https://virgool.ir/feed/@m0hiwʟᴏꜱᴛ ɪɴ ꜱᴏʀʀᴏᴡfa2026-11-11 00:11:10https://files.virgool.ir/upload/users/3260067/avatar/fnO5CS.pnghttps://virgool.ir/@m0hiwhttps://virgool.ir/@m0hiw/من-کی-اَم-tpuxzvkoracsمن کی‌ام؟من برگِ خزان‌یافته پاییزممن کی‌ام؟من اشکِ فروخفتهٔ بارانممن کی‌ام؟من ریشه خشکیده بیدارممن کی‌ام؟من بغضِ فروخفته بهارممن کی‌ام؟من سایه گم‌گشته دیوارممن کی‌ام؟من آهِ غم‌آلودِ شب تارممن کی‌ام؟من غنچه پژمرده گلزارممن کی‌ام؟من حسرتِ پرپرشده خارممن کی‌ام؟من ابرِ سیه‌پوشِ عزادارممن کی‌ام؟من شاخه افتاده زِ اشجارممن کی‌ام؟من برکه خشکیده تالابممن کی‌ام؟من ناله خاموشِ نی‌زارممن کی‌ام؟من آخرِ یک قصه تکرارممن کی‌ام؟من خسته‌ترین رهگذرِ دارممن کی‌ام؟من برگِ به‌خاک‌افتاده روزگارممن کی‌ام؟من مرثیه‌خوانِ شبِ بیدارممن کی ام؟مَهشیدمَهشیدMon, 19 Oct 2026 19:21:14 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/من-هنوز-هم-منتظرم-fjrhq4igjf7sنمیدانم چه منجلاب عمیقی ست که در آن دست و پا میزنم اما می‌خواهم خودم را نجات دهم،یا شاید غرق شومدیگر از روزهای گذشته فقط درد ماندهدردری که تا خوشحالی دستم را میگرد او گلوگیر می‌شودهمین است،او به زندگی خود ادامه میدهد،میخندد،گریه میکند،روتین روزانه اش را از سر می‌گذراند ،باید پذیرفتپذیرفت که دیگر چیزی درست نمی‌شودپذیرفت که تو رهگذری در خیالاتش بودیباید پذیرفت که تو حال غریبه ترینِ او هستیباید پذیرفت که دیگر تو بهانه ای بودی برای دوام آوردنباید پذیرفت که دیگر هیچ چیز او نیستیپذیرفتن این ها شاید روزها،ماه ها و سال ها رمان ببرد اما روزی قبولشان می‌کنی و او را برای همیشه کنار میگذاریبله،من هنوز هم بیرحمانه دلتنگ توام،ساعت ها خود را مشغول نگه میدارم که مبادا مغز برود سراغ خاطرات گذشتهاما شب که می‌شود انکار طنابی به گلویم آویزان استانگار کسی در دورترین اتاق قلبم هنوز چراغی را روشن نگه میدارد،برای برگشت توبرای برگشتن مسافری که ماه هاست راه برگشت را بلد نیستکاش میدانستم آن زمان که به رویم لبخند میزدی،بویی از خداحافظی آن جا دفن شده بودمیدانی باریدن بدون بارش یعنی چه؟یعنی این که باران بی آنکه ببارد از چشم‌هایم شروع میشودنمیدانم چه کسی گفته است انتظار برای تو معجزه میکند؟هنوز چشم به راهمراهی که رفتی و دیگر برنکشتیچرا کسی نمی آید محکم بزند به صورتم و بگوید دیگر آمدنی درکار نیست؟چرا کسی نمی آید دستانم را محکم نمیگیرد و نمی‌گوید تو دیگر باختی،قبول کن؟میدانی درد آور ترین چیز چه بود؟بین خواستن و نخواستن توبین آمدن و رفتن توقلبم را باختم!میدانی،میدانی که هنوز میان ازدحام آدم ها دنبال تو میگردم؟برای این که یک بار دیگر از کنارم بگذری؟میدانی،میدانی این که تو سهم من نیستی عذاب آور ترین چیز است؟,ما به قلب هایمان قول داده بودیم:)مَهشیدمَهشیدTue, 06 Oct 2026 20:33:57 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/فکر-میکردم-فراموش-شده-ای-yxhjnmzrdxdiفکر می‌کردم فراموشت کرده‌امفکر می‌کردم نامت دیگرجایی میان نفس‌هایم گیر نمی‌کنداما یک آهنگ کافی‌ست تا تمام آنچهماه‌ها به زور سکوت دفن کرده بودم،از زیر خاک قلبم دوباره بلند شود.یک آغوش کافی‌ست تا بفهممهنوز جای خالی دست‌هایتروی شانه‌هایم مانده است.افسوس که ما دلتنگ و خاموشیمدو عاشق که به هم نگاه می‌کنندمن نمی‌دانمچرا همیشه میان چشم‌هایشانچشم‌های تو را پیدا می‌کنمحتی غذایی که دوست داشتدیگر فقط غذا نیست؛طعمی‌ست که مرابه جایی می‌برد که تو هنوز آنجاییو من هنوز نرفته‌ام.چه بی‌رحم است خاطرههیچ‌وقت از در نمی‌آیداز کوچک‌ترین چیزها وارد می‌شوداز یک آهنگ،یک بو،یک خیابان،یک جمله، یک شبِ بارانی...و ناگهان می‌بینمتمامِ این مدت فراموشت نکرده بودمفقط یاد گرفته بودم نبودنت را با خودم حمل کنم.خیلی دلتنگتم،دلتنگ چیزیکه دیگر نمی‌دانم حق خواستنش را دارم یا نه.