https://virgool.ir/feed/@m.saghi28fa2026-11-11 18:47:58https://files.virgool.ir/upload/users/65024/avatar/BsqMDJ.pnghttps://virgool.ir/@m.saghi28https://virgool.ir/@m.saghi28/مهمانِ-بد-قدم-yeyf62aihfmmسرتون سلامت و دلتون شادمن ساکن شهر آفتابم,شهر امید و نور,شهر من همیشه شلوغ است,جمعیت زیادی در کوچه و خیابانهای آن در حال تردد هستند، یک شهر زیارتی که علاوه بر جمعیت خودش همه ساله و همه روزه زائرها و مسافرهای زیادی را توی دل خودش جای می دهد.شهری زیارتی، با آدمهای مهربان، دوست داشتنی، همه و همه در کنار هم در حال زندگی کردن هستند. گاهی آنقدر این جمعیت و این حضور آدمها را به وضوح می شه دید که هر جا که بروی یا نگاه کنی این رو می شود برداشت کرد که همه آدمهای دنیا را آنجا جمع می بینی.وقتی در خیابان در حال تردد هستی گمان می کنی که همه اهالی شهر به یکباره در آن مکان جمعند، چنانچه به بازار بروی افراد زیادی را در حال خرید می بینی، انگار که همگی با هم در ان ساعت در حال خرید کردن هستند.در اماکن عمومی شهر آدمهایی را می بینی که در رفت و آمد هستند و در پارکها والدین را می بینی که با بچه های خود در حال پیاده روی و استفاده از فضای سبز و وسایل بازیِ تاب و سرسره هستند،سینماها را که نگو، بیشتر وقتها از قبل بلیط را پیش خرید میکنند و گاهی بلیط برای فروش کم می آورند.تازه این یک روی سکه هست و روی دیگر این سکه ای که ازش صحبت کردیم اینه که بیشتر از چند برابر این آدمی که گفته شد، هر روز سر ساعتهای مشخص به سرکارهای خود می روند، سر کسب مغازه داری، حضور در محل کارِ خود، حضور در مدرسه و دانشگاه و دیگر اماکن آموزشی و ... .خلاصه ی ماجرا که خسته تون نکنم؛ اهالی شهر من مثل تمام کلان شهر های دیگه در کشورم و دنیا در تایم هایی به مسیرهای اماکن عمومی و خصوصی گسیل می شوند,و آواز زندگی و زنده بودن در بینشون موج می زند... .همیشه از بقیه می شنیدم که از این همه شلوغی و درهم برهمی ( ظاهری) اوضاع گلایه می کنند,یک جمله که از خیلی های می شنیدم این بود که می گفتند هر جا که آدم وارد می شه انگار فکر می کنی که همه آدمهای دنیا آنجا جمع شدند و ... .این همه همهمه نشان از سرزندگی شهر دارد، نشان از پویایی و حرکت و البته " سلامت" و " امنیت" امنیت استفاده از هوای پاک و بهره برداری از دنیای پیرامون، بدون هیچ واسطه ای و... .اما یک چند وقته که حال دلِ شهرِ من خوب نیست،خبری از همهمه و هیجان مثبت و ... نمی بینی.از صداها، جمعیت، شلوغی خبری نیست.همه دارند از مهمان ناخوانده ای حرف می زنند که این روزها مهمان شهر من شده و نه تنها مهمان شهر من که با ورودش دل همه اهالی کشورم را ( ایران را ) به درد آورده و حال کشورم را وخیم کرده,حال هموطنهایِ من و هم شهری هایِ من هم البته که اصلا خوب نیست.خیلی شنیدیم که می گویند مهمان حبیب خدایه و با آمدنش روزیش رو هم پیش پیش می آورد، و ارج مهمان را باید نگه داشت و آن را احترام کرد و ... .منتها مهمان داریم تا میهمان، از هر میهمانی نمی شود پذیرایی کرد، بعضی وقتها بهتره که اصلاً یکسری مهمانها اصلا نیایند، چه با دعوت چه بی دعوت،مهمان احترامش واجب و قدمش روی چشم منتها کدام مهمان و کدام چشم،ورود این مهمان ناخوانده ای که به زور و بدون دعوت قبلی وارد شهرم شده و همه را نیامده به ستوه آورده و حال شهر من را این روزها متلاطم کرده چند هفته ای می گذرد،حال شهرم اصلا خوب نیست،حال کشورم هم اصلاً خوب نیست,از رفت وآمدها خبری نیست و از آن همه هیجان و هیاهوهایِ دم عیدیِ هرساله هیچ خبری نیست،در این ایام پایانی سال برخلاف هر سال هیچ جنب و جوشی در شهرم و کشورم نیست,به جای اینکه همه توی این ایام پایانی سال به فکر برنامه ریزی های درست و کاربردی برای بهتر کردن دنیا شون برای سال جدید باشند, باید حواسشون باشه که توی این گرونی ها:با وسایل نقلیه تردد نکنند,به جز موارد لزوم از خانه خارج نشوند,از ماسک استفاده کنند,دستکش یادشون نره ,خانه و زندگی و کل دنیا شون را ضدعفونی کنند,و ... .همه ما این عبارات را این روزها اینقدر شنیدیم که شاید دیگه دلِ هزارمین بار شنیدنِ آنها را نداشته باشیم.الهی به وقت این ایام و این روز و این ساعت واین لحظه و این ثانیه ها که متبرک به اعیاد زیبای رجبیه است و مزین شده با ولادت حضرت امیرالمومنین امام علی ( ع)، این درد و این ناراحتی را از سرِهموطنان و همشهریانم بردار و همه مریضان را هم لباس عافیت بپوشان.این روزها همگی دچار آزمون سختی شدیم، آزمون محرومیتِ استفاده از هوای پاک، محرومیت استفاده از نعمتهایی که به ظاهر خیلی ناچیز به نظر می رسند و درجه اهمیت شان از ذهن و فکر به دور بوده.خدایایاری کن که به لطف و کرم خودت هرچه زودتر زحمت این مهمان ناخوانده از سرِ ما و هموطنان ما و تمام انسانهای روی کره زمین کم شود و به زودیِ زود، شاهد به خاک نشستن و به انزوا کشیده شدن این مهمان بدقدم باشیم.الــهی آمیــــــنالهی که همگی در سایه لطف و عنایت حضرت حق سعادتمند و سلامت باشیم.الهی باشد که همه سلامت باشیم و شاد.الهی باشد که باشد.m.saghi28m.saghi28Tue, 03 Mar 2020 12:54:18 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/بارقه-ی-نوشتن-z9oxkzgfxckmمن از کودکی می نویسم, البته جسته و گریخته و من آشنا هستم به نوشتن و به قلم نگاری,البته نه حرفه ای ولی... .من عاشق نوشتن بودم,من عاشق نوشتن هستم,من می نوشتم، من می نویسم، حداقل این بود که نه خیلی زیاد ، نه خیلی کم در حد تعادل می نوشتم,اوایل وقتهایی که دلم از عالم و آدم پر بود می نوشتم؛و این نوشتن باعث می شد که سم تزریق شده از سختی و دردهای دنیا که در رگ روحم رسوب کرده بود را با نوشتن به غلیان وامیداشتم، و ذره ذره و کم کم واژه ها را از تُنگ شیشه ای ذهنم به آرامی و بی صدا بیرون می کشیدم و به سطح کاغذ انتقال می دادم,و این اقدام برای من درست شبیه کاری را انجام میداد که سُرم در رفع ضعف و کسالت در بدن انجام میدهد،کالبد خسته و ژولیده را جانی دوباره می داد,مدتی گذشت و این کار تقریبا به شکل روزانه ادامه پیدا کرد و من به نقطه ای رسیدم که تقریبا دیگه هر روز خواه، ناخواه می نوشتم و دفترها را با ثبت وقایع تلخ و شیرین و ... هزار جور واژه ی بامعنا و بی معنای دیگر سیاه می کردم و دور می ریختم،آنقدر دور که دیگه نه تنها که دست خودم به آن نمی رسید که دیگر دست هیچ بنی بشری نمی توانست چهره خسته و رنجور این دفترها را ببیند،به بیانی من آنها را منهدم می کردم و چنان آرام و بی صدا از صحنه روزگار محوشان می کردم که بیا و ببین،چه تماشا کردنی و... .البته این را باید علاوه کنم که محتوای این دفاتر نبود که دیدن داشته باشد نه بلکه محو فیزیکی دفتر بود که تماشایی بود.بلکه این انهدام بی رحمانه بود که اتفاق می افتاد.من تن خسته و زخمی دفتر ها را پس از سیاه کردنهای متوالی یکی پس از دیگری دور می ریختم.سالها گذشت و من با کتاب " راه هنرمند" خانم جولیا کامرون خیلی اتفاقی از طریق یکی از دوستانی که اتفاقا با هم همکار هم بودیم اشنا شدم.این دوست را آنقدر قبول داشتم که اگه وسط یک روزِ گرم تابستان به من می گفت که الان شبِ و اتفاقاً دارد باران هم می آید، بی برو و برگرد هم قبول می کردم و تازه شاید به خاطر این حرفی که گفته هم اونو چَه چَه و بَه بَه هم می کردم.که گاهی این تایید و تمجیدها گاهی زیاد هم به نفع آدمها نیست و متاسفانه به این پذیرش بی قید و شرط آدمها که چه بلایای طبیعی را از کانال غیرطبیعی آن به سر ما بندگان مخلصِ مفلس هوار نمی کند و... . خلاصه از اضافات بگذریم،یک روز که با همین دوست متشخص دوتایی سوار اتوبوس بودیم. به من گفت که جدیدا با یک کتاب آشنا شده که خیلی خیلی کتاب خوبیه و ... .کلی درباره کتاب توضیح واضحات داد و دست آخر هم شروع کرد و نویسنده آن را تعریف و تمجید کرد. کتابی را که محکم توی دستش گرفته بود را نشانم داد و گفت که این همان گوهر کمیابی هستش که تا چند دقیقه قبل در باب مزایای مطلق کتاب برام صحبت می کرد و ادامه داد که تا نصفه یِ بیشترِ کتاب را خوانده و به چه بدبختی آن را پیدا کرده و فلان و بهمان و... .حسابی دل من را با کتاب برد و بعدش هم گفت که تحت هیچ شرایطی نمی تواند این کتاب را به من قرض بده و فلان و... .چند وقتی بود که ذهنم را حسابی کار گرفته بود و اندر احوالات شیرین و نغز کتاب برام صحبت می کرد. و همیشه جمله ی پایانی اش را با این جمله تمام می کرد که تو میدونی که به این دلیل که کتاب بی نهایت برای من عزیز هست و یک جورایی جونم به جون کتاب بسته است و ... ؛من نمی تونم این کتاب را به تو قرض بدم، تو بیا سفارش بده تا از کتابفروشی X آن کتاب را برات بیارن و فوقش پول پیک را هم میدی و... .... ,... ,من تصمیم گرفتم که کتاب را بخرم و اتفاقا خریدم، دو نسخه هم از کتاب خریدم و اتفاقا یکی از آن دو تا کتاب را به یک دوستی هدیه دادم و یکی از آنها را برای خودم نگه داشتم و مصمم شدم به خواندن.عنوان کتاب راه هنرمند، نوشته جولیا کامرون، ترجمه گیتی خوشدل)، کتابی بسیار کاربردی و... .