https://virgool.ir/feed/@m_10554532fa2026-11-12 12:14:45https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_10554532https://virgool.ir/@m_10554532/حسین-قریب-از-شاه-کلیدهای-موفقیت-در-توسعه-فردی-می-گوید-bzpxj3tqa8txحسین قریب، نویسنده کتاب هیولاهای درونبذارید صحبتای امروزم رو با سوالی که معمولاً توی جلسات پژوهش‌محور کارگاه‌هام می‌پرسم، شروع کنم:ویژگــی بــارزی کــه انســان رو ااز ســایر موجــودات متمایز می‌کنه چیه؟معمولاً هم خیلی از دانشجوها جواب درست و قابل پیش‌بینی رو می‌دن: قــدرت تعقــل؛ که شــامل دریافــت، درک، تفکــر، تفهـم و تخیـله. تا این‌جا حله؛ حالا می‌ریم سراغ واکاوی ِ بیشتر این قدرت کـه علی‌رغـم تمـام تهدیـدات طبیعـی و غیرطبیعـی در طــول ســالیانی بــس دراز، باعــث بقــا و مانــدگاری انسان‌هاست. بــه بیــان آسونتر، اون‌چه کــه باعــث تکامــل و تســهیل زندگــی و بقــای انسـان شـده، فقـط برخـورداری از مغـز نیسـت؛ بلکـه درسـت اندیشـیدن و تفکـر متناسـب بـا مسـیر پیـش رو، نکتـه‌ی اصلـی ایـن تمایـز بـه شـمار مـی‌ره.اما سوال اصلی اینجاست که چیــزی منجــر بــه تفکــر درســت می‌شه؟ پاســخ بــه ایــن ســوال، شــاه‌کلیدموفقیت‌های انسـانه:درک و شعور! درک و شــعور مــا نســبت بــه خــود و مســائل پیرامــون ماســت کــه تفکــری مناســب بــه مــا می‌بخشه؛ تفکــری کــه درســتی تصمیمــات مــا را تضمیــن می‌کنه.حالا به چنـد سوال مهم برمی‌خوریم که معمولاً از مراجعانم می‌شنوم:آیا همه‌ی آدم‌ها الزامـاً از درک و شعور برخوردارن؟ اگه جـواب مثبـته،آیـا همه‌ی آدم‌ها بـه یـک میـزان از درک و شــعور بهره‌مندن؟و ســوال مهم‌تر ایــن کــه آیــا درک و شــعور، امــری ذاتیه یــا اکتســابی؟ در حوزه‌ی کوچ، به این دست از سوال‌ها می‌گیم سوال‌های کلیدی و قدرتمند!حالا بریم سراغ پاسخ‌شون. بـه طـور کلـی می‌شه گفـت گرچـه درک و شـعور توی نهاد همه‌ی انسان‌اا وجــود داره،امــا نمی‌تونیم از ایــن حقیقــت بگذریــم کــه میــزان اون می‌تونه بــه شــکل چشــمگیری کاهــش یــا افزایــش پیــدا کنه. امــا چطــور می‌شه میــزان درک و شــعور یــک فــرد را افزایــش یــا کاهــش داد؟ بــرای »درک همه‌ی ابعـاد یـک تفکـر«، نیـاز بـه عنصـری تــازه داریــم: آگاهــی : نسـبت بـه همه‌ی ابعاد و تبعات موضوعی که مطرح می‌شه و محل بحثه. این نوع از آگاهی ِ همه‌جانبه، شاه‌کلید موفقیتدر همه‌ی امور، به ویژه در امور توسعه فردی هست.نویسنده: معصومه قربانیمعصومه قربانیمعصومه قربانیTue, 06 Jun 2023 10:10:41 +0330https://virgool.ir/@m_10554532/حسین-قریب-از-لحظه-ی-انتخاب-و-تصمیم-زندگی-اش-می-گوید-b3apnyl2ihioحسین قریب نویسنده کتاب هیولاهای درونزندگی ِ من در این لحظه تغییر کرد:درست در لحظه‌ای که خودم رو درون اون سازه‌ی برنزی دیدم...