دلمدست‌هایت را می‌خواهد ،برای دست‌هایمچشم‌هایت را برای چشم‌هایمو صدایت را برای این سکوتِ طولانیدلم می‌خواهدفقط یک‌بار برگردی،نه برای ماندن،نه برای جبرانفقط برای اینکه بفهممآن همه دوست داشتن واقعاً اتفاق افتاده بود.من از توچیزی نمی‌خواهمجز اینکه کاش می‌شدیک شب در خوابم بیاییو صبح برای چند ثانیهیادم برود که دیگر ندارمتفکر می‌کردمفراموشت کرده‌اماما حالا می‌فهممتو هیچ وقت فراموش نمی‌شوی🌚🖤مَهشیدمَهشیدSun, 20 Sep 2026 02:33:58 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/دلتنگتم-wiagpsdegcbvنمیخاستم بنویسمحداقلش این بود نمیخاستم راجب عشق و دلتنگی برای تو بنویسمبه خود قول داده بودم،در واقع این توافقی بود بین قلب و مغز از بین رفته امامشب نتوانستمنتوانستم از تو ننویسممیدانی من در اولین هایمان گیر کرده امدر اولین بوسه ماندر اولین آغوش ماندر اولین اعتراف عشقماندر اولین باری که در گرگ و میش چشم هایت غرق شدماولین باری که شب را با هم تماشا کردیم،از ماه گفتیم و به ستاره اشاره کردیمدر اولین بار پچ‌پچ های عاشقانه ماننمیدانم کی دست هایمان از هم جدا شدنمیدانم کی شدم نقطه کور قلبت؟نمیدانم چگونه فاصله شد خانه بین من و تو؟نمیدانم کی دلتنگی شد جز روتین زندگی ام ؟کاش می‌توانستممی‌توانستم دیگر به تو فکر نکنماما مگر می‌شود؟میشود خودم را از این خاطره های شیرین دور کنم؟هنوز قلبم مثل همان روزی که این حس را شروع کرد می‌تپد،همان‌قدر تند،همان‌قدر بی تاب و دلتنگشرمنده ام،شرمنده قلبم،میدانی ؟به او قول داده بودم که من و تو تا بتوانیم پیش هم می‌مانیمکاش می‌توانستم این فاصله را یک تنه به سمتت بدومکاش می‌توانستم خاطره ها را زنده کنمکاش می‌توانستم...آبی مندلتنگتم،دلتنگتم،دلتنگم ،اولین نقاشیِ پرستیدنی من,مَهشیدمَهشیدThu, 10 Sep 2026 00:53:28 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/به-یادم-باش-uf4poznf2qjwبی آنکه بفهمیم هر دو بازنده بودیممنی که زخمی بودم و تویی که زخمی تر از منراه می‌رفتیم بی آنکه خنجر و تیغ فرو رفته روی پاهایمان را حس کنیممی پیچیدی چون پیچکی وحشی درون قلبم،ریشه زدی،خانه بناییدی و درش را تا به ابد به رویم بستینمیدانی چه مرگبار است این که تو را دیگر نمیتوانم ببینم،نمیتوانم صورت خسته آت را با آن چشم های ضعیف و فرتوتم ببینم!میدانی چه سخت است فقط باید در خاطره ها ببوسمت؟بخندیم؟راه برویم و از غم هامان بگوییم؟میدانی چه سخت است باید خاطره ها در خاطرت نفس بکشند اما نتوانی نتوانی ثابت کنی زنده اند؟دیگر هیچ بهانه ای برای دیدن تو نیستدیگر هیچ راهی نیست مرا به تو برسانددیگر هیچ خیابانی نیست به تو ختم شوددیگر هیچ پیغامی نیست بگویی؟کاش می‌دانستی ،می‌دانستی این روزها تبی سوزان بر جانم چگونه می‌گذاردکاش می‌دانستی فکر این که دیگر هیچ غباری نیست دست مرا به دست تو برساند مرا به مرز جنون رسانده استکاش می‌دانستی چقد دلم هوس تپیدن داردکاش میدانستی دست هایت چگونه بی تاب دست هایت هستندکاش می‌دانستی چشم هایت چه مظلومانه در انتظارت هستنددیگر نمیترسم مرا از یاد ببریدیگر نمیترسم،نمیترسمولی میخواهم گاهی به یادم باشیبخاطر قداست عشقمان میگویمعشقی که نه آوار شد و نه استوار ایستادبه یادم باشهر وقت دیدی دختری آرام میگرید و به دنبال اجسام نوک تیز استبه یادم باشهر وقت دیدی کسی با صدای بلند میخنددبه یادم باشهر وقت عاشقانه ای را دیدیبه یادم باشهر وقت کسی برایت آوازی خواندیادت هست برایت لالایی می‌خواندم؟به یادم باشهر وقت دیدی کسی کتاب هوشنگ به دست استبه یادم باشهر وقت دیدی کسی عاشق نرمی گونه هایت شدبه یادم باشهر وقت دیدی کسی کودکانه صدایت میزندبه یادم باشهر وقت دیدی کسی میگوید برویم بخابیم،من میترسم!