انصافاً کتاب خوبی بود,این شروعی شد بر نوشتنهای مداوم و یکپارچه و تقریبا پشت سرهم و دنباله دار نوشتن های بی مکث و هم شروعی جدی تر بر نوشتن.وهمچنین شروعی برای خلاقیت، استعداد سنجی و استعداد و مهارت یابی و من را بُرد به سمت مسیری که من را به شناخت بیشتر خودم پیش می برد.کتاب خوبی هستش.من به عنوان خواننده ای که کتاب را خوانده ام، خواندن این کتاب را به شما هم پیشنهاد می کنم.شاید و حتما همین طوره که شاید خیلی ها این کتاب را به شما معرفی کرده باشند و من هم برای هزارمین نفر از پیشنهاد کنندگان، خواندن آن را به شما پیشنهاد می کنم.از خواندنش پشیمان نمی شوید.همین طور که من پشیمان نشدم.بهتون قول میدم.m.saghi28m.saghi28Sat, 22 Feb 2020 16:12:52 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/زمزمه-kbm04n0jvq16اینبار هم بنده ات جایی بهتر از درگاه تو ندید, و به سمت تو دوید ، سراسیمه و شاید کمی آشفته، شاید. آشفتگی های ذهنی اش را برای رفو آورده و صندوقچه ذهنش را آورده است تا صفایی به آن بدهی,آن را بگیر و تکانی بده,با محبت وعطوفت خودت رنگ و جلایی به آن بدهی و بعد از صیقل کاری و مرتب کردن ها و تعمیرات لازم یا مرمت، آن را به بنده ات صیقلی و پاک و پاکیزه برگردانی,که این ذهن عجیب به تکاندن و مرتب کردن احتیاج دارد.به آن صفایی بده,درز و دورزَش را بگیر,بَر و رویش را جلا بده,فضای درونش را با عطر محبت خودت آغشته کن؛ پرکن و صفایی بده." خدایا کمک کن و دوباره روشنایی و صفا را در درونمان ، ذهنمان، روانمان گسیل کن."اسب سرکش درونیات را به بندگی خودت رام کن.راه درست بندگی کردن را به او یاد بده,یاد بده که چطور می تواند تو را بندگی کند,چگونه می تواند به تو نزدیک تر شود و با تو حس و حال بهتری را تجربه کند,یاریش کن و یارش باش,او خود می داند که جز تو یاری نیست برای او و نه تنها برای او که برای هیچ احدی یاری بهتر از تو نمی تواند باشد.خدایا او تمام دنیا و دینش و هستی اش را تماماً به تو می سپارد تا تو با درایت و تدبیری که داری به آنها نظم بدهی و مرتبشان کنی و شسته و رُفته و رفوکشیده به او بازگردانی,هیچ شکی نیست که تو بهترین مرتب کنندگانی و بهترین نظم دهندگانِ عام؛پس دنیا و دین و هستی و درونش را با توجه به شرایطی که دارد و باید نظم بده.ای بزرگترین ترتیب دهندگان وقایع عالم، ترتیبی بده که روال کارها از دستش نرود و نظمی که به واسطه وجود تو در دنیا جاریست در ایجاد وقایع برای او و دیگرانِ در اطرافش را او به خاطر ندانم کاری هایش برهم نزند.نه او و نه دیگران مخلِّ این نظم نباشند، که هر که مخل این نظم باشد هم به خود و هم به دیگران ظلم کرده است و این ظلمی است نابخشودنی,چرا که بهترین غنیمت دنیای هر انسان را که عمر اوست را با سخره به بازی می گیرد.ای پناه بی پناهان عالم.ای بزرگ و ای عظیم و ای بزرگوار که بزرگواری جز تو نیست.خدایا او خود را به تو می سپارد و دم دنیایش را با تو سر می کند، او آرزویش اینست.نفسش را به نام تو در بازی چرخ و فلک عالم در دم و بازدم با اراده ی تو به گردش در میاورد.ای گرداننده ی دم و بازدم.ای روح زندگی در جسم طبیعت که این جسم طبیعت که در ظاهر در قالب ماده و جماد است به ظاهر به قوت توست که به حرکت در می آید و از چوب درخت که زنده است و نفس می کشد و به میز و تخت و... مبدل می گردد و باز زنده است و زندگی را در قالبی مدرن نوید میدهد.که نوید درخت سایه و برگ و بنه و میوه است و بعد از تبدیل شدن به میز و تخت و... در قالبی امروزی خورو خواب و استراحت را نوید دهنده است,در قالب میکروسکوپی و آزمایشگاهی و الکترونی کهکشان های کوچکی را می بینی که در آن مرکز این کهکشان گرداگرد آن در گردش هستند و لحظه ای از حرکت باز نمی ایستند,نمودی از اقتدار و قوت خداوندگار عالم است آن هم در قالب میکرونی و کوچکتر از دید با چشم غیرمسلح. این است آن عظمتی از جایگاه کهکشانی کهکشان راه شیری و... گرفته تا عالم الکترونی ماده برقرار است و همه در ید قدرت عالم تاب اوست.m.saghi28m.saghi28Tue, 28 Jan 2020 11:55:14 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/من-و-چرخش-o6ljppomshrnالهی به امید تو، تویی که بهتر از تویی نیست.ای آرام کننده دلهایی که آرامش را باید سهم خود قرار دهند چرا که تو در درون آنها خانه داری,ای یاریگر انسانهایی که ذهنهای مشوشی دارند,ای یاریگر دستهایی که تمام تلاششان در جهت بهبود دنیای خود و اطرافیانشان است و از هیچ کوششی و یاری ای دریغ نمی کنند,ای آرام کننده ذهنهای شلوغ.ای بهترین مسخ کننده هستی که وقتی تو در دلها و قلبها و ذهنها نشسته باشی هیچ کش را یارای مقابله با دلی که خانه ی توست و تو سکان دار آن هستی نیست.ای بخشاینده ی بخشایشگری که بخشش کمترین موهبت و لطف تو به آن بنده ای است که سکان دنیایش و دینش را به ناخدایی که تو هستی داده است.ای پیش برنده دلی که تو خدایش هستی و جز تویی در درونش جایی ندارد,و این تویی بهترینِ بهترین های دنیا، تو کسی هستی که بهترین بودن تعبیر بی مثالی از توست،این" تو " خیلی پیش از اینها به سبب وجودِ تو با هستی نسبت پیدا کرده و " بود" شده است و معنای تو را می دهد و عطر دل انگیز محبتت را نوید دهنده است,پس اینجاست که واژه " تو" قدر گرفته و عزت یافته است و بی تو هیچ عزتی معنای عزت واقعی را ندارد. و چون تو هستی,پس همه " تو" ها پس از آن بودن " ات" هستی گرفته اند و می گیرند و فرصت و رخصت پیدا می کنند تا هستی پیدا کنند.چون تو هستی و بودن برازنده توست و تویی که بودنی جز با تو معنای بودن را نخواهد داشت و عزت و معرفت نمی یابد.ای آنکه اگر تمام خلق جهان از ازل تا ابد به یکباره در جایی گرد هم آیند به بزرگی تو نمی رسند و ای آن کسی که واژه " بزرگ" چون به تو نسبت داده شده است، معنای وسعت و عظمت را می دهد.اگر بزرگی چون تو را به این نام خواندنی نمی بود پس هیچگاه معنای وسعت را نمی گرفت.خدایا به حق خداوندی ات و به حق بزرگی ات و به حق " تو" بودنت که فقط این " تو" یکی است و دیگری و دیگران را می شود به یکباره در مکانی گرد هم آوریم این از این بابت است که چون از هر چیزی در خلق عالم چندین است و گاه به وفور وجود دارند.اما این تویی آن یگانه ای که فقط برازنده ی ضمیر" تو" است، چون برازنده یگانه بودنی و این یگانگی ات دلیل بر برتری ات و اصل بودنت دارد و نه هیچ چیز دیگر.ای آنکه بودن همیشه برازنده تو بوده و هست و هنوز هم تا ابد این تویی که مرجعیت برتری داری و جز تو هیچ جنبنده ای و خلقتی نیست که یگانه باشد,تویی آن یگانه ی عالم و این تویی آن محوری که گردونه ی گردونت که ویژگی گردون گردیدن است و این گردون بودن محوری را می طلبد تا بر گرد آن بچرخد و چه اصلی اصلتر از تو، چه محوری اصل تر از محور تو و چه گردیدنی بهتر از گردیدن به دور تو.چه زیباست گردشت زمانی که محور گردیدنت ها اصلش و نه فرعش تو باشی.پس تو برتری داری بر هرگردیدن و به هر گردونه ای.باید تو را محور قرار داد و دیگر گردیدنی ها به دور تو بگردند ای گرداننده هستی و عالم.ای یگانه محور گردش، بگردان مرا به گرد خودت ای برترین جاذبه عالم.بگردان مرا و دنیای مرا حول محور خودت . که نیست هیچ نقطه ی برتری جز تو و هر گردشی در مثال خود و در بعد خود به دور تو می گردد,ای محور گردانندگی من و دنیای من ، چه عالم درونی و چه عالم بیرونی ام و هر آنچه به من منسوب می شود,مرا و عالم مرا به گرد خودت گرداننده بگردان و قرار ده و منحرفم مساز ای بیرون کشاننده از انحراف و دورنگی هاای خدا.m.saghi28m.saghi28Sun, 26 Jan 2020 12:59:44 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/بهانه-wjv1rmp8rwd0بهانه,دنبال بهانه ای می گشت برای نوشتن,دنبال راهی برای بیرون کشیدن لغات متروک و گم شده ی اعماق ذهنش,دنبال فرصتی تا بتواند دست کلماتی را که مدتها بود در اعماق برکه ذهنش گرفتار رسوب شده بودند و در تاریکی و سکون به گل نشسته بودند را بگیرد,می خواست دست آنها را بگیرد,با غریق نجاتی و یا شاید هم با قلاب واژگان گیرِ قلمش همچون ماهی های غرق شده ی برکه، آنها را نجاتشان بدهد.تا برخلاف ماهی های حوضچه و یا رود به آنها زندگی ببخشد,و اجازه ندهد که از چرخه اکوسیستم واژگان فکری او خارج شوند,در تلاش بود تا با هر زحمتی شده آنها را به چرخه ی لغت نامه ی ذهنی خودش وارد کند برای چرخاندن چرخه ی گردونه تخیلاتش.به دنبال فرصتی بود تا در صندوقچه لغات کهنه ای که مدت ها بود در گوشه ای از خزانه لغتدان ذهنش جا خوش کرده و گرد غربت بر آن نشسته بود، زندگی ببخشد.اکنون بازه ای از زمان است که می تواند فرصت خوبی باشد برای شکار کلمات و می شود به آرامی یک به یک آنها را انتخاب کرد و بیرون کشید و به ترتیب در صفوفی منظم ردیف کرد,البته کمی هم چاشنی خلاقیت لازم دارد و البته که بدون گرد تجربه رنگ و بویی نخواهد داشت و به مذاقق هیچ انسانی خوش نخواهد نشست.این شد که مشغول شد به انتخاب واژگان و آنها را یک به یک از انواع مختلفش را برداشت،در جمع آنها همه نوعی کلمه می شد دید،دو رنگارنگ، کوتاه، زیبا، قدیم، جدید و ... .