https://virgool.ir/feed/@m.teymooriuokfa2026-11-12 05:54:52https://files.virgool.ir/upload/users/58288/avatar/Rp9oLb.pnghttps://virgool.ir/@m.teymooriuokhttps://virgool.ir/@m.teymooriuok/رشد-اقتصادی-وسطح-استاندارد-زندگی-uvsuyf0nyc0fداده‌های رسمی تولید ملی (تولید ناخالص داخلی) آمریکا نشان می‌دهد که در‌آمد سالانه یک آمریکایی طبقه متوسط اهل این کشور در سال ۲۰۰۰ پنج برابر درآمد همتایان وی در ۱۸۹۰ و دوازده برابر افراد شبیه او در میانه قرن نوزدهم بوده است.رشد طی پنجاه سال اخیر حتی در فقیرترین مناطق روی زمین نیز قابل ملاحظه بوده است. جدا از کشورهای توسعه یافته آمریکای شمالی، غرب اروپا و ژاپن و تنها با تمرکز بر کشورهای موسوم به جهان سوم درمی‌یابیم که رشد اقتصادی سرانه، افزایش امید به زندگی و کاهش میزان مرگ و میر در اثر بیماری و سوءتغذیه از عملکرد توسعه‌یافته‌ترین کشورهای اروپا (فرانسه و انگلستان) در خلال انقلاب صنعتی (سال‌های 1860-1760) بهتر بوده است (رجوع کنید به ویلیامسون، 1993، ص 12). در حقیقت رشد اقتصادی چین، کره‌جنوبی و تایوان از دهه 1960 به این سو چنان سریع بوده است که مردم آنها طی سی یا چهل سال شاهد بهبودها و پیشرفت‌های مادی بوده‌اند که دستیابی به آنها برای بریتانیایی‌ها، فرانسوی‌ها و آلمانی‌ها یک قرن یا بیشتر به طول انجامید. وقتی به مطالعه تمدن‌های بزرگ مصر و روم باستان یا تمدن آزتک‌ها و اینکاها می‌پردازیم، آنها را با امپراتوری‌های انگلستان یا رشد آمریکا مقایسه می‌کنیم. این مقایسه و قضاوت بر مبنای ضوابط اقتصادی به شدت گمراه‌کننده است. اگرچه تمدن‌های بزرگ مصر و روم قادر به ساخت ساختمان‌های بزرگ بودند، اما اکثریت بزرگی از شهروندان آنها بر پایه استانداردهای امروزی به شدت فقیر بودند.نکته غیرعادی درباره جهان توسعه‌یافته از دهه ۱۷۰۰ به بعد این است که ابتدا در بریتانیا و سپس در کل اروپای غربی، آمریکای شمالی و بخش بزرگی از آسیا، جمعیت به نحو چشمگیری افزایش یافت و این افزایش با رشد پایدارتری در درآمد سرانه همراه بود. در وهله اول و به ویژه در قرن هجده و ابتدای قرن نوزده، این پدیده بیشتر به صورت افزایش جمعیت بدون کاهش درآمد سرانه اتفاق افتاد. بهبودهای کلی در رفاه مادی چنان عادی به نظر می‌آمدند که حتی دسته‌ای از انسان‌های آن دوره از قبیل آدام اسمیت هم متوجه این نبودند که در زمانی زندگی می‌کنند که مورخین بعدا آن را انقلاب صنعتی خواهند نامید. در نهایت حجم این تغییرات چنان چشمگیر شد که همه قادر به درک این نکته شدند که حتی زندگی روزانه کارگران عادی بریتانیا، فرانسه، آلمان و آمریکا به شدت تغییر کرده است. دلیل این تغییرات، انباشت سرمایه بود که آن نیز به پیشرفت‌های تکنولوژیکی و نیز به این نکته باز می‌گشت که این جوامع از آزادی اقتصادی زیادی برخوردار بودند. در قرن بیستم این تغییرات به بخش بزرگی از دنیا گسترش یافت.مورد آمریکا به طور خاصی قابل توجه بوده است. در این کشور طی دو قرن، درآمد سرانه به میزان دو درصد در سال افزایش یافته است (مدیسون، 1982، ص 44). این تغییر به معنای این بوده است که نه‌تنها رفاه ثروتمندان، بلکه حتی رفاه فقیرترین مردم این کشور نیز به مقدار حیرت‌انگیزی افزایش یافته است. نه فقط درآمد سرانه رشد پیدا کرده بلکه میزان مرگ‌ومیر نیز کمتر شده است (به عنوان مثال رجوع کنید به فاگل، 2004). برخلاف آنچه عموم مردم تصور می‌کنند، هوا و آب از یک یا دو قرن پیش تمیزتر شده‌اند (مقایسه کنید با بامول و اوتس، 1995). هم کمیت و هم کیفیت غذا بهبود یافته است. همچنین قحطی حتی در بیرون از آمریکا نیز عملا ریشه‌کن شده است. برای اینکه دریابید کارگران آمریکایی امروزه از چه قدرت خریدی برخوردار هستند.در حالی که خرید یک ست چینی صد تکه‌ای در ۱۸۹۵ به درآمد حاصل از ۴۴ ساعت کار نیاز داشت، آمریکایی‌های قرن بیست‌ویکمی می‌توانند آنها را با ۶/۳ ساعت یا کمتر بخرند. این ارقام برای یک دوچرخه تک دنده‌ای به ترتیب ۲۶۰ ساعت در برابر ۲/۷ ساعت هستند (برگرفته از دلانگ، ۲۰۰۰ بر پایه قیمت‌های آورده شده در کاتالوگ مونتگومری وارد ۱۸۹۵). با مقایسه قیمت‌های دوره مذکور با قیمت‌های امروزی (که هر دو به صورت ضریبی از دستمزد متوسط ساعتی بیان شده‌اند) شاخصی به دست می‌آید که چگونگی تغییر بهره‌وری در تولید کالاهای مصرفی سال ۱۸۹۵ را نشان می‌دهد. ضریب بهره‌وری دایره‌المعارف بریتانیا در این جدول به شدت کمتر از حد واقعی بیان شده است، زیرا اینترنت استفاده از این دایره‌المعارف را بسیار ارزان‌تر کرده است.غذای میهمانی‌های افراد ثروتمند در اواسط دهه 1800 احتمالا شامل رست بین و جوجه، سیب‌زمینی، ماهی سرخ شده، سوپ‌های سنگین، انواع مختلف حبوبات و شاید مقداری کیک بوده است. امروزه این نوع وعده‌های غذایی در رستوران‌های میدوست (نواحی شمال مرکزی آمریکا) به قیمت 99/8 دلار به ازای هر نفر و با تخفیف ویژه 00/2 دلاری برای افراد سالمند مصرف می‌شوند. تنها تفاوت، میوه‌ها و سبزیجات تازه (که در دهه 1800 غالبا به هیچ قیمتی در مواقعی غیراز فصل برداشت آنها در دسترس نبود)، کیک و بستنی، آبمیوه و هر دو نوع نوشیدنی‌های غیرالکلی رژیمی و غیررژیمی است که امروزه در این وعده‌های غذایی وجود دارند.حتی این مقایسه‌ها هم افزایش رفاه طی قرن‌های اخیر را کمتر از واقع بیان می‌کنند. آمارهای رسمی، گستره وسیع کالاها و خدمات مصرفی در حال حاضر که پیش‌تر به هیچ قیمتی در دسترس نبودند را انعکاس نمی‌دهند. این نکته بیشتر از همه در پزشکی مشهود است. پیش از تولید آنتی‌بیوتیک‌ها، سرماخوردگی یا آنفلوآنزای معمولی تنها یک دردسر و زحمت صرف نبود، بلکه غالبا مصیبتی به حساب می‌آمد که زندگی فرد را به خطر می‌انداخت. در صورتی که یک زخم کوچک به خوبی معالجه نمی‌شد، می‌توانست عفونی شده و به قطع دست یا پا بینجامد. وقتی که هنوز واکسن فلج اطفال تولید نشده بود، هر ساله ده‌ها هزار کودک دچار معلولیت می‌شدند و والدین در همه جای دنیا نگران آن بودند که محیط زندگی آنها به قدر کافی جهت پیشگیری از عفونت پاکیزه نیست. در این اواخر عمل‌های جراحی بای‌پس سه‌گانه و حتی پیوند قلب از یک معجزه غیرقابل حصول به امتیاز اندک افراد بسیار ثروتمند یا بسیار خوشبخت و سپس به روندهایی تقریبا عادی در کشورهای توسعه‌یافته تبدیل شدند. در سطحی عادی‌تر این نکته را در نظر بگیرید که آیا هیچ دارویی به‌اندازه آسپرین می‌توانسته است این همه منفعت را با این هزینه‌اندک به همراه داشته باشد؟ این محصول ساده و ارزان‌قیمت نه‌تنها سردرد و تب را کاهش می‌دهد، بلکه احتمال بروز حملات قلبی و شاید بعضی از سرطان‌ها را نیز پایین می‌آورد. این بهبود به خاطر آگاهی‌ها و دانش بهتر و افزایش میزان دسترس‌پذیری این محصول است.کمتر از 150 سال پیش هنوز مناقشاتی در این باره وجود داشت که آیا پزشک‌ها و پرستارها باید پیش از انجام عمل و به دنیا آوردن نوزاد، دستان خود را شسته و ابزارهای خود را ضدعفونی کنند یا خیر. ایگناز سملویس دریافت که آنها باید این کار را انجام دهند و برحسب اتفاق، این کشفی بود که هیچ سعادتی برای او به بار نیاورد و رنجش و ناراحتی زیادی را به همراه داشت.