هوا اون‌قدر گرم بود که هر فکر تازه رو از سر آدم می‌پروند. ناامید و خسته و گِله‌مند از تموم راه‌های رفته، بودم. دنیا دیگه برام پوچ و بی‌معنی شده بود. تموم ناکامی‌ها و شکست‌ها، مثل هیولاهایی دوره‌م کرده بودن و داشتم از بغضی قدیمی خفه می‌شدم. و مدام به خودم می‌گفتم که مرد کم نمی‌آره و گریه نمی‌کنه و از این دست شعارها. اما زور تمام بدبیاری‌ها و شکست‌ها بیشتر از زانوهای من بود. میدونی که دورش ایستاده بودم، مثل چرخ و فلکی همه‌ی گذشته رو دور سرم چرخوند و چرخوند. همون‌جا زانو زدم و رو به آسمون و زمین و به پهنای صورت، اشک ریختم. انگار توی مسیر حرکت زندگی‌م به یه تابلوی ایستِ اجباری رسیده بودم. ایست به تمام قوی بودن‌ها و مدل‌های قبلی ِ فکر کردنم. دلم فقط یه نشونه از کائنات می‌خواست و دنبالش می‌گشتم. دلم می‌خواست رو به تمام کائنات داد بزنم که اگه من وجود دارم و به رسمیت شناخته می‌شم، آخرین نشونه‌ی خودتون‌و رو کنید! اون نشانه‌ی لعنتی چیه؟ یا کیه؟آفتاب جوری نامهربانانه می‌تابید که اشک و عرق روی صورتم دست به دست هم داده بودن. داشتم همه جا رو خوب نگاه می‌کردم. درست همون لحظه بود که بازتاب نوری از سازه‌ی فلزی ِ وسط میدون، توجهم رو جلب کرد. شاید این همون نشونه باشه حسین! با خودم مهربونتر شدم و دست خودم رو گرفتم و رفتم به سمت محل بازتابش نور. به مقابل سازه که رسیدم، درست مثل آینه‌ای خودم رو نشون خودم داد. حسین قریب رو، با تموم اون‌چه بود و هست؛ با همه‌ی اشتباهات و اشک‌ها و ناکامی‌ها و نا امیدی‌ها. و همون‌جا بود که تازه فهمیدم: محل بازتاب نور، خود منم! و باید به خودم برگردم. تا قبل از این، بیرون از خودم دنبال چی بودم؟ دنبال کدوم معجزه؟ کدوم مسیر طلایی و ماورایی ِ تغییر؟همه چیز، درست همینجاست: درونِ من، با من و برای من.این لحظه‌ی شکوهمند انتخاب و تصمیم زندگی ِ من بود!انتخاب و تصمیمی که از درونم شروع شد و به تغییر محیط جهان پیرامونم انجامید. و دلم می‌خواد برای شرح و بسطش به مخاطب دغدغه‌مند جامعه‌ی پُرچالش امروز، ساعت‌ها زمان بذارم؛ تحقیق و پژوهش کنم؛ کارگاه و جلسات متعدد برگزار کنم؛ تا آدم‌ها رو درباره‌ی همین لحظه آگاه کنم. به لحظه‌ای بپذیرن برای تغییر بنیادی و درونی، هیچ ره صد ساله‌ای وجود نداره جز مواجهه با خودشون! تو اگر بتونی خودت رو از پس غبار همه‌ی ناکامی‌ها و شکست‌ها و حال‌بدی‌ها، بالاخره ببینی، بازی ِ زندگی رو می‌بَری! چون بازی ِ زندگی، فرصت انتخاب‌ها و تصمیم‌ها رو در لحظاتی بهت می‌ده که بتونی خودت رو ببینی و خودت رو زندگی کنی!معصومه قربانیمعصومه قربانیSat, 03 Jun 2023 08:15:39 +0330https://virgool.ir/@m_10554532/حسین-قریب-از-بزرگ-شدن-یا-بزرگ-بودن-می-گوید-s4twashqyuzyحسین قریب گرکانی، نویسنده کتاب کنترل هیولاهای درونکودکی ِ من، سرشار از آرزوهای بزرگ و کوچیک غیرمعمولی و عجیب بود. سرشار از افکار بزرگ آمیخته با تخیل، برای "تجربه‌ی احساسات" و حالات جدید و تغییر دنیا! خیلی کوچیک بودم که توی کارتون‌ها، پرش آزاد با چتر ساده رو می‌دیدم و در آرزوی فرودی آروم با یکی از همین چترها که قرار بود من رو به آرومی از پشت بوم فرود بیارن، خطر کردم. و حتما بقیه‌ش رو می‌تونید حدس بزنید! البته خوب شد اون روز، بخت با من یار بود و فاصله‌ی پشت بوم خونه‌ی ما با پشت بوم همسایه، زیاد نبود و زنده موندم.