خلاصه تنوع زیادی در آنها وجود داشت.در نگاه اول همه خوب و زیبا به نظر می رسیدند.خوش رنگ و لعاب,شروع کرد و مشغول شد به چیدن آنها در کنار هم،بعد از مدتی فکر کردن و نگاه کردن به پشته کلمات,خیلی دوست داشت که داستانی را برایشان رقم بزند,اما چه داستانی,خودش هم نمیدانست که قرار است چه خوابی برای کلمه ها باید ببیند و آنها را چگونه و به چه ترتیبی پشت سر هم قرار دهد؟آیا با آنها داستان سرایی کند؟شعر بسازد؟جمله علمی بنویسد؟خبری را که شنیده است و میداند درست است درج کند؟اما!خودش هم نمیدانست!حیف از این همه لغت جورواجوری که جلوی دستش جمع شده بود،فکر کرد و فکر کرد و... .و داستانی اینگونه نوشت.هوایت همیشه هوای دیگری است و حال دیگری هم می طلبد,در بازی دلگونه های بشری در همین هوایت، همین قلبها را می بینیم که سرتا پا چنان محو و محسور بازی و رقص تصاویر بر تکه آینه های حک شده بر دیوار حرمت است که مجموعا تجلی گر عالم دیگری است،اکنون چه زیبا تصاویر با ظاهری چهل تکه در گلبرگهای گلهای آیینه ای سوار بر نقش و نگارهای حرمت دل را به زنجیر می کشد و با خود می برد,چنان در خود گم و دور است که یارای مقابله به مثل بودن را برای دیگری نمی گذارد,در این حال خود درونی ام را می بینم که چگونه در نگاره های نقش بسته ی در و دیوارهایت گمگشته ایست که حال از گم شدنها در خودی دیگر رخ می نماید و با چهره ای متفاوت تر از گذشته ظاهر می شود.خرده های شیشه ای نصب شده ی دیوارهای حرم در دیوار دلها قلاب می شود و آن را بارها و بارها به تکه آینه های حریم حرم متصل می کند,و این قلاب کردنها چنان مستحکم است که با هیچ تکانشی از جا در نمی آید و در دیوارهای منقش برای همیشه جا خوش می کند و اینست عظمت رحمت خداوندی ات,و انعکاسی از این جمله است که می گوید:یار از در و دیوار در تجلی است یا اولی الابصار.به هر طرف که بنگری خدا را می بینی. " اَلسَّلامُ عَلَیکَ یا عَلیِّ ابنِ موسیَ الرِّضا".http://bhelping2020.comm.saghi28m.saghi28Wed, 22 Jan 2020 16:33:49 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/شکرانه-thwzk2afydz0خدایا شکرت,شکرت و شکر,خدایا شکرت برای تمام نعمتهای این دنیا,خدایا شکرت,برای تمام خزائن نعمتت که برای منِ بنده آفریدی و اجازه دخل و تصرف به آن را به من دادی .خدایا شکرت برای تمام لحظات دنیایی,و برای تمام قرنها که فرصت بودن و زندگی را در بازه ی آن برایم مقدر کردی.خدایا شکرت برای تمام اعصار و دوره های پیش از این,دوره هایی که در آن زمان به گونه ای روی نظم و قانون طی شد وذره ذرهو خرد خردو بازه به بازه پیش رفت,و اجازه حضور در جهان ماده را در تمام اعصار و قرون پیش از این(زمان حال) به آدمی ارزانی کرد تا فرصتی برای رشد و بالندگی اش فراهم آید.و بازه های زمانی برای هر بنده ای بهترین آن(بازه) بود نه حتی یک ثانیه قبل و نه یک ثانیه بعد تر از این بازه ی دنیایی بی شک حضوری موثر را برایمان نمی توانست متصور شود و غیر از آن مناسب احوالات مان نبود.خدایا شکرت برای تمام فرصتهای پیش تر از اینها,و خدایا شکرت برای بعد از این و بعدتر از اینها,خدایا شکرت برای تمام بودن ها,خدایا شکرت برای خوب ها، برای زیبایی ها و برای پاکی ها .خدایا شکرت برای تمام انسانهایی که هر کدام آنها در همان بازه درست و به جا اجازه حضور در دنیای مرا می یابند چرا که تو چنین خواستی و می خواهی و این بهترین هست؛چرا که همیشه بهترین های دنیا و آخرت را تو برای بنده ات رقم می زنی و من بنده را هم در نظرداری و نعمتهای دنیای پیرامون را از آن بابت که متناسب احوالات و روحیات مان هستند برایمان مقدر کردی وتو بهترین مقدر کنندگانی .همیشه بهترین های تو به سمت ما روانه اند و بهترین های دنیایت را برایمان ارزانی داشتی که امانت دست ماست و می طلبد تا به درستی حفاظت شوند و به جا مورد استفاده قرار گیرند.هر روز را با نعمت دیدن طلوعی دیگر در ابتدای روز شروع می کنیم واین نشان از این دارد که خدا به بندگانش امیدوار است و امیدش به بندگی بنده اش است,و نیز طلوع صبحگاهی این نکته را یادآور می شود که هر آغازی پایانی دارد و هر پایانی را آغازی است.خدایا دنیایم را پر از نور کن,و مملو از روشنی,و سرشار از هستی موثر,و آکنده از انرژی و خوبی های بی مثال,که البته هر انچه که هست از جانب توست و خوبی است و بدی را جایگاهی نیست و دنیا را تماما خوبها احاطه کرده اند و همین خوبها هستند که با خوبهای دیگر در هم امیخته شده اند.و اگر بدی وجود دارد از جانب ماست,و بدی از تفریق انسان و خوبی به دست می آید, (انسان – خوبی= بدی)معادله ی ساده ای است اما نازیبا,تقدیر کن برایمان بهترین تقدیرهایی که می دانی، همچون دیگر مقدراتت.ای بهترین تقدیرگر هستی وای بزرگــــــ آفریننـــــــــــــده .m.saghi28m.saghi28Wed, 22 Jan 2020 15:17:14 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/کهن-الگو-x9ouf8yubrrsاخلاق خاصی داشت,منش و رفتارش هم متفاوت بود,سن و سالش از بچگی ها فاصله داشت,سعی می کرد آدم مبادی آداب باشد,آرام و خوش برخورد باشد,ارتباطش با خدا خوب بود,خدا هم حسابی هوای اون را داشت,همیشه و همه جا.صبر عجیبی داشت , هیچ وقت شتاب زده کاری نمی کرد؛ خیلی ها این صبر آن را به حساب کسالت و بی حوصلگی آن میگذاشتند، منتها آن چیزهایی میدانست که بقیه نمی دونستند، پس گاهی صبر می کرد.هیچ وقت شتاب زده کاری نمی کرد و با عجله تصمیم نمی گرفت .گرم و سرم زندگی باعث شده بود بعضی وقتها اجازه بده که زمان به همراه تلاشی که می کرد مشکل را رفع کند.رفتارش عجیب به نظر نمی رسید، البته ظاهراً، اما واقعاً ادم عجیبی بود، باید باهاش دم خور می شدی که این عجیب بودنش را درک کنی، در نگاه اول همه آن را آدم معمولی فرض می کردند اما وقتی باهاش حرف میزدی ، می دیدی که آره انگار جای یکسری سبکسری ها توی وجودش را نکات مثبت کرده که برای درکش لازم بود که باهاش حَشر و نَشر داشته باشی تا متوجه این ها بشوی .آدم عجیبی بود، اهل فن به نظر می رسید اما واقعا اینطور نبود, درونی صاف و زلالی داشت,بعضی وقتها غامض به نظر می رسید اما مطلقا این طور نبود.هر سوالی را از هر کجا و هرچی ازش می پرسیدی با دلیل، منطق و البته علم برایت سر فرصت با توجه به اطلاعاتش تشریح می کرد.البته صحبتهایش یکسری حرفهای "صد من یه غاز" نبود بلکه فهم و درک این قضیه که پشت این حرفهای او منطقی خوابیده را می شد، از لابه لای صحبتهایش متوجه بشوی، فکر فعالی داشت.دنیاش هم البته پر از فعالیت و تکاپو بود . یک لحظه از تلاش دست نمی کشید,مدام تلاش، فعالیت، مدام زندگی، بودن و زندگی از درونش موج می زد.هر زمان که بهش برمی خوردی او را مشغول انجام کاری می دیدی ،اوقاتش را به بطالت نمی گذراند.زندگی خوبی داشت، منظورم از نظر اقتصادی نیست، منظورم از زندگی خوب این است که خوب زندگی می کرد یعنی درست، همه کارهایش درست و به جا بود,کمتر آدمی را دیدم که این طور مراقب زندگی روزمره اش باشه و بهتره بگویم کمتر آدمی را پیدا می کردی که مثل او مراقب لحظه به لحظه ی زندگی خودش باشد,ثانیه های عمرش و زندگیش را چشمان تیزبینش دایم رصد می کردند,اینقدر ذهن فعالی داشت که فکر کنم که این آدم حتی توی خواب در حال رصد کردن بود ,مدام تلاش، مدام زندگی، مدام انرژی.نمی دونم واقعا این همه انرژی را ازکجا می آورد؟بعضی وقتها وقتی از او می پرسیدند که این انرژی را از کجا می آوری؟ جوابی نمیداد.کمتر این آدم را در حالتهای ناراحتی، اخم، عصبانیت، بی حوصلگی، خشم می دیدیم.خیلی روی رفتارش و افکارش کنترل داشت ,شاید این قضیه از بیرون زیاد مشهود نبود؛ اما باید بگم که خود کنترلی بالایی داشت .خویشتن دار بود.هیچ وقت حرف بی مورد و پرت و پلا ازش نمی شنیدی,خیلی سنجیده صحبت می کرد,عفت کلام داشت,موقع حرف زدن طوری رفتار می کرد که انگار این آدم کلمه هایش را می شمرد و بعد به زبان می آورد. خیلی درست بود، به اصطلاح جوانهای امروزی بچه مثبت روزگار هستش.سختی زیاد کشیده بود,خاک صحنه دنیا را خورده بود, گرم و سرد چشیده بود.گرگ باران دیده ای بود که به معنای واقعی یک انسانبود.یک انسان تمام و کمال، هر چی ازش بگم کم گفتم,همیشه سعی می کرد در حد ممکن رفتارش با بقیه درست و به جا باشد,نه حرف مفت ونه کژحرفی ،هیچی ازش نمی شنیدی.بدگویی هم نمی کرد،به بدگویی ها هم واکنش نشان میداد کمترین واکنش او این بود که بحث را عوض می کرد به جاده خاکی می برد,او استاد بردن بحث به جاده های خاکی بود، انقدر خوب رانندگی می کرد که مطلقا تصادفی پیش نمی امد.او توی جاده زندگی دائما نقش افرینی می کرد، توی این نقش آفرینی ها حسابی خاک صحنه خورده بود،خاکی بود ،اما اهل خاک بازی و گرد و خاک بلند کردن نبود.به یه عبارت، توی همه امورات راست و حسینی بود.سعی می کرد درست زندگی کند،تو حین بازی خاکی هم می شد، تنها کاری که انجام می داد این بود که خاک ها را از سرو روی خودش می تکاند و دوباره وارد گود بازی می شد، پرقوت تر از دفعه ی قبل.