره. من خسته ام از اين بازي طولاني. خواهش مي كنم تمامش كن. مگر مي توانستم؟ نمي توانستم. به هيچ قيمتي حتي به قيمت قسم و تمنا هاي آهار. - شرمنده ام آهار ولي اين آخري رو... - ازت خواهش كردم. من امشب برمي گردم خونه ي خودم و مي مونم به فكر اين كه چكار كنم تا معين منو ببخشه و بعد از اون، بعد از اين كه به هر قيمتي معين منو بخشيد تنها دغدغه ي من مي شه خوشبختيم با اون. كسي نمي فهمه تو تنهايي هات چي مي كشي. كسي نمي تونه باهات باشه فقط خودتي. خواهش مي كنم به زندگي خودت رحم كن. حيف. حيف آن از دست رفته هايي كه قادر به پيدا كردنشان نبودم... حيف. - به خاطر همه چيز ممنونم. ممنونم اما نمي خوام جبران كنم! ببخش. در ماشين را باز كرد و پياده شد. سريع دويد به طرف انتهاي خيابان كه مسيري خيلي دوري هم نبود. هيچ حسي نداشتم. هيچ حسي... پر بودم از ضد و نقيض هايي كه يكديگر را خنثي مي كردند. . . . ۷ صفحه کتاب خوندینا کتاب هرمیس_۱۴۰۰/۸/۲۷ #هرمیس ❞ با ارزش شرمندگی ولی ، پر از خطر اسپویل! ❝ همون اولین باری که تیزرشو گوش دادم ، قدرت رویا پردازیم و اون قسمت روشن تصور ساز دلم ، خیلی دوست داشت به فکرایی که تو سرم داشت شکل می گرفت بیشتر بها بدم . این آهنگ با همون چند ثانیه توان اینو داشت منو ببره به رویایی که واسه نمی دونم چند ساله دیگه اما حتما برای چند ساله دیگه ، تو دلم نگهش داشتم . امشب که کاملش رو شنیدم ، هر لحظه که حرف ها کنار هم کلمه می ساختن و می رفتن یه بیت رو کامل کنن ، من بیشتر و بیشتر غرق شدم تو تصور اون آینده ی معلوم نامعلومی که باید حکم معلومش رو خدا واسمون امضا کنه . هرثانیه که می گذشت با خودم می گفتم چرا انقدر داره اون صحه رو توصیف می کنه؟ چرا انقدر دقیقا باید شبیه همون صحنه ای باشه که ما واسه ساختنش رویا چیدیم؟ چرا انقدر قشنگه که منو از دنیای امشب بیرون بکشه و ببره به دنیای آینده ای که واسه ساختنش کم تلاش نمی کنیم؟ آره، ما امشب با شنیدن ”غریب آشنا“ دقیقا مثل اسمش آشنا شدیم به آشنایی که غریبه وسط این روزا . اما میاد... میاد اون روزی که به شخصیتای ذهنی این داستان ، بُعد تن بدیم و بسازیمشون تا تو چشم آدما ، تو قلبشون ، تو دنیای واقعی سینمایی شون زندگی کنن . دلم می خواد این سکانس رو بخونید . سکانس درستش نیست البته ، اما شما با این آهنگ ، با این چیزی که می خونید ، رویای چند سال دیگه ی ما رو زندگی کنید . می دونم خود خواهیه واسه اونایی که نخوندن ممکنه اسامی و روایت اسپویل کنه داستانو ولی ، می دونم الان کسی با این وضع شلوغی خیلی امکانش نیست شروعش کنه . شروع هم کرد ایشالا یادش رفته باشه . خلاصه که انقدر برام مهم و عزیز بود حسش که همین الان تایپش تموم شد . نمی دونم می خونی یا نه ، هرجور که خودت دوست داری:) ❞ با ارزش شرمندگی ولی ، پر از خطر اسپویل! ❝mahdiye heraviimahdiye heraviiSun, 25 Dec 2022 01:11:21 +0330https://virgool.ir/@m_11435610/a-zdbgxutojttpتمام شد. صدا های اطراف در سرم آرام گرفت و ماند یک سکوت مطلق بی انتها. تا چشم کار می کرد تاریکی بود و تنهایی. تنهایی از جنس دوست داشتن. زیبایی سکوت، به اندازه پایان یک داستان پر و پیمان، به اندازه ی سنگینی درد های تمامی آدم های قصه، روی تن سنگین. دلم، از روز به روز زندگی ارشان، درد بیرون می کشد و از پس لحظه لحظه های کاوه، جنون! و جنون، همان آه بی صلابتی که سکوت می شود... « دو صد تاکستان غمم بود که شب پیک می زد به صبح، و آن همه شادمانی بی رحمانه کم آورد، از هجوم ناآگاه غمی جانکاه... صبحِ بی طاقت، فشرده می شود برای شب شدن و شب، طاقِ قلبم طاق می شود برای غم شدن. من کم شدم. به اشک قطره های در گلو و خونِ سرفه ها. خودت خوبی؟ صدات به لحظه ای شراب می شود، جنون و آه بی صلابتی سکوت می شود، سکوت می کند یقه مرا به لا به لای بوسه ها و بوت و موت و عطر لایموت گردنت. حقیقت است قسم. اصلا اینبار قسم به عطر شعر های تو، که شب به صد دو پیک مست، دوباره محو صبح می شود. اصلا اینبار قسم به حادثت شدن. به جانِ من ، که جانِ من ، همیشه محو جانِ توست. گم شده ام؛ گم شده ام میان ابرها و مه معلقم. ببینَمَم ؛ نَمَم ببین ، خیس ، میانه های رقص ؛ نوازشم به آیه های دست هات ؛ به چرخِ خنده های دامنت به زیر دست هام ؛ چه عجیب که یادته! یکی شدن ، اسیر شدن ، به تاب تن هم مسیر شدن ، به دورها... یادمه مدار پیچش تاک ها... از فرق سر تا شست پا، مداری برای رقصِ پیچش تاک ها، انگور ها، شراب ها، شیراز ها. چجوری دلت اومد؟ با دلم اومدم ؛ تو رفته بودی... بیشمار انسان با شعر های ما به هم می رسند. نخواستی! تو خواستی؟ خواستن کافی بود؟ بود! ببین چه بی رحمانه دوباره شب به صبح می رسد ؛ و صبح کسی برای همیشه رفته است...» برای کاوه که آرام گرفتم ، چیزی ته سالن تاریکی روشن شد. چیزی بزرگ و کروی ، درست مثل کره زمین. به اندازه رسیدن به سن ، جلو رفتم و کره را از پایین سن نگاه کردم. اینجا همان جایی بود که کاوه برای بودن آمده بود ؛ برای این که ماندن ترلان را همیشگی کند. اما این کره ، جوری چرخیده بود که اندازه شش سال اهالی اش را بی قرار کند و اندازه یک عمر دیوانه... این جا همان جایی بود که کاوه برای ماندن آمده و از شب تا صبح ، مانده بود و به مظلومیت عشقش شب را به صبح رسانده بود. جایی که کاوه ترلان را به آسمان و تارا را به زمین سپرده بود!- تصمیم نداشتم بهت برش گردونم چون می دونستم چه داستانی پشتشه. چون تو لیاقت داشتن اینو نداری! یادگاری... حفظ خاطرات کسی که از فراموش شدنش می ترسی... من از این شعر و بهانه ها بیزارم. میدونی چرا؟ چون باور دارم، اعتقاد دارم که برای دو نفر عاشق، هیچ مفهومی به اسم نرسیدن وجود نداره. بهونه نیار. هر دلیلی می خوای بذار وسط من راه حلشو بهت نشون می دم چون هیچ چیز از اراده خارج نیست مگر این که یکی از طرفین یه کوچولو کمتر دل داده باشه که توی ماجرای تو، اون آدم تویی و قصه ی عاشقانه ی من، یه مقدار از دلِ طرف مقابلمو کم داشت که به اینجا رسیدم. - اسم شخصیت نامرد و بی عرضه و کمتر عاشق قصه ی شما چی بود؟ - اسمش تارا بود! ... - تارا بود اسم نامرد زندگی من... ... - آره اسمش تارا بود. ستاره یا خورشید... نمی دونم. مهم هم نیست. مهم اینه که زمینی نبود. من هم نتونستم واسش آسمون باشم. یعنی نشد... آخرشم به همون آسمون باختمش...T کاوه ، خودِ جنون بود. خود لجبازی ، همون چیزی که عجیب دوستش داشتم. بعد از هرمیس ، بعد از آخرین داستان ، حدود یک ماه عشق کردم با وجودش. بعد از هرمیس ، بعد از متین ، کاوه ، و شاید بیشتر برای خلق ارشان ، به وضوح حسادت کردم به ذهنِ بی حد و مرز پگاه. به این همه جنون توی نوشتن. به خلق سایه های موازی زندگی ما. تمام شد و من دلم از همه بیشتر برای این دنیا و آدماش تنگ می شه تا ابد... بازم میام سراغت ؛ زمانی که از عشق پر شده باشم...از فصل من تا فصل تو ، یک پاییز فاصله است. . . . پایان یک پاییز فاصله قشنگ من... ۱۴۰۱/۷/۲۹ مهر تاریک... ۱۱ : ۰۰ صبح جمعه قبل از اولین آزمون جامعه شناسی یازدهم#Bookmahdiye heraviimahdiye heraviiSun, 25 Dec 2022 01:07:20 +0330https://virgool.ir/@m_11435610/بدون-عنوان-pfg2m0su82gr#MyNovel من گریه می کردم شب و روز و صبح تا شب گریه می کردم تا به گریه نکردن نرسم . واسه خودم بهونه می چیدم ، برنامه می ذاشتم داغ دلمو تازه کنم تا یادم نره گریه کردن بلدم . نشنیده بودی می دونم . ولی می فهمی...؟ من اون موقع واسه دردام نه اما واسه درهایی که باز نشد گریه می کردم . آخه تصور کن اونقدری از بی گریه شدن می ترسیدم که یادمه واسه کنسل شدن شمال رفتنمون اونقدری گریه کردم که همه فکر می کردن با یه دختر بچه دو ساله طرفن . اما هیچکس بهم هیچی نمی گفت چون بهانه گیری هامو باید پای استخون درد های شیمی درمانی هام می ذاشت . هیچکس حرفی نمی زد چون من توی بیمارستان شبیه یه جسدی بودم که نفس می کشید . فکر می کردن این دردا تو یه آدم نمی شه بگنجه که! پس اینجوری باید خودشو خالی کنه . اما می گنجید! این دردها تو من می گنجید! درد متین تو من نمی گنجید . درد اون از کاسه ام لبریز بود فقط . انقدر نشستم گریه کردم که دلم نمی خواست هیچکسو ببینم . هم همه بی تقصیر بودند و هم مقصر . تو اینجور لحظه ها یه جوری حالت بده که قدرت حلاجی اولین چیزیه که شروع به نفهمی می کنه تو وجودت . بعد از اون اشک هاتن که ازت سر پیچی می کنند . « در اوج درد ، اولین چیزی که پایش را روی گاز می گذاشت برای رفتن ، قدرت حلاجی ذهن بود . اولین چیزی که از بار مسئولیت درد هایم شانه خالی می کرد خود لعنتی اش بود... بعد نوبت می رسید به اشک هایم که دیگر اعتمادی به مطیع ماندن آن هم نبود...» سیروان گفت می برتم . گفت هرچی باشه می ریم . نشست کنارم بهم گفت تو دلت شمال نمی خواد . تو دلت خودِ شمالتو می خواد . راست می گفت دلم واسه خونمون تنگ شده بود . دلم واسه بوی شمال تنگ شده بود ولی برای خود خودم که زنده بود ، داشتم می مردم...mahdiye heraviimahdiye heraviiWed, 23 Nov 2022 09:10:03 +0330https://virgool.ir/@m_11435610/بدون-عنوان-nklvvyjxss14#MyNovel #MatinRavi روی پل منتظرش می ایستادم . هر دفعه روی همان پل همیشگی . خسته اما پر نشاط آنقدر می دوید تا آن کوله ی مشکی روی شانه اش که از فرط دویدن از سر پله تا وسطِ وسطی ترین پل به سمتم می آمد از روی شانه اش سر می خورد و می افتاد . او هم دوباره با اصرار سر جایش می کشید و به سمتم می آمد . قربان آن لبخند کنج لبش می رفتم که همیشه بر لبش بود . "همیشه" ای که قید بودن بود نه تاکیدی فقط به اسم ، برای اصرار . دو دستم آرنج های دست مخالف را گرفته بود و تکیه زده بودم به میله های سفید پل . برخلاف تکرار در توصیف یک تراژدی تکراری ، مرغ آبی ها در دید افقی چشمانم پرواز نمی کردند . قایق ران پیری با قایق موتوری اش دل رودخانه را نمی شکافت و از زیر پایم نمی گذشت که برود به سمتِ دلِ محو شدن در ته ته رودخانه . او تلو و تلو خوران گریه نمی کرد و پل را نمی آمد تا در بغلم گم شود . شاید اوج زیبایی داستان ما در همین امر های معمولی دفن شده بود . موهبتی بود برایمان معمولی بودن . درگیر قید و بند های خاص ها نبودیم . ما عادی بودیم و به همان عادی بودنمان در زندگی ، عادی عشق را بلد بودیم بی زرق و برق . من ، هیچ وقت دوست نداشتم از عشق افسانه بسازم . من فقط می خواهم با دوست داشتن زندگی کنم . حتی کودکانه و ساده و روستایی . روستایی ها قدر هرلحظه از هوای بی دودِ کلک و آرامش سکوتشان را با عمق دلشان می فهمند . منم می خواهم همان باشم ، همین . داستان امروز ما از دید من نبود ؛ از دید او هم نبود . نویسنده ی داستانمان تردید نداشت برای اول یا دوم شخص بودن مفردمان . او مصمم بود راوی ، سوم شخص مفرد باشد . در رقابت بی دلیلِ ماشین ها که صاحبانشان هم به کارایی ماشینشان مبدل شده بودند و بی چون و چرا از زندگی فقط راه می افتادند در این خیابان های بی سر و ته و حتی نگاه نمی کردند منظره ی فوق العاده ای را که هر روز یک جور خاصی زیبا بود ، همه پشت من دفن بودند . چیزی غیر نگاهم از کنار به رو به رو نمی دیدم . آن مردم پشت سر نگاه نمی کردند چون دنبال چیز هایی نو بودند ، نو هایی که زیبایی شان تضمین نبود . در یکی از همین ماشین ها و در دل یکی از همان صاحبان شان ، کسی بود که نگاهش به من بود و من را در جلوی زمینه ی تصویر رودخانه بر روی پل سفید نگاه می کرد . شیشه را اندازه ی نیم بند انگشت پایین داده بود و هوا را نفس می کشید و در عین حال هم عقب می کشید . با وجود تمام تفاوتش با بقیه ی صاحبان ماشین ها و دلی که به جز رد کردن کرنومتر بقا ، کاری را برای انجام دادن داشت ، او هنوز هم شبیه بقیه بود و محکوم به بی نفسی پا به پای بقیه ی آدم ها . پنجره را آنقدری پایین داده بود که هوای بهار را بگیرد و به خورد ریه اش دهد اما از زیر بار مسئولیت برای دلداری آسمان گریانش شانه خالی کند . باران را نمی خواست اما بهار را چرا . باران به شیشه ی ماشینش می خورد و برخلاف استقبالی که از او نمی شد پایین نمی افتاد . دل کندم از او و ماشینش و خیره شدم به تصویر های وارون شده در آب . بی خیال ساعت شده بودم و اتفاق ها را سپرده بودم به دست نویسنده که به خوب و بد روند داستانش اعتماد ، و به نتیجه اش ایمان داشتم . در لا به لای دنبال کردن تصویر های وارون شده در آب ، چشمم به برج سفید و بلند نزدیک های بندر افتاد . خودم را گذاشتم جای مردی که در تراس پنت هاوس ایستاده بود و به من و دغدغه های این فرد ایستاده در وسط وسطی ترین پل بابلسر می خندید . چقدر بزرگ کوچک بود این فرد و چقدر خوب که جای مان باهم عوض نمی شد . می دانستم با تمام سختی هایم از او خوشبخت ترم . می دانستم شاید کل دارایی زندگی ام به قیمت در و پنجره ی خانه اش هم نرسد اما باز خوشحال بودم . باز هم خوشحال بودم از این نرسیدن . از این از این قیاس ناجوانمردانه . از امر به ظاهر دردناکی خوشحال بودم . خوشحال خوشحال خوشحال بودم که او را با آن لبخند معصوم کنج لبش به هیچ پنت هاوسی نفروخته بودم و جای لبخند شیرنش ، یکی که نه بلکه ده تا از رنگ و وارنگ تر هایش را دورم نگه نداشته بودم . خوشحال بودم که می دانستم از لبخند شیرین کودکانه اش هزار تا بیشتر و زیباتر هست اما باز لبخند او را دوست می داشتم . بادِ یار دیرین این شب و روز های اول سالی می آمد و درختان بلند و پر پشت کنار رودخانه را به رخم می کشید . صدای ماشین ها قطع نمی شد اما رودخانه خوب بلد بود حواسم را برای نشنیدنش به بازی بگیرد . همان طور که نگاهم پی جذر و مد آب رودخانه ی زیر پایم بود حرکت یک لبخند شیرین کنج لب را که بر لب فردی بود و به طرفم می آمد حس کردم . بدون تغییری در وضعیت ایستادنم فقط سرم را به راست برگرداندم و دیدم خودش دارد به ستم می آید . از حدسم برای حضورش که در توصیفی که کردم هم پیدا بود لبخند به لبم آمد . به سمتم می آمد و کوله اش از دوشش سر می خورد و باز سر جایش باز می گشت ؛ اما دیگر پاهایش نمی دوید! لبخندش هنوز بر لبش بود اما چشمانش نگاه می دزدیدند! - سلام! دلیلش را نمی دانم اما اینبار دلم مصمم گفت من سلام دهم . من سلام دادم برای اینکه باری را که هنوز نمی دانستم برای چه بر رویش سنگینی می کند را کمی کم کنم . چرایش را نمی دانستم اما می دانستم می کند! - سلام . جلو که آمد حالا دیگر نگاهش را نمی دزدید . از دور فرصت این را داشت و من هم اجازه اش را می دادم اما از نزدیک ، نگاه نکردن عواقب بدی برایش داشت . نگاهم می کرد و لبخندش از لبش نمی افتاد اما چشمانش چیزی نمانده بود ماشه ی اسلحه ی روی سرم را بکشند . - جونت به سرم . دستم را بالا بردم و به زیر چشمانش روی گونه اش کشیدم . خیس بود . دیده بودم . نگاهی به سر انگشتان خیس شده ام کردم و باز نگاهم را به چشمانش دادم . فوری سری به نفی تکان داد و سری به تایید نفی اش تکان دادم . بعد از این همه مدت هنوز هم آلرژی داشت . آلرژی داشت و از چشم راستش اشک می آمد . رد نشدم از حالش . دستانش را بالا آوردم و در دستم گرفتم . یک دستم شانه اش را دور زد و بر شانه اش نشست . - حالا موقعشه . دستم را فشرد . نگاهم می کرد که اشکی از چشم چپش سرازیر شد . پس شروع کرده بود . - چرا نشد...؟ دوباره فشرد . دستم را دوباره فشرد و اشک بعدی پایین چکید . - من که براش همه دلیل هامونو آوردم . چرا گفت نه...؟ من فشردم . پیش دستی کردم که به پیش دستی نیازمند بود و به همان اندازه به آرامش آب زیر پا نیازمند بودیم . باران همچنان قطره چکانی می بارید و هوا هنوز در گرگ و میش ابری آفتابی شدن بود . هدایتش کردم به سمت نرده ها . بیشتر به خودم فشردمش و سرش را روی سینه ام گذاشتم . جوری ایستادم چشمش به آن برج سفید نیوفتد . چانه ام را روی سر تکیه داده اش گذاشتم و گفتم . - توی این ده دقیقه چی گفتی با خودت؟ حرکت هجم هوای سینه اش را حس می کردم که سعی داشت با تمام وجود جلویش را بگیرد تا آرام و راحت حرفش را بزند . - اندازه ی هزار سال حرف زدم . اندازه شب های کنار هم بودنمون که نیومدن . اندازه ی روزایی که باهم هنوز نخندیدیم . اندازه ی گریه هایی که فرصت نشده تو بغلت بکنم . انگشت شستم را روی دست سردش کشیدم و گفتم . - چیا گفتی که راه ده دقیقه ای ات شد بیست دقیقه؟ سرش را بلند کرد و با لبخند زیر چشمش را از اشک پاک کرد . سرش را به طرفم برگرداند و گفت . - مثل همیشه . به لبخندم پا دادم و گفتم . - مشکل اصلیت همینه که تا الان نگرفتمت . سعیش بر این بود خنده ی رو لبش را جمع کند و ابرو هایش را از اخم انحنا دهد که خیلی هم در مقابلم و چشم های خودش که گویای همه چیز بود موفق نبود . - چی فرمودین؟ - الان عرض می کنم خدمتتون . گفتم که مشکل جنابعالی اینه که واسه هرچیزی دنبال دلیلی . درس و دانشگاه روت خیلی تاثیر گذاشته عزیزم . بیا بریم ناهار وگرنه تا چند دقیقه ی دیگه غذای خودم می شی . همزمان با جمله ی آخرم چرخیدم و به سمت دیگر پل راه افتادیم که مشتی به اعتراض به سینه ام زد و گفت . - خیلی رو داری . ولی نه ، هرچیزی که تا الان گفتم دلیلی پشتشه و نبوده به کنار ، اینو مطمئنم . درضمن همچین بدم نیس غذات بشما . دیگر خبری از صدای لرزان چند لحظه پیشش نبود و راحت و با حوصله داشت صحبت می کرد . - از یک جایی به بعد تصمیم گرفتم داستان خودمان را از چشم او ببینم . خیره #اندازه ی یه عمر دلیه #تموم نشده هنوز #۱۴۰۰/۱/۹ ۳ : ۱۸ A.M روی پل منتظرش می ایستادم . هر دفعه روی همان پل همیشگی . خسته اما پر نشاط آنقدر می دوید تا آن کوله ی مشکی روی شانه اش که از فرط دویدن از سر پله تا وسطِ وسطی ترین پل به سمتم می آمد از روی شانه اش سر می خورد و می افتاد . او هم دوباره با اصرار سر جایش می کشید و به سمتم می آمد . قربان آن لبخند کنج لبش می رفتم که همیشه بر لبش بود . "همیشه" ای که قید بودن بود نه تاکیدی فقط به اسم ، برای اصرار . دو دستم آرنج های دست مخالف را گرفته بود و تکیه زده بودم به میله های سفید پل . برخلاف تکرار در توصیف یک تراژدی تکراری ، مرغ آبی ها در دید افقی چشمانم پرواز نمی کردند . قایق ران پیری با قایق موتوری اش دل رودخانه را نمی شکافت و از زیر پایم نمی گذشت که برود به سمتِ دلِ محو شدن در ته ته رودخانه . او تلو و تلو خوران گریه نمی کرد و پل را نمی آمد تا در بغلم گم شود . شاید اوج زیبایی داستان ما در همین امر های معمولی دفن شده بود . موهبتی بود برایمان معمولی بودن . درگیر قید و بند های خاص ها نبودیم . ما عادی بودیم و به همان عادی بودنمان در زندگی ، عادی عشق را بلد بودیم بی زرق و برق . هیچ وقت دوست نداشتم از عشق افسانه بسازم . من فقط می خواهم با دوست داشتن زندگی کنم . حتی کودکانه و ساده و روستایی . روستایی ها قدر هرلحظه از هوای بی دودِ کلک و آرامش سکوتشان را با عمق دلشان می فهمند . داستان امروز ما از دید من نبود ؛ از دید او هم نبود . نویسنده ی داستانمان تردید نداشت برای اول یا دوم شخص بودن مفردمان . او مصمم بود راوی ، سوم شخص مفرد باشد . در رقابت بی دلیلِ ماشین ها که صاحبانشان هم به کارایی ماشینشان مبدل شده بودند و بی چون و چرا از زندگی فقط راه می افتادند در این خیابان های بی سر و ته و حتی نگاه نمی کردند منظره ی فوق العاده ای را که هر روز یک جور خاصی زیبا بود ، همه پشت من دفن بودند . چیزی غیر نگاهم از کنار به رو به رو نمی دیدم . آن مردم پشت سر نگاه نمی کردند چون دنبال چیز هایی نو بودند ، نو هایی که زیبایی شان تضمین نبود . در یکی از همین ماشین ها و در دل یکی از همان صاحبان شان ، کسی بود که نگاهش به من بود و من را در جلوی زمینه ی تصویر رودخانه بر روی پل سفید نگاه می کرد . شیشه را اندازه ی نیم بند انگشت پایین داده بود و هوا را نفس می کشید و در عین حال هم عقب می کشید . با وجود تمام تفاوتش با بقیه ی صاحبان ماشین ها و دلی که به جز رد کردن کرنومتر بقا ، کاری را برای انجام دادن داشت ، او هنوز هم شبیه بقیه بود و محکوم به بی نفسی پا به پای بقیه ی آدم ها . پنجره را آنقدری پایین داده بود که هوای بهار را بگیرد و به خورد ریه اش دهد اما از زیر بار مسئولیت برای دلداری آسمان گریانش شانه خالی کند . باران را نمی خواست اما بهار را چرا . بهار بی باران اگر دیدی سلامم برسان . باران به شیشه ی ماشینش می خورد و برخلاف استقبالی که از او نمی شد پایین نمی افتاد . دل کندم از او و ماشینش و خیره شدم به تصویر های وارون شده در آب . بی خیال ساعت شده بودم و اتفاق ها را سپرده بودم به دست نویسنده که به خوب و بد روند داستانش اعتماد ، و به نتیجه اش ایمان داشتم . در لا به لای دنبال کردن تصویر های وارون شده در آب ، چشمم به برج سفید و بلند نزدیک های بندر افتاد . خودم را گذاشتم جای مردی که در تراس پنت هاوس ایستاده بود و به من و دغدغه های این فرد ایستاده در وسط وسطی ترین پل بابلسر می خندید . چقدر بزرگ کوچک بود این فرد و چقدر خوب که جای مان باهم عوض نمی شد . می دانستم با تمام سختی هایم از او خوشبخت ترم . می دانستم شاید کل دارایی زندگی ام به قیمت در و پنجره ی خانه اش هم نرسد اما باز خوشحال بودم . باز هم خوشحال بودم از این نرسیدن . از این از این قیاس ناجوانمردانه . از امر به ظاهر دردناکی خوشحال بودم . خوشحال خوشحال خوشحال بودم که او را با آن لبخند معصوم کنج لبش به هیچ پنت هاوسی نفروخته بودم و جای لبخند شیرنش ، لبخند شیرین به پول نمی زدم . خوشحال بودم که می دانستم از لبخند شیرین کودکانه اش هزار تا بیشتر و زیباتر هست اما باز لبخند او را دوست می داشتم . بادِ یار دیرین این شب و روز های اول سالی می آمد