https://virgool.ir/feed/@m_10398758شرحی می‌نویسم از مجهولی در میان معلوم هاfa2026-11-11 05:49:45https://files.virgool.ir/upload/users/3505491/avatar/4sMiiT.jpghttps://virgool.ir/@m_10398758https://virgool.ir/@m_10398758/شکوفه-ویرانی-byzan3patkuvفریدون مشیری می‌گفتدست مرا بگیر که باغ نگاه توچندان شکوفه ریخت که هوش از سرم ربود...دست‌های شکوفه ها را نگاه کن که چطور شاخه را در آغوش کشیده و از این وصال برگ های سبز رنگ جوانه زده...زیر سقف آسمان آبی رنگ، با نوازش باد های بهاری ،روی زمین خاکیبهار همین است وصال است بعد از فراق طولانی بیداری است پس از خواب زمستانی سرسبزی و شادابی است در پس خشکی و ویرانی بهار همین است فصلی که دل را زنده می‌کندو حیات را تراوت می بخشدو گاه آدمی در هوای شادابی ،ویران استدر فصل وصال در هجران به سر می‌بردبه هنگام شادی ،غم اورا در آغوش می‌کشد دست هایش را اندوه می فشارد و به او اطمینان میدهد که هرگز اورا رها نخواهد کرد...و من می دانم که زندگی همین است ...مجهولمجهولThu, 03 Apr 2025 00:10:55 +0330https://virgool.ir/@m_10398758/بغض-تاریک-bvkpooopbpj9روی صندلی چوبی که هیچ کس در مقابل آن ننشسته بود،نشسته بودم.بغض، گلویم را عاشقانه ،تنگ در برگرفته بود،اما من اجازه نمایان شدنش را نمی دادم.نگاهی به اطرافم کردم مردم غرق در هیاهوی زندگی بودند اما شب کماکان آرامش خود را حفظ کرده بود و من را در غربت و سکوت خود جای داده بود.نگاهی به آسمان کردم که چگونه ستاره ها دل تاریکش را روشن کرده بودند،سعی کردم چشمم را از ستاره ها بدزدم و به زمین بدوزم اما بازهم سنگ فرش خیابان را دیدم که چشمک زنان نقش ستاره ها رو به رخ من می‌کشیدند .در بی نهایت خیابان، تاریکی محض، کوچه ها رو در بر گرفته بود، احساس میکردم باید به آن افق نامعلوم و تاریک بروم و در آن غوطه‌ور شوم.اما اینجا در میان شلوغی های مردم این شهر بین آنها نشسته بودم و به رنگارنگی شهرشان و خودشان نگاه میکردم که هرکدام چقدر رنگارنگ هستند و فریب دهنده هستند اما من در بی رنگی تمام ،عاشق رنگارنگی آنها شده‌ بودم..‌.و چقدر غریبانه بود احساسم که میان جمع بودم و در میان جمع نبودم،جسمم میان آنها بود و روحم در میان آنها نبود.حرف هایم را به آنها زده بودم اما در سر غرق در اندیشه و جنگ های فراوانم و آن هنگام که به خود می آمدم ،میدیدم که لب از لب باز نکرده بودم و فقط در آنها نگریسته بودم و گریسته بودم....نگاهی به کوچه‌ی ناپیدا کردم و ناخداگاه زبان گشودم و گفتم بسیار سخن بود ،نگفتیم و گذشتیم....😔و در پایان که رفتم همگان در دفتر خاطرات شان نوشتند آدم ضعیفی نبود،اما دیگر حوصله سختی هارا نداشت،میل عجیبی به گریز پیدا کرد،به ندیدن ،ندانستن ،رفتن برای همیشه......مجهولمجهولWed, 15 Jan 2025 00:21:11 +0330