لازم به گفتن نیست که به ندرت می‌توان روزی را بدون استفاده از اختراعات و ابداعاتی پشت سر گذاشت که زمانی جزو مطالب رمان‌های علمی- تخیلی به حساب می‌آمدند. اغلب شاخص‌های مورد استفاده اقتصاددان‌ها، بهبودهای صورت گرفته را با مقایسه هزینه سبدهای استاندارد شده و قابل قیاس کالاها در دوره‌های زمانی مختلف محاسبه می‌کنند. اما این شاخص‌های قیمتی به خوبی قابل تعدیل برای کالاهای جدید یا پیشرفت‌های کیفی نیستند (رجوع کنید به شاخص‌های قیمتی مصرف‌کننده). همچنین تقریبا کیفیت همه کالاها بهبود یافته است. مثلا یک اتومبیل مدل ۲۰۰۷ را با همتای ۱۹۸۸ آن مقایسه کنید. مدل ۲۰۰۷ با احتمال بسیار بیشتری دارای در و شیشه برقی، کیسه‌های هوا، ترمزهای ضدقفل، موتورهای پرقدرت‌‌تر و دارای کارآیی سوختی بیشتر، دستگاه پخش سی‌دی، سیستم تهویه هوای سازگار با محیط زیست، رنگ‌های بهتر و بادوام بیشتر و فضای غالبا بیشتر برای سرنشین هستند و نقایص آنها به میزان قابل ملاحظه‌ای کمتر است. یک مثال دیگر این است که پیش از اختراع رادیو، تلویزیون یا دستگاه‌های ضبط موسیقی این امکان وجود نداشت که فردی بتواند بدون حضور در یک کنسرت زنده به سمفونی پنجم بتهوون گوش دهد. در حال حاضر اغلب افراد در آمریکا می‌توانند با پرداخت بخشی از دستمزد یک روز خود هریک از سمفونی‌های نه‌گانه بتهوون که توسط بهترین ارکسترها و رهبران آنها اجرا شده‌اند را گوش کنند. این نوع پیشرفت‌هایی که در استاندارد زندگی ما روی داده است، چیزی است که آمارهای اعلام شده کاملا در نظر نمی‌گیرند.تنها یک عامل عمده وجود دارد که باعث کاهش پیشرفت‌های صورت گرفته در بهره‌وری می‌شود(که آن هم نسبت به عوامل مثبت بسیار کوچک است). این عامل آن است که کالاهایی که در تولید آنها به نیروی انسانی و به ویژه به انسان‌های بسیار ماهر و دارای تخصص ویژه نیاز است، احتمالا با گذشت زمان دچار افزایش قیمت می‌شوند. با این همه، اینکه بگوییم درآمد انسان افزایش یافته است، معادل آن است که بگوییم نیروی کار گران‌تر شده است. می‌توان با بررسی طبقه متوسط در کشورهای فقیر کنونی که دستمزدها در آنها به مراتب کمتر از کشورهای ثروتمند است، نظری به شیوه زندگی این طبقه در صد سال قبل انداخت. در کشورهای فقیر فعلی حتی خانواده‌های متوسط نیز قادر به استخدام خدمتکار و ندیمه هستند، اگرچه باید به این نکته اشاره کرد که توانایی آنها در خرید اتومبیل‌های زیبا یا دستگاه‌های استریو کمتر از توان طبقه متوسط کشورهای ثروتمند است تا زمانی که خدمتکار و ندیمه در دسترس باشد، قیمت‌های مورد تقاضای آنها این امکان را به ما می‌دهند که آمار خود را طبق آنها تصحیح نماییم. مشکل زمانی پیچیده‌تر می‌شود که کیفیت یک کالا یا تجربه به گونه‌ای تنزل پیدا کرده باشد که بهبود تکنولوژی و افزایش قیمت نیروی کار به جایگزین کردن کالا انجامیده باشد. مثلا در صورتی که ده هزار توریست به رقابت بر سر یک باریکه در ساحل بپردازند، سفر به این منطقه احساسی به خوبی سفر به یک ساحل خلوت را به وجود نخواهد آورد.به علاوه تفاوت‌های موجود در سلایق و ترجیحات می‌تواند باعث بروز خسارت برای افراد دارای سلیقه‌های نامعمول شوند. اگرچه اغلب افراد خودکار را به خودنویس ترجیح می‌دهند، اما معدود افرادی که تکنولوژی قدیمی‌تر را می‌پسندند، با تغییر کالای مورد استفاده افراد و به کارگیری محصول جدیدتر و ارزان‌تر ضرر خواهند کرد. این امر از صرفه مقیاس خودکارهای سنتی کاسته و می‌تواند کارگران دارای مهارت خاص در ساخت این‌گونه خودکارها را از بازار خارج سازد.همچنین مورد کالاهای لوکسی که به خاطر خاص بودن و نیز کیفیت خود دارای ارزش هستند از این هم پیچیده‌تر است؛چرا که دامنه گسترده دسترسی به این کالاها می‌تواند عملا به کاهش ارزش آن منجر گردد. با وجود همه این‌ها باز هم دورنمای مثبتی متصور است. افرادی که بیشترین خسارت‌ها را از این روندها دیده‌اند، احتمالا یا بسیار ثروتمند بوده‌اند یا افرادی با سلایق غیرمعمول بوده‌اند که بازار آنها را مورد پشتیبانی قرار نداده است. مشکلات ناشی از گسترش درآمدهای بالا اصولا به بروز فاجعه منجر نمی‌شوند. حتی اگر نتوان با پول شادی خرید باز هم بالا آوردن جایگاه حداکثر افراد ممکن تا یک سطح متوسط رفاهی، گامی بسیار مهم است.نویسنده:جان نای استاد اقتصاد دانشگاه جرج واشنگتن ومتخصص تاریخ اقتصادی غرب.ما11ما11Wed, 18 Dec 2019 23:09:54 +0330https://virgool.ir/@m.teymooriuok/توماس-سیوینگ-استاد-ممتاز-اقتصاد-دانشگاه-تگزاس-تامین-اجتماعی-qn47fgejvdywتامین اجتماعی (Social Security) یا به عبارت دقیق‌تر بیمه سالخوردگان، مستمری‌بگیران و از کار افتادگان. اولین برنامه تامین اجتماعی در سال ۱۸۸۹ و در دوره صدراعظمی اوتو فون بیسمارک در آلمان آغاز شد. در سال ۱۹۳۵ که فرانکلین دلانو روزولت، رییس‌جمهور وقت آمریکا قانون تامین اجتماعی این کشور را امضا کرد، سی و چهار کشور اروپایی نوعی برنامه بازنشستگی قدیمی را بر مبنای پرداخت‌های انتقالی از کارگرها به بازنشسته‌ها اعمال می‌کردند. نظام تامین اجتماعی آمریکا تا سال ۱۹۵۷ به صورت یک برنامه عواید بازنشستگی و مستمری‌بگیری باقی ماند، اما در این زمان کنگره تغییرات قابل‌ملاحظه‌ای را در آن آغاز کرد. تنها تغییراتی که پیش از آن در این برنامه اعمال شده بود، افزایش عواید و مالیات‌ها بود. کنگره در سال ۱۹۵۷ این برنامه را توسعه داد و عواید بیمه از کار افتادگی برای کارگرانی که دچار معلولیت‌های شدیدی شده بودند را نیز به آن وارد ساخت. این نهاد همچنین در ۱۹۷۲ اعمال تغییرات خودکار بر مبنای هزینه زندگی (COLA) را تایید کرد و در ۱۹۷۷ فرمول تعیین عواید را به گونه‌ای تغییر داد که درصد ثابتی از درآمد حاصل از کار را فراهم آورد. سپس کنگره در ۱۹۸۳ و در پاسخ به بروز بحران تامین بودجه، نرخ مالیات بر حقوق را به سطح فعلی آن افزایش داد، سن بازنشستگی را بالا برد و شروع به اعمال مالیات بر این عواید نمود. با این وجود و در برخی موارد به دلیل این تغییرات، این سیستم در آینده با چالش‌های جدی مواجه خواهد شد. در ۱۹۴۵ آمریکا به ازای هر فرد بازنشسته بیش از چهل کارگر داشت، لذا اعمال یک نرخ مالیاتی حداقلی بر کارگرها می‌توانست از تمامی بازنشستگان پشتیبانی کند. با این وجود نظامی که کار خود را با عواید دریافتی پایینی آغاز کرده بود رشد کرد و این فرآیند رشد و بلوغ منجر به این شد که افراد بیشتر و بیشتری واجد شرایط لازم برای دریافت عواید آن شوند. از این رو، دنیای ساده و باصفایی که در اثر این سیستم به وجود آمده، قابلیت تداوم ندارد. ترکیب افزایش امید به زندگی از شصت و یک سال برای افراد متولد ۱۹۳۵ به هفتاد و شش سال برای متولدین ۲۰۰۴، افزایش مزایای پرداختی و کاهش میزان زادوولد باعث شده است که تعداد کارگران به ازای هر فرد بازنشسته به ۳ نفر کاهش پیدا کند. در سال ۲۰۳۰ تنها دو کارگر برای حمایت از هر فرد بازنشسته وجود خواهد داشت.تامین اجتماعی آمریکا حاوی دو برنامه متمایز است که هر یک از آنها بخش جداگانه‌ای از مردم این کشور را تحت پوشش خود قرار داده و شیوه تامین مالی خاص خود را دارند. بیمه سالخوردگان و مستمری‌بگیران (OASI) دو نوع عایدی را فراهم می‌آورد: عواید بازنشستگی برای کارگران بازنشسته و عوایدی برای همسران و فرزندان کارگران متوفی. بیمه از کارافتادگی (DI) نیز مزایایی برای کارگران از کار افتاده و افراد تحت تکفل آنها تامین می‌کند.عواید بازنشستگی برنامه تامین اجتماعی بر مبنای درآمدهای متوسط ماهانه شاخص‌بندی شده‌ای قرار دارند که افراد در سی‌وپنج سال از پردرآمدترین سال‌های کاری خود در زمان قبل از بازنشستگی دریافت کرده‌اند. فرمول تعیین این عواید به نفع کم درآمدترین کارگران تنظیم شده است. مثلا در سال ۲۰۰۴ فردی که درآمد متوسط ماهانه‌ای به میزان ۶۲۴ دلار داشت، عوایدی را دریافت می‌کرد که جایگزین ۹۰ درصد از درآمدهای او می‌شد و کسی که درآمد متوسط ماهانه‌اش ۳۷۶۰ دلار بود، عوایدی را به دست می‌آورد که جایگزین ۴۲ درصد از درآمدهای او می‌شد، حال آن که افرادی که درآمد ماهانه‌شان در حداکثر مقدار مشمول مالیات آن زمان یعنی ۷۳۲۵ دلار قرار داشت، تنها به میزان ۲۸ درصد از درآمد خود را دریافت می‌کردند. بازنشستگی زودهنگام (بین شصت و دو سالگی و سن دریافت عواید کامل) باعث می‌شد که رقمی کمتر از عایدی کامل به فرد داده شود. این امر بر پایه این فرض قرار دارد که فردی که زودهنگام بازنشسته می‌شود، عواید را برای دوره زمانی طولانی‌تری دریافت خواهد کرد. سن دریافت عواید کامل تا سال ۲۰۰۰ شصت و پنج سال بود، اما در این زمان براساس رابطه دو ماه به ازای هر سال شروع به افزایش کرد و در سال ۲۰۰۵ به شصت و شش سال رسید که تا سال ۲۰۱۷ در همین سطح باقی خواهد ماند و سپس دوباره به صورت دو ماه به ازای هر سال افزایش یافته تا این که در ۲۰۲۲ به شصت و هفت سالگی برسد. عواید از کار افتادگی به افرادی داده می‌شود که پیش از ناتوان شدن حداقل به مدت ۱۰ سال کار کرده باشند. البته این در حالی است که کارگران جوان‌تری که سابقه کارشان کمتر از ۱۰ سال است نیز عوایدی را دریافت می‌کنند. این پرداخت‌ها براساس درآمد کارگر، توانایی کار در محیط پیشین، توانایی تغییر شغل و دوره انتظار از کار افتادگی تعیین می‌گردند. کودکان و همسران کارگران از کار افتاده نیز عوایدی را دریافت می‌نمایند.