او به رقابت توی گود عادت داشت . و این را خوب می دانست که تماشاچی بودن محض کاری از پیش نمی برد بلکه باید توی گود رفت تا بزرگ شد. که بازی توی گود آدم را بزرگ می کند.او این را میداند که توی همین خاکی شدنها، صبوری ها، خودداری کردنها، توی ننشستنها و تلاش کردنهاست که ادم بزرگ می شود .پسآن صبر می کند ، خویشتن داری می کند،خاکی می شود، زمین می خورد، بلند می شود،دوباره زمین می خورد ، دوباره خاکی می شود، دوباره بلند می شود،مدام توی گود بازی می رود ، تلاش می کند، تلاش می کندو...اون الان می داند که همین ادامه دادنهاست که آن را قوی می کند و پایدارتر نگهش میداره ، پس پایداری می کند و ادامه می دهد و می داند که جریان بزرگ شدن پایانی ندارد و یک جریان ادامه دار است.m.saghi28m.saghi28Wed, 11 Dec 2019 13:11:38 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/خاطره-1-hpigwvwvdzycخانم اصغری معلم شیمی پایه دوم رشته نظری ،همواره نگران این قضیه است که چگونه می تواند امانت داری را به دانش آموزان آموزش دهد. او با موارد زیادی در زمینه این موضوع برخورد داشته است که نوجوانان غالبا با این موضوع امانت داری در این زمینه در شکلی متفاوت مشکل دارند.همیشه این معلم با تحقیق زیادی در زمینه های مختلف و خواندن کتابهای مختلف دنبال راه حلی برای این مساله بود. دوشنبه صبح ساعت 10 صبح وارد کلاس می شود و ماجرا به این شکل ادامه می یابد بچه ها به احترام معلم از جای خود بلند می شوند.خانم اصغری: بفرمایید خانم های گلم. امروز امتحان داریم. بعد از حضور غیاب، او ادامه می دهد، بچه ها یکی، یک برگه تمیز روی میز لطفا؛ کتابها را را جمع کنید. بچه ها نق نق و غرغر کنان، خانم اصغری می شود هفته بعد امتحان بگیرید، فاطمه: خانم دیروز مهمون داشتیم نتونستیم بخونیم، کبری: خانم من دیروز سردرد داشتم؛ رویا دست بلند می کند و ادامه می دهد: خانم معلم، من که خیلی خوندم امتحان می دهم. سمیه: خانوم فصل 2 فصل سختی بود. ثریا: خانم کبری دروغ می گوید. مریم : هر کس نخونده مشکل خودشه. خانم تو را به خدا امتحان بگیرید چند بار مگه باید تاریخ امتحان را عوض کنید. همهمه ای فضای کلاس را پر میکنه. خانم اصغری که با این ترفندها آشنا بود ادامه داد؛ بچه ها ساکت، ساکت! با دست محکم روی دست می زند و می گوید: بچه ها خواهش می کنم لطفا ساکت باشید. همهمه کافیه. سوال اول... و ادامه می دهد سوسن کتابت را جمع کن. رقیه چرا هنوز برگه ات را آماده نکردی؟حالا سوال اول را بنویسید و ادامه می دهد " الکترونگاتیوی بین عناصر A , B , C را بدست آورید؟ سوال دوم " عناصر واسطه کدامند؟ سوال سوم"معادله زیر را موازنه کنید؟" سوال چهارم" کدام ترکیب زیر پیوند کووالانسی برقرار است و در کدام سوال پیوند یونی با ذکر دلیل؟ همین چهار تا سوال و بارم هر کدوم هم 5 هستش. بچه ها من یک کاری دارم چند دقیقه می روم نمازم رو بخونم. از شما خواهش می کنم در این فاصله ای که به سوالها جواب می دهید جانب انصاف را رعایت کنید و به تقلب فکر نکنید و از کلاس خارج می شود و بچه ها را بدون مراقب تنها می گذارد؛ بعد از بیرون رفتن خانم معلم، فاطمه ادامه می دهد " بچه ها در مورد سوال اول، بچه ها عنصر A الکترونگاتیوی اش کمتر هستش مگه نه بچه ها؟ رویا که صندلی آخر کلاس نشسته می گوید: سمیه بگو ببینم الکترونگاتیوی همان تقسیم عدد اتمی به عدد جرمی بود دیگه نه درست میگم مگه نه؟ سمیه میگوید نمیدونم من خودم این بخش را خوب نتونستم تحلیل کنم.اعظم می پرسد: بچه ها پیوند فلزی همان پیوند یونی همان پیوند یک نافلز با فلز هستش یاکه... هنوز حرفش تموم نشده که فاطمه میگه بچه ها یواشتر اگر خانم اصغری صحبتها مون رو بشنود اعتمادش به ما کم می شود و دیگر روی ما حساب نمی کند. همین طور که فاطمه دارد صحبت می کند رویا بدون توجه به نصیحت های مادرانه فاطمه ادامه میدهد سمیه بگو دیگه؛ خودتو لوس نکن چرا می خواهی که فقط خودت نمره ی کامل رو بگیری؟ سوسن میگه:"بابا سمیه یک چیزی بنویس دیگه. رقیه: بابا اینقدر صحبت نکنید من نمی تونم تمرکز کنم. کبری: بابا زشته خانم اصغری مگه نگفت که تقلب بی تقلب. فاطمه با لحن آروم و یواش می گوید: بابا انصاف داشته باشید ؛ خانم اصغری به ما اعتماد کرده که ما را تنها گذاشته، بهش نارو نزنید. ثریا ادامه میدهد: بابا از کجا می خواهد بفهمد بابا کلاس های ما خدا رو شکر دوربین نداره ، اگر تقلب کنیم از کجا خانم اصغری متوجه می شود؛ نمی فهمد؛ مهسا تو که قراره نمره کامل بگیری زود جواب سوالها را بگو به همه و همه مون رو توی اطلاعاتت شریک کن. مهسا: " آخه برای من که فرقی نمی کند من که جواب سوالها رو میدونم ولی نمی توانم به خانم معلم خیانت کنم. ثریا در جوابش ادامه میدهد که بابا معلم اخلاق چیه اینجا که حرف کمک کردن اومد وسط تو شدی معلم اخلاق و در ادامه می گوید بابا این درس شیمیه ،نه درس اخلاق یا اندیشه. فاطمه در جواب ثریا می گوید: بابا درس اخلاق چیه، بابا وجدانتون کجاست. ثریا دوباره می گوید: بابا حالا یکبار ازت یک چیزی خواستیم. نخواستیم بابا. اصلا نخواستم. خودم یک چیزی می نویسم. فوقش مثل همیشه نمره ام خوب نمیشه. سمیه میگه آخه بارُم سوالها زیاده هر سوالی که جواب ندهیم 5 نمره از ما کم میشود ، آخه انصاف نیست 5 نمره میدونین یعنی چه؟ خلاصه باز غر غر کردنها شروع شد و تو این فاصله یک چند تایی از بچه ها فرصت رو غنیمت شمردند و آروم از بقیه تقلب گرفتند و چند تایی هم تقلب رسوندند و همین طور که بچه های کلاس در حال صحبت با هم بودند، خانم اصغری از در کلاس وارد شد و بدون اینکه نشان بدهد که حرفهای بچه ها رو شنیده یا نه، حرفش رو اینجوری شروع کرد که بچه ها ده دقیقه دیگه برگه ها رو جمع می کنم. لطفا سریع باشید، چیزی به زنگ نمونده. فاطمه میپرسه، خانم اگر ما نمره مون رو کم بگیریم چی میشود وخانم اصغری جواب میدهد، این نشون میدهد که باید بیشتر می خوندید و ... همین طور که در حال جواب دادن به سوال فاطمه بود. رویا دستش رو برد بالا خانم اگر کسی تقلب کند چی؟ خانم معلم ادامه داد: من شما رو با وجدانتون تنها گذاشتم و رفتم برای نماز و اگر کسی هم خدای ناکرده نتونسته جانب امانت را رعایت کند، با وجدانش طرف هستش و خودش میدونه و خودش و فقط به من خیانت نکرده که در اصل به خودش خیانت کرده و طرف حسابش خودش هستش و خدای خودش و دِین بچه های دیگه رو به گردنش گرفته، رویا حسابی به فکر رفت، برای چند دقیقه فضای کلاس را سکوت گرفت و هیچکس تا زمانی که زنگ کلاس زده شد هیچ حرفی نزد؛ سوالی پرسیده نشد و جوابی هم داده نشد. چند هفته به همین منوال گذشت و ماجرای آن روز کلاس شیمی فکر بچه ها را حسابی به خودش مشغول کرده بود و در موردش هیچ بحث و گفتگویی نشد، دو فصل دیگر از شیمی در کلاس درس خانم اصغری تدریس شد و قرار امتحان دیگری گذاشته شد. روز امتحان با توجه به اینکه خانم معلم قصه ی ما باز هم از تقلب نکردن بچه ها سرجلسه امتحان مثل جلسه قبل مطمئن نبود چون میدانست که همیشه تقلب کردن برای یک دانش آموز ظاهرا کم زحمت تر و راحتتر از درس خواندن است؛ مجدد بعد از خواندن سوال ها آنها را به بهانه رفتن برای نهار در اتاق معلم تنهاشون گذاشت، به اصرار بچه ها سوسن بلافاصله بعد از بیرون رفتن خانم اصغری خانم معلم را یواشکی تا پله های طبقه پایین یعنی چند متری اتاق معلمان تعقیب کرد و وقتی مطمئن شد که خانم معلم به اتاق معلمها وارد شده ؛ سریع به کلاس برگشت و درِ کلاس را پشت سر خود محکم بست و بحث ها شروع شد و همین لحظه که داشت بحث میرفت که شروع بشود همهمه کلاس با صدای رویا بود که آروم گرفت و رویا با این جمله که " بچه ها بیایید این دفعه به خانم اصغری وفادار باشیم بحث رو هدایت کرد و ادامه داد:خانم اصغری برخلاف معلمهای دیگه خیلی رو ما حساب باز کرده و فکر می کند که ما آدم شدنی هستیم و تقلب نمی کنیم؛ بیایید همین جا و همین لحظه به وجدانمان و به همدیگر قول بدهیم که تقلب نکنیم و سعی کنیم یک کم بیشتر درس بخونیم و به جای وقت صرف کردن برای نوشتن تقلب روی کاغذ یا تقلب از روی هم سعی کنیم انصاف رو رعایت کنیم، همین طور که داشت صحبت می کرد سوسن جمله رویا را اینجوری قطع کرد که بابا این اعتبار چی؟انصافِ چی؟ ... فاطمه گفت: بچه ها رویا راست می گوید باید به حرف خانم اصغری احترام بگذاریم. باز مجدد رویا گفت : من که تصمیم گرفتم تقلب نکنم مخصوصا برای درس خانم اصغری.باز همهمه شروع شد و همه حواسها از امتحان پرت شده بود، انگار بچه ها به جای امتحان شیمی وارد امتحان مهمتری شده بودند، امتحانی که برای دومین نوبت بود که داشت اجرا می شد و متاسفانه در نوبت اول تقریبا خیلی از بچه ها توی آن امتحان نمره خوبی نگرفته بودند. ولی تصمیم گرفتند که این جلسه رو درست امتحان بدهند که یکی از آنها هم رویا بود. در همین لحظه بود که خانم اصغری درِ کلاس را باز کرد و با سر و صدای بچه ها مواجه شد و باز هم بدون نشان دادن اینکه تمام وقت بیرون کلاس در حال شنیدن مکالمه بچه ها بوده است این جمله رو تکرار کرد که ده دقیقه دیگه برگه را جمع می کنم، در این حال بود که برگه ها رو جمع کرد در حالی که بسیاری از سوالها به خاطر شرکت کردن در بحث کلاسی بی جواب مانده بود، برگه ها جمع شد و بدون ذره ای تقلب و عذاب وجدان. معلم برخلاف ظاهر بی تفاوت و معمولی در اعماق وجود از ماجرای مثبت پیش آمده خوشحال بود، چرا که بچه های کلاس آن سالها در عرصه های دیگری که وارد شدند، تقلب از بخشهای تحصیلی، علمی، شغلی و... آنها رخت بست و هرگز در هیچ عرصه ای از عرصه های زندگی،آنها وفادار به عهدی و قولی که آنروز در پشت درهای بسته به خود داده بودند، را فراموش نکردند.