و درختان بلند و پر پشت کنار رودخانه را به رخم می کشید . صدای ماشین ها قطع نمی شد اما رودخانه خوب بلد بود حواسم را برای نشنیدنش به بازی بگیرد . داشتم به کوچکی ام و شاید کوچکی هفت میلیارد آدم می اندیشیدم که تمام دارایی همه ی شان روی هم جلوی این عالم زانو می زد و سر تعظیم فرو می آورد . همان طور که نگاهم پی جذر و مد آب رودخانه ی زیر پایم بود حرکت یک لبخند شیرین کنج لب را که بر لب فردی بود و به طرفم می آمد حس کردم . بدون تغییری در وضعیت ایستادنم فقط سرم را به راست برگرداندم و دیدم خودش دارد به ستم می آید . از حدسم برای حضورش که در توصیفی که کردم هم پیدا بود لبخند به لبم آمد . به سمتم می آمد و کوله اش از دوشش سر می خورد و باز سر جایش باز می گشت ؛ اما دیگر پاهایش نمی دوید! لبخندش هنوز بر لبش بود اما چشمانش نگاه می دزدیدند! - سلام! دلیلش را نمی دانم اما اینبار دلم مصمم گفت من سلام دهم . من سلام دادم برای اینکه باری را که هنوز نمی دانستم برای چه بر رویش سنگینی می کند را کمی کم کنم . چرایش را نمی دانستم اما می دانستم می کند! - سلام . جلو که آمد حالا دیگر نگاهش را نمی دزدید . از دور فرصت این را داشت و من هم اجازه اش را می دادم اما از نزدیک ، نگاه نکردن عواقب بدی برایش داشت . نگاهم می کرد و لبخندش از لبش نمی افتاد اما چشمانش چیزی نمانده بود ماشه ی اسلحه ی روی سرم را بکشند . - جونت به سرم . دستم را بالا بردم و به زیر چشمانش روی گونه اش کشیدم . خیس بود . دیده بودم . نگاهی به سر انگشتان خیس شده ام کردم و باز نگاهم را به چشمانش دادم . فوری سری به نفی تکان داد و سری به تایید نفی اش تکان دادم . بعد از این همه مدت هنوز هم آلرژی داشت . آلرژی داشت و از چشم راستش اشک می آمد . رد نشدم از حالش . دستانش را بالا آوردم و در دستم گرفتم . یک دستم شانه اش را دور زد و بر شانه اش نشست . - حالا موقعشه . دستم را فشرد . نگاهم می کرد که اشکی از چشم چپش سرازیر شد . پس شروع کرده بود . - چرا نشد...؟ دوباره فشرد . دستم را دوباره فشرد و اشک بعدی پایین چکید . - من که براش همه دلیل هامونو آوردم . چرا گفت نه...؟ من فشردم . پیش دستی کردم که به پیش دستی نیازمند بود و به همان اندازه به آرامش آب زیر پا نیازمند بودیم . باران هم چنان قطره چکانی می بارید و هوا هنوز در گرگ و میش ابری آفتابی شدن بود . هدایتش کردم به سمت نرده ها . بیشتر به خودم فشردمش و سرش را روی سینه ام گذاشتم . جوری ایستادم چشمش به آن برج سفید نیوفتد . چانه ام را روی سر تکیه داده اش گذاشدم و گفتم . - توی این ده دقیقه چی گفتی با خودت؟ حرکت هجم هوای سینه اش را حس می کردم که سعی داشت با تمام وجود جلویش را بگیرد تا آرام و راحت حرفش را بزند . - اندازه ی هزار سال حرف زدم . اندازه روز هایی که شب نشدن ، اندازه ی بارون هایی که نیومدن ، اندازه ی روزایی که باهم هنوز نخندیدیم . اندازه ی... انگشت شستم را روی دست سردش کشیدم . حرفش قطع شد و قطعش کرده بودم . ادامه می داد می رسید به غم و معنا هایش . - چیا گفتی که راه ده دقیقه ای ات شد بیست دقیقه؟ سرش را بلند کرد و با لبخند زیر چشمش را از اشک پاک کرد . سرش را به طرفم برگرداند و گفت . - مثل همیشه . به خنده اش پا دادم و گفتم . - مشکل اصلیت همینه . سعیش بر این بود خنده ی رو لبش را جمع کند و ابرو هایش را از اخم انحنی دهد که خیلی هم در مقابلم و چشم های خودش که گویای همه چیز بود موفق نبود . در مقابل صورتش سخت بود در فکر فرو رفتن . اما انگار امروز روز سختی بود . در فکر این بودم که من چطور پناه اویم در قبال دردهایمان ، من چرا ایستاده بودم و او در آغوش من بود . صبحت را به مردانگی نبریم که خلافش برای همه ی مان ثابت شده که هر کس در نوبه ی خودش خوب می تواند مرد باشد . ماجرای من چه بود؟ من چرا اینجا بودم؟ نه در چرایی برای حضورم در پیش او ، نه ، چرایی برای چطور حامی بودن حالایم . ماجرای من از همان لحظه تولدم شروع نشد! ماجرایم ، از صدا خفه کن گذاری ام بر روی ترس هایم شروع شد! وگرنه منِ بی ماجرا حرفی برای گفتن ندارد . چرا که دلیل داستان شدن یک زندگی ماجراست...! باز همین مردم پشت سر ، یکی شان هفتاد سال عمر می کند و رانننده ی ماشین دیگری بیست سال زندگی... فرق دارند این دو . اولی هفتاد سال حبس است در زندانی با دیوار نامرئی که جنس دیوار هایش از خودش است و دومی بیست سال عمر نمی کند و به جایش زندگی می کند . شهامت می خواهد بیرون آمدن از آن حصاری که زندگی در پشت سیم کشی های خار دارِ امنش ، دنیایی است بر زمان ایستادگی عقربه ی ساعت شمار بر دوازده شب و این جانی که در آغوشم است تنها در آن خیابان بارانی . اینقدر خطرناک! بیرون آمدن برای تجربه و زندگیست ؛ نه حسرت کشیدن و فقط گذر ایام را به پای عمر گذاشتن . دنیای آن داخل شاید زیادی فانتزی است . زیادی همه چیز امن و خوش و خرم است . آدمی را بد نمی دیدم ، چشمی گریان نمی شد ، دلی درد مند نبود ، کسی نمی مرد ، بلکه جایگزین می شد...! یک روز چشمانم را بستم و قدم برداشتم . قدمم طولانی بود ، اندازه ی قدم فیل! اما چشم که باز کردم دیدم قدمم مورچه را شرمنده می کند . اینجا بود که فهمیدم شده یک قدم معادل فیل در ذهن و یک قدم برابر مورچه بر حقیقت برداشتن چقدر می تواند سخت اما مقدس باشد . دور و بر را یک کمی که بیشتر نگاه کردم دیدم همین برای رد شدن از حصار کافی بوده . باید می رفتم ، یکمِ دیگر مانده بود ، هیچ کس نبود و فقط منِ آدم بودم در جستجوی معنایم . مکث کردم که این صبر عجب علاج خوبی بود برای تردید هایم که از نشدن می گفت ، نتوانستن . مکث مکث مکث و قدم قدم قدم و در پسِ آن ، اکنون ، رد شدم! و تازه ماجرای منِِ آدمی از اینجا شروع شده بود . یتیم شدم . بیرون آن دنیای فانتزی داخل ، تو این بیرون یتیم شده ای . به هر حال بیرون آمدن از آن خانه ی امن و وارد دنیای سخت این بیرون شدن هم عالم خود را دارد . این بیرون دیگر نگاهم به کسی نبود . چشم و دلم سیر بود انگار . خودم را داشتم پیدا می کردم . " پیدا " چه کلمه ی ساده ی سنگینی است ، جور مصدر جستن را خوب می کشد . جستجوگری منِ آدمی بعد از یتیم شدنم یک گام عاشقانه بود برای پیدا کردن خودم . گشتم و گشتم و گشتم تا آنجا که گشتنم منتهی به جنگجو بودنم شد . دقیقا آنجا که جرات کردم بجنگم برای پیدا کردن خودم و یاد بگیرم . حالا که یاد گرفتم جنگجو باشم ، می توانستم حامی شوم برای او . نگاهش کردم که داشت رودخانه را نگاه می کرد . حامی شدم برای او تا او را هم بسازد برای یادآوری . چقدر گذشت واقعا...؟! کودکی معصوم بودم و یتیم شدم . گشتم و جنگیدم تا حامی شده ام حالا . بس بود ، بالغ شده بودم اما ، اما هنوز راه برای انسانیتم باقیست...بالغ معصوم خالق و نام گذار پدیده هاست...اما من ، اکنون بالغیم معصوم که هنوز جادوگر نشده...! جادوگری آن درجه ای است والا که انسان ها را نام گذاری کند . یعنی انسان ، درست گوش کردی؟ گفتم انسان! اینجا بود که منِ آدمی شد انسان و رسید به اوج معجزه گری روح . و از اینجا بود که می خواست و دیگر می توانستم برایش فراخوانی باشم تا باهم پا بگذاریم در این دنیای پر خطر و سَر شویم از آدمیت و به انسانیت بگردیم مبتلا . عشقmahdiye heraviimahdiye heraviiWed, 23 Nov 2022 09:09:16 +0330https://virgool.ir/@m_11435610/بدون-عنوان-q3fswoaqinmi#MyNove #MatinRavi آغوش تو به غیر من...، به روی هیشکی وا نکن...! منو از این دلخوشی و...، آرامشم جدا نکن...! من برای با تو بودن... پر عشق و خواهشم...؛ واسه بودنِ کنارت... تو بگو ، هرکجا پر می کشم... ( عادت_شادمهر ) عجیب گیر کرده بودم در بیت های آهنگ در حال پخش کافه شلوغ . نگاهم به فنجان قهوه ی روی میز بود و بخار به راهش . در پس این بخار قهوه ی داغ ، در کافه ای با نمای دیواری تماما شیشه ای ، پشت به شلوغی روزمرگی ماشین های خیابانی مهم ، او ، اینجا ، حالا ، در رو به روی من ، نشسته بود . لبخند زدم و نگاهم را بالا دادم . دستش زیر چانه بود و چشمش دنبال ماشین هایی که پایین تر از ما ، خیابان را ترک می کردند . قاب تصویرش را ، این حضور گرم و دلچسبش را ، آن سکوت و لبخندش را ، همه را جا دادم در یک خاطره و سفت درِ چشم هایم را بستم . دست تصویر را محکم گرفتم و جایش دادم در آن کشوی خاطراتی که هزار قفل را هم برای از دست نرفتن حسش کم داشتم . به قولی کاربن لازم بود این حس و این لحظه ی در جریان حالا تا تمام و کمال کپی اش کنم . با تکان ناچیزی که احساس کردم چشم هایم را باز کردم اما همچنان لبخندم به لبم بود . آستین لباس طرح بافت ماشینی درشت یشمی رنگش را پایین تر کشید و با انگشت هایش ، آستین را برای مچش به انحصار گرفت . چشمش دوخته شد به دو مردمک چشم هایم و لبخند را از لبم به ارث برد . - هیچی هوایِ غروب پاییزی توی یه کافه نمی شه . لبخندم تکان خورد و تایید کردم با نگاهم حرفش را . - مخصوصا اگه بخوام با تو سهیمش بشم . دیگر برای ابراز حالم ، لبخند کفافم را نمی داد . به چشم هایش گفتم . - وایسا ؛ اینجوری دیگه نمی شه . منتظر چشمش به من بود . چرخیدم و از جیب کتم آن چیزی را که برای پیدا کردنش خیلی جا گشته بودم را در آوردم . کامل در دستم گرفتمش و نفس عمیقی کشیدم . به سمتش برگشتم و جعبه ی کوچکش را روی میز گذاشتم . برق چشمانش در آن روسری سبز پرنگ و لباس زرد کنفی رنگش زیادی قشنگ تر شده بود . - اینم جواب جمله قبلیت . جعبه را به سمتش روی میز هل دادم و با لبخندش دست برد و جعبه را برداشت . بازش که کرد ، زیباترین منظره عمرم در جلوی چشمانم بود با آن برق ذوقی که روی صورتش نشست . خواست چیزی بگوید که دستم را جلو بردم دستش را گرفتم . هیس آرامی گفتم و وادارش کردم نگاهش را ادامه دهد تا حرفم را بزنم . - یه نوع لیوان هایی هست ، وقتی بهش دست می زنی احساساتی که داری رو با تغییر رنگ نشون می ده . اون لیوانه ، همه جا کارایی نداره ، دست و پا گیره بعدم از همه مهم تر ، همه معنی رنگ هاش رو می دونن! جعبه را که دستش گرفته بودم روی میز گذاشتم و انگشتر را از جعبه بیرون آوردم . نگاهم را به چشم هایش و ادامه دادم . - اما اینی که اینجاست ، درسته که رنگش عوض نمی شه ، اما هیچکس معنیش رو وقتی دستت کنی جز من نمی فهمه ؛ دست و پا گیر نیست و همیشه می تونه همراهت باشه . این انگشتر ، یه نماده ، یه اشاره است به من که برای توئه . هروقت دلت برای آغوش تنگ شد رمزمون همینه... چشم هایش آرامش رفتارم را تعمین می کرد و لبخندی که روی لب هایش بود ، بی قرار ترم . انگشتر را در انگشت وسط دست راستش کردم و دست به سینه تکیه زدم به مبل بزرگ یک نفره ی کافه و با تحسین به تمام انتخاب هایم چشم دوختم . مرسی از شکنج جانم برای این آغوش بی نظیر... @shekanj #منو_شکنج #???