<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های 冷たいコーヒー</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_11415375</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 04:46:52</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1564907/avatar/ev67xS.jpeg</url><title>冷たいコーヒー</title><link>https://virgool.ir/@m_11415375</link></image><item><title>مرحله ترسناک زندگی من</title><link>https://virgool.ir/@m_11415375/مرحله-ترسناک-زندگی-من-txtoju9jlw9e</link><description>اون موقع که افسرده بودم خیلی به اینه نگاه میکردم و مدام از خودم میپرسیدم چته؟ مرگت چیه؟ چرا تو اینجوری؟ چت شده؟ همین جاها میزدم زیر گریه و رومو از اینه بر میگردوندم خیلی اوضاع داغونی بود برام واقعا خوشحالم که تموم شد کاری ندارم به اینکه به مرحله ای رسیده بودم که مدام احساس میکردم وزنه های یک کیلویی رو دوشمه و مشکلات پوستی شدیدی برام پیش اومد  و اصلا کاری ندارم به اینکه خدا دقیقه نود نجاتم داد واقعا یک ثانیه دیرتر اگه به دادم میرسید من شاید الان شده بودم قاتل خودم خوشحالم از این جهت که داشتم صدای عجیب غریب میشنیدم از کنار گوشم  دیگه باورم شده بود یکی همیشه کنارمه مثل ی روح که عین خودمه  من خیلی تخیلاتم قویه و همیشه یکی رو کنار خودم تصور میکنم که باهاش حرف میزنم اما چهره نداره  ولی توی این افسردگیم تصورم چهره داشت خیلی واضح نبود اما من زیادی باهاش واقعی برخورد میکردم  یجورایی شبیه منه دو سال پیش بود دقیقا شکل و قیافه موها و اندامش عین منه دوسال پیش بود من میتونم تخیلاتم رو کنترل کنم با اینکه خیلی قویه اما تو اون دوران مدام اون تصور جلو چشام بود همش کنارم بود شاید بهش توجه نمیکردم اما احساس تنهایی نداشتم هیچ وقت انگار گوشه چشمم بود مدام مثل ی نور کم سو  خیلی باهاش صمیمی شده بودم جوری که تو دنیای واقعی زندگی نمیکردم  و اینکه مدام صدایی مثل سیییس از کنار گوشم می‌شنیدم الان برام یکم ترسناکه اما اونموقع برام عادی بود گاهی بر میگشتم و پشت سرم رو نگاه میکردم اما هیچی نبود  قضیه از اونجایی ترسناک شد برام که صداها واضح تر میشدن و منم واقعا احساس تنهایی نداشتم  اما از ی جایی به بعد گفتم کاش ی روح الان تو خونه بود کاش میشد حداقل کنار ی روح زندگی کنم  هنوز یادمه که مریض بودم و توی آشپزخونه داشتم دمنوش درست میکردم برا خودم و خونه هم خالی بود بعد من که داشتم میرفتم سمت پذیرایی مدام فکر میکردم به اینکه الان ی روح نشسته توی پذیرایی و جالب اینکه وقتی رفتم تو پذیرایی از اینکه روحی رو ندیدم تعجب کردم چون باور کرده بودن الان یکی اونجاست ولی نبود یا مثلا فکر میکردم دستای یکی رو گرفتم و دقیقا ناخواسته جوری رفتار میکردم که انگار دستای یکی تو دستمه گاهی فکر میکردم مثلا تو دستم لیوانه و لیوان رو میزاشتم رو میز وقتی برمی‌گشتم مدام دنبال لیوانه بودم دقیقا مثل وقتی که از خواب بیدار میشی اما هنوز داری خوابت رو جلو چشمات میبینی خودمم رفتارام برام عجیب شده بود  درمان که شدم به لطف خدا دیگه خبری از صداها و تصورات واضح نبود  همچی رفت و تموم شد  ولی هنوز اون لحظات و اون چهره ها و صداها تو حافظه امه  بعضی هاشون ترسناکن</description><category>冷たいコーヒー</category><author>冷たいコーヒー</author><pubDate>Fri, 25 Mar 2022 11:06:05 +0430</pubDate></item></channel></rss>