توی همون عالم بچگی، فکرهای بزرگونه‌ی دیگه‌ای هم توی سرم بودو دلم می‌خواست زودتر بزرگ بشم... فکر می‌کردم بالا رفتن سنم باعث می‌شه کارهای بهتر و سنجیده‌تری انجام بدم یا با اختیاراتی که به دست می‌آرم، می‌تونم دنیا رو فتح کنم!اما طی مسیر رشد، بزرگ‌ترهایی رو دیدم که نه تنها چیزی رو در این دنیای پهناور درست نکرده بودن، بلکه با کلمات، اعمال و نیت‌هاشون خیلی چیزها رو هم پشت سر و هم پیش روشون خراب کرده بودن.این‌جا بود که از خودم پرسیدم: "بزرگ بودن" یعنی چی؟و کم‌کم فهمیدم که بزرگ بودن، ابعاد و معانی ِگسترده‌ای داره؛که شامل:· داشتن منش رفتاری و درک موقعیت طرف مقابل· داشتن قدرت و استفاده‌ی درست و به حق از اون· محترم بودن و احترام گذاشتن· گذاشتن و گذشتنههر روز و همیشه، خوب که به مسیر رشد آدم‌های بزرگ نگاه کردم و می‌کنم،متوجه شدم که:· باید بلندنظر بود تا توانایی انجام کارهای عظیم رو داشت· هر انسان، مسیر خودش رو می‌سازه و برای قضاوت هر فرد، باید حداقل با بخشی از زندگی ِاون همراه شد· باید ظرفیت ذهنی بالایی داشت تا حرف تاثیرگذاری ازذهن و زبان بر دل مخاطب بشینهمن، بعد از سال‌ها تحقیق و پژوهش و دست و پنجه نرم کردن با انواع هیولاهای ذهن خودم و دیگران، در مورد بزرگ بودن به یه مفهوم مهم و اساسی رسیدم. و اونم اینه که «قدردانی» از اولین پایه‌های بزرگ بودنه. برای همینم می‌خوام از تو قدردانی کنم که کلمه به کلمه‌ی این مقاله رو همراهِ من بودی و به من اعتماد کردی و من و شنیدی و دیدی. مرسی که هستی دوست خوبم!معصومه قربانیمعصومه قربانیThu, 01 Jun 2023 09:56:04 +0330https://virgool.ir/@m_10554532/چرا-هیولا-چرا-من-ios4pjada0djاحتمالاً شما هم با شنیدن اسم «هیولا» شخصیت‌های فانتزی انیمیشن‌ها به ذهنتون می‌آد و چه بسا این شخصیت‌ها جلوی چشماتون رژه می‌رن! موجوداتی با ظاهر عجیب غریب و جثه‌ای قوی و شاید حتی ترسناک! بله درسته؛ این خودِ هیولاست! عجیب، قوی و گاهی هم ترسناک! حالا چرا من از این کلمه و از این مفهوم برای عنوان کتابم استفاده کردم، خودش داستانی داره...به گواه تاریخ و عمر سپری شده‌ی بشر، هر انسان با رسالتی قدم به زمین خاکی گذاشته؛ رسالتی که نور، شادی و آگاهی رو دنبال می‌کنه. توی مسیرِ این رسالت، راهی جز معرفت و خودشناسی برای پی بردن به قابلیت‌ها و رسالت خودمون نداریم.اما:«خودشناسی» هم خودش، همیشه چالشی سخت بوده و هست؛ مسیرِ پر تلاطمی که با انواع هیولاهای قدرتمندِ ذهنی، تهدید می‌شه. هیولاهایی که اگه راه «مهار» کردن اون‌ها رو پیدا نکنیم، نهال نورسته‌ی انگیزه، امید، عزت و خودباوری ما رو سرکوب می کنن. هیولاهایی که با سلیقه‌انگاری و سوار بر اسب خودخواهی، درون ما رو زشت‌تر و تهی‌تر می کنن. هیولاهایی که دقیقاً شبیه همون تصویر اولیه‌ای که براتون توضیح دادم و توی ذهن هر مخاطبی ممکنه نقش ببنده، هستن. عجیب، قوی و گاهی هم ترسناک! و امان از وقتی که چند تا هیولا با هم دست به یکی کنن و به هم کمک کنن و بقیه‌شم که حتماً با قدرت تخیلتون می‌تونین حدس بزنین!