به یادم باشهر وقت دیدی کسی از تاریکی می‌ترسدبه یادم باشهر وقت کسی دوباره عشق را در قلبت بنا کردهر وقت باران را دیدی،و صدایِ شب های آواز خانَ م را؛دلتنگی ۶ ماه و ۱۲ روز🌚مَهشیدمَهشیدTue, 04 Aug 2026 14:14:32 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/هندسه-نگاهت-jfx20dy16r9mغم‌های مزاحم هندسه‌ی نگاهت را بر هم می‌زنند و من تمام شب در شکستِ چشم‌هایت گم می‌شومگویی اندوه با پرگارِ سردِ خویش دایره‌های بی‌پایانی بر مردمک‌هایت کشیده است دایره‌هایی که هیچ طلوعی توانِ شکستنشان را ندارد هر بار که به تو می‌نگرم انگار جهان اندکی بیشتر از تعادل خویش فرو می‌افتد و ستاره‌ای دیگر از سقفِ آسمان خاموش می‌شودچه بسیار خواستم دست بر پیشانیِ خسته‌ات بگذارم و تبِ این روزگار را از جانت بگیرم اما رنج ریشه‌هایش را چنان در عمقِ سکوتت دوانده که حتی دعا نیز راهِ رسیدن به تو را از یاد برده استتو آرام سخن می‌گویی اما صدایت بویِ گورستان‌های فراموش‌شده را می‌دهد بویِ برگ‌هایی که پاییز پیش از رسیدنِ موعدشان بر خاک افکند و من در هر واژه‌ای که از لبانت می‌ریزد مرگِ آهسته‌ی هزار آرزوی نزیسته را تماشا می‌کنمشب‌ها وقتی جهان در خوابِ سنگینِ خویش فرو می‌رود غمت از پنجره‌های خاموشِ زمان بالا می‌آید و کنارِ من می‌نشیند نه چیزی می‌گوید نه اشکی می‌ریزد تنها نگاهت را به یادم می‌آورد همان نگاهی که روزی به رنگِ بهار بود و اکنون چون آینه‌ای ترک‌خورده تصویرِ هیچ امیدی را به تمامی بازنمی‌تاباندو من هنوز میانِ این ویرانه‌ی خاموش به جست‌وجوی آخرین پرنده‌ای هستم که شاید روزی از ویرانیِ چشمانت پر کشیده باشد پرنده‌ای که اگر بازگردد شاید اندکی از این شبِ بی‌انتها را با خود ببرد اما خوب می‌دانم که بعضی پروازها دیگر راهِ خانه را به خاطر نمی‌آورند و بعضی غم‌ها آن‌قدر دیر می‌رسند که حتی زمان نیز برای بدرقه‌شان به سوگ می‌نشیندبه وقت دلتنگی ۶ ماه و ۷ روز و ۴۵۱۲ ساعت و ۱۰ دقیقه 🌚مَهشیدمَهشیدFri, 31 Jul 2026 00:12:34 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/آمدنی-که-بوی-رفتن-داشت-gooxstrocnowچشم هایم خیره به کلماتی که بوی آمدن میدادپلک میزدم،یک بار نه دوبار نه بلکه هزار بارشاید اشتباه میکردم ،گمان من ،پندار من اشتباهی بیش نباشد؟نه نبود،میتوانم بگویم شاید نبود!تا صبح به این که بیایی و من چگونه در آغوشت بگیرم فکر میکردم،چه بگویم بهت؟قربان صدقه ات بروم؟از چشم هایت بگویم؟ از گونه های نرم قشنگت؟نمی‌دانستم ،فقط خیال و خیال و خیالغرق در توهمات شیرینکه قلبم را نوازش میکردبله تو آمدی و اما سخت تر و سنگین تر از همیشه در را به رویم بستی!گفتی می آییآمدی ،این بار یک چیز دیگر از مرا گرفتیاگر قلب نافرمانی میکرد،درخواست بی جا داشت،مغز آن را محاکمه میکرد ،او را از این نیاز و خواستن ناممکن آگاه می‌ساختحال چه؟مغز،مغز هم این باز گوش به فرمان عشق شد!اه تا صبح به آمدنت و به ذوق خود میخندیدم،از خود آن لحظات نفرت داشتم میدانی چرا؟با آن همه گذشته سیاه آن چنان اشتیاق آمدنت بر دل نشسته بود که همه چی را پشت در جا گذاشته بودمهیچ چیز جز چهره تو،صدای تو،دست هایت و آغوشت را به یاد نمی آوردماز خود نفرت داشتم،چون با این که میگفتی تو لیاقت نداشتی،ارزشی برای عشق من نداری و دیگر مهم نیستی اما باز و باز در این تلخی های شیرینی آنچنان غرق بودم که انگار رویا دیگر رویا نبوداز خود نفرت داشتم،بیشتر از همه چشم هایم‌را می‌دیدم که چگونه نفرین شوم بر قلب می‌فرستادنداه حال از خود نفرت ندارم،چون شاید تو راست میگویی ،شاید تحمل آدمی مانند من برایت سخت باشدشاید تو درست میگویی من ارزش و لیاقتت را نداشته باشم!