https://virgool.ir/feed/@m.shirkhodaei1378fa2026-11-12 15:46:52https://files.virgool.ir/upload/users/479359/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@m.shirkhodaei1378https://virgool.ir/@m.shirkhodaei1378/داستان-بود-و-نبود-witckdrwjylmیک جمعه ی دیگر هم گذشت ...راستی چرا این قدر ظهور دور است ...؟این منم که دورم و باید نزدیک شوم یا اوست که این همه سال از من دور است و باید به من نزدیک شود ...؟یک جمعه ی دیگر هم گذشت اما هنوز این طور گمان می کنم که او نیست ... او در میان ما نیست ....می دانم ... می دانم که او هست ... ولی من از محفوضاتم که آن ها را وام دار لب و دهان عمامه به سر ها هستم، سخن نمی گویم ... من از دامنه ی ادراک منقبض شده و تاریک خودم حرف می زنم ...می بخشید اما این چیزی است که من می فهمم :او بین ما نیست ...او بین ما نیست و من سخت از بود این نبود در عجبم ...او نیست و من با ان که نمی شناسمش، سخت جای خالی اش را احساس می کنم ...قلبم ترافیکی است از ان ها که بودشان معمولی است اما با قلم های اضافی آن قدر بر روی حضور دیروز و امروزشان سایه زده اند که غیر معمولی شده اند ...غیر معمولی هایی که سعی می شود تا خاص جلوه داده شوند اما با همه ی این تلاش ها در نهایت غیر معمولی اند نه خاص ... راستش نه این که دلیل و استدلال خاصی پشت این ادعا ی خود داشته باشم ، نه این طور نیست ، من فقط این غیر معمولی ها را می برم و در آن حفره ی قدیمی قلبم می گذارم و خب وقتی صدای فرو افتادنشان در ته گودال فراموش خانه ی قلبم می شنوم ، می فهمم که این غیر معمولی ها ، آن قدر خاص نیستند که این حفره ی قدیمی را پر کنند ...راستش خاص بودن مهمان در راه مانده ی قلب من در این است که نه خودش طوری رفتار می کند که غیر معمولی باشد نه با ادم هایی نشست و برخواست می کند که برای غیر معمولی نشان دادنش ، کوهی بسازند و از آن بالا بروند ...بعضی ها البته در زندگی ام بوی خاص به ردایشان بوده که باعث شده به این که روزی نبود او ، بود شود، امیدوار باشم اما این ها هم که بوی خاص بودنشان دلم را تسخیر کرده، از سر آن بوده که معمولی بودن و معمولی زیست کردنشان برام شیرین و دل نشین بوده .این روز ها ادم های مارک دار و غیر معمولی از سر و کول زمین و زمان بالا می روند و خودشان و اطرافیانشان آواز های گوش خراش خاص بودنشان را در گوش بی نوا جان ادمیان ، فریاد می زنند اما همه ی این ها جز این که فاصله ها را زیاد و طعم شیرین معمولی بودن و زندگی با معمولی ها را تلخ کند، اثر دیگری ندارند...راستش از غیر معمولی ها سخت بیزارم و حتی از خودم، وقتی حساب از دستم در می رود و می خواهم دنباله رو غیر معمولی ها باشم ...گاهی گمان می کنم این بازی پیچ در پیچ و مسخره غیر معمولی ها است که فاصله را با مرد خاص زندگی هامان زیاد کرده ... همان فاصله ای که ادراک زنگ زده ی من را به سمتی سوق می دهد که هر جمعه در خودم فرو بروم و این جمله را با خودم تکرار کنم که :نیست ... او بین ما نیست ...اگرچه جای نبودنش از هر بودی بیش تر توی چشم می زند اما انگار آن قدر دورم یا دور است که هنوز به بودش، قدرت اذعان ندارم ...باز هم میگویم این بود، بود در مهمانخانه ی تاریک قلب من است نه بود و نبودی که غیر معمولی ها و عمامه به سر ها در گوش ها زمزمه می کنند و من خوب همه را از بر دارم ...