بسیاری از مردم آمریکا بر این باورند که مالیات‌های FICA پرداختی توسط آنها در حسابی با نام خودشان در اداره تامین اجتماعی قرار داده می‌شود. اما این وجوه در واقع به خزانه‌داری کشور رفته و صرف پرداخت عواید بازنشستگی و دیگر مخارج کنونی دولت می‌گردند. اگر در پایان سال درآمدهای حاصل از مالیات FICA از کل عواید پرداخت شده بیشتر باشد که از ۱۹۸۳ به این سو همین گونه بوده است، خزانه‌داری اوراق قرضه ویژه‌ای را به اداره تامین اجتماعی می‌دهد. این اوراق قرضه ثابت می‌کنند که خزانه از پول تامین اجتماعی برای دستیابی به اهدافی دیگر استفاده می‌کند.هرگاه درآمدهای FICA آن قدر کم باشد که نتوان عواید را با استفاده از آنها پرداخت کرد، خزانه‌داری این اوراق قرضه را نقد خواهد نمود. این اوراق در اصل بدهی دولت فدرال به خودش هستند. این که آیا بدهی‌ها صفر، ۱۰۰ میلیارد دلار یا ۱۰ تریلیون دلار هستند، اهمیت چندانی ندارد.انتظار می‌رود که درآمدهای OASDI نسبتا با ثبات باشند و از ۷۱/۱۲ درصد حقوق در سال ۲۰۰۴ به ۳۹/۱۳ درصد آن در سال ۲۰۸۰ افزایش یابند که این رشد ملایم به افزایش درآمدهای حاصل از وضع مالیات بر عواید تامین اجتماعی نسبت داده می‌شود. در سال ۲۰۰۸ هزینه‌های نسل اولی که در زمان انفجار جمعیتی متولد شدند و برای بازنشستگی زودهنگام واجد شرایط شده‌اند ۸/۱۰ درصد حقوق را تشکیل می‌دهد، اما در سال ۲۰۳۱ زمانی که نسل آخر انفجار جمعیتی به سن بازنشستگی برسد این نسبت به ۱۷ درصد افزایش خواهد یافت. حتی پس از این که آخرین افراد از این نسل بازنشسته شوند، هزینه‌ها برای مدت نامحدودی همچنان رشد خواهند یافت. اگر چه انتظار می‌رود که درآمدهای مالیاتی کنونی این برنامه تا سال ۲۰۱۸ از هزینه‌های آن بیشتر بماند، اما پس از آن، این برنامه با کسری بودجه مواجه خواهد شد که این کسری هم برحسب دلار و هم بر حسب درصد حقوق افزایش پیدا خواهد کرد.عموما گزارش‌های رسانه‌ای وضعیت سلامت مالی برنامه تامین اجتماعی را با دو رقم ارزیابی می‌کنند که این دو رقم عبارتند از کسری آماری هفتادو پنج ساله و سال اتمام وجوه تراست. این دو رقم در سال ۲۰۰۴ به ترتیب ۸۹/۱ و ۲۰۴۲ بودند. کسری آماری ۸۹/۱ بدان معناست که اگر نرخ مالیاتی OASDI در سال ۲۰۰۴ از سطح ۴/۱۲ درصدی حقوق در همین سال به ۲۹/۱۴ درصد افزایش می‌یافت، وجوه تراست دقیقا هفتاد و پنج سال بعد که در این مورد ۲۰۷۸ خواهد بود به اتمام می‌رسید. با این وجود حتی اگر این افزایش مالیات بر حقوق بلافاصله عملی می‌گردید، سیستم در سال ۲۰۲۳ یعنی پنج سال بعد از زمانی که در حال حاضر پیش‌بینی می‌شود، دچار کسری می‌شد. به علاوه بعد از ۲۰۷۸ کسری‌های بزرگی روی خواهد داد. آخرین بار که نظام تامین اجتماعی به یک تعادل آماری بازگردانده شد، سال ۱۹۸۳ بود که ترکیبی از افزایش نرخ مالیات، افزایش تدریجی سن بازنشستگی کامل و اعمال مالیات جزئی بر عوائد کسب شده باعث گردید که کسری آماری از ۸۲/۱ به ۰.۰۲ کاهش پیدا کند. با این همه دولت در ۱۹۸۳ پیش‌بینی کرد که این کسری آماری ظرف مدت بیست سال دوباره به مقدار قابل‌توجهی خواهد رسید.اعلام سال ۲۰۴۲ به عنوان تاریخ اتمام وجوه صندوق تراست بدان خاطر اهمیت دارد که اگر هیچ برگ قرضه‌ای متعلق به صندوق وجوه تراست جهت بازخرید موجود نباشد، خزانه‌داری به لحاظ قانونی متعهد به تامین بودجه لازم برای پرداخت عواید این برنامه که از درآمدهای آن بیشتر خواهد بود، نیست. با این حال تاریخ فوق تصنعی است. از سال ۲۰۱۸ به بعد پرداخت عواید مستلزم انتقال وجوه از سایر بخش‌های بودجه دولت فدرال آمریکا خواهد بود. در حالی که صندوق تراست جزء دارایی‌های تامین اجتماعی محسوب می‌شود، اما برای خزانه‌داری به مثابه بدهی است و نه دارایی. این صندوق هیچ درآمدی را جهت پرداخت عواید نصیب خزانه‌داری نمی‌کند. از این رو خرید دارایی‌های متعلق به این صندوق نیازمند ترکیب افزایش مالیات‌های فدرال، کاهش مخارج دولت فدرال در سایر برنامه‌‌ها یا افزایش فروش دیون به عامه مردم خواهد بود.از آنجا که برنامه تامین اجتماعی شناخته شده است، تغییر آن سخت خواهد بود. با این حال این برنامه بدون انجام تغییر به لحاظ مالی محکوم به شکست است. همان گونه که اعضای هیات‌مدیره تراست تامین اجتماعی مکررا می‌گویند این برنامه از سال ۲۰۱۸ به بعد دیگر قادر به مشارکت در درآمدهای خزانه نخواهد بود. این در حالی است که در سال ۲۰۰۳ سهم تامین اجتماعی ۷ درصد از کل درآمدهای خزانه داری که از اعمال مالیات بر درآمد ناشی می‌شد را تشکیل می‌داد. در حقیقت پرداخت عواید تامین اجتماعی از سال ۲۰۲۴ مستلزم خرج بیش از ۵/۷ درصد از کل درآمدهای حاصل از مالیات بر درآمد از سوی خزانه‌داری خواهد بود. این مقدار در سال ۲۰۴۲ به بیش از ۱۵ درصد کل این گونه درآمدها خواهد رسید.علاوه بر اینها اگر کنگره تصمیم بگیرد که این کسری‌های پیش رو را با افزایش دادن مالیات بر حقوق پوشش دهد، نرخ مالیاتی مورد نیاز جهت پرداخت عواید از سطح فعلی ۴/۱۲ درصد خود به ۸/۱۷ درصد در ۲۰۴۲ و ۴/۱۹ درصد در ۲۰۸۰ (پایان افق هفتاد و پنج ساله هیات‌مدیره صندوق تراست) افزایش پیدا خواهد کرد. با توجه به اینکه برنامه تامین اجتماعی هم‌اکنون به طور متوسط ۴۲ درصد از درآمد دریافت شده را جایگزین می‌کند، اگر در بلند مدت دو کارگر به ازای هر فرد بازنشسته وجود داشته باشد (رقمی که برای سال ۲۰۳۰ پیش‌بینی می‌شود)، نرخ مالیاتی مورد نیاز ۲۱ درصد خواهد بود. تا زمانی که افراد به مالیات‌های اعمال شده بر حقوق به صورت مالیات‌های خالص نگاه کنند و آنها را به شکل عواید آتی نبینند، این قبیل مالیات‌ها از عرضه نیروی کار کاسته و به کاهش رفاه اقتصاد منجر می‌شوند. در بهترین حالت و در صورتی که این مالیات‌ها با نرخ ۳ درصدی مفروض توسط اعضای هیات‌مدیره سرمایه‌گذاری شوند، نرخ مالیات کنونی تنها عوایدی را به دست خواهد داد که در حال حاضر انتظار می‌رود. بنابراین مالیات برحقوق فعلی می‌تواند از منظر پرداخت‌کنندگان آنها به مثابه خرید عواید وعده داده شده برای آنها تلقی گردد. با این وجود، نرخ ۲۱ درصدی مالیات بر حقوق را نمی‌توان به این صورت در نظر گرفت. این نرخ به کاهش واقعی در تولید کشور منجر خواهد شد.در صورتی که عواید تامین اجتماعی به گونه‌ای که برنامه‌ریزی شده است پرداخت گردند، سایر مخارج دولتی باید به میزان تقریبی ۱۵ درصد از درآمدهای پیش‌بینی شده از محل مالیات بردرآمد، کاهش پیدا کند یا مالیات بردرآمد باید به همین میزان افزایش پیدا کند. برنامه Medicare نیز با کمبودهای مالی مشابهی مواجه است.در سال ۲۰۳۰ حفظ عواید برنامه‌های تامین اجتماعی و Medicare در سطح برنامه‌ریزی شده فعلی نیازمند تمامی مالیات بر حقوق و سایر درآمدهای در نظر گرفته شده برای آنها به اضافه بیش از ۵۰ درصد تمام درآمدهای پیش‌بینی شده از محل مالیات بردرآمد خواهد بود. این فشار بر دوش کارگران آینده خواهد افتاد؛ آن‌ها مجبور خواهند شد مالیات‌های بسیار بالاتری را بپردازند.