تو راست میگویی که نتوانی درون چشم هایم‌ زل بزنیمیدانستم که دوباره مرا ترک می‌کنی،ولی دوباره به سمتت دویدممیدانستم نمی‌توانی بودن مرا تحمل کنی اما باز خودم را به سمتت چسباندمخسته ام،از این همه وقت نبودنت و آمدنت و دوباره رفتنتانگار هرگز قصد آمدن نداشتی،آمدی مرا تشنه تر از قبل کردی و بساط رفتنت را باز چیدیتو یک روز نه، بلکه حتی ۱ ساعت هم مرا تحمل نکردی و من حال غبطه میخورم به آدم های اطرافت آنان چگونه راحت کنار تو می نشینند،چگونه دست هایت را می‌گیرند و با تو هم نشینی می‌کنند میخواهم بدون به سمتشان،و داد بزنم این آدم روزی تمام من بودم و من هم شاید گوشه ای از خیالاتش بوده باشم این آدم روزی سهم من بود و شاید من هم کمی متعلق به او بوده باشم!اگر می‌دانستی آن روز دست هایم را چگونه بو می‌کشیدم تا بوی دستانت را به قلبم عادت بدهماگر می‌دانستی نمی‌گذاشتم دست هایم به چیزی برخورد کنند تا مبادا عطر تو روداگر می‌دانستی که چگونه مانتو بر تنم را بو می‌کشیدم،شاید دلت کمی بیشتر میخاست کنار دلم بماند!از اون روز میخاستم دیگر روزهای نبودنت را نشمارم اما عزیز من تلخ ترین تاریخ تقویم نبودنت همان روز است!میخاستم چیز های زیادی بگویم اما میدانی کلمات در ذهن من دیگر نفس نمی‌کشند ،خفه و گلوگیر شده اند و آه و افسوس !اگر بخواهم چیز های دیگری بگویم فقط میگویم دلم برای خودم تنگ شده است!و این که لعنتی را که به من و عشق من فرستادی را از یاد نخواهم برد،شاید چیزی در این ماجرا تقصیر عشق من نبوده باشد اما چون تو آن را گفتی،باز میگویم لعنت به من و عشق من!مَهشیدمَهشیدMon, 27 Jul 2026 00:59:33 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/غبار-تن-تو-ee5a9fq7v0dtمن و این آلودگی غبار تن تومیزدودم با دست های خیسغبار خاطرات رااما چه کسی می‌دانستکه گِل میشود و تن کوچک تو رابی وجدانانه آلوده میکند؟نشسته ام به روبه رو نگاه میکنمنه به راهی،در همان ثانیه ای که خداخافظیت ابدیت شددر همان لحظه ها،بارها مرده و زنده شده امچه کسی می‌گفت مردن فقط نبود نبض است؟این ها چه میگویند؟این بی خردان چی میگویند؟می‌گویند فراموشش می‌کنیاما چگونه؟چه وقت؟کجا؟زیر مه آسمان؟به هنگام طلوع خورشید؟یا بارش باران؟نمیشودنمیشوداین ها نمی‌دانندنمی‌دانند چقد عاشق هم بودیمچقد عشق دست هایمان راچشم هایمان راو قلبمان را به هم پیوند زده بودزیر این خاموشی و سکوتدر تیره ترین تیر ماهبه زمزمه تو گوش میدهمنه آین که حرفی بزنینه،نه،نهفقط به خاموشیتو گداز درونتگوش میدهمو نگه می‌کنمتمیدانی؟دست بر سینه ام میگذارمتا شایدتپش گمشده تودر قفسه سینه امهنوز سرگردان باشد.چه اندوهی ست این جان راکه تمام این ماه هارادر آغوش یک خاطرهپیر شده است !میدانی؟هنوز جای انگشتانتبر بند بندجانمسبز استهنوز عطر تنتدر هوای این خاطره هامی چرخدو من هر بار مشامم را تیز میکنمتا در این عطر گم شومفقط و فقط خاطره ها زنده میشوند.عزیز من،آبی منآخرین سطر مراخاک میبلعد،ولی تنها آرزوی مندر استخوان هایم باقی ستو این ست کهجایی، در آن سوی این سکوت بی انتهادوبارهبی آنکه خداحافظی معنایی داشته باشددستت را بگیرم...و دیگر هیچ غباریبر تن کوچک عشقمان ننشیندمَهشیدمَهشیدThu, 16 Jul 2026 06:10:38 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/غربت-ماه-hkcn9uv6ylwpماه غریبانه از پس ابرمینشیند بر شانه شبدست به چانه از دورچشم دوخته بر رنج بشرو من از این سوی جهانغرق در رویا و خیالمی بافتم از افکار خویششال گردنی برای ماهچه غریبانه ،چه تنهاابر بود و ماهماه بود و شبشب بود و سردمهتاب بر دشت و چمننور هدیه میداد و عجبناسپاس دشت و‌چمنی بودکه می‌گفت دوش از تاریکی خودبرکه آرام خوابیده در بطن زمینو چه آغوش کشیده در آن همهمه پنهاننیلوفر خویش راچه شکایت میکردندبلبلان به سر مستی غنچه؟چه می‌گفت پروانهاز خوبی و سوختن شمع جگر سوخته؟چه تلاوت میکرددختری در تاریکی شبمیخواند با خوداز عشق های بی اثرچه گله میکرداز عشق های ناتماماز پلیدی گل سرخو از مظلومیت باغ و بهارچه گله میکرداز چشم های خستهاز قلب بی ضربانشو گرفتاری خویشبر گردن عشقچه می‌دید ماهدر آینه‌ی آبی برکه؟