و این تقلب نکردن روال همیشگی زندگی آنها شد.m.saghi28m.saghi28Sat, 07 Dec 2019 20:52:00 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/شغل-من-چیست-qrlruv5dp18wمی خواهم براتون داستان آدمی رو بگم که وقتی کوچکتر بود، درست زمان مدرسه، وقتی معلم انشا می گفت: موضوع انشا" در آینده می خواهید چه کاره شوید؟ و... .این موضوع ذهن دختر قصه ما را حسابی مشغول می کرد، چرا که اون شغلهای زیادی را برای آینده درنظرگرفته بود، اما حیف که نمی توانست که تمام آن چیزها را باهم توی انشای خودش ننوشته بود. آخه از معلمش و بقیه شنیده بود که آدمها فقط یک شغل می توانند داشته باشند. شروع کرد به نوشتن اما... وقتی برای هزارمین بار ذهنش را مرور کرد, دید که هرجا که مداد سیاه و کاغذ سفید به دستش می رسد، بی اختیار ساعتها شروع می کند به نقاشی آنقدر درگیر نقاشی کردن می شود که ساعتها با کشیدن نقاشی ها مشغول می شد که حرکت عقربه های زمان را روی ساعت عمرش که تیک تاک کنان با مداد سیاه نامرئی شروع می کردند به پر کردن خانه های خالی جدول عمرش که یکی یکی پُر می شدند و بدون اینکه او این چرخش ها را متوجه بشود. یک حسی از درونش می گفت که اگر در آینده بخواهد نقاش بشود نقاش مشهوری می شود و طرحهایی که نقاشی کند، قطعا شهرت جهانی پیدا می کند، پس تصمیم گرفت شغل نقاشی را انتخاب کند.گاهی وقتها خواندن شعرهای مختلف از شاعرهای کشورش را می خواند و یا جایی آنها را می شنید، دستش بی اختیار با قلم روی برگه می غلتید و کلماتی آهنگین و موزون روی کاغذ کاهی دفتر مشق مدرسه اش به رقص در می آمدند و دنیای اطرافش را شاعرانه می کرد و این لغات غلتیده روی کاغذ ذهنش را در عالم شعر به پرواز در می آورد و دوتاییشون چنان غرق در وزن و قافیه شعرهای ناپخته اش می کرد آنقدر که بعضی وقتها خودش را می دید که با جمعی از کلمه ها توی باغ خوش آب و هوای تخیل مشغول سرسره و الاکلنگ هستند، او فهمیده بود که در نهانخانه وجودش، تمام تارو پود وجودش با علم شاعری عجین شده است، انقدر که نمی شد او را جدا از عالم شاعری دانست.یادش آمد که چند وقت پیش بود که دفترچه ای خریده بود که صفحات را با صفوف منظم و به خط کشیده ای از کلمه ها و جمله ها پرکرده بود که غالباً داستان هایی بودند و تک و توک بین شان جملات ادبی نوشتاری به چشم می خورد، راستی دلنوشته هایش را هم ضمیمه همین دفترچه می کرد. همیشه به این فکر می کرد که نویسندگی هم عالمی دارد و چقدر خوب می شد که می تونست دسترسی بیشتر به کتاب داشته باشد و وقت بیشتری داشته باشد تا بتواند حجم بیشتری از نوارکاست عمرش را به کتاب اختصاص بدهد وبتواند کلمه و جمله های بیشتری را کباب کندو به تن کم قوت ذهنش بزند تا قوت تکلم و نویسش خودش را به سمت جذابیت و روان نویسی بیشتر ببرد و مغزش را از بی کلمه گی و کم لغتی بیرون بکشد.با خودش فکر می کرد که چه حال خوبی هست در نوشتن .بهتر از آن چقدر خوبه که می توانست از هر سه استعداد شعر، نوشتن و نقاشی را به جا و به وقت بهره بگیرد و برحسب نیاز جایی که شعر کاربرد دارد، چشمه شعرش تراوش کند، هرجا که زبان از گفتن ها قاصر است از نقاشی و گاهی هم نوشتن می توانست مرهم خوبی برای نگفته های ما باشد.او به همه این موارد فکر کرد و هرچی تلاش می کرد یکی از اینها را کنار بزند نتوانست ، به دنبال کشف استعداد برتر نهفته درونش از خودش پرسید:ببین کدام مهارت را بیشتر دوست داری؟ همون را ادامه بده، اما نه نمی شود اون سه تا استعداد برتر را بیشتر دوست داشت و نه یکی... . همین طور زمانهایی را توی ذهنش و دفتر عمرش و جاده زندگی یادش آمد که توی مسیر عبورش از این مسیرها عکس های یادگاری که با تک تک اینها و یا گاهاً با هرسه استعدادش عکسهایی گرفته بود و آنها را به تابلوی اعلانات کنار جاده عمر سنجاق کرده بود و رد شده بود و او آن زمانها را دید که کلی خاطره و انرژی را برای او تداعی می کرد.او می دونست که برای هر سه مهارتش که مثل سه قلوهای هستند که هنوز کوچکند و نیاز به مراقبت دارند تا جان بگیرند و نباید از هیچ کدامشان غافل شد که اون هر سه قلو ها را به یک اندازه دوست داشت و یکبار برای همیشه تصمیم گرفت و موضوع انشای خود را به این شکل تغییر داد:در دنیایی پیش از این از گذرگاهی از کنار دنیا می گذشتم که مرا به مراسمی دعوت کردند که من میهمان اصلی آن مراسم بودم، مراسمی پرآب و تاب با میهمانهای که چشم انتظار من به انتظار نشسته بودند تا ورودم را جشن بگیرند، من به میهمانی که وار شدم ، غلغله ای شد چه هیاهویی، چه صداهایی، صداهایی از سر شوق و احترام به من و ورود مرا خوشامد گفتند و جشن گرفتند، حتی سور هم دادند، چه سوری بود به یاد ماندنی . من که یادم نیست اما همه میهمانان و میزبانان به جز خودم یادشان است و روز فراموش نشدنی بود، پس من هم نباید فراموش کنم.اوایل ورودم نمی دانستم که چرا آمدم؟ چرا من؟ از کجا آمدم؟ برای چه کاری آمدم؟ ...فهمیدنش سخت بود، سخت هست. کاش بدانم، کاش بدانم، کاش بیابم،اوایل احساس می کردم دست خالی ام ، اطرافیانم که به من می رسیدند می گفتند:حواست را جمع کن. درست هستش که اومدی ودرسته که دعوت شدی اما هر لحظه ممکن است که بهت بگویند که مهمانی تمام شده، باید بار و بندیل خودت را جمع کنی و بروی، نمی دونستم از چی صحبت می کنند؟ حرف حساب چیه؟ چی می گویند؟ باید حواسم را جمع چی می کردم؟ از کدوم رفتن حرف می زنند؟ مگه آدم آمده که برود؟چرا قبل رفتن به ما خبر نمیدن؟ اصلا اینها منظورشون منم ؟( نوجوانی)مدتی گذشت تا فهتمیدم که آره خیلی شنیده بودم ، خیلی سال بود که خیلی شنیده بودم اما درک کردنش و حس کردنش سخت بود؟ سخت هست؟ (پیش از جوانی)نمیدونم از چه درکی باید صحبت کنم؟ دوشت داشتم توی دنیا چه کاره باشم؟ دوست داشتم به خاطر چی بهمون تبریک بگن؟ استعدادم چی بود؟ رسالت رسالت که می کنند چیه؟ (شروع جوانی)ببینید به چه علاقه دارید؟ موقع انجام دادن چه کاری گذر زمان را متوجه نمی شوم؟ کدوم کار هست که وقتی انجام میدم آنقدر غرقش می شوم که از عمرم حساب نمی شه؟ ( جوانی)خیلی کارها هتست که من موقع انجام دادنشان خسته نمی شوم، تازه انرژی تازه ای می گیرم و انگار دوپینگ می کنم. آره من زمان هایی که در حال انجام کارهای هنری مثل کیف نمدی، گل سر، خیاطی، طراحی ، شعر و... هستم گذر زمان را متوجه نمی شوم.یادم می آید یک روزی که مثل همیشه سر برگه های نقاشی ام نشسته بودم و مشغول نقاشی بودم، با صدای مامانم به خودم آمدم که می گفت: بلند شو دیگه، خسته نشدی ، ساعت 6 بود که سر برگه های نشسته بودم اما الان ساعت 10 بود ، این یعنی عشق، یعنی غرق شدن، یعنی رسالت من، یعنی چیزی که من برای انجام دادن آن به این دنیا دعوت شدم، که اگر انجام ندهم حق مطلب را به جا نیاوردم و به خاطرش باید خودم را مواخذه کنم و دنیا هم من را مواخذه می کند.پس فهمیدم که من یک نقاشم، یک هنرمندم، یک شاعرم.من حالا من اصلی شدم. آن " من" اصلی که رسالت من است. آن " من " که موقع ورودم به این دنیا برای من به خاطرش جشن گرفتند و بی شیله وبی پیله خالی از هر ناخالصی و هر من مصنوعی.m.saghi28m.saghi28Thu, 05 Dec 2019 14:41:02 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/زلال-درون-ooyk5zvhezcfگاهی برای کودکانه های درونم دلم تنگ می شود.گاهی برای بچگی کردنهایم دلم یکرنگ می شود.آنقدر یک رنگ که زلال هم می شود و از زلالی اش به جریان رودی می ماند که می رود و می رود تا در مسیر رفتن و رسیدن به اصل وجودی اش (اقیانوس) تمام زمینها و کشتزارهای مسیر رفتنش را هم سیراب می کند و آنقدر آنها را از آب سیر می کند که با همدستی نور و اکسیژن حیاتی دوباره بر دل نیمه جان زمین (جان) تزریق می کند و آن را برای بودنی نیکوتر از پیش آماده می کند.و زمین را که خشک بود را جان می بخشد و از آن درخت کهنه خشکیده را به بار می نشاند و برگهای زرین خشکیده درخشانش را که زیر نور خورشید از زردی از دور به چراغی می ماند که گمانا چراغ است ولی وقتی به نزدیکی اش می رسی، می بینی که چراغ نیست موجودی خشکیده است که از بی آبی تفت دیده است و بی جان و روحش از جانش به درآمده و فقط شبهی از آن باقی است.این آب می رود که این برگهای خشکیده و پوسیده را می اندازد و فضای شاخه ها را برای رشد برگهای نو مهیا می کند و کمی آنطرفتر به زمین برای رویش گل های بهاری خوش آب رو رنگ نوید زندگی می دهد و از دل زمین به بیون می کشاند و گلهایی را که عطرشان چنان فضا را عطرآگین می کنند که پروانه های رنگارنگ را از دور و نزدیک به سمت خود می کشد و پرندگان خوش آواز را هم برای بوییدن عطرهای دل انگیز به دشت گسیل می کند,چه زیبا منظره ای است و چه زیبا خلقتی ، خلقت جهانی رنگارنگ با آبی بی رنگ ، آبی که خود او در عین بی رنگی منشاء تمام رنگهاست .