برای آنکه مشکل برنامه تامین اجتماعی را به خوبی دریابیم، باید به این نکته توجه کنیم که اعضای هیات‌مدیره آن محاسبه کرده‌اند که این سیستم در پایان سال ۲۰۰۳ به اعضای کنونی آن (افراد ۱۵ ساله و بالاتر از آن) سیزده تریلیون دلار بدهکار بوده است. اگر دولت همچنان به پرداخت عواید برنامه‌ریزی شده و کسب مالیات‌های مقرر از این افراد ادامه دهد، تمامی افراد جدیدالورود به نیروی کار مجبور می‌شود که این سیزده تریلیون دلار را در طول عمر خود بپردازند. این امر معادل آن است که هر نوزاد تازه به دنیا آمده، پرداخت وام مسکن قابل‌ملاحظه‌ای را متحمل شود و به ازای آن هیچ چیزی دریافت نکند.با افزون بدهی برنامه Medicare به بدهی تامین اجتماعی ملاحظه می‌کنیم که افرادی که به نیروی کار وارد می‌شوند نزدیک به پنجاه و دو تریلیون دلار به افرادی که در حال حاضر عضو این برنامه‌ها هستند، بدهکار می‌باشند. از آن جا که این بدهی‌ها بسیار عظیم هستند، امکان پرداخت آنها وجود نداشته و در واقع می‌توان پیش بینی کرد که پرداخت نخواهند شد. در صورتی که دولت آمریکا این مشکل را هر چه زودتر حل کند، چالش‌ها و ناراحتی‌های کمتری به وجود خواهد آمد. تغییرات مورد نیاز هزینه‌هایی را به همراه خواهند داشت. اما اگر کاری صورت نگیرد، هزینه آن حتی بیشتر شده و این هزینه به دوش نسل‌های آتی خواهد افتاد.حتی در صورتی که مبالغی که هم‌اکنون برای آینده برنامه‌ریزی شده‌اند پرداخت شوند، افراد شرکت‌کننده در برنامه تامین اجتماعی نرخ بازدهی را برای مالیات‌های خود دریافت خواهند کرد که نزدیک به صفر می‌باشد. این نرخ بازدهی پایین، زمینه لازم برای افزایش درخواست‌ها جهت اعمال اصلاحات را شکل داده است. در سال ۲۰۰۱ جورج بوش، رییس جمهور آمریکا کمیسیون تقویت تامین اجتماعی ریاست جمهوری (CSSS) را که من هم عضو آن بودم، پایه‌گذاری کرد. CSSS روش‌های جایگزین برای مواجهه با این بدهی سیزده‌ تریلیون دلاری را بررسی نمود و پیشنهاد داد که فرمول تعیین عواید تغییر یافته و کارگران اجازه یابند که بخشی از مالیات‌های FICA خود را در حساب‌های فردی بازنشستگی سرمایه‌گذاری کنند. در این صورت بخشی از FICA هر کارگر در حسابی به نام خود او سپرده‌گذاری می‌شود و به بخشی از درآمد عمومی خزانه‌داری تبدیل نمی‌گردد.هم‌اکنون چنین برنامه‌ریزی شده است که عواید با افزایش دستمزدهای واقعی زیادتر شوند. تغییر فرمول تعیین عواید توسط CSSS به تثبیت قدرت خرید این مبالغ در سطوحی خواهد انجامید که در سال ۲۰۰۹ حاصل خواهند شد. حساب‌های فردی مورد اشاره جایگزین افزایش عواید در زمان‌های آتی خواهند گردید؛ به گونه‌ای که ساختار عواید عملا بدون تغییر خواهد ماند. این تغییرات نزدیک به ۴/۴ تریلیون دلار از بدهی ۱۳ تریلیون دلاری برنامه‌ تامین اجتماعی را کاهش خواهد داد و این کار عمدتا از طریق کاهش قابل‌ملاحظه سطح عواید وعده داده شده آتی صورت خواهد پذیرفت. با وجود این، حتی با اعمال این تغییر نیز نسل‌های آتی متحمل ۶/۸ تریلیون دلار بدهی اضافی خواهند شد. اصلاحات و تغییرات دیگری نیز در دستور کارند. مثلا یک طرح این است که این سیستم خصوصی سازی شود. هر چه که سیستم کنونی (که در آن جهت پرداخت عواید بازنشستگی بر نسل‌های آتی تکیه می‌شود)، با سیستمی جایگزین گردد که در آن هر یک از نسل‌ها برای دوران بازنشستگی خود پس انداز کند، حجم سرمایه کشور رشد خواهد کرد. افزون بر آن، اعضا و شرکت‌کنندگان این برنامه سهم خود در حساب‌های خصوصی را حتی اگر معادل نرخ‌های مالیاتی فعلی باشند، به درستی در قالب خرید عواید در نظر خواهند گرفت و این سهم‌ها اثر منفی چندانی بر عرضه نیروی کار نخواهد داشت؛ لذا مسیر اصلاحی که نهایتا برگزیده می‌شود، دلالت‌ها و تاثیرات بلندمدتی بر رشد سرمایه‌ و رشد درآمد خواهد داشت و نهایتا تعیین خواهد کرد که فشار تامین مالی بازنشستگی بر دوش چه نسلی می‌افتد.نویسنده:توماس سیوینگ مدیر مرکز تحقیقات سازمان خصوصی دانشگاه تگزاس ای اندام واستادممتاز اقتصاد این دانشگاه است.در سال2000بیل کلینتون رئیس جمهور وقت اورا به عنوان عضو هیئت امنای صندوقهای امانی تامین اجتماعی وبیمه ی درمانی سالمندان منصوب کرد.جورج بوش رئیس جمهور بعدی نیز درسال2001اورابه عضویت کمیسیون تقویت تامین اجتماعی درآورد.ما11ما11Wed, 18 Dec 2019 23:08:21 +0330https://virgool.ir/@m.teymooriuok/آیا-آدمهای-خوب-جلواند-jym0gt0op1p1پتروتا کوپر نوازنده ای از رومانیایرانی ها فکرمی کنند که آمهای صادق وراستگودرزندگی نمی توانندموفق باشند. به طورعلمی به دنبال پاسخی به این فرهنگ هستیم.خوب کسی است که به دیگر افراد هم نوع خود کمک می کند و از خود مایه می گذارد. چون آنها به دیگران کمک می کنندپس انرژی زیادی مصرف ونمی توانندبه خودشان رسیدگی کنندبنابراین، ظاهرا آدم های خوب محکومند به کاهش در تعداد: با داروینیسم فاتحه ی خوبی خوانده شده است.(ص337)رابرت اکسلرود اولین بار مفهوم فنی واژه ی «خوب» را جا انداخت. اکسلرود مانند بسیاری از دیگر دانشمندان علوم سیاسی، اقتصاد، ریاضیدانان و روان شناسان شیفته یک بازی ساده ی برد و باخت به نام «معمای زندانی شده بود. این معما بسیار ساده است. (ص338)من(داوکینز) به عنوان یک زیست شناس با اکسلرود و همیلتون در این نظر موافقم که بسیاری از حیوانات وحشی و گیاهان در طول تاریخ تکامل همواره مشغول بازی های معمای زندانی بوده اند.ومانیز داریم همین بازی رابایکدیگرانجام می دهیم انگارهمه ی جهان براساس یک راهبردساده برنامه ریزی وسپس رها شده است.(ص337)در روایت اصلی، که بازیگر آن انسان است، یک «بانکدار» هست که حکم صادر می کند و پول های برده را به دو بازیکن میدهد. فرض کنید من دارم در مقابل شما بازی میکنم (گرچه، همان گونه که خواهیم دید، «مقابل برای وضعیتی که ما باید نسبت به هم داشته باشیم» واژه ی دقیقی نیست). در دست هرکدام ما فقط دو کارت هست، با برچسب های همکاری و کلک. هرکدام ما در بازی، یکی از ورق هایمان را به پشت، روی میز می گذاریم. وقتی ورق به پشت است طرف مقابل متوجه نمی شود که چه حرکتی داشته ایم: این است که همزمان ورق هامان را می آوریم. بعد با نگرانی منتظر میشویم تا بانکدار ورق ها را برگرداند. نگرانی ما به این خاطر است که پولی که برنده می شویم فقط بستگی به ورق خودمان (که میدانیم چیست) ندارد، بلکه به ورق بازیکن دیگر (که تا وقتی بانکدار نشان ندهد نمی دانیم چیست) هم بستگی دارد.(ص340) بیا من وتوباهم بازی کنیم.وضعیت ۱: هردو همکاری را آوردیم. بانکدار به هرکدام ما ۳۰۰ دلار می دهد. این مبلغ قابل ملاحظه پاداش همکاری دوجانبه ی ماست. وضعیت ۲: هر دو کلک را آوردیم. بانکدار هرکدام مان را ده دلار جریمه می کند. این مجازات کلک دوجانبه است. وضعیت ۳: شما همکاری را آوردید؛ من کلک را آوردم. بانکدار به من ۵۰۰ دلار می دهد (وسوسه ی تقلب) و شما «هالو» را ۱۰۰ دلار جریمه می کند. وضعیت ۴: شما کلک را آوردید؛ من همکاری را آوردم. بانکدار به شما ۵۰۰ دلار به عنوان پاداش وسوسه می دهد و من هالو را ۱۰۰ دلار جریمه میکند.(ص341)آیااین معما راه گریز دارد؟ هردو بازیکن می دانند که، بازی حریف هرچه باشد، برای خود آنها چیزی از کلک بیشتر نیست؛ با این حال هردو می دانند که کاش هر دو همکاری کرده بودند، این برای هر دو بهتر بود. ای کاش... کاش... کاش راهی برای به توافق رسیدن وجود داشت، راهی که به هر بازیکن اطمینان می داد که بازیکن دیگر قابل اعتماد است و فقط به فکر خودش نیست، و راهی وجود داشت که چنین توافقی را اداره کند. راهی برای تضمین اعتماد وجود ندارد. این بازی، با نتیجه ی ضعیف متناقضی که برای هر دو بازیکن دارد، بی برو برگرد به کلک دو جانبه می انجامد، مگر اینکه حداقل یکی از بازیکن ها واقعا مثل یک قدیس ساده باشد.