چه می‌جست باددر عطر چای پنجره؟من اماکنار سکوت شبمی‌بافتم از حسرت خویشردایی برای سحرچه می‌گفت بارانبه خاک ترک‌خورده‌ی دشت؟چه می‌خواند نیلوفربرای آب بی‌خبر؟چه گله می‌کردشاخه از تبر؟چه شکوه می‌کردپرنده از قفس؟و مندر میان این همه رفتندست در دست خیالرنگ آبی رابر زخم آسمانمی‌پاشیدمو شببا جامه‌ای از ابربه سوگ ستاره‌هانشسته بودچه می‌دانست عشقاز صبوری انتظار؟چه می‌دانست دلاز غربت بهار؟ماه بود و سکوتابر بود و گذرمن بودم و رؤیاو جهانیکه هنوزتمام دردهای خویش رابر گردن عشقمی‌گذاشتمَهشیدمَهشیدSat, 11 Jul 2026 01:54:25 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/بدون-عنوان-smjololwb0fnو باز هم همان حس های قدیمیطول دست هایم را با دست هایت اندازه می‌گرفتمو با حرص تمام میگفتمدست هایت بزرگتر میشوندو تو لبخندی چپانده بر لب هایت میگفتیدست کوچولو پا کوچولویادت هست دیگر نه؟نمیشود که مرا از یاد برد؟میشود؟نمیشود زد زیر تمام نفرین خاطرات؟یادت هست؟نوازش دست های کوچک بی جانمروی موهای کوتاه قشنگت؟دلم برایت تنگ شدهبرای آغوشتبرای چشم هایتبرای آبی خودمبرای دست هایتبرای وقتی رگ های برجسته ات را لمس میکردمبرای وقتی که به آغوشم میکشیدیبه آغوش گرم و نرمتآبی مندلم برای بوسه های گرم و کوتاهروی لپ هایت یا شاید لب هایتدلم برای خنده هایتدلم برای صبوری هایتدلم برای حسودی های شیرینتدلم برای شب های سرد و گرمی که تجربه کرده بودیمدلم برای خورشید آن روزهابرای مهتاب آن شب هادلم برای قدم زدن دو نفره مانوقتی من با حالت احمقانه و کودکانه صدایت میزدم آی.....چه اسمت زیبا بودگفته بودم عاشق اسمت هستم؟چه دلنشین بودمخمل اسمت روی لب هایمدلم برای عطر پیراهنتبرای لحن حرف زدنتدلم برای مهربانی هایتبرای دلگرمی هایت تنگ شدهعزیز مندر این جهانشایدروزییا شبیدر زمانییا مکانیدر خلوت گاهیدر ازدحام و شلوغیدر جایی پس از این دنیادست هایت را گرفتملب هایت را دوباره بوسیدمموهایت را نوازش کردمو تو را در آغوش می‌کشیدمباور کن.با. خود نخ دارمحتی سوزن همشاید خودم را تا به ابد در آغوشت دوختم....مَهشیدمَهشیدTue, 07 Jul 2026 11:14:10 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/آرزوهای-گمشده-gql6m5qqlnhfامروز پیرمرد با پسرکش ابشربت را به دست مردم میدادندانگار رویاهای ناتمامشان را می‌فروختندرویاهایی که در چشمان مظلوم پسرک لکه دار شده بودند!آرزوهایی که برای پسرک شاید روزی چون پنجره ای رو به آفتاب بودنداما حالا چه؟حالا لکه های زمانروی شیشه آرزوهایش نشسته بودندکس نمی‌داندچه شب های را با دست های خالی به صبح رسانده بود ،تا شاید یکی از آن آرزوهای گم شده اش او را صدا بزند ...پسرک در چشمهایش می‌گفتمردم ،اروزهایم لکه دار شده اند نه از خاک،از انتظار های بی پایان ،از شاید هایی که هرگز به (رسیدم)نرسیدنداکنون،با نگاهی به چشمان پسرکرد انگشت های حسرت را بر رویاهایش می‌دیدم و من با قلبی که هنوز جرئت امید داشتن را از یاد نبردهمیان این همه ویرانگی آرزوهایش آخرین تکه ی نور را در آن همهمه میگشتم ...چه سخت است دیدن داغ رویاهایش بر شانه های خسته اش ....چه سخت است که هر غروب این آرزوها را در جیب های کوچک لباسش پنهان میکردآرزوهایی که نه بزرگ بودند،نه دور از دسترس ،فقط میخاست روزی بی دغدغه بخندد،دست های مادرش گرم بماند و شب ها گرسنه نخوابد..اما دنیای بیرحم قبل از آن که قدش به رویاهایش برسد،ان ها را یکی یکی از او گرفتچه تلخ بود،دیدن کودکی که بجای شمردن ستاره ها ،زخم های زندگی اش را می شمردشاید روزی کسی از کنار این سکوت عبور کندو از خود بپرسد:چند آرزو باید خاک شود تا لبخند پسرک دوباره به خانه برگردد؟؟