فراموش نکنیم که پیشرفت بشر، باعث نشده این هیولاها از ذهن ما رخت ببندن؛ بلکه همراه با رشد بشر، چنگال های نامرئی «هیولاهای درون» هم بزرگ‌ و بزرگ‌تر شده؛ چنگال‌هایی که ذهن ما رو به شیوه‌هایی نوین به بردگی می‌گیرن و با تقلید کورکورانه، به آرومی انسان رو در خوابی عمیق فرو می برن. خود من، سال‌ها با یکی از این هیولاها دست و پنجه نرم کردم و خوب می‌شناسمش! توی این کتاب تلاش کردم تا با زبانی ساده و با برداشتی آزاد از داستان حقیقی زندگی خودم، سرنخ‌هایی رو از شناسایی هیولاهای درون، برای خواننده عیان کنم که بتونه با پیگیری و افزایش آگاهی‌ش، به هیولاهای درونش و بعد هم به راه‌های علمی و عملی کنترل اون‌ها برسه. هیولاهای عجیب وغریبی که مثل زندان‌بان‌هایی اجازه‌ی رهایی از بند افکار مسموم و محدودکننده رو به ما نمی‌دن و ما تنها با کنترل اون‌هاست که می تونیم استعدادها و توانمندی‌های نهان درونمون رو بشناسیم، بروز بدیم و در مسیر رشد و توسعه از اون‌ها استفاده کنیم.پس با من در این «سفر دو نفره» همراه شو و هیولاهای درون خودت رو بشناس. دست‌هات رو به پاس این همراهی، به گرمی می‌فشارم و منتظرم که انرژی و نشونه‌های این همراهی رو ازت بگیرم.بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیمفلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیماگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزدمن و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیممعصومه قربانیمعصومه قربانیWed, 31 May 2023 11:03:53 +0330https://virgool.ir/@m_10554532/حسین-قریب-از-هیولاهای-درون-می-گوید-dbtfiwparmu6پشت در ِ اتاق عمل بود که برای اولین بار با این احساس ناشناخته مواجه شدم. وقتی منتظر به دنیا اومدن دخترم بودم. حسی که برگرفته از گیجی و اضطراب واحساسات جدید بود. لحظه‌ای که دخترم رو به آغوشم دادن و گفتن:«مبارکه آقا... شما پدر شدین!»حسین قریب گرکانی، نویسنده کتاب هیولاهای درونتا دیدمش، یک‌هو اون اضطرابِ سرشار از سرشونه‌هام سرریز شد و راهش رو گرفت و رفت پی ِ کارش. جاش احساسات ناشناخته‌ی دیگه‌ای در من شروع کردن به جوانه زدن. این‌که حالا دیگه پدر موجود زنده‌ای هستم که داره بین دستام تکون می‌خوره. این‌که دیگه سرنوشت موجودی که بخش از وجودته، به تو که پدرشی، بستگی داره. من تا اون لحظه خیلی چیزها داشتم، اما این یکی با بقیه فرق داشت: «بچه داشتن!» وقتی بچه رو از من گرفتن و بردن پیش مادرش، افکار من هم بُردنم به گذشته. به «من»ی که حالا دیگه پدر شده بودم:من، حسین قریبم. متولد روستای قیامدشت از توابع تهران. حتماً فرزند اولِ خانواده‌ها خوب می‌دونن که ما اولی‌ها، چه چالش‌ها و مراتبی رو پشت سر گذاشتیم تا خانواده، جون بگیره و رو به جلو حرکت کنه. اما زندگی ِ من، فقط