(ص345)این بازی یک روایت دیگر نیز دارد که معمای زندانی «تکراری» یا «مکرر» نام دارد. بازي تکراری پیچیده تر است، و در پیچیدگی های آن راهی برای به وجودآمدن اعتماد وجود دارد.بازی تکراری همان بازی معمولی است که با همان بازیکن ها به دفعات نامعین تکرار می شود. یک بار دیگر من و شما مقابل هم قرار داریم و یک بانکداربین ما نشسته است. یک بار دیگر در دست هرکدام مان فقط دو ورق هست، با برچسب های همکاری و کلک. باز هم حرکت ما این است که یکی از دو ورق را بیاوریم و بانکدار بر حسب قواعدی که داده شد سر کیسه را شل میکند یا جریمه ای تعیین می کند. اما در اینجا، به جای اینکه بازی به آخر برسد، دوباره ورق ها را برمی داریم و آماده ی دور بعدی می شویم. دور های مکرر بازی این فرصت را برای ما به وجود می آورد که ببینیم اعتماد بکنیم یا نکنیم، تسلیم آرامش شویم یا خشم خود را آشکار کنیم، ببخشیم یا انتقام بگیریم. در یک بازی که معلوم نیست چقدر طول میکشد، مهم این است که هردومان در مقابل بانکدار برنده باشیم تا در مقابل همدیگر.(ص349) بیا من و تو دوباره با هم بازی کنیم.بعد از ده دور بازی، به طور نظری ممکن است من ۵۰۰۰ دلار برده باشم، البته به شرطی که شما بسیار کودن (یا قدیس) بوده و همواره ورق همکاری را آورده باشید، در حالی که من تمام دفعات کلک را آورده ام. واقع بینانه تر نگاه کنیم، برای هر دوی ما راحت تر این است که هر دو هر ده بار ورق همکاری را بیاوریم و ازبانکدار ۳۰۰۰ دلار بگیریم. برای این حالت لازم نیست کسی قدیس باشد، چون برای هر دوی ما از روی حرکت های گذشته ي طرف مقابل معلوم شده که طرف قابل اعتماد است. در نتیجه، می توانیم بر رفتار طرف مقابل نظارت داشته باشیم. حالت دیگری که زیاد احتمال دارد رخ دهد این است که هیچ کدام به دیگری اعتماد نکند: هر دو در هر ده دور بازی کلک را بیاوریم و بانکدار ۱۰۰ دلار جریمه از هرکدام ما گیرش بیاید. از همه محتمل تر این است که ما تا حدی به هم اعتماد کنیم، و هرکدام به ترتیب نامنظمی ورق همکاری با کلک را بیاوریم، در آخر پولی که به مامی رسدبینابین باشد.برخلاف بازی ساده، که در آن می توان پیش بینی کرد که کلک تنها راهبرد عاقلانه است، در نوع تکراری گستره ی انواع راهبرد وسیع است. در بازی ساده فقط دو راهبرد ممکن وجود دارد، همکاری و کلک. اما، در نوع تکراری راهبردهای زیادی قابل تصور است، و معلوم نیست کدام بهترین است.خوب آقای اکسلرودبرای فهمیدن بهترین راهبرد...یک مسابقه بین بزرگترین متخصصان نظریه ی بازی درجهان راه انداخت. او به متخصصان نظریه ی بازی ها فراخوان ارائه ی راهبرد داد. در اینجا، راهبرد به مفهوم قواعد از پیش برنامه ریزی شده برای کارند، بنابراین برای شرکت کننده ها مناسب این بود برنامه شان را به زبان کامپیوتری بفرستند. چهارده راهبرد ارائه شد. اکسلرود برای سنجش بهتر، یکی را هم خودش اضافه کرد، به نام اتفاقی، که فقط اتفاقی همکاری با کلک را می آورد و نقش یک نوع خط مبنای بی راهبرد را داشت: اگر راهبردی از آن اتفاقی بهتر نبود، حتما خیلی بد بود. اکسلرود همه ی آن ۱۵ راهبرد را به یک زبان کامپیوتری برگرداند، و در یک کامپیوتر بزرگ آنها را در مقابل همدیگر قرار داد. به ترتیب هر راهبرد در مقابل تک تک راهبردهای دیگر (از جمله خودش قرار داده شد تا معمای زندانی تکراری را بازی کنند. از آنجا که ۱۵ راهبرد وجود داشت، تعداد ۱۵x۱۵ یعنی ۲۲۵ بازی جداگانه در کامپیوتر راه افتاد. بعد از انجام ۲۰۰ حرکت هر جفت، پول های برده شده را حساب و برنده را اعلام کردند. بذار اونها بازی کنن و من و تو نگاه کنیم.برای ما مهم نیست کدام راهبرد در برابر کدام حریف برنده بود. مهم این است که کدام راهبرد در جفت شدن با ۱۴ راهبرد دیگر، به بیشترین «پول» رسیده بود. «پول» فقط یعنی «امتیاز»ی که طبق نقشه ی زیر داده می شد : همکاری دوجانبه ۳ امتیاز: وسوسه برای کلک، ۵ امتیاز؛ مجازات برای کلک دوجانبه، ۱ امتیاز (تعادل جریمه ی مختصر در بازی قبلی ما : بازده هالو، صفر امتیاز (معادل جریمه سنگین در بازی قبلی مابالاترین امتیاز ممکن برای هر راهبرد ۱۵۰۰۰ بود (۲۰۰ دور و در هر دور ۵ امتیاز برای یکی از آن ۱۵ بازیکن).کمترین امتیاز ممکن صفر بود. معلوم است که هیچ یک از این دو وضعیت افراطی پیش نیامد. با یک دید واقع بینانه بیشترین مقداری که یک راهبرد می توانست به طور متوسط از ۱۵ بار بازی انتظار داشته، باشد بیش از ۶۰۰ امتیاز نبود. این چیزی بود که اگر هر دو بازیکن مدام با هم همکاری می کردند، یعنی چیزی که اگر هریک از آنها ۲۰۰دور ۳ امتیاز می گرفتند، به دست می آوردند. در صورتی که یکی از آنها تسلیم وسوسه می شد که کلک بزند، احتمالا به خاطر تلافی بازیکن مقابل در نهایت امتیازش کمتر از ۶۰۰ میشد (در بیشتر راهبردهای ارائه شده نوعی رفتار انتقام جویانه کارگزاری شده بود. می توانیم ۶۰۰ را به عنوان یک خط مبنا برای بازی در نظر بگیریم و همه ی امتیازها را به صورت درصدی از آن بیان کنیم . برای مقیاس، به طور نظری می شود تا ۱۶۶ درصد (۱۰۰۰ امتیاز) بالا رفت، ولی در عمل هیچ راهبردی روی هم رفته از ۶۰۰ فراتر نمی رود.فراموش نکنیم بازیکن های آن مسابقات آدم نبودند بلکه برنامه های کامپیوتری از قبل برنامه ریزی شده بودند. انسان هایی که آن برنامه ها را نوشته بودند نقش ژنهای از قبل برنامه ریزی شده ی بدن را برای آنها داشتند. ازبین15تاکدومش بهترین راهبردبود؟در بعضی برنامه های ارائه شده ابتکار دیده می شد، البته نه به آن اندازه که درنویسنده هایشان وجود داشت. قابل توجه است که راهبرد برنده از همه ساده تر و به ظاهر کمتر ابتکاری بود. اسمش این به آن در بود و آن را پروفسور آناتول راپوپورت، روان شناس معروف و نظریه پرداز بازی ها، از تورنتو فرستاده بود. این به آن در با حرکت همکاری شروع می شد و بعد از آن فقط با نسخه برداری از حرکت قبلی حریف صورت می گرفت. چگونه بازی ای شامل این به آن در می تواند پیش برود؟ مثل همیشه، چیزی که اتفاق می افتد به بازیکن مقابل بستگی دارد. اول فرض کنید بازیکن مقابل هم این به آن دری باشد می دانیم که هر راهبرد هم در مقابل نسخه ای از خودش و هم در مقابل ۱۴ راهبرد دیگر بازی می کند. هر دوی این به آن دریها کار را با همکاری شروع می کنند. در حرکت بعد، هرکدام حرکت قبلی طرف مقابل را، که همکاری است، تقلید می کنند. هر دو تا آخر بازی همکاری می کنند، و در پایان هردو به امتیاز «مبنا» که ۶۰۰ است می رسند.بازی در دوربعدباتعدادراهبردهای بیشتری برای مقابله باراهبرد این به آن درتکرارشد.بعدازهر1000نسل راهبردهای بدحذف می شوند وراهبردهای خوب باقی می مانندمثلااگر من تو وبانکداردراین جهان باشیم باکلک زدن تو من حذف میشم.ودیگرکسی وجودنداردکه توبه آن کلک بزنی پس توهم حذف میشی.اگریک شکارچی طعمه اش ازبین برودخودش هم محکوم به نابودی است.بسیاری ازاوقات مادرزندگی درمقابل هردسته ازافرادراهبردهای مخصوص به خودرا درپیش می گیریم.ویادرطول زندگی بااستفاده ازتجربیات خود پی می برید که بایستی چه شیوه ای درپیش بگیرین.این شیوه های شما به طورناآگاهانه وآگاهانه راهبردهای شما می باشند.اتفاقات زندگیتان به خصوص شکستها راهبردهای آینده ی شماراشکل می دهند.ولی واقعا ما درمقابل هم هستیم؟ پاسخ منفی است.چون دراین جهان یک سیستم پاداش به وسیله ی طبیعت گذاشته شده که به ماپاداش می دهد.درصورت تلاش درست ومنطقی نتیجه وبازتابی خوب دربر خواهد داشت.درکوتاه مدت راهبردهای بد می توانند موفق باشند ولی درنهایت دربلندمدت درطی چندنسل حذف خواهدشد.اما همه ی اینها وقتی راه می افتد که بازی تکراری باشد. بازیکن ها باید بدانند یا می دانند که بازی فعلی آخرین بازی بین آنها نیست. با استفاده از عبارت گیرای اکسلرود، «سایه ی آینده باید بلند باشد. اما تا چه اندازه؟ نمی تواند طول نامحدود داشته باشد. از یک دیدگاه نظری طول بازی مهم نیست؛ مهم این است که هیچ کدام از بازیکن ها ندانند چه موقع بازی تمام می شود.