مَهشیدمَهشیدSat, 27 Jun 2026 11:08:36 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/آبیمن-مرده-ام-kmgwfi5egyxpآبیِ منمن مرده‌اممدت‌هاستزیر آسمانی خاموشدر آغوش خاک خوابیده‌اماما گاهیبا شعرها به یادم بیفتهرگاه کتابی را گشودیو میان واژه‌هااندوهی آشنا دیدیبه یادم بیفتآبیِ منمن مرده‌اماما گاهی با بارانبه یادم بیفتوقتی قطره‌ای آرامبر شیشه پنجره سر خوردوقتی بوی خاکِ باران‌خوردهتمام کوچه را پر کردبه یادم بیفتشاید آن بارانپیام کوچکی باشداز قلبیکه روزی برای تو می‌تپیدآبیِ منمن مرده‌اماما با آفتاب همبه یادم بیفتوقتی صبحی روشنبر صورتت نشستوقتی گرمای نوردستان سردت را نوازش کردبه یاد بیاورکسی راکه روزی تمام روشناییِ زندگی‌اشچشمان تو بودآبیِ منخاطراتمان هنوز زنده‌اندآن خنده‌های کوتاهآن سکوت‌های بلندآن رؤیاهای مشترکهنوز جایی میان زماننفس می‌کشندمن مرده‌اماما خاطراتمان رابه دست فراموشی مسپارگاهی به یادشان باشگاهی به کوچه‌های دیروز سر بزنگاهی نام مراآهسته در دلت تکرار کنآبیِ من...اگر روزیکسی بوسه‌ای بر لبانت گذاشتاگر روزیدستانی دیگردر دستانت آرام گرفتغمگین نمی‌شومفقط همان لحظهبرای چند ثانیهبه یادم بیفتبه یاد قلبیکه تو رابیش از تمام فصل‌ها دوست داشتمن مرده‌اماما گاهیاز من یاد کن، آبیِ مننه با اشکنه با حسرتفقط آن‌گونه که آدمیستاره‌ای خاموش را به خاطر می‌آوردکه دیگر در آسمان نیستاما نورشهنوز از راه‌های دوربه چشم می‌رسدو اگر شبیدلت بی‌دلیل گرفتاگر بادی آرامپرده‌ها را تکان داداگر ماهتنهاتر از همیشه بودبدانکسی زیر خاکهنوز دوستت داردآبیِ منمن مرده‌اماما عشق منهنوزنمرده استآبِی من میخواهم بدانم تو دلتنگ نشدی؟دیوانه چه؟خاطراتمان با من چکار کردند با تو چه؟آبی من میان این همه ذره سرد ببین مرا دیوانه آشفته دلتنگ میخواهم بدانم تو به یادم هستی؟میخواهم بدانم ته قلبت عشقی برای من هست؟بود؟🖤تودلتنگ تو،مهشیدمَهشیدمَهشیدMon, 22 Jun 2026 11:23:24 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/یلدایِ-شهریور-ovq8flzgnradچه پرسشی است، این یلدایِ شهریور...که چگونهدر میانه‌یِ زرخیزیِ گندمزارهاسیاهیِ مطلق را به ارمغان آورده است؟شهریوربا آن خورشیدِ پرغرور و سوزانِ خودناگهاندر برابرِ این شبِ بی‌انتهاخم شد و شکستگویی تابستاندر میانه‌یِ نیمروزبه جایِ غروببه جایِ سپیده‌دمبه مرگِ یلدا فرود آمداین یلداآن یلدایِ آشنایِ زمستان نیستکه در آنخانواده دورِ گرمایِ آتش نشسته‌اندو انارهایِ سرخبویِ زندگی می‌دهندنه...این یلدایِ من استیلدایی که در میانه‌یِ گرمایِ سوزانِ شهریورناگهانسرمایی از جنسِ تنهاییدر رگ‌هایم دویدانارهایِ مادیگر قرمز نیستندرنگِ خونِ فروریخته‌یِ رویاهایمان‌اندکه بر زمین ریخته‌اندو در زیرِ خورشیدِ بی‌رحمخشک شده‌اندای شهریورِ غریبچرا این شبِ طولانی رازودرس به من هدیه دادی؟چرا وقتی هنوزردِ پایِ تابستان بر خاک استو بویِ سپیده‌یِ گرمایِ بعدازظهردر هواستتوتاریکیِ مطلق رابه قلبِ منزینت کردی؟من در میانه‌یِ این تضادگم شده‌امبینِ گرمایِ سوزانِ خاطراتو سرمایِ یادتدر میانِ تابستانی کههر لحظه‌اشیک شبِ یلداستاین یلداپایانِ یک فصل نیستاینپایانِ روشناییِ درونِ من استسیاهی‌ای کهنه با آمدنِ زمستانبلکه با رفتنِ تابستاندر من ریشه دواندو مرادر میانه‌یِ اوجِ روشناییبه تنهاییدر تاریکیِ مطلقِ خودرها کرد🖤زمان گذشت....مَهشیدمَهشیدSun, 14 Jun 2026 23:35:09 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/آبیِ-من-ia9nr486drz0آبیِ منتو رفتیو آبیِ جهاناز آسمان افتاد.دیگر هیچ پنجره‌ایبه صبح اعتماد نداردو دریانام خودش رابا گریه صدا می‌زند.آبیِ من…ای رنگِ دورِ دست‌هایتکه رویای مرادر خود حل کردیچرا رفتیبی‌آنکه ردّی از خودتروی نفس‌هایم بگذاری؟من مانده‌اممیان دو موجِ بی‌قراریکی خاطره‌ی تویکی نبودنتهر شبرگ‌های منبه جای خوندریا حمل می‌کنندو هر صبحچشم‌هایمغرق می‌شونددر بی‌پایانِ همان رنگیکه تو بودیآبیِ مناگر جایی هنوز هستیدر پشتِ این همه دوریبدانمن از غرق شدن نترسیدمفقط از این می‌ترسمکه روزی بگویند:آبیهرگز کسی را دوست نداشت.