ℰ: ۱۴۰۰/۶/۱۰ آغوش تو به غیر من به روی هیشکی وا نکن منو از این دلخوشی و آرامشم جدا نکن من برای با تو بودن پر عشق و خواهشم واسه بودنِ کنارت تو بگو ، هرکجا پر می کشم منو تو آغوشت بگیر آغوش تو مقدسه بوسیدنت برای من تولد یک نفسه چشمای مهربون تو منو به آتیش می کشه نوازش دستای تو عادته ترکم نمی شه چشمای مهربونتو منو به آتیش می کشه نوازش دستای تو عادته ، ترکم نمی شه فقط تو آغوش خودم دغدغه هاتو جا بذار به پای عشق من بمون هیچکسو جای من نیار مهر لباتو رو تن و روی لب کسی نزن فقط به من بوسه بزن به روح و جسم و تن من توی این دنیای محدود ، با نگاهت ، منو تا بینهایت می بری....mahdiye heraviimahdiye heraviiWed, 23 Nov 2022 09:07:32 +0330https://virgool.ir/@m_11435610/بدون-عنوان-qjhaqankhs26#MyNovel امشب ویلای بغلی عروسی بود . داشتم درس می خواندم که دیدم بالای سرم آمد ایستاد گفت . - به نظرم دیگه واسه امشب بسه . چشم هایم را ریز کردم و اخمی هم به همان اندازه را چاشنی این نگاه . - یعنی اجازه صادر کردین استاد؟ ساعت چرخیده مچ دستش را صاف کرد و دوباره نگاهش را به من داد . - نمی خواستم ولی دیدم ادامه بدی ، کتابو جای بالشت گاز می زنی . دیگه نگران زحمت طراح جلدش شدم . این که وضع درس خوندن نیست خواهر من . از اواسط جمله ی اول لبخندی روی لبم آمد که با جمله ی آخر به حرص تبدیل شد . - خواهر دیگه؟ شانه ای بالا انداخت و گفت . - حالا . - هیچ گربه ای محض رضای خدا موش نمی گیره عزیز . با من رو راست باش برادر! تاکید روی "برادر" کاملا حرکتی حساب شده بود که به دنبال آن عکس العمل هم دیدم . و آن چشم هایش بود! در ته ته اش نور می دیدم . شیطنتی تا سر حد مرگ دیوانه وار! لبخندش... تحمل لازم بود... تحمل برای همین حالا نبوسیدنش . - دنبالم بیا . اصلا ، وایسا ببینم ساعت چنده . وای یا خدا مگه می شه؟! می دونی ساعت چنده دیوونه؟ چهار صبحه و ما هنوز داریم نفس می کشیم . داشتم درس می خوندم (خاطره رفتن روی پشت بوم و دیدن عروسی ویلا بغلی)mahdiye heraviimahdiye heraviiWed, 23 Nov 2022 09:05:52 +0330https://virgool.ir/@m_11435610/بدون-عنوان-kl2c4b04ntpv#MyNovel #SareRavi رویاهاتو جمع کن ، باید بریم دریا باید یه چند روزی دور شیم از این دنیا دوربینتو بردار ، بی کوله و تقویم چند وقته عکسای دوتایی ننداختیم تا آخر جاده با رویات هم آغوشم این لحظه هارو به دنیا نمیفروشم دستاتو میگیرم بارون شروع میشه موهاتو میبوسم شب زیر و رو میشه عطر تو آغازه شکوه جنگل هاست چشمای معصومت خود خود دریاست با تو گُمم توی یه شادی مبهم از زخم تقدیرم هیچی نمیفهمم تا آخر جاده با رویات هم آغوشم این لحظه هارو به دنیا نمیفروشم دستاتو میگیرم بارون شروع میشه موهاتو میبوسم شب زیر و رو میشه تا آخر جاده با رویات هم آغوشم این لحظه هارو به دنیا نمیفروشم دستاتو میگیرم بارون شروع میشه موهاتو میبوسم شب زیر و رو میشه رویا هایم را ریختم توی کوله مشکی آویزان به جا لباسی کنار در . باید می رفتم دریا . باید چند روزی دور می شدم از این دنیا . دوربینم! سر چرخاندم و در تاریکی فضای کلبه ای که نورش از سفیدی ابر های بیرون تغذیه می شد ، برق لحظه ای سبز رنگ درخشیده روی مرکز لنز دوربینم را تشخیص دادم . به سمتش قدم برداشتم . صدای گروپ گروپ پایم روی زمین پارکت شده اش زیادی واضح و بلند بود و تا حدی شاید روی اعصابم می رفت . دوربین را بلند کردم و همان طور که نگاهم به پنجره ای بود که از آن فاصله فقط ابر های آسمان ابری پشتش را می دیدم ، دستم را روی میز چوبی حرکت دادم و در لنز را برداشتم . آن را روی دوربین بستم . می ماند عکس های دوتایی! برگشتم و به سمت کمد کنار در رفتم . در کشویی طرح چوبِ رنگ روشنش را با یک دست کنار زدم و سه پایه مخصوص عکاسی ام را برداشتم و داخل کاورش گذاشتم و کنار کوله ام آویزانش کردم . بارانی ام ، روشنیِ تاریکیِ دفن شده در سکوت تنهایی ام بود . زرد خردلی رنگش! درست مثل تاریکی های روزهای جوناسِ دارک دلم می خواست بپوشمش! شال مشکی ام را بدون آینه محکم کردم و روی لباس مشکی طرح بافت ماشینی ام بارانی را پوشیدم . زیپش را تا آخر بالا کشیدم و نگاهی به بلندایش تا کمی پایین تر از زانو ، انداختم و نیم بوت های مشکی گذاشته شده در طبقه پایین کمد را پا کردم . در را باز کرده بودم و هوای ابری چشم می زد و اخم روی پیشانی ام مِیلش برای خم شدن و چشم ها برای برق افتادن از خیسی هر لحظه بیشتر در حال غلبه بود . پایم فرو رفت در خواب ماسه های کف دریا . کوله را روی شانه ی چپ محکم کردم و دوربین را از روی گردن انداختم . دست چپم کاور سه پایه را گرفته بود و دست راستم آزاد بود . آزاد که نه ، بی کار بود! عکسِ دوتایی ، می ماند دیگر! مثل تمام دو نفره هایی که مانده بود این یکی هم می ماند . حواسم نبود باز هم تا آخر جاده با رویایت تن به هم آغوشی داد بودم . باز هم می دادم . چیز جدیدی نبود . - می دویی؟! - آره دیگه جذابیتش اینه مهارتت تو لحظه های سخت سنجیده بشه! - پس بدو . منم بهترین عکسای جهانو ازت می گیرم . بعدش باهم تسویه حساب می کنیم! می دویدم . آب می پاشیدم ، به سمت لنز دوربینش . می پریدم . صدف به بالا می انداختم ، جلوی لنز دوربینش . می خندیدم . من را به آغوشش می رساندم ، در ، قاب لنز دوربینش... - چته دیوانه آب نمی پاشن تو لنز دوربین . - ترفند عکاسیه عزیزم بلد نیستی یادت بدم . - ها؟! نه ها؟! (قیافه دیمن موقع وات؟!!!!) من بلد نیستم؟! تلاشی برای جواب دادنش نکردم و رفتم جلوی دریا ایستادم . می آمد . دست هایم را جلوی سینه جمع کردم و چشم دوختم به هارمونی آب و سفیدیِ هوای نه سرد و نه گرم بهار . هارمونی هوای ابری و دریای پر از امواج . شاید یک حادثه از دست من افتاد و شکست شاید این فاجعه از فاصله ایجاد شده خاطره از درد من و دوری او هیچ ندید شاید این دایره ی رنج ، از فرط تو آغاز شده فاصله از فهم قرار تو و بی تابی من هیچ نگفت شاید این حوصله از کاسه ی صبر جهان، لبریز شده قصه ی مردن من در تب و تاب یک حادثه بود ای دریغ که همانا مرگ ، از بعد تو آغاز شده - آی آی . اِ اِ اِ چیکار داری می کنی نکن الان میوفتم . - مگه نمی خواستی بدویی؟! الان که دیگه بغل این چنین فرد جذابی هستی مشکلت چیه؟! - ببین فرد جذاب ، منو ببر مثل یه خانوم محترم بذار رو ماسه ها از این دیوونه بازیا هم نکن . - ای به چشم فقط خانوم محترم شما مگه عکس هنری نمی خواستین؟ پاشو پاشو وایسا . - آقا نکن . نه من می ترسم نکن آه . پاهایم می لرزید و دست هایش را سفت گرفته بودم . - من هیچی ، شونه ی خودت می شنکنه الان . تورو خدا بذارم زمین . - مال بد بیخ ریش صاحابش . زنمی ، وایسا سر جات من شونم درد نمی گیره . قدش که بلند بود و حالا من هم روی سر شانه های قد بلندش ایستاده بودم . یک دستش را بی هماهنگی از دستم بیرون کشید که جیغ خفیفی زدم . - اِ هیس! چته بابا گوشم کر شد . اون یکی دستمو گرفتی دیگه . من... من که نمی توانستم خودم را با یک دست نگه دارم . دست دیگرم را روی سرش گذاشتم و سعی کردم تعادلم را حفظ کنم که آخش بلند شد . - آآآی . موهامو کندی! از جایی که من ایستاده بودم پیدا نبود دستی که از من ول کرده بود ، الان سرگرم چه کاری بود . اما تازه کمی از ترس افتاده بودم که دیدم تا کمی پایین تر از زانو هایش در آب رفته . دوباره ترس از خیس شدن به جانم افتاد . باید با حرف رامش می کردم . من که زورم به او نمی رسید . - ببین ، ببین تو رو خد... خدایم هنوز کامل نشد بود که یک دفعه دستی را که در دستش بود را محکم کشید و من ، در میان آسمان و ساحل ، هوا و دریا ، جلوی چشم های او و تن وارونه ی خودم ، پرت شدم در آب . سرما به بند بند استخوان هایم رسوخ کرد و برای چند ثانیه انگار در شوک بودم . آرنج هایم که به کف ساحل خورده بود را تکان دادم و سرم را از زیر آب بیرون آوردم و دست هایم را ستون کرده بودم و از کمر به پایین هنوز در آب بودم . تصویری که پیش رویم بود از کاسه صبرم برای حدس اوج دیوانگی هایش لبریز بود . همان دستی که از دست من جدا کرد کنار دوربین و حالا دست دیگرش زیر لنز را قاب گرفته بود . نیمی از صورتش پنهان پشت دوربین بود اما آن نیم دیگر لبخند و خطوط لبخند کنار چشم هایش را خوب می دیدم . آن عکس ، به یاد ماندنی ترین ژست دنیا را داشت . من در هوا و او آماده ی عکاسی... همین یک ذره لحظه های آغشته در رویا برایم مانده بود . این لحظه ها را به دنیا نمی فروختم . دستم را در هم غلاب کردم به یاد آن قسمت از آهنگی در ذهنم جولان می داد . " دستاتو می گیرم بارون شروع می شه " با این تفاوت که دست من در دست خودم بود و باران هم خیلی وقت بود شروع شده بود . سراغ بیت بعدی نروم بهتر است . " موهاتو می بوسم ، شب زیر و رو می شه"... به دریا رسیده بودم . کی رسیده بودم؟ چند دقیقه بود اینجا بودم؟ به کجا زل زده بودم؟ کوله ام را روی شانه ام تنظیم کردم و سعی کردم تند شدن نم نم های باران را نادیده بگیرم . دختری که با فاصله چند متری از من خط فرضی از محل تلاقی آب و ساحل را تا کمی عقب ترش ممتد طی می کرد با ظاهر من تفاوت های زیادی داشت . دامن تا زانویش نشانی از عادتش به این هوای ابری می داد و موهای روشن رها در بادش ، چیزی شبیه خستگی از چیزی . تیپش و فضایی که در قاب چشم های من ساخته بود ، خیلی غریبه بود با شمالی که من در آن بودم . کسی اطراف و حتی چند کیلومتر آن طرف تر جز افرادی که شاید در ویلا ها بودند ، نبود ، آن هم اگر بودند . دختر انگار آنجا بود برای سوژه ی من بودن . نفهمیدم کی پشتش رسیدم و منتظر بودم از حالش خارج شود و کمی با اینجا عجین شود . شاید هم همان بهتر که به خودش نمی آمد . عقب عقب رفتم و هنزفری هایم را به گوش هایم سپردم . آهنگ را پلی کردم و رکورد دوربین را فشردم و دور دختر گشتم برای فیلم گرفتن و نفهمیدم کِی زانو هایم به آب ، بوسه زدند... - ام...