دراین جهان نه من ونه تونمی دانیم در جهان چقدر دیگر زنده می مانیم.به همین علت برنامه ریزی جهان برای خوب عمل کردن است.همه ی اینها به مایک چیز را می رساند اینکه حتی وقتی سکان عقل ما دردست ژن خودخواه است آدمهای خوب می توانند موفق شوند.این که ما انتخاب می کنیم یانه مهم نیست ولی هرچقدرنیرومندتر و باهوش ترباشید انتخابهای ساده ی بیشتری حذف می شوند.ودرواقع این دوعامل شمارادرزندگی محدودمی کنندواین شاید شمارابدکند.باید حدومرزی برای هوش وقدرتتان وخوبی هایتان تعیین کنید.اینکه بسیاری ازرهبران به راحتی منفورمی شوند به همین دلیل است که انتخابهای پیچیده ی زیادی پیش رو دارندونمی تواننددرست آنهاراتشخیص دهند.آدمهای خوب جلواند.ایرانی هابه همین سادگی اشتباه می کنند.تلاشی برای پاسخ به این موضوع براساس نظریه بازیهای تکاملی اسمیتبرگرفته ازکتاب the selfish gene (فصل دوازدهم)Richard dawkinsOxford university press.2006ما11ما11Fri, 06 Dec 2019 16:27:29 +0330https://virgool.ir/@m.teymooriuok/کنترل-آلودگی-در-اقتصاد-nggfi7mvucpjتوافقی عمومی در این باره وجود دارد که باید آلودگی هوا، آب و زمین را کنترل کنیم، اما اختلاف‌ها و مشاجرات قابل ملاحظه‌ای راجع ‌به اینکه چطور و چه قدر باید انتشار آلودگی را کنترل کرد، وجود دارد.ما متعلق به زمینیم.زمین متعلق به ما نیست!مکانیسم‌های کنترل آلودگی در آمریکا عموما از نوع نظارت کامل بر تکنولوژی بوده‌اند و در کل دامنه انتخاب چندانی برای تولید‌کننده‌ها جهت تصمیم در رابطه با چگونگی دستیابی به اهداف زیست‌محیطی باقی نمی‌ماند. این استراتژی «فرمان و کنترل» (command-and-control) هزینه‌ کنترل آلودگی را به نحوی غیرضروری افزایش داده و حتی ممکن است از سرعت پیشروی انسان به سوی محیطی پاکیزه‌تر بکاهد.در سال 1970 نگرانی‌های عموم مردم در رابطه با زوال محیط‌زیست به یک نیروی سیاسی عمده بدل گردید و به ایجاد اداره فدرال حفاظت از محیط‌زیست (EPA) و بروز اولین تلاش‌های عمده دولت فدرال جهت نظارت مستقیم بر این حیطه منجر شده و متمم‌های سال 1970 به قانون هوای پاک اضافه شد. از آن زمان به بعد نقش دولت فدرال در نظارت بر آلودگی به شدت رشد یافته و وظایف نظارتی بسیاری را بر دوش EPA نهاده است.در این مدت موجی از نظارت‌ها بر دولت‌های محلی و جامعه کسب و کار اعمال گردیده است. خوشبختانه در سال‌های اخیر این امر تا حدودی تغییر کرده است، زیرا مدافعان محیط‌زیست به نحو فزآینده‌ای دریافته‌اند که بازارها می‌توانند وظایف کاهش آلودگی را به طور کارآ میان بنگاه‌ها و صنایع مختلف توزیع کند. اگرچه رویکرد فرمان و کنترل همچنان رایج است، اما قانون‌گذارها و افرادی که به چانه‌زنی و اعمال فشار برای حفاظت از محیط‌زیست می‌پردازند، هر از گاهی روش‌های مبتنی بر بازارهای جهت کنترل آلودگی را مدنظر قرار داده‌اند. به عنوان مثال بخش عمده‌ای از طرح‌های مربوط به محدود نمودن گرمایش جهانی به نحوی آشکار رویکردهای بازارمحور در راستای کنترل میزان انتشار گاز دی‌اکسیدکربن را در خود دارند.استانداردهای نظارتیکنگره عملا در تمامی قوانین مرتبط با آلودگی هوا به EPA دستور داده است که استانداردهای آلودگی مشخصی را برای تک‌تک مواد آلاینده مشخص و اعمال نماید. EPA معمولا این استانداردها را بر پایه مفهومی از «بهترین تکنولوژی در دسترس» یا «بهترین تکنولوژی قابل دسترس» برای هر یک از منابع آلودگی در تمامی صنایع تعریف می‌کند. از آن جا که هر ماده آلاینده منابع بسیاری دارد، EPA غالبا صدها استاندارد را برای هر یک از این مواد تعیین می‌نماید.منابع آلودگی موجود (مثل کارخانه‌های قدیمی) معمولا ملزم به رعایت استانداردهای سهل‌گیرانه‌تری در مقایسه با استانداردهای مربوط به منابع جدید هستند. این امر عمدتا بدان خاطر است که هزینه ایجاد تعمیرات اساسی در یک کارخانه قدیمی بیشتر از هزینه ساخت ابزارهای کنترل آلودگی در کارخانه‌های جدید در نظر گرفته می‌شود. با این حال حتی تعریف واژه «جدید» به نظارت‌ها و دخالت‌های بیشتری نیاز دارد، زیرا مثلا EPA باید بین زمانی که کارخانه‌ای تنها یکی از بویلرهای «قدیمی» و دارای سوخت فسیلی خود را تعمیر می‌کند با حالتی که این کارخانه تعدادی از اجزای آن را تعویض می‌کند، به گونه‌ای که بتوان این دستگاه را یک بویلر «جدید» نامید تمایز قائل شود.مسائل پیچیده دیگری نیز وجود دارد، زیرا استانداردهای مربوط به هر دو منبع جدید و قدیمی در مناطقی که کیفیت زیست‌محیطی بالاتری (مثل هوای تمیزتر، آب تمیزتر و ...) دارند غالبا شدیدتر هستند. از آن جا که اعمال استانداردهای سخت‌گیرانه‌تر در ارتباط با کارخانه‌های جدید یا به روز شده می‌تواند انگیزه جایگزین کردن دستگاه‌های آلوده و قدیمی‌تر را کاهش دهد، EPA در سال ۲۰۰۳ قوانین خود را مورد تجدیدنظر قرار داد تا در صورتی که جدید کردن نیروگاه‌ها و سایر کارخانجات آلاینده حاوی تغییر عمده‌ای در طراحی آن‌ها نبوده و هزینه‌ این کار بیشتر از ۲۰ درصد ساخت یک کارخانه کاملا جدید نباشد لازم نباشد که تمام الزامات قوانین مربوط به تجهیزات جدید رعایت شود.هزینه کنترل‌های آلودگیشیوه اعمال کنترل آلودگی در فرآیند تولید غالبا به گونه‌ای است که هر نوع برآورد هزینه آن را بسیار مشکل می‌کند. علاوه بر آن که کنترل آلودگی اغلب باعث ممانعت از سرمایه‌گذاری و تولید جدید می‌گردد، اما از آن جا که ارزش محصول تولید نشده دیده نمی‌شود، هیچ کس این هزینه‌های غیرمستقیم را محاسبه نمی‌نماید. با این همه دولت فدرال زیرمجموعه‌ای از هزینه‌ها یعنی مخارج مستقیم مربوط به کنترل آلودگی را برآورد کرده است. این مخارج تنها در سال ۲۰۰۲ هزینه‌ای بیش از ۵۰‌میلیارد‌دلار را برای دولت‌ها و بنگاه‌های خصوصی به بار آوردند. نزدیک به ۳۱‌میلیارد‌دلار از این مبلغ صرف کاهش آلودگی هوا شد، ‌۱۷‌میلیارد‌دلار به کنترل آلودگی آب اختصاص یافت و ۸‌میلیارد‌دلار نیز به مواردی همچون ضایعات جامد، ضایعات خطرناک و سایر طرح‌ها تخصیص داده شد.دو مورد از برنامه‌هایی که بودجه آن‌ها توسط دولت فدرال تامین می‌‌گردد، به نحو خاصی پرهزینه بوده‌اند. مورد اول برنامه حمایت از ساخت تجهیزات دفع فاضلاب شهری بود که در سال 1973 آغاز گردید. دولت فدرال در طول اجرای این برنامه و تا سال 1983 مستقیما پرداخت مبلغی بیش از چهل‌و‌سه‌میلیارد‌دلار را جهت ساخت این تجهیزات متعهد شد. با گذشت زمان تعداد واحدهای تصفیه‌ فاضلاب شهری که نیازمند تعمیرات عمده‌ای بودند کاهش یافت و امروزه سهم دولت فدرال به کمتر از دو‌میلیارد‌دلار در سال تنزل یافته است.برنامه دوم شناخته شده‌تر است. در سال ۱۹۸۰ کنگره به تامین مالی زدودن ضایعات خطرناک حکم داد. این برنامه بنگاه‌های خصوصی که مسوولیت دفن ضایعات خطرناک‌ متوجه آن‌ها بود را ملزم ساخت که این مکان‌ها را پاکسازی نمایند. اما در صورتی که امکان تعیین چنین بنگاه‌هایی برای انجام این کار نبود، هزینه آن توسط دولت فدرال و از محل درآمدهای عمومی و مالیات وضع شده بر مواد خام نفتی تامین می‌گردید. در سال ۱۹۸۶ با تصویب حکمی جدید مالیاتی در سطح فدرال بر تمام شرکت‌هایی که درآمد مشمول مالیات آن‌ها بیش از ۲‌میلیون‌دلار بود اعمال شد تا از این طریق به تامین بودجه لازم برای این اقدامات اصلاحی کمک شود. از این رو، شرکت‌هایی که هیچ ارتباطی با مکان‌های قدیمی دفن ضایعات خطرناک‌ نداشتند یا حتی ضایعات سمی تولید نمی‌کردند، مجبور شدند بخشی از هزینه‌ آلودگی که دیگران به وجود آورده بودند را بپردازند.این برنامه به دفعات زیاد دچار تاخیر شد و نظارت دقیقی نیز بر آن صورت نگرفت. EPA برآورد کرده که هزینه آن در سال 2002 حدود 7/7‌میلیارد‌دلار بوده است، اما این آژانس قادر به تخمین منافع حاصل از این طرح نیست؛ چراکه شواهد مورد نیاز دال بر این که طرح فوق اکوسیستم را بهبود بخشیده است در اختیار ندارد. به علاوه EPA به این نکته اذعان دارد که حتی اگر داده‌های مورد نیاز را در اختیار داشت، نمی‌توانست این قبیل بهبودها را ارزش‌گذاری نماید.