مَهشیدمَهشیدThu, 11 Jun 2026 13:09:03 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/دلتنگِ-تو-ftzxjevjcxrmدلم برایت تنگ شده استمثل درختی در زمستانکه برگ‌هایش رابه بادِ نبودنت سپرده استدلم برایت تنگ شده استدر هر ساعت، در هر نفسحتی در لحظه‌هایی کهخودم را سرگرم فراموشی می‌کنمبه یاد توچای سرد می‌شود در دستمو زمانبی‌رحمانه از کنارم می‌گذردبی‌آنکه چیزی را التیام بدهدکاش می‌دانستیجای خالی‌ات فقط یک نبودن نیست،یک درد آرام و ممتد استکه در رگ‌های خاطره‌امراه می‌رودهر شبنامت را در دل تکرار می‌کنمنه برای بازگرداندنتبلکه برای زنده نگه داشتنچیزی که با تو در من ساخته شددلم برایت تنگ شده استو این دلتنگیمثل بارانی است که نمی‌بارداما آسمان راهیچ‌وقت روشن نمی‌گذارد…مَهشیدمَهشیدWed, 10 Jun 2026 00:08:43 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/او-vckuwmqoyl4lاو برای من نبود...مثل بارانیکه تمام شببر شیشه‌ی خانه‌ام گریستاما سهم خاکِ تشنه‌ی دلمحتی یک قطره نشداو برای من نبود...مثل چراغی دوردر انتهای جاده‌ای مه‌آلودکه هرچه دویدمفاصله را بیشتر کردو هرچه صدایش زدمبادنام مرا از دهانم ربودمنسال‌هاکنار پنجره‌ی انتظار نشستمبرای کسیکه هرگز قرار نبودبه این خانه برگردددستم رابه سوی رؤیایش دراز کردماما رؤیاهاگاهی از جنس مه‌اندمی‌بینی‌شاندوستشان داریاما نمی‌توانیدر آغوششان بگیریاو برای من نبود...و این رانه یک روزنه یک شب،که از چینِ عمیقِ غمبر پیشانیِ تمام فصل‌ها فهمیدمپاییز آمدبرگ‌ها ریختندزمستان آمدبرف روی خاطره‌ها نشستبهار آمد،گل‌ها شکفتنداما درخت دل منهنوزنام او را گریه می‌کردچه تلخ استدوست داشتنِ کسیکه در سرنوشت توفقط یک عبور کوتاه بوده استکسی که تمام جهان تو شداما توحتی یک ایستگاه کوچکدر مسیر جهان او نبودیاکنونهر شبکنار سکوت می‌نشینمو به نبودنش فکر می‌کنمنه از روی امیدکه از روی زخمی قدیمیکه هرچه زمان می‌گذردآرام‌تر نمی‌شودفقطعمیق‌تر می‌شوداو برای من نبود...و شایدبعضی آدم‌هابرای ماندن نمی‌آیندمی‌آیندتا بخشی از قلبت را با خود ببرندو تو رابا یک دنیا دلتنگیدر میان سال‌های بی‌پایان رها کننداو برای من نبودامااندوهِ نداشتنشتا همیشهبرای من ماندخاطره ها که نمیمیرند،میمیرند؟!مَهشیدمَهشیدMon, 08 Jun 2026 03:03:56 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/پیچک-هایِ-من-obobwzgwq6fsپیچک‌های منسال‌هاستاز دیوارهای خسته‌ی دلمبالا می‌روند.بی‌صدا،آرام،چنان که اندوهدر رگ‌های شب.کسی نمی‌بیندچگونه هر صبحبر شاخه‌های نازکشانقطره‌های حسرت می‌رویدو چگونه هر غروببادنامِ فراموش‌شدگان رالای برگ‌هایشان زمزمه می‌کند.پیچک‌های منروزی سبز بودند.دست‌های کوچکِ امیددر تار و پودشان می‌دویدو آفتابدر میان برگ‌هایشانخانه داشت.آن روزهاگمان می‌کردمجهانجایی برای ماندن است.اما ناگهانفصلی رسیدکه از پنجره‌هابوی رفتن می‌آمد.پرنده‌هاآسمان را ترک کردندو ابرهاروی بامِ رؤیاهاخیمه زدند.از آن روزپیچک‌های مندیگر به سمت خورشید نرفتند.به سوی سایه‌ها خزیدند،به سوی دیوارهای نم‌گرفته،به سوی اتاق‌هاییکه سال‌هاستکسی در آن‌هاآواز نخوانده است.شب‌هاوقتی خواباز کوچه‌های ذهنم عبور می‌کند،می‌بینمپیچک‌هاتا ستاره‌ها بالا رفته‌اندو هر شاخهبه خاطره‌ای گره خورده است.خاطره‌ی دستیکه دیگر نیست.صداییکه خاموش شده.لبخندیکه در مهِ سال‌های دورگم شده است.پیچک‌های مناز جنس گیاه نیستند.از جنس دلتنگی‌اند.از جنس نامه‌هاییکه هرگز پاسخ نگرفتند.از جنس پنجره‌هاییکه چشم به راه ماندندو هیچ‌کساز جاده بازنگشت.گاهیاحساس می‌کنمتمام وجودمباغ متروکی‌ستکه این پیچک‌هاآن را در آغوش گرفته‌اند.آن‌قدر محکم،آن‌قدر غمگین،که دیگرراهی برای رسیدن نورباقی نمانده است.و مندر میان این همه برگِ خاموشدنبالِ بهاری می‌گردمکه سال‌ها پیشدر پیچِ یکی از جاده‌های زندگیگم شد.