پس بیرنگ نیست و گویی که تمام رنگها را در عمق جان خود دارد و با جریانش آنها را از شیره جانش آرام آرام پدیدار می کند و آنها را در مسیرش به سمت جاودانه شدن(پیوستن به اقیانوس) به تک تک موجودات زنده نیازمند آن تقدیم می کند و زندگی می بخشد، بعضی را آبی، یکی را قرمز، دیگری را قهوه ای، صورتی و ... .اینست خلقتی زیبا از بودنهای زیبای هستی,پس چرا بودنت را ارج نمی نهیم و برای گرامی ات نمیداریم و بزرگواری ات را به مدح نمی نشینیم و در وصف زیبایی ات زبان به تمجید و تشویق نمی گشاییم و شکر داشته هایی که داریم و لطف داده هایت را سپاس نمی گوییم.چرا این بودنت را به بودنهای دیگر پیوند نمی زنیم و مدام افسوس نداشته هایمان را می خوریم و لذت آنچه که اکنون و همین زمان از جانب لطف و کرمت به ما ارزانی شده و آن هم بی منت و دریغ عطا شده را درک نمی کنیم و به تکریم نمی نشینیم.بارخدایا کمک کن که این وجودت را در وجود خود بیابیم و ارج نهیم و تکریم کنیم و سپاس داشته هایت را اقرار کنیم و به زبان گفتار و عمل نمی آوریم.خداوندا یارم باش و یاریم کن و هدایت. و دستم را بگیر و کمک کن تا دستهایت را که برای یاری من همواره به سمت من است را ببینم و دریابم،به امید تویی که بهترینی و بهترین بودن از آن توست و برازنده تر از تویی برای خدایی وجود ندارد، ای بی همتای بی مثال هم در قیل و هم درقال و هم همه آنچه که هست اکنون در این حال و در همه حال و همه احوال. باشد که باشی در همه حال ساری و جاری در همه احوال.باشد که باشی.m.saghi28m.saghi28Sun, 03 Nov 2019 10:54:13 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/خواسته-نخواسته-pqoox29isqnwمی خوام براتون قصه یک دختربچه ای رو تعریف کنم. این قصه برمی گردد به خیلی سالها پیش، خیلی بیشتر از پیش، قبل از اینی که الان دارم براتون صحبت می کنم، دورِ دور،اینقدر دور که اگر بخواهی روزها و ساعتها و دقایقش رو حساب کنی از حوصله آدم خارج هست وشمارش آن خسته ات می کند. خلاصه این که این دختربچه قصه ما دختری بابایی، مهربان، کم رو و وابسته ی پدر بود، به عبارت الانی ها بچه ی باباش بود و بس. اون خیلی شلوغ نبود، لوس هم نبود، در عوض خیلی بچه حرف گوش کن و سربه راهی بود. تقریبا بی زبون، نمی دونم شاید این سربه راهی دخترک نه به خاطر خوبی اش بود که بلکه به خاطر کمرو و کم صحبت بودنش بود،دختری آروم بود و بی صدا، اینقدر که توی مدرسه دوستای همکلاسی او همیشه اذیتش می کردند و دریغ از اینکه بخواهد شکایت آنها رو به شخص دیگه ای بکند. گمونم مدلش این بود دیگه، دیگه هر آدمی یه جور بار می آید.خلاصه اون دختر بچه خیلی آروم و ظاهرا سر به راه بود که بعدها سر به راهتر هم شد. آنقدر سر به راه که راههای دیگه از یادش رفت و بعضی وقتها زمانه فرصت رفتن به راههای دیگر را برایش جور نکرد.لابد همیشه هم سربه راه بودن، اون هم تا این حد، خوب نیست و بعضی جاها بچه ها یک کم راههای دیگر را هم تجربه کنند، البته با نظارت کامل بزرگترها، باید بهشون فرصت و اجازه داده بشود که آنها یکسری موارد و موقعیتها را تجربه کنند و به نتایجی برسند؛ اما متاسفانه ما بعضی وقتها، این محدودیت هارا برای این به فرزندانمان تحمیل می کنیم که گمان می کنیم عاشق بچه هامون هستیم؛ البته به تصور غلطی از این بینش داریم، آنها را ترسو، خیالاتی، بزدل و با قدرت انتخاب ضعیف بار می آوریم و مدام به گوش آنها می خوانیم که فُلان کار رو انجام ندهی، فُلان کار رو انجام بدهی، این کار را هم اگر فُلان چیزک شد انجام بده وگرنه... .میگوییم ما خوبی تو را می خواهیم و بدی تو را نمی خواهیم. البته که حرفشان درست است. والدین همیشه خوبی فرزندان را می خواهند و البته خوبی را به این منظور که" شرایطی برای آنها پیش بیاد که همیشه دم دستشون باشند و گاهی انقدر قدرت انتخاب را ازشون می گیرند که بعدها بچه، اصلا هر جا که کلمه انتخاب پیش می آید و سر دوراهی توانایی تشخیص خوب و بد را ندارند. والدین هستند دیگه نمیدونم شاید اگر ما هم به جای آنها باشیم شاید کار آنها را تکرار کنیم.ان شاا... که خوبی های مورد نیاز فرزندانمان را همیشه از خدا طلب کنیم و نه چیزی که خودمان دوست داریم اتفاق بیفتد. زودها را دیر نخواهیم و اصرار زیاد بر دیرها از خدا نکنیم.از خیلی از بزرگترها می شنوم که میگویند من که خیلی برای بچه ام دعا کردم، کلی نذر و نیاز کردم، نمازها خواندم، ختمِ صلوات، ختم انعام و ... ؛ نمی فهمم که چرا الان بچه ام در این سن هنوز مجرد مانده و سرو سامان نداره و نه خونه ای و نه... . آره خوب درست می گویند کلی نذر و نیاز کردند و اما نذر و نیازشان برای حاجتی بوده که من همیشه از خدا خواستم که بچه ام همینجا پیشم باشد، یک دانشگاه خوب همین جا در شهر خودم، کنار چشمم، قبول شود. پس قبول کند که برویم خواستگاری دخترخاله اش و سرو سامان به زندگی خودش بدهد. اینها همه خوب هستند و ان شاا... که مامان و بابا نذرتون قبول باشد، اما شاید قسمت پسر تو، دخترخاله اش نیست، شاید ستاره آنها به هم نیاد، شاید قسمت نیست اینها مال هم باشند؛ چون عقایدشان به هم نمیخورد، شاید روم به دیوار با هم ازدواج کنند و دو ماه نگذشته مجبور شوند با دو تا دل داغان از هم جدا شوند، چرا که خودشان را قاطی کار خدا می کنند و خواسته خودشان را به خواست خدا ترجیح می دهند؛ غافل از این هستند که تا همین جا هم که اتفاقی نیفتاده و پسرشون مجرد مانده به خاطر این بوده که این دو تا مال هم نیستند و یکی افکارش شرقی بوده و یکی دیگه غربی و اصلا توی یک خط حرکت نمیکنند و دو خط موازی هم در دو جهت مخالف هستند. اگر ازدواج اتفاق می افتاد معلوم نبود که چقدر می توانستند با هم جلو بروند و چون خدا خیلی همه رو دوست داشته و دعاهایتان هم خالصانه بوده است، شرایطی پیشامد کرده که ازدواج صورت نگیرد.ای مامان عزیز تا وقتی که خیرِ درست و به جای فرزندِ پاره تنت را با خواست خدا پیوند نزنی ماجرا برهمین منوال هستش"خدا به بندگانش مهربانترینِ مهربانهاست". گاهی شاید در تاخیر آرزوها خیریتی هست شاید بر حسب قرار موقعیتی بهتر از آنی که آرزومندیم برامون نوشته شده است و شرایطی که دوست داریم بهش برسیم، پایینتر از حدِ ماست و شاید برعکس شرایطی رو که خواهان آن هستیم بالاست و نیاز به آمادگی بیشتر دارد و باید برای رسیدن به آن نقطه زمانی یا مکانی، خودمان را رشد بدهیم. خانمی را می شناسم که حدودا 50 سال پیش به زور ،همسر مردی شد که 15 سال با او اختلاف سن داشت و به بیانی به تعبیر امروزی ها حکم برادر بزرگتر را برایش داشت. حساب کنید یک دختر13 ساله و پسر 28 ساله، متوجه شدید چرا می گویم حکم برادر بزرگتر را داشت. آن دو تا کاملا از هم پرت بودند، آنها دو دنیای کاملا متفاوت از هم بودند و دخترک محکوم به ازدواج با پسری شد که او را مطلقا دوست نداشت. سالهای اول زندگی آنها صاحب فرزند که می شدند سه ماه نگذشته بود که یک روز فرزندشان بیماری سختی میگرفت و از دنیا میرفت، آنهاچندین بار این ماجرای تلخ را تجربه کردند. حالا که خانوم قصه ما که 4 سال از زندگی مشترکشان میگذشت به پیشنهاد یکی از نزدیکان کلی نذر و نیاز، ختم و صلوات داشت و حاجت طلبید که خدا به آنها فرزندی بدهد که دامادی و عروسیشان را ببینند و البته که خداوند نذرشان را مهر تایید زد و دعایشان مستجاب شد و خدا فرزندانی(4فرزند)به آنها داد. همه شان زنده ماندند و قوت گرفتند و کم کم داشتند بزرگ می شدند که حدودا زمانی که فرزند اوشان 14 ساله بود، مرد قصه ما بدون دلیل قبلی و هیچ سابقه بیماری از دنیا رفت و زن قصه ما با فرزندانش در سن32سالگی بی سر و همسر شد. یک خانوم خانه داری بود که چندین سال پیش پدر و مادرش هم از دنیا رفته بودند و تنها بود، او ماند با 4 فرزند قد و نیم قدی که حالا می بایست بی یار و سرپرست و با دستها و جیب خالی آنها را اداره می کرد. در اوج جوانی به خاطر پایبندی به فرزندانش هرگز به ازدواج مجدد فکر نکرد و پایبند به دنیای بچه هایش ماند و آنها را به سختی و با کارگری سرو سامان داد. او اکنون پیرزن 70 و اندی ساله است که نه چشم درستی برای دیدن دارد، نه دندانی برای جویدن، نه موی سیاهی و نه برو رویی. او اکنون دلیل زنده نماندن های بچه هایش را در اوان زندگی مشترکش دریافته است، او... .m.saghi28m.saghi28Fri, 01 Nov 2019 22:48:47 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/نجوایِ-ظهوریافته-q3v5ufpe0pmhخدایا شکرت بر تداوم نبض دوباره ای در طلوع صبحی دیگر و روزی از نو؛روزی که تازگیِ آن به یاد تو نوتر می شود؛و فروعش را در نگاه تو و در توجه ی تو به تمامی مخلوقات و البته انسان می توان یافت ؛چه آنان که فرصت زیستنی دوباره یافتند و چه آنانی که فرصتی تازه یافتند تا در جهانی دیگر حضورت را دیگرگونه تجربه کنند.