اثرات اقتصادی کنترل آلودگیکنترل آلودگی منابع اقتصادی را از سایر فعالیت‌های اقتصادی منحرف ساخته و از این طریق اندازه بالقوه تولید ملی برآورده شده را کاهش می‌دهد. تا زمانی که افزایش ارزش محیط‌زیست به ازای هر‌دلار اضافی صرف شده روی این کنترل‌ها حداقل یک‌دلار باشد ارزش کل کالاها، خدمات و مطبوعیت محیط‌زیست کاهش پیدا نمی‌کند. اما متاسفانه این امر حداقل به سه دلیل رخ نمی‌دهد.اولا کنگره یا EPA تصمیم می‌گیرند که مواد نامناسب یا برخی از مواد خروجی را به شدت تحت کنترل قرار دهند. به‌عنوان مثال، اداره ارزیابی تکنولوژی کنگره به این نتیجه رسیده است که تلاش برای دستیابی به اهداف EPA در باب کاهش مه دود شهری می‌تواند سالیانه هزینه‌ای بیش از ۱۳‌میلیارد ‌دلار به همراه داشته باشد، اما منافعی که این کار در رابطه با بهبود سلامتی، مطبوعیت هوا و مسائل کشاورزی به همراه خواهد آورد کمتر از ۵/۳‌میلیارد‌دلار خواهد بود. تلاش برای استفاده از استانداردهای یکسان آلودگی در سطح کشور جهت کنترل مه دود که در میان مناطق مختلف جغرافیایی و نیز در فصل‌های مختلف سال به میزان قابل توجهی تغییر می‌کند، سیاستی بسیار ناکارآمد خواهد بود.ثانیا استانداردهای نظارتی می‌توانند الگوهای کنترلی بسیار ناکارآمدی را به وجود آورند. برخی از منابع ایجاد آلودگی مجبور می‌شوند که بیست‌وپنج هزار‌دلار به ازای تخلیه هر تن از یک ماده خاص آلاینده بپردازند؛ در حالی که این هزینه برای دیگران تنها معادل پانصد‌دلار به ازای هر تن ماده آلاینده است. آشکار است که انتقال این فشار از منبع اول به منبع دوم، کل هزینه‌های کنترل تحمیل شده به جامعه به ازای سطح مشخصی از این کنترل‌ها را کاهش خواهد داد.ثالثا کنترل آلودگی می‌تواند به دو طریق اثرات زیان‌باری را بر سرمایه‌گذاری به جا نهد. اولا این کنترل‌ها با افزایش هزینه تولید کالاهای خاص (مثل مواد شیمیایی، کاغذ، فلزات و وسایل نقلیه موتوری) در آمریکا قیمت این کالاها را بالا برده و به این شکل مقدار مورد تقاضای هر یک از آنها را کاهش می‌دهند.ثانیا از آنجا که کنترل‌های اعمال شده بر منابع جدید آلودگی معمولا سنگین‌تر از کنترل‌هایی است که بر منابع موجود و قدیمی‌تر اعمال می‌شوند، ‌این احتمال بیشتر است که حتی اگرچه تجهیزات و دستگاه‌های جدید همان کالاهای قبل را به تولید می‌رسانند، مدیران بنگاه‌ها همچنان به استفاده از واحدهای قدیمی ادامه دهند تا اینکه بخواهند آنها را با تجهیزات جدید و کارآمدتر عوض کنند.رویکرد فرمان و کنترل همچنین از بسیاری جهات معیوب و ناقص است. این شیوه تاثیر چندانی جهت ترغیب بنگاه‌ها به تطابق با استانداردهایی فراتر از استانداردهای اجباری به همراه ندارد. نظارت‌ها تنها پس از بروز خسارت‌های قابل توجه اعمال می‌شوند و اعمال آنها نیز مشکلات زیادی به همراه دارد. آلاینده‌هایی که می‌توانند از زیر بررسی‌های دقیق قانونی فرار کنند همچنان به ایجاد مواد آلوده‌کننده ادامه خواهند داد.رویکرد مبتنی بر بازار جهت کنترل آلودگیمشکلاتی مثل مواردی که در بالا به آنها اشاره شد سیاست‌گذارها را بر آن داشت که به دنبال ابزارهایی کارآمدتر برای پاکسازی محیط‌زیست باشند. از این رو اصلاحیه‌های اعمال شده در قانون هوای پاک در سال ۱۹۹۰ بسیار متفاوت از اسلاف این قانون در دهه ۱۹۷۰ به نظر می‌رسند؛ زیرا محرک‌های بازار محوری جهت کاهش آلودگی را در خود دارند. محرک‌های بازار عموما دو شکل دارند: جریمه‌های آلودگی و محرک‌های موسوم به مجوزهای قابل عرضه در بازار. جریمه‌های آلودگی مالیات‌هایی هستند که بر بنگاه‌های آلوده‌کننده اعمال می‌شوند. این بنگاه‌ها را متناسب با مقدار ماده آلاینده‌ای که در هوا، آب یا یک محل دفن زباله محلی تخلیه می‌کنند جریمه می‌نمایند. این‌گونه مالیات‌ها در اروپا معمول هستند؛ اما در آمریکا مورد استفاده قرار نگرفته‌اند. مجوزهای قابل عرضه در بازار اساسا جوازهای قابل انتقالی هستند که بنگاه‌ها می‌توانند آنها را خرید و فروش نموده و به این طریق سطوح کنترلی تعیین شده توسط مقامات نظارتی را برآورده سازند. این مجوزها بدان دلیل در آمریکا استفاده شده‌اند که برخلاف جریمه‌های آلودگی، مالیات‌های زیادی را بر مجموعه کوچکی از صنایع آلاینده اعمال نمی‌کنند.همچنین قانون هوای پاک مصوب سال 1990 به EPA اجازه می‌دهد که «مجوزهای انتشار» برای برخی از مواد آلاینده صادر شود. این مجوزها اصولا حق ایجاد آلودگی هستند که می‌توانند در میان بنگاه‌های آلاینده مورد مبادله واقع شوند. حباب بزرگی را در نظر بگیرید که تمام منابع موجود آلودگی هوا را در برمی‌گیرد. درون این حباب آلوده‌کننده‌هایی وجود دارند که تا وقتی سایرین آلودگی‌های کمتری به بار می‌آورند می‌توانند به تولید مواد آلاینده در سطوحی فراتر از حد کنترل بپردازند. دولت یا یک مرجع ایالتی یا منطقه‌ای سطح مطلوب آلودگی و توزیع اولیه حق ایجاد آلودگی در یک صنعت یا یک منطقه جغرافیایی را تعیین می‌کند (این همان «حبابی» است که منابع مورد نظر را در برمی‌گیرد). خرید و فروش این مجوزها در داخل «حباب» مورد اشاره سطح کل آلودگی را با کمترین هزینه کلی به حد مجاز کاهش خواهد داد.مجوزهای قابل عرضه در بازار در دهه ۱۹۸۰ در راستای کاهش تدریجی کلروفلوئوروکربن‌ها (CFCها) جهت حفاظت از لایه استراتسفری اوزون و نیز کاهش تدریجی استفاده از سرب در بنزین مورد استفاده قرار گرفتند. سیاست کاهش CFC در سال ۱۹۹۰ پایه‌گذاری شد و توانست از شدت مخالفت با کاهش تدریجی این گازها در کشورهای توسعه‌یافته و به ویژه در آمریکا بکاهد. کاهش تدریجی سرب به گونه‌ای طراحی شده بود که به پالایشگاه‌های کوچک‌تر اجازه دهد به جای به کارگیری تکنولوژی‌هایی که استفاده از آنها در پالایشگاه‌های بزرگ‌تر کارآیی داشت، بتوانند به مجوزهای قابل عرضه در بازار دست پیدا کنند. این طرح هزینه‌ها را به میزان صدها‌میلیون‌دلار در سال کاهش داد، پیشرفت‌های تکنولوژیکی را سرعت بخشید و امکان انتقال منظم‌تر ظرفیت پالایش را بدون ایجاد خسارت در کیفیت محیط‌زیست فراهم آورد. حفاظت از محیط‌زیست الزاما به توقف رشد اقتصادی نمی‌انجامد. بازارهای آزاد مجوزهای آلایندگی مثل بازارهای آزاد سایر منابع می‌توانند تضمین‌کننده کنترل آلودگی در کمترین هزینه ممکن باشند.ما11ما11Wed, 04 Dec 2019 22:18:39 +0330https://virgool.ir/@m.teymooriuok/یک-دانشجو-چگونه-غمگین-تر-می-شود-zkjslx3gd2gjقبل از شروع بهتر است چند اصل را به خاطر داشته باشیم.وبااستفاده ازآنها در مورد معیشت ورفتارهای اقتصادی دانشجویان متن مان را پیش می بریم.1:زمانی که در آمد یک طبقه افزایش پیدا می کند فقط مصرف آن طبقه وگروه درآمدی افزایش نمی یابد بلکه توقعات و انتظارات گروههایی که درآمدشان افزایش نیافته است بیشتر می شود.(یووال نوح هراری،دکتری تاریخ دانشگاه اورشلیم،2014)2:زندگی یک اثر شبکه دارد وقتی همه یک نوع کار را انجام بدهند شما تحت تاثیر روند مجبور به انجام ودر پیش گرفتن آن شیوه ی زندگی هستید.(اینترنت واستراتژی کسب وکار،دیوید هندرسون،2018)3:ارتباط با جنس مخالف4:پول خوشبختی می آورد ولی تاحدی مشخص. (یووال نوح هراری،دکتری تاریخ دانشگاه اورشلیم،2014)5:توقعات شما پیش از انجام یک کار همیشه به طور کامل با آنچه که اتفاق می افتد برابر نیست.هرچه این فاصله در فرد بیشتر باشد نا اطمینانی(رخدادهایی که احتمال وقوع آنها درآینده وجود ندارد.ولی ریسک رخدادهایی است که احتمال وقوع آنها در آینده وجود دارد.) در او بیشتر می شود.(این یک موضوع ساده در ریسک و نااطمینانی است).(اقتصاد مالی)متن اصلییک دانشجو قبل از ورود به دانشگاه توقعاتی از دانشگاه دارد.