پیچک‌های منهر روز بلندتر می‌شوند.هر روزبیشتر به آسمان نزدیک می‌شوند.اما عجیب است...هرچه بالاتر می‌رونددلِ منتنهاتر می‌شود.شاید روزیبارانی بزرگ بیاید.بارانی کهغبار این سال‌ها را بشوید.بارانی کهگره‌های کهنه را باز کند.اما تا آن روزپیچک‌های منبر دیوارهای سکوت خواهند روییدو در گوشِ شبقصه‌ی اندوه مراآهستهتکرار خواهند کرد.مَهشیدمَهشیدThu, 04 Jun 2026 00:42:35 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/کمی-سبز-jt4wfwhf1am8سبزهایِ اندوهِ من...چرا این‌گونهبه جایِ شکفتندر رگ‌هایِ من می‌رویند؟آن سبزی که بایدبویِ باران و خاکِ تازه می‌دادحالابویِ ماندگی می‌دهدبویِ جنگلیِ گیاهی کهدر تاریکیِ یک زیرزمینبه جایِ نورفقط با اشک‌هایِ منتغذیه می‌کندسبزهایِ من...مثلِ پیچک‌هایی کهبه دیوارهایِ قلبم چنگ می‌زنندو با هر نفسنفوذی عمیق‌تر می‌یابندآن‌هااز جنسِ برگ‌هایِ تازه نیستندآن‌هااز جنسِ رنج‌هایِ سبز و زنده هستندرنج‌هایی کههرگز نمی‌میرندو هرگزبه رنگِ پاییز در نمی‌آیندمن در جستجویِ رنگ‌هایِ دیگرمدر میانِ این جنگلِ تیرهگم شده‌امحتی خزان همبه من رحم نمی‌کندچون اندوهِ منخزان‌ناپذیر استسبزیِ منسبزیِ برخورداری از زندگی نیستبلکه سبزیِ زنده ماندندر میانه‌یِ یک مرگِ آرام استهر برگیک آه استهر شاخهیک خاطره‌یِ تلخ کهاز زمین به سمتِ آسمانبا لرزش بالا می‌آیدای سبزهایِ اندوهِ منچرا به جایِ سایه دادنسنگینی می‌کنید بر شانه‌هایم؟چرا به جایِ آرامشدریچه‌ای به سویِ بی‌پایانیِ غمبر من می‌گشایید؟خسته است این باغِ درونخسته از این سبزِ بی‌پایانکه هر چه بیشتر می‌رویدمن راکمی بیشتردر خاکِ خود غرق می‌کندمن و پسر دایی🥲مَهشیدمَهشیدSun, 31 May 2026 01:40:12 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/آبیِ-من-aoklwflpgxajآبیِ منکجایِ این شبِ بی‌انتها پنهان شده‌ای؟در میانِ سایه‌هایِ بلندِ قصرِ تنهایی؟یا در میانِ واژه‌هایی کههمچون خوناز گلویِ شکستهبر زمین می‌ریزند؟توکه زمانیبا هر کلمه‌اتمرگ را به تأخیر می‌انداختیکه با روایتِ رویاهاسیاهیِ شب راکمی روشن‌تر می‌کردیحالاچرا سکوت کرده‌ای؟چرا افسانه‌هایتبه جایِ حیاتبویِ خاکستر می‌دهند؟آبیِ من...آن چشمانی کهدر میانه‌یِ داستانستاره‌ها را شکار می‌کردندحالاخمار و بی‌سوبه تماشایِ ویرانه‌هایِ خویش نشسته‌اند.گویی هر کلمه‌ای که گفتینریختنِ دیوارِ مرگ نبودبلکهآهنگِ فروپاشیِ خودت بودمن در جستجویِ صدایِ تو هستمدر میانِ سکوتِ سنگینِ اتاقدر لابلایِ صفحه‌هایِ ورق‌خورده‌یِ خاطرهاما تنها می‌شنومصدایِ تق‌تقِ ساعتِ بی‌رحم راکه هر ثانیه‌اشیک قطعه از افسانه‌یِ تو رامی‌کشد و به باد می‌دهدآیا داستانِ ماهمچون افسانه‌هایِ باستانیبه پایان رسیده است؟آیا آن شاهِ بی‌تفاوتکه تنها گوش می‌دادحالادر میانه‌یِ تاریکیخوابیده است و می‌داندکه آبیِ مندیگرهیچ داستانی برای گفتن نداردای آبیِ من...ای روایت‌گرِ رنج‌هایِ منچرا با رفتنِ صدایتتمامِ جهان رابی‌معنا کردی؟حالامن در میانه‌یِ این شبِ طولانیبدونِ افسانهبدونِ کلماتو بدونِ توتنها یک سیاهیِ مطلق هستمکه در انتظارِ صبحی می‌ماندکه می‌دانم...هرگزبا رنگِ تونخواهد آمدمَهشیدمَهشیدFri, 29 May 2026 11:36:40 +0330https://virgool.ir/@m0hiw/آبی-من-ukyyygruy7vwپاییز گذشتبا برگ‌های زردی که آراممثل دلِ مناز شاخه‌ی زندگی افتادندباران، پشت پنجره گریستو من،میان بخارِ شیشهفقط یک نام را نوشتم:"تو"هزار غروب،با چایِ تلخ و بوی خاکِ خیسانتظار کشیدممیان شعرهای ناتمامو عکسی از "یاس‌های آبی"که بی‌تو پژمرده‌اندتو نیامدی...نه با صدای قدمینه با بوی آشنای شال‌اتنه حتی در خواب‌هایم که همیشهبا تو شروع می‌شدندو بی‌تو تمام...پاییز رفت،و تو هم، انگار برای همیشه...و من ماندمبا گلدانی از یاس‌های آبیکه دیگر نه آبی‌اند،نه زنده.مَهشیدمَهشیدMon, 25 May 2026 01:40:11 +0330