درگیر این چالش‌ها نبود. همیشه احساسات مختلف و متفاوتی در من، وجود داشت که توضیح و حرف زدن ازش، برام اصلاً کار ساده‌ای نبود. میل به کمال، به سازندگی، به کارهای متفاوت و غیرطبیعی، به دستاوردهای حتی عجیب و منحصر به فرد. هر روز از لحظه‌ای که چشمام رو باز می‌کردم، یه چیزی مثل نوار ضبط شده، مدام این چیزها رو توی سرم پژواک می‌کرد و من رو به کنش کنترلی و ایجاد تغییرات توی سطوح مختلف، فرامی‌خوند. همیشه توی هر جمعی، به دنبال تغییرات اساسی بودم. اما از یه‌جا به بعد فهمیدم که تغییرات باید «ارادی»، «آگانه» و با «حق انتخاب» و «پشتکار» هر فرد انجام بشن. حق انتخاب به هر اون‌چیزی که آدم‌ها از این دنیا و از خودشون طلب دارن. همین‌جاها و بین این افکار بود که فهمیدم هر فرد، خواسته‌ها و طلب‌هایی از جهان هستی و کائنات داره که فقط خودش می‌تونه اون‌ها رو به دست بیاره؛ البته با تلاش و تغییراتی آگاهانه.فهمیدم «تغییر»، مراتبیه که اول باید از درون خودم شروع بشه. می‌دونید از چی حرف می‌زنم؟ از درهای بسته‌ای که هر شخص رو محصور در ساختارهایی ذهنی کرده، که بالاخره باید روزی باز بشن و دستی به سر و روشون کشیده بشه. که بعدش بتونن «نسخه‌ی بهتر» خودشون رو بسازن. افکار، اهداف، عقاید، باورها، آرزوها، همه و همه اونقد پشت این در ِ بسته می‌مونن و گرد و خاک می‌گیرن، که ما دیگه خود واقعی و درونی‌مون رو نمی‌بینیم و پیداش نمی‌کنیم. تا زمانی که این درها و ساختارها رو بشکنیم و با الگوهای ذهنی جدید، به تغییر و توسعه‌ی خودمون بپردازیم.اگرچه شکستن ساختارها و آزادسازی تمام الگوها و محفوظات و افکار قبلی ذهنم، برای من اصلاً کار آسونی نبود. درد زیادی داشت و با احساسات مختلفی مثل «ترس» و «گیجی» و گاهاً «عقب‌نشینی» همراه می‌شد. اما هر چی که بود، من می‌خواستم تجربه‌ش کنم. توی پله‌کانِ تغییر الگوهای ذهنم، قدم‌هام رو یکی یکی برمی‌داشتم و می‌دونستم باید به خودم زمان بدم تا این پروسه‌ی «رشد»، توی همه‌ی جوانب شخصیت و زندگی‌م اتفاق بیفته. تصمیم گرفتم به نوشتن یه «استراتژی». اگرچه خیلی خام و ابتدایی بود، اما من طی اون استراتژی، برای همه‌ی جوانب و مراتب زندگیم «برنامه‌ریزی» کردم. برای اهداف، افکار، دانش، مطالعه، تعامل، ثروت، تشکیل خانواده، ایده‌ها، نوآوری‌ها و برای نقش‌های مختلفی که توی آینده برای خودم متصور بودم: برای «همسر» و «پدر» و «مدیر» بودن. چیزهایی که از «قانون جاذبه» شنیده بودم رو هم بُن‌مایه‌ی فکری ِ این استراتژی قرار دادم. باور به این‌که به سمت هر چی که حرکت کنی و به خودت دروغ نگی و خودت رو گول نزنی و هرچی رو که می‌خوای، واقعاً براش تلاش و هزینه و برنامه ریزی کنی، حتماً جذب می‌کنی و به دست میاری.