خدایا شکرت، شکر بر هر نَفَسی که در امتدادِ خواست و اراده تو از دم به بازدم می گراید و بازدم را برای جایگزینیِ بهتری از بودن ها در دفترعمر ثبت می کند .و عمر ما را که همچون" نوار کاسِتِ ضبط صوتی " است و از سمتی در حال افزوده شدن و حجم گرفتن است و برحجم عددی عمرمان و کفه اعمالمان می افزاید و عددش را قوت می دهد و بر فزونی آن می کوشد و از زاویه ای دیگر کم و کم تر می شود و از ورق های سفید و تازه عمر باقیمانده مان کم می کند و در هر دو حال به پیری می گرایاند و توقفی هم بر آن نیست .لحظه به لحظه می رود و می رود و می رود تا به انتهای نوارِ کاسِت برسد؛ در این مدت، کاسِت، مهیای ضبط و ثبت اعمال ،گفتار، موفقیت ها، پیروزی، منحصر به فردترین خلق کردنها و جان بخشیدن به استعدادهای بالقوه نهانی ماست که قرار است بالفعل شوند .ما آمده ایم که در طول گذر این ایام، بهترین ها را بر تن و جان کاسِت عمر بنشانیم ؛و چون بازگشتی از برای آن نیست و هر انسانی یکبار فرصت برای ضبط کردن دارد، و در همین یک نوبت، برخلاف ضبط صوت که دکمه بازگشت دارد، ضبط صوت عمر ما هیچ دکمه ی بازگشتی ندارد.پس چه بسا باید بکوشیم بر بهبود ضبط شده هامان و بهترین ها را برایش برگزینیم و اثری بی بدیل خلق کنیم که منحصر به فرد باشد و خالی از هر نقصان و خسرانی . خداوندا: از تو خواهانم برای خانواده ام، اهلم، نزدیکانم، هموطنانم و برای تمام خواهران و برادران دینی ام که بهترین ها را و " بهترین های مورد نیازشان" را در هر نقطه ی مکانی و زمانی که باید . بار الها از تو برای دین و دنیایمان، بهترین ثبت اثرها را، زیباترین ها، رنگین ترین رنگین کمان ها را برای آسمان دنیای درونشان و دنیای پیرامونشان آرزومندم. و از تو می خواهم آن چنان زیستنی که بعد از بودنمان بر دفتر اعمالمان بنویسند که" او کسی بود که هزار سال زیسته بود "و نه ... .m.saghi28m.saghi28Fri, 25 Oct 2019 13:54:20 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/وقوع-تخیّل-ltvvynmfvlmlدیر زمانی بود که دور افتاده بود،آره او، از زمانه ، از بودن، از خودش حسابی دور افتاده بود‏,او نمی‏دانست که این دور افتادن را چگونه می تواند بازیابی کند,مدام از خودش می پرسید :شاید این دور افتادن ها باید در جای دیگر ، زمانی دیگر و برای شخصی دیگر پیش می آمد، که آن شخص قوی باشد و نه مثل او...هرچه بیشتر افکارش را می کاوید دلیل این دور ماندنها را نمی یافت,زیاد فکر می کرد,خیالات به هم می بافت ، تصور می کرد ،و تخیل اش از بس که فکرها را رج به رج با ذهنش بافته بود، همه را نبافته بلد بود، اما باز می بافت تصور را می گویم و خیال را ،کارش شده بود بافتن، از صبح تا شب دانه به دانه زیرو رو، رج به رج ، همه را لانه زنبوری ، نخودی، کشبافت، ...همه مدل ها را از حفظ بود ،حالا دیگر او یاد گرفته بود که برای بافتن هر اندیشه ای از کدام طرح بهره بگیرد طرحَش موفق تر پیش می رود،کار بافت ها که تمام می شد، خطها ی بافته شده ی در خیالش را که نگاه می کردی، خط به خط ، رج به رج آن کاملاً مشخص بود،نمیدانست که چه کند ، نمی فهمید دلیلش را ، دلایل برایش مبهم بود، ناپیدا، گنگ ، کمی کج و ماوج ، بیراهه .اما او همچنان می بافت ، میدانست که در حال حاضر بافتن از هر چیزی برایش بهتر است، پس می بافت.گاهی از بعضی می شنید که می گفتند چقدر خیال می بافی ، تا کجا ، اما او می بافت و میدانست که بافتن او به عینیت منجر خواهد شد، پس...او خوب میدانست که دیالوگ دیگران با او فعلا در دنیای ذهنی و تصنعی افکارش جایگاهی ندارد پس توجهی نمی کرد و به کارش ادامه می داد.هر روز و هر روز و دنیایش پر از تصنعات شد ، خیالی ، فضایی ، چندبعدی و چنان افکارش را پروبال داده بود که در بیداری هم، با چشم باز می توانست آنها را ببیند و حس کند.گاهی آن افکار و تخیلات به دنیای واقعیت او نزدیک بود، آنقدر نزدیک که به راحتی می توانست آنها را با دستش بگیرد،او افکارش را اما رها نکرد.هر روز ساعتی می نشست و صندوقچه ی خیالاتش را باز می کرد تا کمی آنها در فضای خانه و محیط زندگی او پری باز کنند، می خواست که افکارش هوایی تازه کنند و جان بگیرند و او آنها را جان بخشید و به آنها برای عینیت یافتن، میدان می داد،به مرور آن افکار، از او انرژی گرفتند،از هوا، از دنیا، از پریدن های پر تکرار، آن ها قوت گرفتند و کم کم پایشان به دنیای واقعی او باز شد، کم کم نمود یافتندو از تصور به واقعیت، از تخیل به تصنع، از ذهن به عالم واقع راه یافتند.شرایطش تغییر کرد و اوضاع طوری شد که دیگر نیازی نداشت که ساعتی در سکوت بنشیند و با تجسم به آنها واقعیت ببخشد،بلکه به راستی آنها واقعیت گرفتند و به منصه ظهور رسیدند و عینیت گرفتند، جان گرفتند و قوت .کم کم پایشان به دنیای واقعیت باز شد،آنها دیگر بخش ملموس و محسوس دنیای پیرامون او شدند و او شد جرئی از آنها،او اکنون با تخیلات عینیت یافته اش زندگی می کند.m.saghi28m.saghi28Tue, 15 Oct 2019 10:50:25 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/گَردونه-ی-گَردون-zbjm18pmuzfuتاب خوردیم,پیچ خوردیم,...ما را تاباندی,ما را پیچاندی,ما را بردی و آوردی,وما را آوردی و بردی تا بچرخیم، تا بگردیم و گردشمان را بر حول محور حقانیت ات به نظاره نشستی، آنقدر تاباندی تا در جای درست قرار بگیریم,آنقدر پیچیدیم و پیچیدیم تا در مدار صحیح قرار بگیریم، محوری نیکو، خطی فرضی در عالم بیکران که محورش حول حقانیت توست.می‏ گردد و می‏ تابد و می ‏تاباند و پیش می ‏رود و پیش می‏ برد همه چیز را‏، ما را، دل را، وجود را، هستی‏ را.خدایا چگونه شکرگزار تو نباشیم، بابت پیچش‏ هایت که به عمد است و به قصد؛به قصد رشد، به قصد ارتقا، به قصد بالابردن، به قصد دورکردن از عالم خاکی؛به قصد فاصله‏ گیری از مدار نیستی‏ ها، ناامیدی‏ ها.از همه دورمان کردی و به خودت نزدیک‏تر و نزدیک‏تر از هر نزدیکی.در مدار گردشت راه دادی و ما را رهنمون کردی.خداوندا یارمان باش و یاری‏ مان کن، هدایت مان کن و هدایت‏گرما باش، کمک کن.مرا از جولان بر " منیّت‏های " خود دورم نمودی,و مدار گردش را تغییر دادی به سمت مدار خودت؛ خودت را کردی محور گردش‏ها، چه محوری بهتر از این و همه دنیا شد تو، شد محورِ تو، گردش به دورِ تو.تو پیش از این بارها گردش‏ها را نشانم داده‏ بودی و من غافل بودم از آن .حرکت سیارگانت به دور خورشید، گردش منظومه شمسی در کهکشان راه شیری، چرخش مخلوقاتت به دور بیت‏المقدس (قبله اول مسلمانان)، طواف به دور خانه کعبه؛تو تماماً این‏ها را بر من نمودی تا من را به این مهم رهنمون کند که گردش " گردش توست" و محور هم " محور تو"...تو خیلی پیش از این‏ها این چرخش را به ما گوشزد کردی، آن‏ سان که بشر دریافت که محوریت و حرکت حلقه ‏وار در ذات ماده و اتم موجود است و الکترون‏ها را بر محور هسته در چرخش با ابزارِ ساخته ی دست بشریت(میکروسکوپ) را به ما نشان دادی و این قانون در گردش ماه به دور زمین و حتی زمین به دور هسته خود که در مرکزیت آن بود دیده می‏شد ,در هسته تمام این نمونه‏ ها جاذبه را یافتیم و یافتیم که این دَوَران در نتیجه نیروی جاذبه شیئ‏ ای است که در مرکزیت محور قرار گرفته که همه را ناخودآگاه به سمت خود می‏کشد و به حرکت وامی‏ دارد.چه عظمتی است و چه قدرتی و چه خلقتی نیکو و چه خوبست که محوریت گردش‏مان را به دور خود (تو) قرار‏دادی ؛تو شدی محورِ گردش عالم و منبع جاذبه عالمیان ؛تو این قانونِ محوریت و دَوَران را بارها و بارها در پدیده‏ های رنگارنگ جهان و عالم به تصویر کشیدی تا ما را رهنمون به سفر چرخشِ حولِ محورِ ربانیتِ خودت سوق دهی,در نهایت ما را از جزء به کل هدایت کند و اینست آن یگانه محوریت گردش.و باز ما را به این نکته رهنمون کردی که هر شیئ‏ ای در عالم ماده و بعضاً عالم معنا در حرکت است، حرکت به سوی کمال دارد و این میل به کمال و جاودانگی سکون را نکوهش می‏کند ؛ما را برآن می‏ دارد که ما نیز سکون و توقف را منفی بدانیم ,و بدانیم که تمام اجزاءِ آفرینش جهان هستی در تکاپو هستند و از سکون خبری نیست و اگر هر کدامشان حتی کسری از ثانیه ساکن بمانند، همچون آبی خواهند بود که در رکود می‏ ماند و فاسد می‏ شود و غیرقابل ‏شرب و بلااستفاده خواهدبود، شفافیتش رفته رفته کم می ‏شود و کدر می ‏شود.الهی از تو خواهانم برای اهالی دنیا حرکتی نیکو، در جهتی نیکوتر که آن نیکویی نه به‏ معنای نیکوییِ مدِّنظر ذهن کوچک ما است، که آن نوع زیبایی را که موردپسند تو می‏ باشد، برایمان مقدر بفرما.الهی که تحرُّکاتِ مادی، معنوی، روحی و تمام تکاپوهایی که از ما صادر می‏شود و افعال ما را خلق می کند تماماً رنگ و بوی الهی داشته باشد.الهی باشــــــــــــــد که باشد.