آن را درفضایی برای خود ترسیم می کند.هرچه این تصویر رویایی تر وتخیلی تر باشد.بدتر خواهد بود واقع بینی چیزی است که من به آن هیچ توجهی ندارم.همیشه آنچه را در تصورم نسبت به یک چیز یا کسی را دارم تقریبا با او جور درمی آید.این یکی از بزرگترین اشتباهات در زندگی محسوب می شود که فکر کنی زندگی مطابق میل تو وبا توقعات تو سازگار باشد.چون در زندگی بقیه حضور دارند.حضور آنها رفتارها واتفاقات زندگی تو را تحت تاثیر قرار می دهد.این حالتی است که در بازار سهام اتفاق می افتد.جان مینارد کینز پایه گذار اقتصاد کینزی(در زمان رکود که نرخ بهره صفر می شود بایدمخارج دولت را افزایش دادتا اقتصاد از رکود خارج شود.) می گوید)):فرض کنید که یک مجله عکس 100 نفر از زیباترین زنان جهان در یک مجله چاپ می شود و به کسانی که پنج تا از زیباترین زنان به انتخاب شرکت کنندگان را برگزینند سود زیادی تعلق می گیرد.حال سوال اینجاست که شما باید چگونه انتخاب کنید؟به عبارت بهتر شما باید چگونه فکر کنید؟شما برای پیروز شدن نباید پنج تا از زیباترین زنان از نظر خود انتخاب کنید بلکه بایستی پنج تا از زنان از نظر بقیه که زیباترین هستند را انتخاب کنید.در واقع فکر کنید که بیشتر مردم جهان بیشتر چه نوع توقعاتی از زیباترینها دارند.))(برگرفته از اقتصاد کلان منکیو،استاد اقتصاد کلان دانشگاه هاروارد).این اصل ساده برای زندگی نیز همین گونه است.شما اگر فقط توقع وانتظارات خود را درنظر بگیریر بازنده اید.بیشتر جوانان فقط توقعات وانتظارات خود را از دانشگاه و آنچه درآنجا برایشان روی می دهد دارند.وقتی آنچه می خواهند روی نمی دهد.غمگین می شوند.این بود اصل پنجم.اصل چهارم خیلی ساده از مطلوبیت نهایی(میزان لذتی که از استفاده ازآخرین واحد یک کالا یا ارتباط می برید.) پیروی می کند.وقتی که مدت زیادی یک دوست قدیمی را ندیده باشید.با دیدنش طبیعی است شاد شوید.حتی اگر در زندان باشد.یک سال را در افرادی باشید بودن در میان بقیه ی زندانیان را مایه ی رضایت خواهید دانست.چون آنجا آدمی نمی توانستید ببینید.وقتی پدر ومادر واطرافیان شما دائما از بی پولی بنالند طبیعی است که پول خوشبختی بیاورد.اما تا حد تامین کالاهای لوکس رضایت شما را افزایش می دهد.این طی یک تحقیق مشخص شده است که افراد صاحب درآمد بیشتر احساس بهتری دارند.یک دانشجو به علت نداشتن تجربه ی کاری،دادن حقوق کم به او،چون یک دانشجو به صورت پاره وقت کار می کند نمی تواند از بیمه بهره مند شود.حتی کمتر از قانون حداقل دستمزد دریافت می کند.پول او خیلی دیرتر از بقیه پرداخت می شود چون بیشتر کارفرماها فکر می کنند این پول را برای تفریح خرج می کند.همه ی اینها دریک طرف و در طرف دیگر مدرک دانشگاهی اوست که وقتی کارهای غیرمرتب با رشته اش انجام می دهد بیشتر از همه اعصابش را به هم می ریزد.پس پول واقعا برای او خوشبختی نمی آورد.او غمگین تر میشود.در مورد ارتباط با جنس مخالف چیزی نمی دونم.فقط متن زیر رو آقای امین یوسفی دانشجوی مهندسی شیمی دانشگاه صنعتی شریف نوشتن که میتونید بخونیدش:دوست داشته شدن و دوست داشتن یکی از نیاز های اولیه هر انسانیه، ولی تقریبا همه آدم ها حداقل وقتی وارد دانشگاه میشن با این قضیه مشکل دارن!البته تقصیر خودشون نیست.فرض کنید پسری 18 ساله هستید که فقط یک برادر دارید. شما تا قبل از ورود به دانشگاه عملا توی پادگان زندگی میکردی و فقط پسر دیدی و تا آخرین روز مدرسه، جامعه به شما میگه که تو شعور و جنبه مواجهه با دختر ها رو نداری!جالبی ماجرا اینجاست که همین فرد سه ماه بعد وارد دانشگاه میشه و ترم یک در آزمایشگاه با یک دختر هم گروه میشه! اینجا جامعه انتظار داره شما مهارت ارتباط با جنس مخالف رو خیلی حرفه‌ای بلد باشی و مدام بهت میگن با تمدن! و این چنین بود دختری که تا سه ماه پیش جیز بود و نمیشد باهاش حرف زد طی سه ماه شد یک دوست مثل همه دوست ها و دیگه همه ما شدیم مثل هم.خنده دار تر هم میشه:اگر تو به هر شکلی این مهارت رو کسب کنی که چطور با جنس مخالف صحبت و تعامل کنی، نصف آدم ها تو رو کافر میدونن و میگه این پسره رو میبینی داره الان نماز میخونه دیروز داشت با فلانی ... میزددو دستگی بزرگی که بین دانشجویان در ابتدای ورودشون به دانشگاه ایجاد میشه فقط نیازمند آموزش یک مهارته.بخش دوم: ارتباط خاص با جنس مخالفسال اول دانشگاه تصمیم گرفتم آنالیزی رو صحبت بچه ها داشته باشم، جمله های پر تکرار رو نوشتم.البته بعدا با پرس و جو مشخص شد خوابگاه دخترا هم وضعیت مشابهی رو دارهممد، امروز با فلانی حرف زدم!حاجی میگم فلانی و فلانی هم موارد مناسبی هستن!ممد، بالاخره تونستم مخ فلانی رو بزنم!حاجی ما کات کردیم!حدود 60 درصد پردازش مغزی همه مون اینا بود!نمیگم اینا بده، نمیگم دوست داشتن جنس مخالف بده، نمیگم عاشق شدن بده!نه تنها بد نیست! بلکه لازمه و اصلا آدم سالم عاشق میشه!حالا که اینقدر موضوع فراگیریه به نظرم باید نسبت بهش آگاهی پیدا کنیم. آگاهی با فکر کردن به خودمون شروع میشه!از این دنیا چی میخواهی؟از این دانشگاه چی میخواهی؟اون فرد قراره کجای زندگی تو رو پر کنه؟تو کجای زندگی اون فرد میتونی باشی؟بسیاری حرفشون رو تو دلشون نگه میدارن (اینا تو بچگی کراش زیاد بازی میکردن)بعضیا هم اتاقیشون رو بوس میکنن!یه سری هم استعداد بقیه رو خوردن و دارن ازش سو استفاده میکنن! از اینا جدی خیلی میتونین درس بگیرین!بحث اینه که عزیزم وقتی عاشق میشی راه داره!مرکز مشاوره پاتوق دیوونه ها نیست! جاییه که همین مهارت ها رو بهت یاد میدن!کنترل خشمزندگی جمعیارتباط موثرهمه از مهارت هاییست که دانشجو باید یاد بگیره!نکته: حواستون باشه مشاوری که پیشش میرید وقت شما و خودش رو الکی نگیره! همه شون خوب نیستن!ماهر باشید!اصل دوم:وقتی همه از تلگرام استفاده کنن شما بخواهید با بقیه ارتباط داشته باشید خیلی ساده باید تلگرام نصب کنید.حتی وقتی که فیلتره.حتی اگه تلگرام را نخواهید نصب کنید مجبوریدوقتی همه ی لباسهای پر زرق وبرق بپوشند.شما هم مجبورید شیک تر باشد.وقتی همه بخواهند کلاس تعطیل شود و شما دوست نداشته باشید تعطیل شود اگر مخالفت کنید همه از شما نفرت خواهند داشت.وقتی بخواهند استاد عوض شود هم همینطور اگر مجبورشان کنید استاد همین باشد ناراحت می شوند.بیشتر دانشجویان گاهی(شاید بیشتر یا همه ی اوقات)برخلاف میل باطنی خود کارهایی انجام می دهند که برچسب ترسو،امّل و خشکه مذهب،خرخون و... نخورن.این یک اثر شبکه ی ساده است شبیه همان تلگرام اولیه که دانشجو را غمگین تر می کند.اما اصل اول و نتیجه گیریوقتی پدر ومادر بقیه پولدار باشند و پدر وماد شما نه.شما چون نمی توانید مصرف تان را به اندازه ی فرزندان این خانواده افزایش دهید.ناراحت می شوید وتوقعات وانتظارات بالایی از زندگی خواهید داشت. ولی همان طور که ما در اصل پنجم دیدیم همیشه آنچه که با واقعیت در مقایسه با تصور شما رخ می دهد برابر نمی شود. وبدترین وضعیت زمانی است که توقعات شما آنقدر بالا باشند که واقع بینی من را کور کند و من همیشه ناراضی وعصبانی از دست روزگار باشم.شاید اگر پدر ومادرتان پول داشتند واقعا خوشبختی می آورد ولی حالا که بیشتر دانشجویان این دسته از پدر ومادرها را ندارند خودشان مجبور به در آوردن یکی از عوامل خوشبختی می شوند این همان دردسرهای اصل چهارم است.توقعات شما می توانند واقع بینانه یک دانشجو را به جلو برانند وباعث پیشرفت او شوند.ومیتوانند آن قدر غیر واقع بینانه باشند که باعث پسرفت او شوند.واو را غمگین وحتی از زندگی بیزار کنند.منابع:هندرسون،دیوید(2018)،دانشنامه مختصراقتصاد،نشرمرکزمنکیو،گریگوری(1395)، نظریه اقتصادکلان، نشرنیهراری،یووال نوح(2011)،انسان خردمند، انتشارات هارپرنوفرستی،محمد،آمار برای اقتصاد وبازرگانی، انتشارات رسامنتظر نظراتتون هستم.ما11ما11Wed, 04 Dec 2019 21:33:03 +0330