روزهای سختی بود. تغییر همه‌جانبه توی زندگی، دیگه به مرحله‌ی جدیدی رسیده بود. به شدت به اینکه هر چه سریعتر وارد بازار کار بشم و زودتر خانواده خودم رو تشکیل بدم علاقه مند بودم و بعد از طی مسیر تحصیلی درسو دانشگاه، در کارگاه پدرم مشغول به کار شدم اما بر خلاف اونچه که فکر میکردم فرسنگها با ایدآل هام فاصله داشت حالا باید تصمیم پُرریسکی میگرفتم. به رها کردنِ کاری که توی کارگاه ِ پدرم داشتم. کاری که از لحاظ روحی و فکری، من رو اغناء نمی‌کرد و حسم به آینده‌ی شغلی‌م، از جنس موفقیت نبود. شاید امنیت شغلی و کم‌ترین میزان ریسک رو که هر آدمی براش سر و دست می‌شکست، داشتم از دست میدادم. اما با اون استراتژی ِ توسعه‌ای که برای خودم شروع کرده‌بودم، نمی‌خوند. از طرفی هم ممکن بود اگه از اون‌جا برم، مدتها نتونم کار موفقی انجام بدم و شاید شکست‌ خورده برمی‌گشتم. «شکست» یا «موفقیت»! مسئله این بود.اما بالاخره تصمیمم رو گرفتم و از اون‌جا زدم بیرون. مدتی رو با کارهای مختلفی انجام دادم از تدریس تا کار توی شرکت‌ها و بخش‌های مختلف. بارها دلسرد می‌شدم از درآمد کم و زحمت زیاد و راهی که خودم انتخاب کرده بودم. اما دوباره به خودم نهیب میزدم و روی جوانب دیگه‌ی رشد شخصیتم کار می‌کردم. تا این‌که قفل‌ها دونه دونه برام باز شدن. متد فروش رو خیلی دوست داشتم و مطالعات زیادی کرده بودم تا زمانیکه به عنوان کارمند فروش و بازاریابی وارد شرکتی با موضوعیت اتوماسیون اداره‌ی صنعتی شدم. چالش جدیدی بود؛ محیط جدید و کارهای جدید و آدم‌های جدید. که اولش مثل هر اتفاق جدید دیگه، سخته و گاهاً غیر متعارف. اوایل اونقدر نَه شنیدم که چیزی نمونده بود بشکنم. اما با ایده‌ها و ریسک‌های جدید، زدم به دل کار و «توسعه». با تبلیغات گسترده و برگزاری چند تا نمایشگاه پرمخاطب، فروش پروژه مسیر خودش رو پیدا کرد. و دیگه پیشرفت‌های مختلف بود که حاصل می‌شد. اعتماد رئیس مجموعه به تلاش‌هام، کلماتی مثل «نمی‌شه» و «غیر ممکنه» رو از دیکشنری زندگی‌م حذف کرده بود.حرکت از سِمَت کارمندی تا مدیر عاملی و ریاست هیئت مدیره‌ی مجموعه‌. به جایی که الان توشم و حاصل همون استراتژی ابتدایی و ساده بود.به اینجا که رسیدم، باز هم اون احساس عجیب پشت در ِ اتاق عمل اومد سراغم. حالا دیگه این حس رو با مدیریت مجموعه‌م و برای تعداد زیادی از پرسنل مستقیم و غیر مستقیمی که داشتم تجربه کردم. احساس مسئولیتی که در قبال تک تک پرسنل و خانواده‌هاشون داشتم، از جنس همون حسی بود که به فرزندم داشتم. احساسی که به مرور، درمورد آدم‌های بیشتری به سراغم اومد و حس کردم می‌تونم به آدم‌های بیشتری کمک کنم تا خود واقعی‌شون رو پیدا کنن و رشد بدن. با شناسایی هیولاهای درون‌ شون! و ترسیم مسیر کنترل این هیولاها. هیولاهایی که مانع از هر رشد و پیشرفتی در زندگی می‌شن و انسان‌ها رو محصور در چارچوب‌های کنترل‌گر نگه می‌دارن. این کنترل، راهکارهای علمی و عملی داره که طی سفری دو نفره در کتابم بهش پرداختم. با ترسیم مسیر «توسعه فردی» که خودم لحظه به لحظه‌شو لمس کردم و تونستم نسخه‌ی بهتر خودم رو پیدا کنم. نسخه‌ی بهتر حسین قریبی که حالا علاوه بر همسر، پدر و مدیر بودن، می‌تونه در مکتب و مسیر توسعه فردی، یاری‌گر شما باشه.معصومه قربانیمعصومه قربانیTue, 30 May 2023 09:46:55 +0330