سلام . دستم را آرام بالا بردم و کوتاه برایش تکان دادم . - سلام . روزتون بخیر . احساس کردم بهتر از آن چیزی بود که من از دور دیده بودم . حالش بد نبود انگار . یا شاید هم متظاهر خوبی بود . - مرسی . تو هم . می گم ، خب من عکاسم! رویا هایم را ریختم توی کوله مشکی آویزان به جا لباسی کنار در . باید می رفتم دریا . باید چند روزی دور می شدم از این دنیا . دوربینم! سر چرخاندم و در تاریکی فضای کلبه ای که نورش از سفیدی ابر های بیرون تغذیه می شد ، برق لحظه ای سبز رنگ درخشیده روی مرکز لنز دوربینم را تشخیص دادم . به سمتش قدم برداشتم . صدای گروپ گروپ پایم روی زمین پارکت شده اش زیادی واضح و بلند بود و تا حدی شاید روی اعصابم می رفت . دوربین را بلند کردم و همان طور که نگاهم به پنجره ای بود که از آن فاصله فقط ابر های آسمان ابری پشتش را می دیدم ، دستم را روی میز چوبی حرکت دادم و در لنز را برداشتم . آن را روی دوربین بستم . می ماند عکس های دوتایی! برگشتم و به سمت کمد کنار در رفتم . در کشویی طرح چوبِ رنگ روشنش را با یک دست کنار زدم و سه پایه مخصوص عکاسی ام را برداشتم و داخل کاورش گذاشتم و کنار کوله ام آویزانش کردم . بارانی ام ، روشنیِ تاریکیِ دفن شده در سکوت تنهایی ام بود . زرد خردلی رنگش! درست مثل تاریکی های روزهای جوناسِ دارک دلم می خواست بپوشمش! شال مشکی ام را بدون آینه محکم کردم و روی لباس مشکی طرح بافت ماشینی ام بارانی را پوشیدم . زیپش را تا آخر بالا کشیدم و نگاهی به بلندایش تا کمی پایین تر از زانو ، انداختم و نیم بوت های مشکی گذاشته شده در طبقه پایین کمد را پا کردم . در را باز کرده بودم و هوای ابری چشم می زد و اخم روی پیشانی ام مِیلش برای خم شدن و چشم ها برای برق افتادن از خیسی هر لحظه بیشتر در حال غلبه بود . پایم فرو رفت در خواب ماسه های کف دریا . کوله را روی شانه ی چپ محکم کردم و دوربین را از روی گردن انداختم . دست چپم کاور سه پایه را گرفته بود و دست راستم آزاد بود . آزاد که نه ، بی کار بود! عکسِ دوتایی ، می ماند دیگر! مثل تمام دو نفره هایی که مانده بود این یکی هم می ماند . حواسم نبود باز هم تا آخر جاده با رویایت تن به هم آغوشی داد بودم . باز هم می دادم . چیز جدیدی نبود . - می دویی؟! - آره دیگه جذابیتش اینه مهارتت تو لحظه های سخت سنجیده بشه! - پس بدو . منم بهترین عکسای جهانو ازت می گیرم . بعدش باهم تسویه حساب می کنیم! می دویدم . آب می پاشیدم ، به سمت لنز دوربینش . می پریدم . صدف به بالا می انداختم ، جلوی لنز دوربینش . می خندیدم . من را به آغوشش می رساندم ، در ، قاب لنز دوربینش... - چته دیوونه آب نمی پاشن تو لنز دوربین . - ترفند عکاسیه عزیزم بلد نیستی یادت بدم . - بله؟! من بلد نیستم؟! تلاشی برای جواب دادنش نکردم و رفتم جلوی دریا ایستادم . می آمد . دست هایم را جلوی سینه جمع کردم و چشم دوختم به هارمونی آب و سفیدیِ هوای نه سرد و نه گرم بهار . هارمونی هوای ابری و دریای پر از امواج . "شاید یک حادثه از دست من افتاد و شکست شاید این فاجعه از فاصله ایجاد شده خاطره از درد من و دوری او هیچ ندید شاید این دایره ی رنج ، از فرط تو آغاز شده فاصله از فهم قرار تو و بی تابی من هیچ نگفت شاید این حوصله از کاسه ی صبر جهان، لبریز شده قصه ی مردن من در تب و تاب یک حادثه بود ای دریغ که همانا مرگ ، از بعد تو آغاز شده..." همین یک ذره لحظه های آغشته در رویا برایم مانده بود . این لحظه ها را به دنیا نمی فروختم . دستم را در هم غلاب کردم به یاد آن قسمت از آهنگی در ذهنم جولان می داد . " دستاتو می گیرم بارون شروع می شه " با این تفاوت که دست من در دست خودم بود و باران هم خیلی وقت بود شروع شده بود . سراغ بیت بعدی نروم بهتر است . " موهاتو می بوسم ، شب زیر و رو می شه"... به دریا رسیده بودم . کی رسیده بودم؟ چند دقیقه بود اینجا بودم؟ به کجا زل زده بودم؟ کوله ام را روی شانه ام تنظیم کردم و سعی کردم تند شدم نم نم های باران را نادیده بگیرم . دختری که با فاصله چند متری از من خط فرضی از محل تلاقی آب و ساحل را تا کمی عقب ترش ممتد طی می کرد با ظاهر من تفاوت های زیادی داشت . دامن تا زانویش نشانی از عادتش به این هوای ابری می داد و موهای روشن رها در بادش ، چیزی شبیه خستگی از چیزی . تیپش و فضایی که در قاب چشم های من ساخته بود ، خیلی غریبه بود با شمالی که من در آن بودم . کسی اطراف و حتی چند کیلومتر آن طرف تر جز افرادی که شاید در ویلا ها بودند ، نبود ، آن هم اگر بودند . دختر انگار آنجا بود برای سوژه ی من بودن . نفهمیدم کی پشتش رسیدم و منتظر بودم از حالش خارج شود و کمی با اینجا عجین شود . شاید هم همان بهتر که به خودش نمی آمد . عقب عقب رفتم و هنزفری هایم را به گوش هایم سپردم . آهنگ را پلی کردم و رکورد دوربین را فشردم و دور دختر گشتم برای فیلم گرفتن و نفهمیدم کِی زانو هایم به آب ، بوسه زدند و نفس ، برای آخرین بار ، سرپیچی کرد از ماندن و من ، سردی تنم را با سردی آب دریای زیر پاهایم ، سهیم شدم و تمام...!mahdiye heraviimahdiye heraviiWed, 23 Nov 2022 09:05:03 +0330https://virgool.ir/@m_11435610/بدون-عنوان-pxonsrtokhgc#MyNovel #SareRavi - یه شب که بی حوصله بودم ، اومد کنارم نشست ، گفت ”جا باز کن بیام تو .“ نفهمیدم چی گفت . متعجب نگاهش کردم . بی تفاوت نگاهم کرد . انگار اصلا براش مهم نبودم . ولی بودم! می دونستم . این خاصیت اون چشم ها بود که با بی تفاوت بودنشون تو یه زمان هایی که فقط صاحبشون می دونست کِی اند ، به دادم برسن . با بی تفاوتی ترحمو ازم می گرفت . ترس رو می روند . انگار که بگه خیلی همه چیو جدی گرفتی . کاور شکلات رو با آرامش خاصی که تو رفتارش بارز ترین مشخصه بود باز کرد و بیخیال تر داخل دهنش انداخت . سکوتم که کلافه اش کرد با نگاه عاقل اندر سفیه ای مردمک هاش رو روی صورتم حرکت داد و گفت ” اصولا خدا شبو آفرید تا تو از خودت برام بگی “ . مبهوت شدم . موندم از چیزی که گفته بود . یکی از ماگ ها رو به سمتم روی میز هول داد . سعی کردم به چشم هاش نگاه کنم . گرچه نگاه کردن من خیلی تاثیری در نگاه گرفتن ازش نداشت . نگاهم نکرد . با چشم به ماگ نسکافه اشاره کرد و گفت ” بخور “ . آخرین جرعه از نسکافه ی سرد شده ای که همیشه از خوردنش متنفر بودم ، امشب عجیب بهم چسبیده بود . دستش رو از زیر چونه اش برداشت و گفت . ”این آب زیپو انقدر ادا اصول نداره “ . خندیدم . گفتم ” بحثو بپیچون خب؟ “ باز بیخیال نگاهم کرد . خواب به چشم هاش هجور آورده بود و من رگه رگه خواب تو اون چشمای روشن می دیدم . ” اصولا خدا شبو آفرید تا تو از خودت برام بگی . اما رجوع می کنم به اصول کار خدا . که شبو گفته بود . یه نگاه به پنجره بنداز ببین آقتاب داره کورم می کنه! “ . چشمم به ساعت افتاد و تازه فهمیدم چقدر خوابت می آمده هی به پای من تا خود صبح صبر کرده بودی . - بخوابیم؟ - اگه اجازه بفرمایید خوشحال می شم! - بخواب . من داستان خودتو برات تعریف کردم . #۱۴۰۰/۸/۲۱ ساعت سه و پنجاه و نه دقیقه صبح بعد از صحبتای طولانی با مامان جون از همه چی ۲. دستش رو از زیر چونه اش برداشت و گفت . ”این آب زیپو انقدر ادا اصول نداره “ . خندیدم . گفتم ” بحثو بپیچون خب؟ “ باز بیخیال نگاهم کرد . خواب به چشم هاش هجور آورده بود و من رگه رگه خواب تو اون چشمای روشن می دیدم . گفت ” اصولا خدا شبو آفرید تا تو از خودت برام بگی . اما رجوع می کنم به اصول کار خدا . که شبو گفته بود . یه نگاه به پنجره بنداز ببین آقتاب داره کورم می کنه! “ . چشمم به ساعت افتاد و تازه فهمیدم چقدر خوابت می آمده هی به پای من تا صبح صبر کرده بودی . نسکافه سهم من در آن ماگ... کی سرد شد؟ کی من حالا خوابم می آمد اما حوصله داشتم؟ - بخوابیم؟ - اگه اجازه بفرمایید خوشحال می شم! - بخواب . من داستان خودتو برات تعریف کردم...mahdiye heraviimahdiye heraviiWed, 23 Nov 2022 09:03:55 +0330https://virgool.ir/@m_11435610/بدون-عنوان-vevmy7y0qyyd#MyNove باران بود و ، من و او و ، شب و ، درد های پنهانی . بعد از دمای هوای خراب روز ها که پایین نمی آمد ، برعکسش شب ها عجیب متعادل و شاید زیادی با من جور بودند . می ترسیدم از این تضادِ زیاد چند ساعته . هجوم کلمه ها بیش از حد ابری بودند ؛ مدتش باران و شدتش طوفان و دردش تگرگ بی امان بهار! چرا بهار باران هایش اینجوری بود؟! می شود یکبار بنشینی روی آن صندلی بلند چوبی وسط هال که جنگل های پشت پیدا در پنجره ، روی پیرهن سفیدت نور بندازد و من تو را ، باز هم تو را ، تاکید می کنم ، فقط ، تو را ، در قلب جنگل و دل خانه ببینم؟! آمدی؟! نشستی؟! صدای قدمت می آید! می دانم می آیی! حالا که آمدی ، مهمان شدی ، شاید بخواهی بمانی ، بگذار از همین نقطه ی انتهای جمله ی قبل شروع کنم! بدون ذره ای اتلاف وقت! پس ، بنویس ، شروع می کنم . نقطه! اما بی سر خط! چرا باید باز هم آن قسمت باقی مانده از خط را بت رخ بکشم؟! افتخار است؟! ببالم به آن؟! بگذار شده برای یک بار در داستانم ، دست کم بازنده فقط ، من نباشد... ببین حرف را به کجا کشیدی . چ داشتم می گفتم؟ آها ، یادم آمد . چرا بهار یکدفعه بغضش می ترکید و آنقدر می بارید تا خالی شود و کمی از باران زمستان یاد نمی گرفت؟! همان که آرام اما تقریبا همیشه و به جایش می بارید؟! نگاهم کن! کمی به روی خودت بیاور! بفهم که من باران بهارم و تو ، زمستانی...! #این_هم_به_پای_منmahdiye heraviimahdiye heraviiWed, 23 Nov 2022 09:03:01 +0330https://virgool.ir/@m_11435610/بدون-عنوان-szuezkjwzxt2#MyNovel صورتم خیس عرق بود . نفسم یاری نمی کرد برای آمدن . انگار یکی پایش را گذاشته بود روی حواسم و خودم را از آن خانه ی لعنتی به بیرون پرت کرده بود . دست خودم نبود ، حواسم آنجا جا مانده بود . یک قدم به سمت رفتن بر می داشتم و اندازه ی صد قدم به برگشتن نزدیک می شدم . سرم را به دیوار سفید زبر پشت سر چسباندم و ابرویم را از درد انحنی دادم . چشمانم را بستم . داشتم می دویدم و داشت می دوید . می پریدم و داشت می پرید . دستم را باز کردم و دستش را باز کرد . با هر چرخشی که به فرمان دوچرخه می دادم عینش را انجام می داد . این اواخر عجیب شبیه هم شده بودیم . انگار روحمان را یک جور فرمان می داد خدا و فقط برای طیف بیشتر از این دو بنده ی دیوانه اش ، ما را از دو جسم جدا آفریده بود . نگاهش کردم و گفتم . - تو دیوونه ای به خدا . آخه کدوم آدم عاقلی موتور به اون خوشگلیو می فروشه و دو تا دوچرخه می خره؟! در حالی که دستش را از فرمان جدا کرده بود و جلوی سینه اش جمع کرده بود و نگاهش را به جلو داده بود ، آدامسش را در دهانش ترکاند و نگاه عاقل اندر سفیه ای به من کرد و گفت . - برادر ، من اگه عاقل بودم که تو الان اینجا نبودی . دهانم از حرص از حرف و حالت به شدت آرامش باز مانده بود که چشمکی به من زد و سرعت پدال زدنش را با گرفتن دوباره ی فرمان زیاد کرد و از من جلو زد . پایین مانتوی بلندم را که نزدیک بود در یک لحظه لای چرخ برود را با یک دست جمع کردم و داد زدم . - برادر عمته . در همان حال که از من جلو تر بود دو دستش را بالا برد و گفت . - اوی حواست باشه ها من رو عمم غیرت دارم . لبخند زدم و به سرعتم افزودم . حیف غیر قابل انکار بود مهارتش در دوچرخه سواری . کنارش که رسیدم گفت . - ولی می دونی دلیل اصلیش ، جدا از اینکه می دونستم بیشتر دوسش داری چی بود؟ سر به معنی نفی تکان دادم با چشمانی مشتاق . - موتور تند می ره . یه جوری که فرصت نمی ده ببینم با خودم چند چندم . یعنی می دونی ، قدرشو نمی دونم . اما دوچرخه عکس العمل ، عمل منه . بهم یاد می ده هرچقدر پا بزنم جلو می رم . هرچقدر پاهام از درد بگیره ، یعنی یه جایی ، تو یه لحظه ای ، تاجایی که تونستم پا زدم . نگاهم به جلو بود و غرق در صدایش بودم که منظره ی اطرافم را زیبا تر از همیشه کرده بود . بین خودمان باشد ، هر چند لحظه یکبار چشمم بی اجازه می چرخید و نگاهش می کردم . مثلا حالا که جدی شده بود از تفکراتش برایم حرف می زد چقدر بیشتر از همیشه خواستنی تر بود... - شایدم از اون ماشین گرون قیمتی که هیچ قرارداد واقعی ای تو واقعیت بین من و اون نبوده ، اما تو ذهن خودم باهاش مسابقه گذاشته بودم هم جلو نزده باشم ، اما تلاشمو کردم . یه جوریه که یعنی غرور دارم وقتی حتی نرسیدم . چون می دونم خودم پا زدم! اما موتور حد نداره . من گاز می دمو جلو می زنم از اون ماشینه ولی لبخندم لبخند نیست . جلو بقیه شاید قیافه بیام ولی وجدانم می دونه لایق برنده بودن نبودم . فرو رفته بودم در این همه فکری که پشت یک خرید و فروش ساده بود . سرعت گیر داخل محوطه را که رد کردیم گفتم . - آخه این انصاف نیست که تو با زور پا و راننده اون ماشین با یه اراده ی آسون باهم مسابقه بدین . اگر موتور باشه حداقل تو هم با یه چیزی در همون حد اراده باهاش رقابت می کنی . لبخندی کنج لبش نشست . نگاهی به آفتاب نارنجی غروب انداخت و گفت . - سایه ، یه لحظه پایین پشت سرتو نگاه کن . متعجب آرام سرم را برگرداندم و جایی حوالی چرخ عقبی دوچرخه را نگاه کردم . گفت . به نظرت به حقه ، سایه ی سایه ، از خودش جلوتر باشه؟ - خب نه . ولی چه ربطی داره؟ گفت . تو داری پا می زنی و سایه ات اداتو در میاره . اما تا کجا؟ تا وقتی نوری هست . اگه نوری نباشه ، سایه نیست یا سایه اش؟ در به در مقصودش شده بودم . گفتم . - سایه اش . گفت . - آها! پس دیدی ، اونی که بهای چیزی که داره رو ندونه زودم از دستش می ده . سایه ی سایه خانوم ما هم موقعی که هوا گرفته است دنبال کار های شخصیش می ره . اینم قضیه منه و اون ماشینه . اون ماشینه هرچقدر هم که گاز بده ، یه جا که بنزینش تموم شه مونده وسط جاده ، ولی من هنوز دارم می رم . تازه لبخند هامونم زمین تا آسمون فرقشه . من از توان خودم لبخند می زنم و اون از جربزه ی ماشینش . به نظرت واقعا فرقی بین این دوتا نیست؟ پرت شدم به حالا . اشک از چشمم راه گرفته بود . داشتم از مرور گریه می کردم . خبری که پشت دیوار های حیاط خانه پیچیده بود توان از پا در آوردنم را داشت . آخر هم به رغیب خیالی مسابقه اش با ماشین باخت . ماشین تاخت و عزیز من با دوچرخه به حواس راننده ای که برای فشردن آن پدال لعنتی سرجایش نبود ، باخت...mahdiye heraviimahdiye heraviiWed, 23 Nov 2022 09:02:16 +0330https://virgool.ir/@m_11435610/بدون-عنوان-qxkxcgodynpy#MyNovel #MatinRavi #بـه_وقـت_ڪـــتـــاب #اگـر_بـی_حـوصــلــه_ای_نــخــوان! #ایـن_نــوشــتـه_و_وقــت_ارزشــمــند_اســت! از گوشه چشم نگاهش می کردم . سعی داشتم تا حد امکان شبیه باشم به آن چیزی که از من تصور کرده بود! دوست داشتم در مقابل چشمانش آن مرد بی احساس و گمشده در روزمرگی ای باشم که فکر می کرد از آن برگشته بودم . می خواستم برایش آن چیزی باشم که نبودم! برای خودش خوب بود . از نزدیکی من آتش می گرفت! می دانستم . جعبه انگشتر را در دستم فشردم و نفس عمیق پر صدایی کشیدم . باید می فهمید می خواهم زودتر برود. زودتر دور شود از این همه نزدیکی . نگاهش یخ زده به مچ دستم بود . برای لحظه ای چشمش را بست و بعد که باز کرد سیل در راه بود! سیلی شیشه ای که برای چشمانش ویترین شده بودند و من صاحب مغازه ای بودم که محتویات ویترینش برایش نبود! با حرکتی تند و یکدفعه ای دسته کلیدی را که روی کانتری که به آن تکیه زده بودم بود را ، برداشت . هیچ حرکتی نکردم و تصمیم هم نداشتم بکنم . لحظه های آخر بود . گذاشتم هرکاری دوست داشت بکند . عصبی نبود . اما حرکاتش تند شده بود . همه را خوب می فهمیدم . یکی از سه رینگی که کلید های اتاق ها به آن متصل بود را باز کرد و صدای کلید هایی که زمین ریخت ، با اینکه احتمالش را می دادم اما ، باعث حرکت ناچیز شانه ام شد. رینگ ساده اما طرح موج دار را با آرامشی بی سابقه تر از همیشهِ ی خودش بودن ، در انگشت وسطش جا داد و دیگر ویترین مغازه ام را به من هدیه نکرد! برگشت و جامانده کلید ها را با آن دستی که تصميمِ حالتِ قرار گیری انگشت هایش را می دانستم ، روی کانتر گذاشت . فاصله گرفت و پاهایی که می خواستند به زمین قفل شوند را کشاند تا برود اما نایستد . داشت می رفت به آن سمتی که نباید! داشت خطرناک می شد... می خواست با چیزی بازی کند که ، نباید! مانتوی بی سابقه کوتاهش خاکستری تر از چیزی بود که تا چند لحظه پیش می دیدم . دستش از همین حالا حالت داشت! گفته بودم نه؟ گفتم لحظه ای که کلید را گذاشت انگشتانش منتظر بودند! چرا فهماند اما نفهمیدم؟! گنگ شده بودم . مثل نفهمیدن رینگی که از دست کلیدم برداشت . بُردَش... پس که نمی شد گرفت . می رفتم می گفتم رینگ یک دسته کلید را بده؟ گم که نمی شد . گمش می کردم؟ نشست! نگاهم پایین افتاد . با سوال خیره شده بودم به پاهایم . باید می رفتم یا می ماندم؟ می رفتم و خاتمه می دادم یا می ماندم و خاتمه می یافتم؟ شروع شد! دیر رسیدم . يكبار هم که زود آنجا بودم هم ، تو ، هرگز صبر نکردی... دیر رسیدم تا دستش را بگیرم . دیر رسیدم مچش را سفت بچسبم تا نزند! دیر رسیدم تا پشیمان نشوم از ندادن جعه ای که هنوز در دستم مانده بود. دیر رسیدم... صدایش که در سرم پیچید ناخودآگاه زانو هایم شل شد و کنار کانتر سر خوردم و افتادم به معنای افتادنی که فقط خودم می دانستم معنایش چیست. چرا این را می زد...؟ چرا می خواست تمامم کند؟ Eyşan را شروع کرده بود و من چشم بسته بودم اما تصویرش ، حضورش دست از سرم برنداشته بود . انگشت های سفید کشیده اش چرا اینقدر آرام زندگی ام را می نواخت؟ چرا تمام نمی شد؟ آهنگی که دوست داشتم هیچ وقت تمام نشود... افتادنم برای خودم آنقدر سنگین بود که هر لحظه منتظر ایستادنش بودم اما انگار به آخر رسیده بود که هرچه بود را گذاشته بود پشت چشم ها و داشت فارغ و بی خیال از همه چیز اینقدر با احساس می نواخت . توقع داشتم بایستد . نباید برای افتادنم می ایستاد؟ نباید می ایستاد... من مگر ایستاده بودم؟ مگر منی که خودم موجب افتادنش شده بودم ، ایستادم؟ چه کسی خودِ من را قبل از این شدن انداخته بود؟... صدای افتادن و شکستن گلدان هایی می آمد که باد آبان آن ها را می انداخت در حالی که پنجره ای باز نبود! زیادی مزحک بود پوزخند زدن به بادی که از پنجره دوجداره می آمد! سرم را تکیه زدم به کاشی براق کرم پشت سر . باران می آمد! آسمان ابری بود و این بیش از حد از آفاق چشمانم خواندنی . ابر بارانی بود و چشمانی که منتهی می شدند به آفاق ته جاده ، کور بودند! دلم برای بعد از خودم و بعد از امروز سوخت! که کسی نبود ماجرای مرگم را تعریف کند...! درخت ها همان یک روز بی سابقه تیره ترین طیف رنگ را به خود گرفته بودند و قصد خفه کردن همان یک ذره نوری را که از آسمان به کف آسفالت خاکستری می پاشید ، کرده بودند . سرم را چرخاندم به سمت ماشینی که نیامده بود اما قرار بود که بیاید . چند لحظه انگار از تقدیر زمان بیشتر می دانستم و همین باعث شده بود حالا من اینجا باشم و منتظر قراری از پیش تعیین شده که کسی از آن خبر نداشت . و زمان ، باز مانده بود از من و تصمیم داشت جبران کند این جریان دیر رسیدن را . سرم گرم حلاجی حالاتم شد که دوباره سر نچرخاندم چک کنم آمدن ماشین را . از صدای اصطکاک چرخ هایش با آسفالت رنگ غم گرفته جاده ، چرخیدم و نگاهش کردم . دستم شروع به خواب رفتن کرده بود! با اینکه در طول تمام مسیر از آن به طرز بی رحمانه ای کار کشیده بودم! دستم را جلوی صورتم آوردم و با دیدن رنگی روی آن که شبیه چیزی بود که در رگ های من جریان داشت ، متوجه بی حسی خودم وقتی آن طور بی رحمانه از دستانم برای زدن خودم کار کشیده بودم ؛ شدم . چرا...چرا نمی فهمیدم؟! چرا نه فهمیده بودم و نه حالا می فهمیدم؟ چرا سرم ، لبم ، بینی ام و یا هرجای لعنتی ای که حالا از آن خون می آمد ، درد نمی کرد...؟ راننده ی ماشین را نمی دیدم اما ، می دانستم چه کسی بود . با اینکه با فهم زمان و مکان نباید می دانستم! چرا بوق نمی زد سوار شوم؟ چرا انقدر صبور بود برای دادن خبر بد؟ چرا فکر نمی کرد یک نفر اینجا ، در تلفیق زمانِ بی زمانی و مرگِ منطق یک احساس ، دارد می میرد... رنگ ها از دستم رفت ؛ آنقدر که بارانش سیل آسا بود . جالب بود . بیشتر از اینکه خیس شدن را احساس کنم ، از رفتن رد خون روی دستم باران را می فهمیدم . بارانی که حالا یادم نمی آمد موقع کار کشیدن از دستانم هم ، می بارید یا نه...! انگار زمان زیادی گذشت که دلش خواست بالاخره چیزی بگوید . ماشین را همگام با قدم های من کرد . صدای پایین آمدن شیشه اش روی اعصاب لغزنده ام ویراژ می داد . در همان حالی که دست چپش به فرمان بود خم شده بود به سمت پنجره شاگرد و می خواست بگوید سوار شوم . - متین . تازه نگاهش کردم! دقیقا همان حالتی را داشت که گفته بودم . قدم هایم نمی ایستاد و پیرهنم از خیسی باران به تنم چسبیده بود . داشت به اوج بدبختی ام چشم می دوخت . داشت طوفان قبل از مرگم را می دید . - سوار شو . باید جایی برسونمت . می خواستم سرش را از تنش جدا کنم . یکی از مسبب های اصلی نابودی ام خودش بود . کسی که حالا سعی داشت با تمام غرور و نقشی که می دانستم خوب بلد است بازی کند ، نشان دهد همه چیز زیر سر ساعد بوده . ادامه داره... یکی از تیکه هایی بود که نمی دونم چرا ولی واقعا دوسش داشتم . شخصیت ها بدون دیالوگ داشتن باهام حرف می زدن . پر بودن از ایهام و ابهام و اوهام... ĐĄŢÈ : 1400/2/23 03:05 AMmahdiye heraviimahdiye heraviiWed, 23 Nov 2022 09:00:07 +0330https://virgool.ir/@m_11435610/بدون-عنوان-jfg4wxqxishoمی دونی کدوم قسمت از نبودنتو دوست داشتم؟ اونجایی که انقدر از نبودن پر بودی که بودنتو به نبودت ترجیح می دادم . وقتی بودی فکر می کردم تهش چند دقیقه است ؛ باشه ، واسه تو تهش چند ساعت ، ولی اینکه می دونستم وقتی به خودم بیام می بینم نیستی عصبیم می کرد . اونقدری که بودنتم مثل نبودت می شد عذاب . دقیقا مثل لیوانی که توش آب جوش ریخته باشی و داغ داغ باشه ، بخوای ولرمش کنی یهو آب سرد بریزی ؛ آره... می شکنه . بودنتو خیلی وقت بود روان منو از هم می پاشوند! اونجا بود که دیگه یه بار واسه بار آخر به خودم اومدم دیدم دیگه دوستم ندارم!