https://virgool.ir/feed/@m_10234252حرف برای گفتن زیاد است عزیز دلم، دو فنجـان چای بریز.fa2026-11-13 00:02:59https://files.virgool.ir/upload/users/4859195/avatar/sIdHlA.jpghttps://virgool.ir/@m_10234252https://virgool.ir/@m_10234252/نامه-آخر-f4mmlm4j3df6عزیز دلم ،از همین جایی که ایستاده‌ام خسته‌ام.خسته از این گره‌ای که در ذهنم افتاده و باز نمی‌شود. واژه‌ها راه نمی‌آیند، می‌ایستند و فقط سنگینی‌شان می‌ماند.ساعت‌ها پای تلفن نشستم، روبه‌روی صفحه‌ی سفید ماندم، مداد را میان انگشتانم چرخاندم، به آینه خیره شدم،تصویرم چیزی می‌دانست که من توان فهمیدنش را نداشتم.تو را از ابتدا تا انتها مرور کردم. هر جمله، هر مکث، هر فاصله. آن‌وقت فهمیدم آشوب یعنی صدایی درونت بلند باشد و هیچ‌کس جز خودت آن را نشنود.من فکر می‌کردم آدمی هستم که سخت موو آن می‌کند،یا حتی شاید اصلاً بلد نیست از کسی عبور کند.اما اشتباه می‌کردم.تنها عبور از تو بود که برایم این‌قدر سخت شد.بعد از تو با آدم‌های نزدیکی قطع ارتباط کردم،کنار کشیدم، تمام کردم،و به‌سادگی گذشتم.بی‌آن‌که چیزی درونم فروبریزد.نمی‌دانم چرا.شاید چون اجازه داده بودم روحم را لمس کنی.شاید چون کنارت توانستم خود واقعی‌ام باشم. شاید چون بخش‌هایی از من را بیدار کردی که خودم از وجودشان خبر نداشتم.شاید چون حضورت با جهان من هم‌خوان بود،و شاید هم هیچ‌کدام از این‌ها نباشد.شاید فقط به این دلیل که تو، «تو» بودی.گاهی با خودم می‌گویم شاید واقعاً دوستم نداشتی،همین .یک جمله ساده می‌تواند همه‌چیز را خلاصه کند، اما برای من ساده نیست. هر بار که به دوست داشتنم از سمت تو نگاه می‌کنم، سایه‌ی همان زن با موهای موج‌دار روی روحم می‌افتد.حضورش مثل بادی سرد از میان استخوان‌هایم عبور می‌کند.می‌دانم هنوز دوستش داری .از او نفرت دارم. نفرتی که بارها مرا به گریه رسانده. اسمش را حسادت نمی‌گذارم،برای من غم است، فقدان است، زخم است، حسرت است ، عقده است ، دلتنگی است .میدانی حسش شبیه این است که تمام جهانم را در یک نفر خلاصه کرده باشم و بعد ببینم آن جهان جای دیگری خانه دارد. سنگین است،آن‌قدر سنگین که شانه‌هایم از فکرش خم می‌شود.گاهی تصمیم می‌گیرم بروم.تمامت کنم. نامت را از ذهنم پاک کنم و خودم را از این میدان بیرون بکشم. اگر روزی رفتم، دنبالم نگرد. از خاک و باد سراغم را نگیر. در جنگل‌ها اسمم را صدا نزن. از آب سراغم را نگیر،از تومی‌خواهماگر دستی رهایت کرد،فکر نکنی ارزش ماندن نداشتی.اگر صدایی خاموشت کرد،باور نکنی شنیدنی نبودی.اگر تورا شکستند دریا دریا گریه نکنی تا در آن غرق شوی.قلب، روح و تمام ذرات وجودم امیدوارند جهان با تو مهربان باشد و دوست‌های خوب داشته باشی و دوست داشته شوی.اگر نبودم، بودن‌هایم را به یاد بیاور،صبری که خرجت کردم، شب‌هایی که ماندم، امیدی که با دستان خالی نگه داشتم. لطفا اگر روزی تصادفی همدیگر را دیدیم اجازه بده سخت بغلت کنم.خدانگهدار .حدیثحدیثFri, 24 Jul 2026 03:59:38 +0330https://virgool.ir/@m_10234252/کنجِ-امنِ-لبخندِ-او-cfvvryqhyxmpشدم شبیه عمه‌هایم، با همان ابروهای گره‌خورده همیشه ساز مخالف میزنم. هر کس هر چه می‌گوید، من بی‌درنگ مخالفت میکنم.نه گفتن، انگار سپر من است، پناهگاه من در برابر جهانی که زیادی بلند حرف می‌زند.همه عادت داشتند از کنار این مخالفت کردن هایم پی‌درپی عبور کنند،خسته شوند، دل ببرند و بروند. می‌گفتند سختی، می‌گفتند لجبازی، بعضی‌ها زیر لب برچسب می‌زدند: «دو قطبی‌ای…» «دیوانه‌ای…» و من وانمود می‌کردم مهم نیست، اما هر کلمه مثل سوزنی در دل می‌نشست.فکر می‌کردم او هم یکی از همان‌هاست ؛می‌آید، کمی می‌ماند، و یک روز خسته می‌شود و می‌رود.اما در کمال تعجباو نرفت.یک روز، میان خنده و صمیمیتی که بوی امنیت می‌داد، گفت: «دوست دارم بدونم اون لحظه به چی فکر می‌کنی؟ به این فکر می‌کنی خیلی خوش می‌گذره بذار بگم نه، پررو نشه؟!» و خندید. حرفش ساده بود، اما گرمایی داشت که سال‌ها سردی را آب کرد. او به جای اینکه اسمم را عوض کند، سوالم کرد. به جای اینکه قضاوتم کند، کنجکاوم شد.چطور ممکن است یک نفر ،مثل بقیه نباشد؟ چطور می‌شود به جای رفتن، بماند؟حدیثحدیثTue, 19 May 2026 03:30:23 +0330