هنوز اگر نفس می کشمهنوز اگر از جمعه های غیبت دوست به تصور جمعه ی ظهور ، روز های سیاه و سفید زندگی خود را ورق می زنم، همه و همه از سر عطر دلنشین آدم معمولی هایی است که نمی گذارند امید بود این نبود از چراغ خانه ی قلبم بیرون بخزد و همه چیز را به دست تاریکی بسپارد...muhammad hosseinmuhammad hosseinFri, 08 Jan 2021 20:29:55 +0330https://virgool.ir/@m.shirkhodaei1378/فیلم-مزخرف-مبارز-آمریکاییدست-و-پازدن-بی-حاصل-هالیوودی-xmqw7vtr5hayبه نام خدانمی دانم دیالوگ ها و نگاه های تهی از امید جوکر را باور کنم یا دیالوگ های بوی نا گرفته ی فیلم مبارز آمریکایی را ...یک ساعت و نیم از وقت نازنینم را گذاشتم تا ببینم ، فیلمی که در سال 2019 قصد فلش بک زدن به روابط ایران و امریکا و ماهیت انقلاب اسلامی را دارد ، چه حرف تازه ای برای گفتن می تواند داشته باشد ...در کمال تعجب اما حرفی در میان نبود بلکه از تمام این یک ساعت و نیم که نه مبارزه اش ، جان فیلم های اکشن سینما امریکا را داشت نه تخریب سیاسی اش جان تجربه های قبلی این سینمای سفارشی را داشت ، تنها و تنها تعجب بود که بر جای ماند ... تعجب از این که چطور می شود ، یک سیستم رسانه ای به این عریض و طویلی درست در سالی که در فیلم پر فروش جوکر خبر از زلزله های بزرگ در جامعه ی امریکایی داده می شود ، فیلمی دیگر بسازد که پر باشد ازبرچسب هایی که نشان از فیگور های انسان آزاد و فرصت های برابر برای زندگی دارد ....شاید اگر این سوال را از یک کارشناس رسانه بپرسیم خیلی صریح از تفاوت مخاطب هدف در این دو فیلم سخن بگوید اما چنانچه این نکته را بپذیریم و این طور فرض کنیم که مخاطب فیلم سینمایی مبارز آمریکایی ، اهالی جامعه ی ایران هستند و مخاطب ایرانی بیش از هر مخاطب دیگری آثار سینما امریکا را دنبال می کند و رنک یک فیلم Ocalenie در سایت نت فیلیکس نیز شاهدی بر این مدعا باشد ،آیا حقیقتا فیلمنامه نویس و کارگردان اثر ، مطابق شناخت درستی دست به کار شده اند ؟آیا هنوز اساسا انسانی روی این کره خاکی هست که امریکا را سرزمین فرصت ها بداند ؟ خصوصا این که این انسان ، دست بر قضا، ایرانی نیز از آب دربیاید ... آیا بعد از تمام این بالا و پایین ها که سران سرزمین فرصت ها ، در تلاشی جنون آمیز در صدد تحریم ایرانی جماعت نسبت به تحقق اهدافش بوده اند ، آیا هنوز هیچ شهروند ایرانی دراز گوشی هست که از شنیدن و تماشای خزعبلاتی این چنینی ، شیهه ی مستانه بکشد و در برابر شکوه کذایی ستاره های پرچم us سم به زمین بکوبد ...؟علی جهانی که بعد از چهل و خرده ای سال ، به نمایندگی یک ملت در مبارزات زیرزمینی ، مشت به سر و صورت این و آن حواله می کند و عقده ی فروخفته ی خود را بیرون می ریزد کجا و دراگو اهل شوروی که در چند راند پیاپی بر روی رینگی که نشان از پهنه ی گیتی دارد ، با مشت های دیوانه وارش صورت راکی را از سر و شکل می اندازد کجا ....به نظر شاید علت اصلی ساخت چنین فیلم مزخرفی ، کسب هدف مستقیمی از قبیل آن چه در بالا اورده شد نیست بلکه به نظر می رسد گاهی برای توهین کردن به یک ملت بهترین راه این است که سبک و سیاق قهرمانی و هویت قهرمان پروری ایشان را در شمایلی خنده آور ترسیم کنی ، خصوصا خنده ای که پشت یک سری صورت جدی که خود را بازیگر حقیقی می پندارند پنهان شده باشد ، بازیگران سطح پایینی که جان می دهند تا این طنز های زیرپوستی را جلوی دوربین پیاده کنندmuhammad hosseinmuhammad hosseinSun, 20 Dec 2020 14:56:47 +0330