#۱۴۰۰/۱۰/۲۱ #MyNovelmahdiye heraviimahdiye heraviiWed, 23 Nov 2022 08:57:04 +0330https://virgool.ir/@m_11435610/بدون-عنوان-btvkyjylwnsn#MyNovel #MatinRavi به چهارچوب تکیه زدم . نگاهم را در سکوت دوختم به او که در موازای پنجره ایستاده بود و نیمی از تنش دید آفتاب را گرفته بود . ناخودآگاه لبخندی ماهیچه های صورتم را به حرکت در آورده بود و شروع کردم با نگاهم سر تا پایش را از چشم گذراندم . نگاه کردم به آن شلوار مخمل طوسی رنگش . به آن پاهای سفیدی که شلوارش تا یک وجب بالاتر از مچش را برایم به نمایش گذاشته بود . همینطور آرام آرام بالا آمدم . موهایش... موهایش باز بود و هر لحظه بیشتر نگاه کردنشان مصادف بود با میل بیشتر برای غرق شدن درشان . آفتاب دم غروبی که از پنجره ی پشتش به دیوار رو به رو می تابید سایه ای انداخته بود که با آن سرگرم بود . کودک درونش داشت مثل آفتاب که از پنجره به درون فضای اتاق می تابید ، از دست هایش بیرون می ریخت . صدایش... آن زمزمه ی آرام و نامفهومی که چیزی از فهم کلماتش عایدم نمی شد ولی همان صدای نجوا گونه ، در کنار تصویری که من می دیدم ، به اندازه کافی قدرت داشت برای کودتا کردنم . خنده ام گرفت . بی صدا کوتاه خندیدم و از فکر های دیوانه طورش سرم را بی صدا تکان دادم . به قول خودش امروز از آن روزهایی بود که احساس می کرد انگشتانش کشیده تر و زیبا تر از روزهای معمول دیگرند . از صبح تا حالا آنقدر با این کشیدگی ذاتی انگشت ها ، که به قول خودش روزهایی به حد اعلایش می رسید ، روان مرا به بازی گرفته بود که هرلحظه احتمال هرچیزی از ذهنم با درصد بالایی از تایید نفس لوامه می گذشت و من لبخند کنج لبی بودم نسبت به تاییدش . دست بردم موبایلم را از جیب شلوار بیرون کشیدم . زوم کردم و حالت ایستادنم را اصلاح کردم که سایه من روی دیوار نیوفتد . خوب در احوال خودش غرق بود . در قاب دوربین جایش دادم و زوم گوشی را تا حد مورد نظرم تنظیم کردم . بازوی چپم را به دیوار کنارم سپردم و بعد از فشردن آیکون رکورد ، به صفحه چت مان رفتم . تایپ کردم . "چشم می گردونم تشریف ندارید . کجایید سرکار خانم؟!" لبم به کناری کشیده شد و پیام را ارسال کردم . گوشی روی دراور کنارش لرزید و او بدون تغییر جهتی در ایستادنش ، به طرز بچه گانه ای پایش را از جایی که ایستاده بود بلند کرد و به اصطلاح یک قدم بزرگ به سمت دراور برداشت . پیام را که خواند یک لحظه انگار یکی دیگر شد . صاف و شق و رق ایستاد و با حرکت سرش تابی به موهایش داد . دست به تایپ زد . "من یادم نمیاد بین کاغذ باطله هایی که امضا کردم تعهدی هم واسه ۲۴ ساعت جلو چشم تو بودن هم دادن باشم . داده بودم جناب آقا؟!" یک راست نگاهم را روانه خودش کردم . انگشت هایم بیشتر از چیزی که فکر می کردم توانایی داشتند برای تند تایپ کرد . "کاغذ باطله آره؟!" "دقیقا کاغذ باطله!" موبایل را روی دکور دیوار گذاشتم بدون آنکه تصمیمی برای پایان دادن به آن فیلم داشته باشم . همانطور بی صدا تر ، به سمتش قدم برداشتم . دیگر وجود سایه ام در کنار سایه اش روی دیوار مهم نبود . یعنی نه این که مهم نباشد ؛ بود . حتی با افتادن چشمم به تصویری که از تفاوت پرسپکتیو ایستادنمان بر روی دیوار ایجاد شده بود . لحظه ای ایستادم و برگشتم به موبایلم نگاه کردم . زاویه اش را با چشم سنجیدم و همه چیز برای داشتن یک عکس ، بدون اطلاع او و آنقدر طبیعی ، برای اولین قرار بعد از رد کردن پستی و بلندی ها ، کافی بود . بعدا عکس را از فیلم در می آوردم . سرش به گوشی اش گرم بود و هنوز هم حضور سایه ی مرا در کنار سایه خودش نمی دید . و چه خوب که نمی دید و به من فرصت داد با دست بردن زیر زانویش و بلند کردن ناگهانی اش ، تمام حواسش را ، معطوف به خودم ، و او را خلع سلاح کنم از ، داشتن سلاحی ملقب به زبان ، که هیچ وقت خدا هم از کار نمی افتاد . - کاغذ باطله هاتون تو کیفتونه دیگه؟ چشم هایش... چند حس را باهم داشت . هم شیطنتش را می دیدم هم آن روی دخترانه اش که امروز هم از حق نگذریم ، خیلی با آن بازی کرده بودم . سرش را بالا ک پایین کرد و مستقیم زل زده بود به چشم هایم . - بذارم زمین . ابرویم را بالا انداختم . سرم را نزدیک گوشش بردم و گفتم . - چی می گی؟! چرا صدات قطع شده؟! بلند بگو نشنیدم عزیزم . دست هایش را از سرم رد کرد و پشت گردنم در هم قلاب کرد . - گفتم بذارم زمین . چشم هایم را ریز کردم و به دستش که دور سرم گره کرده بود اشاره کردم . به حرکتش سوت زدم . - اثر نداره . خلافیت بیشتر از ایناست . همینطور به نگاه کردنم ادامه می داد . با نگاهش تقاضایم را پرسید . گفتم . - صبح کجا بودیم؟ جواب را برایم لب زد . - شناسنامه ات کو؟ باز هم جواب را لب زد . - نقش من الان تو زندگی تو چیه؟ این بار هم لب زد . - نچ . نشنیدم . دوباره . یک ذره ولوم به صدایش داد . - همسر . - اینجوری نمی شه . بریم بالا کارت دارم . در جواب تمام تقلا هایش ، تنها کاری که کردم این بود که قدرت دست هایم را بیشتر به رخش کشیدم . موبایل را از روی دکور قاپ زدم و پله های زیر شیروانی را بالا رفتم . در را با پا هول دادم و وارد اتاق شدم . با وجود نوری که از پنجره های قدی دور تا دور اتاق تغذیه می شد ، تازه چشمش به فضا عادت کرد . بی جلب توجه و ریز حواسم پی تک تک رفتارش بود . آمد لب هایش را از هم فاصله بدهد که گفتم . - می دونم خیلی قشنگه . هیس! این بار بی توقع نگاهم کرد . درگیر باز کردن دستگیره در تراس با ساعد دستم بودم و دستگیره هی از زیر ساعدم در می رفت که صدایم کرد . - متین...؟ کاش فقط صدا کرده بود . سرش را ما بین گردنم به امانت گذاشت . بویش... صدای آرام و منظم نفس هایش... حرکت سرش برای نوازش گردنم... بس بود دیگر! پایین گذاشتمش! ساعد دستم هنوز به صورت افقی روی دستگیره در بود . تکانش ندادم . جایش خوب بود . فقط دست دیگرم را روی شیشه قرار دادم . حبس شد ما بین دستانم . - حواست به خلافیات اصلا نیست! خنکی شیشه را زیر پوست دستم حس می کردم . سرش پایین بود و این بار نفس هایش نامنظم . سرم را نزدیک گوشش بردم و چشم هایم را بستم . - اون کاغذ باطله... دلم داشت برایش می سوخت. داشتم ناجوانمردانه بازی می کردم . فکش را با بینی ام نوازش دادم... از قصد شروع کردم کشیدن نفس های آرام و عمیق و منظم . - مهم ترین کاغذیه که تو عمرت دیدی... ساعدم را از دستگیره برداشتم . برای بهتر ایستادنم به گرفتنش اکتفا کردم . - درست شد...؟ با نوک بینی ام خطوط درهمی کشیدم روی گونه چپش . - اون تو ننوشته ، ولی تو... صدای نفس هایش تند شده بود که دست چپم بالا رفت و روی کمرش نشست . - می خوام هرجا رو نگاه کنم اونجا باشی! دیگر توان خودم تمام شد . او را نمی دانستم . دستم از روی دستگیره سر خورد... دستش روی سینه ام نشست... چشم های او اول بسته شد و من در او غرق شدم... کوله باری از تو هنوز در من هست . چیزی شبیه یک پیرهن که زیادی به تنت می آمد و من جانم وابسته به آن بود . وابسته به آن که... نه ، بگذار تصحیح کنم ؛ وابسته به آن تنی که این پیرهن حریم آن بود . کوله باری از تو هنوز در من هست ، مثل همان لباسی که در عقبی ترین ردیف از رگال کمد لباس هایم آن را نگه داشته ام . نگه داشته ام که... نه ، بگذار تصحیحش کنم ؛ محبوسش کرده ام . محبوس تا زورش نرسد خاطراتم را به گند بکشاند . بخواهد بگوید تنش نیست که حریمش بشود . بگوید... بگذار نگویم می خواهد چه بگوید . کوله باری از تو هنوز در من هست . چیزی شبیه یک ماگ که همیشه دوست دارم لمسش بکنم . لمسش بکنم که... نه ، بگذار تصحیحش کنم ؛ دستم می رود که بی هوا برای تو هم یک چای لیمو نعنا بریزم . کوله باری از تو هنوز در من هست . چیزی درست مثل آن قسمت از پنجره که با پرده آن را نپوشانده ام . نپوشانده ام که... نه ، پرده ی کنار رفته را صاف نکرده ام که اگر تصادفی ، با احتمال یک در هرچند نفری که در این ایران خودمان ، در این شهر محکوم شده ی لعنتی که من و تو دَرَش ، در به در شده ایم ، گذرت به این حوالی ها افتاد ، همین پرده ی کنار رفته باشد که دوباره تو را به این خانه برگرداند . کوله باری از تو هنوز در من هست . شبیه اتمام باتری یک ساعت مچی که دیگر به کارم نمی آید . به کارم نمی آید که... نه ، عقربه اش درست ایستاده روی آن ساعتی که نباید . به تاریخ همان روزی که نباید . به آخرین روز خوشی که نباید . و به هزار نباید و نباید و نباید . کوله باری از تو هنوز در من هست چیزی مثل اینکه ساعتم ، خواب مانده باشد . خواب مانده باشد که... نه . ساعت من در آن روز فوت کرده است! تپش قلبش تمام و ساعت مرگش را با همان آخرین جمع اوصاف خوشبختی های من گره زده است و خودش ، خودش را در لا به لای اهرم ها دفن کرده است . کوله باری از تو هنوز در من هست درست مثل آن که من دو سال است نمی دانم ساعت دقیقا چند است . نمی دانم که... نه ؛ دو سال است من جای حرکت این عقربه روی مچم ، گردش خونم را برای هر لحظه ، رو به سقوط رفتن خودم ثانیه می کنم . کوله باری از تو هنوز در من هست . شبیه دست خط کسی ، در کاغذ کار هایم . دست خط که...نه ؛ بگذار تصحیحش کنم . چیزی شبیه حرف هایت که وقتی نبودم ، آن ها را لا به لای این کاغذ باطله های کاری گم می کردی ، اما نمی دانستی چیزی از تو هنوز هم در من هست ، که در بین کل صفحه های زندگی ام هم گم نمی شود . کوله باری از تو هنوز در من هست ، درست مثل آن آهنگی که از پلی لیست آهنگ هایم حذفش کرده ام . حذفش کرده ام که...، نه ؛ من دقیقا دو سال است از ترس اتفاقی رد شدن گذرم از کوچه ی آن آهنگ ، هیچ پلی لیستی را روی رندوم نگذاشته ام . کوله باری از تو هنوز در من هست . چیزی شبیه آن بارانی که سالهاست به تهران نزده است . نزده است که... نه ؛ درد تو دقیقا همین بارانی است که بر سر چشم های من نمی بارد تا برای یک بار و برای یک عمر ، تمامم کند . کوله باری از تو هنوز در من هست مثل یک صفحه از آن کتابی که عاشقش هستم اما دیگر هیچ وقت دوست ندارم به خاطر همان یک صفحه دوباره بخوانمش . نخواهم بخوانش که...، نه ؛ من ، اتفاقا ، می میرم برای همان یک صفحه از کتابی که ، دست خط تو درش ، غوغا می کند . کوله باری از تو هنوز هم در من هست که نمی دانم چکارش باید بکنم . بیندازمش دور ، خودم را روانه کردم و نگهش دارم ، خودم را به تدریجی مردن وادار کرده ام . سنگین شده ام . سرم... امان از آن سر پر دردسرم ، که نتوانست ، یکبار به من صاحبش ، وفا دار باشد و یاد تو را به خودش راه ندهد . دلم... امان از آن دلم ، که هیچ وقت نفهمید با دوست داشتن تو در سینه ی کسی که برایش می تپد که من باشم ، در تلفیق زمانِ بی زمانی و مرگِ منطق یک احساس ، دارد می میرد... آخر هم خودش ، خودش را به کشتن داد . نگاهم را از تو نگرفته بودم . داشتم نگاهت می کردم . تویی را که در ، هیچ وقت نفهمیدم چرا یک آن ، تصویر شفاف تو در آینه ، رنگ باخت و هوای آفتابی دم غروب روز جمعه ای که با تو ، داشت برخلاف تاریخ خوب پیش می رفت و غم انگیز نبود ، برف و باران به خود گرفت و من ، تو را در همان روز بود که از دست دادم... چقدر خــوووب شد? #۱۴۰۰/۹/۸ ۱۲ : ۵۴ شب هنوز معلوم نیست این درد و دلای کیه...mahdiye heraviimahdiye heraviiWed, 23 Nov 2022 08:55:40 +0330https://virgool.ir/@m_11435610/10-dccs4408rp7a#MyNovel اول ، مبارک زاد روز ”منتهای صدای ایران“ جریان همایونی ، همایون شجریان... دوم ، ”امروز و این جریان“ - اینجا انگار یه تیکه جدا از کل ایرانه . انگار اینجا ایرانِ ایرانه . چیه بابا اونجوری نگاه نکن . آخه تو رو خدا ببین . این دریاچه و اون برج دم اسکله اصلا شبیه به ایران نیست انگار خارجه . - خود درگیری مزمن داری تو؟ ما رو بگو با کی اومدیم قدم بزنیم . آخر اینجا که جدا از کل ایرانه و ایران ایرانه ، خارجه یا ایرانه؟! نخند بچه پر رو . اصلا همینو سه بار تند زود سریع بگو ببینم می تونی بگی؟ - نخیر . درست گوش نکردی ببینی چی می گم . می گم اینجا که نگاه کنی فکر می کنی اصلا ایران نیست ، اتفاقا خودِ قلب ایرانه . مگه همه قشنگیا مال خارج و اروپاست؟ - ببین عزیزم همیشه وقتی اندازه ی تو بودم و از این حرفا می زدم ، بابام بهم می گفت ”قافیه که تنگ آید ، شاعر به جفنگ آید“ . آی! چته دستم درد گرفت . - پس خودتم قبول داری دیگه پیر شدی پیری؟ - پیری اون نامزد ماستته . خدا بگم چی کارش کنه که بیشتر از هر اخلاقی گندی که داره از اون خوی وحشیانش یاد گرفتی . در و تخته ی دیوانه . - یادته یه روز یه کتاب دادی دستم که همیشه سوگولی ققسه کتابام مونده؟ - اوهوم... آداب ترک عادات الاغی رو می گی؟ هوی دستت بهم بخوره از همینجا پرتت کردم پایین ، ماستت بیاد از تو رودخونه جمعت کنه . - من امنیت جانی ندارم پیش تو یعنی که چی . - بله؟ تو نداری؟ دستم من کبوده مرتیکه دو روزه! - اه سرمو بردی . یادته کدومو می گم؟ - الان که فکر می کنم باید اون کتاب اصول شوهر داریو بهت بدم . رفتارتو درست کنم . - تو خوندی؟ خب چطور بود؟ شوهرت اذیتت می کرد؟ - ببین یکی می زنمت پانشیا . من واقعا چرا وقت گران بارمو هدر کردم با تو اومدم بیرون . از وجنات من بعیده . - خیلی خب آقای وجنات . تو که نمی گی من بگم . - چرا . می دونم کدومو می گی . مگه تو چند تا کتاب از یه جنتلمن می تونی گرفته باشی که انقدر برات عزیز باشه؟ خب بگو ببینم چی شده . قرمه سبزی سوخته ی دیروزتو آقای ماست نخورد ریختی رو اون؟ - همین دیروز متین برام چهار تا کتاب آوردا . - عنتر بی خاصیت . - حالا ول کن . یه جمله اولش نوشته بودی ، که هیچ وقت نفهمیدم چرا ، و هیچ وقت تا اینقدر هم بزرگ نبودم که بخوام بپرسم بفهمم چراش ، چرا چراست . اون جمله ی *” آدمی است و...“* - *انحصار یک دنیای تاریک تر...* جمله جان گرفته بود با دو صدا . ادامه داد چیزی را که به دل خیلی وقت بود آورده بودم اما به دست نه...! - آره . من نوشتمش . چون می دونم یه روزی تو زندگیت یه چیزی پیش میاد که الان نمی دونم چیه ، اما تو ، دنیایی تاریک تر از دنیایی که توش زندگی می کنی رو دورش حصار می کشی تا از هجوم واقعیت دردناکی که توشی ، بهش پناه ببری . هرچند اون دنیا تاریک تره اما چون خالی از آدمه ، جای قابل تحمل تری از دنیای واقعیه که آدمای دیگه هستن اما اون کسی که تو می خوای توش نیست...! فکر نکن خیلی قراره آینده ی سیاهی داشته باشی نه . اینایی که گفتم می تونه تشبیه یه حس باشه . ولی حواستو جمع کن . می تونه ، یه تشبیه باشه! #???ℰ: 1400/2/31 می دانی آسمان ابریست... ولی از آفاق چشمانم نمی پرسی... ابر بارانیست... اما از اشک چو بارانم نمی پرسی... تخته ی دل...، در کف امواج غم خواهد شکست... اما باز ، نکته را از سینه ی سرشار طوفانم ، نمی پرسی...mahdiye heraviimahdiye heraviiWed, 23 Nov 2022 08:54:34 +0330https://virgool.ir/@m_11435610/بدون-عنوان-bbqeb8zb25ji#MyNovel #SareRavi امواج دریا امروز برعکس هر روز جهت داشتند . به سمت رفتن ، می آمدند . به سمت غرق شدن در امواج های قبل از خودشان . انگار ذاتا برای باز گشتن ، می آمدند . برای نیامدن ، نرسیدن . دلشان با نیامدن بود امواج دریای امروز . می آمدند و به ساحل نرسیده پا پس می کشیدند . امواج امروز باهم غریبه بودند . شده بودند عاشق و معشوقی که “عشق“ این وسط داشت لبه ی تیغ بند بازی می کرد . زمستان بود . آسمان های زمستان لب ساحل را یادت هست؟ آسمان سفید و دریایی از رنگ توناژی از آبی که اسم رنگش را نمی دانم . حالا خیلی هم مهم نیست . مهم ماجرا اینجاست که آسمان امروز آن رنگی از توناژ آبی است که اسم رنگش را نمی دانم . و دریا رنگ سفیدی آسمان . باران هم می آید ؛ منتها از زمین به آسمان . از دریا به سقف خانه ی زمین . بپرس من کجا نشسته ام . من ، روی آسمان نشسته ام . نمرده ام ها! نه . دراز بکش . آفرین . بیا . بیا جلوتر . ای بابا انقدر یعنی خوابت می آید؟ یک لحظه ، فقط یک لحظه سرت را بلند کن. من زیر سرت را درست کنم و دوباره بخواب . باشد...؟ حواست با من است؟! گوشت اینجاست؟! چرا نگاهم نمی کنی؟ ببین ، من... من ، مسبب هیچ کدام از این ها نبوده ام . می دانی مشکل کجاست؟ ” باشه... باشه . داد نزن . مشکل همین جاست که من مسبب هیچ کدوم از اینا نبودم . حتی اونایی که باید می بودم . حتی خوباش . متین...؟ می شه... می شه بشینی خودم همه چیو برات توضیح بدم؟ می شه بگم چرا از خودم نمی پرسی؟ باشه...باشه . می دونم . می دونم همه چی مشخصه . می دونم همه قبل من همه چیو ، جای من بهت گفتن! ولی شنیدی؟ گوش کردی؟ هم جای من بهت همه چیو گفتن . کی جای من بوده جز خود من؟ چرا از من نمی پرسی؟“ - من الان اینجام که بپرسم! من اینجا بودم که بپرسم! من اینجا بودم که بفهمم چرا از آخر اولین نفریم که باید بدونه! من اینجام که داد بزنم! واسه چی؟ واسه اینکه من همونیم که باید این کارو بکنه! نه کسی که تو ، تو ذهن خودت ، تموم حرفاتو بهش زدی! ... - حرفای نزده ی تو ، جز از چشمات به من نمی رسه . ولی کو؟ کو چشمایی که من باید حرفای تو رو ازش بخونم؟! هیس... متین...؟! حیف این دریا و این منظره ی پر از تضادش نیست؟ وقت هنوز خیلی هست تا با خاطراتت بنشینم و چای بنوشم . شب های خیلی زیادی هنوز هست ، که دست غمِ نبودت را بگیرم و با خودم به تخت خواب ببرم . صبح های زیادی هست که چشم باز کنم و او را جای تو روی تخت ببینم . ولش کن . خلاصه وقت زیاد است . سرت را بلند کن . آها . حالا شد . داشتم از تضاد ساحل امروز با همه ی ساحل های زمستان می گفتم . همینطور که سرت را روی پای من گذاشتی ، نگاهت را تا آخر بالا ببر . جوری که ساحل را ببینی . می دانی شبیه چیست . شبیه آن موقع هاست که بچه بودیم و روی تخت و مبل می خوابیدیم و سرمان را از تخت آویزان می کردیم . به احتمال نود و نه درصد هم همیشه یکی آن حوالی بود که بگوید نکن بچه . خون در مغزت جمع می شود . حالا اینش هم مهم نیست . مهم ماجرا این است حالا که اینطور نگاه کردی ، فهمیدی من در آسمان نشسته ام یعنی چی . خون در سرم جمع می شود... مغزم پر از درد می شود... چشمم پر از اشک می شود... و احتمال اگر چند دقیقه دیگر به این سرگرمی کودکانه دوران کودکی هایم ، در واقعیت تلخ جوانی هایم ، ادامه دهم ، خون هم از چشم هایم می آید... کاسه صبرم لبریز می شود... یخ آرامی هایم آب می شود... دنیا ی من سرد می شود... راستی ، هوا سرد می شود یا تو سرد شده ای...؟ بگذار از تو بگویم . تو... متین زندگی من . تو ، اتفاقا ایستاده در وسط دریا هستی . امواج دریا امروز برعکس هر روز جهت داشتند . به سمت رفتن ، می آمدند . به سمت غرق شدن در امواج های قبل از خودشان . انگار ذاتا برای باز گشتن ، می آمدند . برای نیامدن ، نرسیدن . دلشان با نیامدن بود امواج دریای امروز . می آمدند و به ساحل نرسیده پا پس می کشیدند . امواج امروز باهم غریبه بودند . شده بودند عاشق و معشوقی که “عشق“ این وسط داشت لبه ی تیغ بند بازی می کرد . زمستان بود . آسمان های زمستان لب ساحل را یادت هست؟ آسمان سفید و دریایی از رنگ توناژی از آبی که اسم رنگش را نمی دانم . حالا خیلی هم مهم نیست . مهم ماجرا اینجاست که آسمان امروز آن رنگی از توناژ آبی است که اسم رنگش را نمی دانم . و دریا رنگ سفیدی آسمان . باران هم می آید ؛ منتها از زمین به آسمان . از دریا به سقف خانه ی زمین . بپرس من کجا نشسته ام . من ، روی آسمان نشسته ام . نمرده ام ها! نه . دراز بکش . آفرین . بیا . بیا جلوتر . ای بابا انقدر یعنی خوابت می آید؟ یه لحظه ، فقط یک لحظه سرت را بلند کن. من زیر سرت را درست کنم و دوباره بخواب . باشد...؟ حواست با من هست؟! گوشت اینجاست؟! چرا نگاهم نمی کنی؟ ببین ، من... من ، مسبب هیچ کدام از این ها نبوده ام . می دانی مشکل کجاست؟ ” باشه... باشه . داد نزن . مشکل همین جاست که من مسبب هیچ کدوم از اینا نبودم . حتی اونایی که باید می بودم . حتی خوباش . می شه... می شه بشینی خودم همه چیو برات توضیح بدم؟ می شه بگم چرا از خودم نمی پرسی؟ باشه...باشه . می دونم . می دونم همه چی مشخصه . می دونم همه قبل من همه چیو ، جای من بهت گفتن! ولی شنیدی؟ گوش کردی؟ هم جای من بهت همه چیو گفتن . کی جای من بوده جز خود من؟ چرا از من نمی پرسی؟“ - من الان اینجام که بپرسم! من اینجا بودم که بپرسم! من اینجا بودم که بفهمم چرا از آخر اولین نفریم که باید بدونه! من اینجام که داد بزنم! واسه چی؟ واسه اینکه من همونیم که باید این کارو بکنه! نه کسی که تو ، تو ذهن خودت ، تموم حرفاتو بهش زدی! ... - حرفای نزده ی تو ، جز از چشمات به من نمی رسه . ولی کو؟ کو چشمایی که من باید حرفای تو رو ازش بخونم؟! هیس... ببین...؟! حیف این دریا و این منظره ی پر از تضادش نیست؟ وقت هنوز خیلی هست تا با خاطراتت بنشینم و چای بنوشم . شب های خیلی زیادی هنوز هست ، که دست غمِ نبودت را بگیرم و با خودم به تخت خواب ببرم . صبح های زیادی هست که چشم باز کنم و او را جای تو روی تخت ببینم . ولش کن . خلاصه وقت زیاد است . سرت را بلند کن . آها . حالا شد . داشتم از تضاد ساحل امروز با همه ی ساحل های زمستان می گفتم . همینطور که سرت را روی پای من گذاشتی ، نگاهت را تا آخر بالا ببر . جوری که ساحل را ببینی . می دانی شبیه چیست . شبیه آن موقع هاست که بچه بودیم و روی تخت و مبل می خوابیدیم و سرمان را از تخت آویزان می کردیم . به احتمال نود و نه درصد هم همیشه یکی آن حوالی بود که بگوید نکن بچه . خون در مغزت جمع می شود . حالا اینش هم مهم نیست . مهم ماجرا این است حالا که اینطور نگاه کردی ، فهمیدی من در آسمان نشسته ام یعنی چی . خون در سرم جمع می شود... مغزم پر از درد می شود... چشمم پر از اشک می شود... و احتمالا اگر چند دقیقه دیگر به این سرگرمی کودکانه دوران کودکی هایم ، در واقعیت تلخ جوانی هایم ، ادامه دهم ، خون هم از چشم هایم می آید... کاسه صبرم لبریز می شود... یخ آرامی هایم آب می شود... دنیا ی من سرد می شود... و در آخر تنم هم ، سرد می شود... راستی ، هوا سرد می شود یا تو سرد شده ای...؟mahdiye heraviimahdiye heraviiWed, 23 Nov 2022 08:48:05 +0330