https://virgool.ir/feed/@m_11162416به تو متصلم با ریسمانی بنفش.?fa2026-11-11 05:02:58https://files.virgool.ir/upload/users/1724970/avatar/dexw0F.jpeghttps://virgool.ir/@m_11162416https://virgool.ir/@m_11162416/وقتی-جوان-بودیم-yoaqvwd6o6zuبا روشن شدن لامپ های سالن، چشمام ناخودآگاه بسته شد.صدای تشویق افراد باعث شد که نرم نرمک و زیر چشمی به روم به روم خیره شم.صدای مجری ذوق مردم رو تا حدی بیشتر کرد:_ و حالا دعوت می‌کنم از ستاره این اثر هنری...!چقدر اسمش زیبا بود. هنوز هم با زیر لب گفتن اسمش، جزئیات ریز و درشت این کلمه برای غیرقابل شمارش ترین دفعه، به رخ من کشیده می‌شد. آوای اسمش، کنار هم بودن حروفش، حتی حرکات رو همین حروف، من رو به این باور که اون از ابتدای خلقت با هنر آمیخته شده بود می‌رسوند. از زبونی که اسمش رو می‌آورد نبات چکه می‌کرد‌.بهش خیره شدم. چقدر عوض شده بود. نه! اون تازه به "خودش بودن" رسیده بود. تونسته بود همون‌جوری که می‌خواد بپوشه، بگرده، زندگی کنه. چقدر این تصویر دلنشین بود. تصویر دوست داشته شدنش توسط این تعداد آدم که بی شک تعداد زیادی از اونها حتی درست نمی‌شناختنش، شاپرک هارو در قلبم به پرواز درآورده بود.اونها عاشق همه چیز این فرد بودن. نحوه صحبت کردنش، کوچکترین حرکاتش و چقدر تماشایی بود برای چشمِ دلِ این افراد.من اما برای بار هزارم خیره به چشمان پر از ذوق او شدم. چه اهمیتی داشت چه کسی بزرگ تر بود، در این لحظه، این من، مثل مادری خیره شده بودم به دسترنج روز های شیرین حامی بودن.باز هم نگاه ها بهم گره خورد و چقدر راحت بود خواندن تمام حرف ها از چشم های آینه مانند اون.چقدر حرف داشتیم و زمان و مکان چه بی رحم بودن. زندگی، ای خالق بی رحم من. لحظاتی که در نگاه ها گذشت، چقدر می‌خواستم اون هم رمز گشای چشمای کم سوی من باشه، همونقدر که من بودم.عجیب دلم می‌خواست که این حس شوق، این افتخار، این حس عجیب دلتنگی که الان با ناتوانی و گرفتگی همراه بود رو از درون قلب من احساس کنه و انقدر غمگین نباشه.پیچیدن صدای اون از بلند گو های بزرگ، حرکات قلبم رو از روی لباس ها هم مشخص کرده بود.چقدر تماشایی بود. سراسر وجود او لبریز بود از احساس و این برای همه ی افراد حاضر قابل لمس بود.حسی مثل مکان امن بودن. انگار که برای همه‌، یک خونه بود. یه آغوش گرم، به بوسه آرامش بخش و یک نفس اعتماد.چیزی به اسم مالکیت در این دقایق معنا نداشت. دردناک بود ولی دیدن قلب هایی که وجود اونها متعلق به فردی چنین لایق بود، درد همرنگ بودن رو برام کمرنگ تر می‌کرد.بدون بهم زدن نظم، بلند شدم و جلو تر رفتم. گوشی رو تنظیم کردم:_ بذار تو این نور ازت عکس بگیرم.من عکاس نبودم اما اون همیشه بهترین سوژه برای شرح زیبایی بود. برای لحظه ای دلم خواست که کسی اینجا نبود و تنها می‌بودیم. حتی برای آخرین بار مثل روز هایی که جوان بودیم. سینه‌ی من جایگاه حرف هایی بود که روز به روز بیشتر در اعماق فرو می‌رفتند و انگار راه رو گم کرده بودن‌‌.چقدر بی قرارم برای این روز های "بزرگ شدن" و چقدر عجین نمی‌شدم با این درد. می‌خواستم بگم که من بسیار برای رو به رو شدن با ترس هام جنگیدم چون تو دقیقا وسط همه‌ی اونها بودی و الان افتخار کن که من اینجا مقابل تو ایستادم‌‌.بگذار بگم که برگرداندن این "من" به زندگی چقدر سخت بود وقتی همه چیز من رو به عقب می‌برد، همون جایی که تو ایستاده بودی.این لحظه ها درست مثل یک فیلم بود پس اجازه بده برای لحظاتی بی پروا باشیم. تو، ستاره فیلم بودن رو بلدی پس با من همراهی کن. بیا برای چند لحظه خود گذشته مون باشیم و از پیر شدن بی هم نترسیم و غمگین نباشیم.پایان همه‌ی دوست داشتن ها بهم رسیدن و با هم رسیدن نیست اما قطعا یک من دیگر در گوشه‌ی دیگه‌ی این رویا از من قوی تر به زندگی مشغوله. اون پیش از رفتن، وقت تو رو می گیره؛ اگر تو همون خودِ سابق باشی._ در روشنایی پنجشنبه بهاری.#نوشته #نویسندگی #دلنوشته #پایان_غمگینShaparak alaviShaparak alaviSat, 23 Jul 2022 15:21:25 +0430