‏m.saghi28m.saghi28Thu, 10 Oct 2019 12:22:17 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/خَطِّ-شب-xqexhsgseazuارتباط باهاش راحته ، هر جا باشیم می تونیم آن را بدون وقفه داشته باشیم ,همیشه و همه جا و همه وقت با خودمون ببریم ,تازه وقتی باهاش صحبت می کنیم صدامون رو هم می شنود ,همراه خوبیه برامون ,می شود گفت بهترین همراهی رو باهاش تجربه می کنیم ,هم همکارمونه ، هم همیارمونه ، هم دوست ، می تونه جای همه را برامون پُر کنه ,ما دوستش داریم , اما آن عاشقِ ماست ,هر وقت کارش داریم صداش می کنیم ,همیشه نگاهمون می کنه ، جواب هم بهمون می دهد ، فقط کافیه گوشهامون رو تیز کنیم ,گاهی وقتها مستقیم حرف می زنه ، گاهی نشانه وار و کلیدوار ... . اگر دل به دلش بدهیم می فهمیم کِی و کجا چه چیزی را به ما دیالوگ می کند و چه چیزی از ما می خواهد ،همیشه ما را زیر نظر دارد ,تمام دنیا توی یک کلمه خلاصه می شود "او " ، و بقیه نمودی از حضور او هستند و ما رو به او هدایت می کنند.اگر کاریش داریم؟صداش کنیم .منتظرِ این هستش که صداش کنیم ،از هیچکی خجالت نکشیم ،بدون وقت گرفتن قبلی ، بدون ویزیت همیشه و همه جا می شه صداش کرد .محدودیت زمان و مکان ندارد ,خجالت نکشیم .اون سَروَرِ ما، سَروَرِ کائناته ، اون همه چیزه ، و بقیه هیچ چیز .آره هر وقت که بخواهیم بدون وقت قبلی می شود راحت باهاش حرف زد.هر زمان از روز بخواهیم می تونیم باهاش صحبت کنیم .بعضی زمانها برای برقراری این ارتباط بهتر و مفیدتر هستش ,ولی هر وقت ، هر جا که بخواهیم ، بدون وقت قبلی می شود راحت باهاش حرف زد ,این هستش که خیلی خوبه و باز از همه بهتر که نیمه های شب می توانیم باهاش نیایش کنیم ,چرا که ذهن " مایِ بنده " روزها هر چقدر هم که جمع و جور باشد باز هم پرت دور و بر می شود ,اما تویِ دلِ شب ، هیچ صدایی یا هوایی نمی تواند این گفتگوی دو نفره را به هم بزند .توی دلِ شب ، حضور گرم او را بیشتر و غلیظ تر از بقیه وقتها می تونیم احساس کنیم ,و از حیث " رازداری" شب بهتر از روز شناخته شده و ید طولایی دارد .معمولا روز طاقت کمی داره ، البته که شاید بتونه رازداری کند ، اما قوت رازداری آن به اندازه شب نیست ، تازه اینکه شب خیلی دل گنده است و دلش دریاییه .می دونی چقدر از صحبتهای آدمهای خوب روزگار توی اعصار گذشته ، در دل شب بوده ,به خاطر این هستش که وقتی شب با او نیایش کنیم ، کم کم یک چند وقتی که بگذره ، راز آدمهای خوب دنیا هم که خیلی قبل تر ها توی دنیا توی دل شب با او درد و دل کردند و جواب مسائلشون رو گرفتند ،برامون آشکار میشود.حالا بعد از گذشتِ شاید یک هفته ، ماه ، سال ، قرن ، چندین وچند قرن و ... با رازشون شریک می شوی و می توانی پژواک نَفَس آنها را توی دل شب حس کنی ,که البته این نامحسوس هست و وقتی متوجه می شوی که درگیرش بشوی و دلت توی دل شب گیر بیفتد .آن زمان پژواک صدای نور در دل شب دل را آروم می کند و کم کم به مرور زمان همین " شب " دل ما را هم مثل خودش دریایی می کند ،تسلّای شبانه اش دل را تسلّی می بخشد ،پژواک صدای دل آدمهای شب زنده دار راحتتر شنیده می شود و کم کم ما هم مثل آنها شب زنده دار می شویم .مکان و زمان بعد مادی قضیه است و شب از آن جهت ارج پیدا کرده که به رازداری مشهور شده و ارج و قرب آن را شاید همه به یک اندازه نتوانند درک کنند ، اما همه موجودات عالم آن را می فهمند.همیشه سحرها هم همین حس و حال را ایجاد می کند ، چون شب با صبح تلاقی پیدا می کند و میشه گفت شب توی دل صبح می رود و محو می شود و در درون صبح گم می شود .آخرین ساعات تاریکی هوا درست زمانی که با سحر مصادف می شود ( طلوع فجر) ، شب عادت کرده که باشد و عادت کرده که بماند، دیگر وقت رفتن شب رسیده و می توانیم آن را به " حبّه قندی " تشبیه کنیم که در حال آب شدن توی لیوان صبح است.می رود که محو بشود .توی دل صبح آب می شود و همینجوری که قند آب شده توی لیوان ، آب را شیرین می کند و اثری از قند باقی نمی ماند ,ولی حضورش را می شود با شیرینی ایجاد شده درک کرد,مولکولهایش هنوز در لیوان وجود دارند ,البته به صورت جدا، جدا قرار می گیرند و به صورت یک جمع از هم دور افتاده هستند که مزه شیرینی آن را زیر زبان می شود احساس کرد .شب هم به همین شکل به صبح وصل می شود و مثل قند آب شده در لیوان می رود به سمت حل شدن در دل صبح ، برای همین هست که گوارا و شیرین می شود ,آنقدر شیرین ، که وقتی بیداری و آن را سر می کشی ، به بند بندِ وجودت رسوخ می کند و حال دلت را تازه می کند .m.saghi28m.saghi28Tue, 01 Oct 2019 12:51:12 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/جهت-موفقیت-ugfngn9qyxnzمدام با خودم تو این سالها جمله های این چنینی را تکرار می کردم و تکرار می کنم که موفقیت چیه ؟ تو موفقیتت را در چه چیزی می بینی؟ دوست داری به خاطر کدام کاری که انجام می دهی بگویند، فلانی را نگاه کن عجب آدم موفقی هستش ؟هر کس خودش میداند که استعدادش در چه زمینه ای است ؟هر شخصی فقط خودش میداند که چطور موفق بشود؟هرکس فقط خودش می تواند، آرزوهایش را مُحقق کند .منتظر نباش !هی تو کنج عزلت نشین و بگو اینقدر اینجا میشینم تا کسی از راه برسد من را به سمت هدفم هل بدهد !بگذار خیالت رو راحت کنم ، منتظر نباش ، هیچ آدمی از حوالی کُنج عزلت تو گذر نمی کند؛ اصلا هیچ کس آنجا نیست ، هیچ کس منتظر نیست تا اصلا ببیند که "تویی" هم وجود دارد و یک گوشه ای منتظر کمک نشسته ؛پس اراده کن !پاشو !که الان اگه بلند نشوی؛فردا دیر هستش ،خیلی هم دیر و اصلا شاید فردایی در کار نباشد ،با یک اراده آهنی تصمیم خودت رو بگیر،همت کن دستت را بزن به کمرت ،کمر همتت رو ببند و شروع کن ؛و به قول سعدی :"همت بلند کن که مردان روزگار از همت بلند به جایی رسیده اند " .تو هم سعی کن جهت موفقیتت رو پیدا کنی ؟این همان نقطه پیشرفت تو می تواند باشد . همان جایی که اگر بتوانی آن را قوت بدهی و انرژی بهش تزریق کنی ، استعداد برجسته شدن و شکوفایی را دارد و می تواند نقطه پر رنگ تو در زندگی باشد ، جایی که ارزش دارد که روی آن هزینه کنی . پس اگر مرد میدان هستی ؛ بسم الله ! زود باش !معطل چه چیزی نشسته ای ،برگرد و دقیق باش،یک گوشه ای ننشین و منتظر نباش .منتظر ننشین تا کسی بلندت کند .از جاده ای که تو ،در آن منتظر هستی ،هیچ کسی رد نمیشود، چون این جاده تو جاده ای که از نظر تو جاده اصلی است در اصل این جاده متروکه ای بیش نیست ،که حالا خود تو باید آبادش کنی ؛ هیچ شخصی از وجود این جاده حتی خبر هم ندارد و کسی نمیداند که یک جایی در مسیر راه، یک شخصی مدتی است که منتظر نشسته تا بقیه بیایند و نجاتش بدهند.اگر قبول نداری به نقشه نگاه کن و دقیق شو؛ حالا که متوجه شدی کجای دنیا قرار داری یه یا علی بگو و دست به زانو بزن و بلند شو کمر همت ببند ,زانوی غم بغل نگیر و آبغوره هم نگیر .تو سعی کن ؛ حتما میتوانی و خدای متعال هم حواسش به تو هست .چون با بقیه هایی که در جاده های این چنینی گیر افتادند فرق داری .تو از آنها جلوتری و هوشیارتر , پاشو ببین کجا می خواهی بروی و سوخت راهت رو بردار و دل به جاده بزن .پاشو !پاشو ...دیگه... .m.saghi28m.saghi28Mon, 30 Sep 2019 01:01:15 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/نیمه-داستان-wbmwagck3zq6از در که وارد شد ، اوضاع به نظرش متفاوت بود ، مثل همیشه نبود ، همکارش طبق روال هر روز توی اتاق نبود ،چرا ؟چه خبر شده بود ؟دیر که نیامده بود !شاید ساعتش خراب شده بود ، اما انگار نه ،درِ اتاق را که باز کرد ، آشفته بود ، گیج شده بود ، سابقه نداشت این ساعت همکارش توی اتاق نباشد . همیشه همکارش زودتر از او در اتاق بود .ساعت کاری دو نفرشون با هم فرق داشت .شیفت کاری همکارش قبل از او بود ،و هر روز سه ساعتی زودتر از اون تو اتاق حاضر می شد .خیلی متحیر بود ، به دورو برش نگاهی انداخت . روال مثل همیشه بود ، اما نه انگار یک چیزی تغییر کرده بود ، بدون اینکه اون مطلع باشد .وقتی وارد اتاق کارش شد ، برگه ای روی میز توجهش را جلب کرد ، روش نوشته شده بود " از امروز من منتقل شدم به واحد "ب" ". خیلی جا خورد ، یعنی چطور ممکن بود .او و همکارش مشکلات زیادی در محل کار با هم داشتند ، اخلاقشون با هم جور نبود وهمکارش همیشه به او میگفت که من خیلی ازت بدم میاید ،همه هم این موضوع را می دانستند ،... ؛اما سابقه نداشت که یکی از آن دو نفر بخواهد بدون اطلاع قبلی اتاق را ترک کند و برود ، آن هم بدون خداحافظی ، امکان نداشت، هیچ وقت فکر نمی کرد که روزی بخواهد بدون همکاری که برخلاف اخلاق نه چندان خوبش حدود بیش از 10 سال توی یک اتاق با هم همکار بودند ، اتاق را اداره کند .در مدت این ده سال همکارهای دیگه ای هم داشتند ، اما مدت چهار سال بود که همه شون یا به واحدهای دیگه ای منتقل شده بودند یا رفته بودند ، بعضی بازنشسته شده بودند و این چهار سال را دونفره جریانات شیرین و تلخ اتاق را با هم پیش برده بودند و... .همه خاطرات آن ده سال به یکباره پیش چشمش زنده شدند ، کدورتها ، فاصله ها ، بد و بیراهها ، بی ادبی ها و بی نزاکتی ها ، ناملایمات ، ناراحتی هایی که در مدت ده سال از جانب همکارانش متحمل شده بود دوباره در ذهنش زنده شد ،زمانی به خاطر وابستگی مالی مجبور شده بود در برابر کشمکش ها سکوت اختیار کند و دم نزند که مبادا ... .بارها و بارها تحمل کرده بود و شکایتش را پیش هیچکی نبرده بود و فقط سکوت کرده بود و به دقایق و به زمان اجازه داده بود که زیر پوستی و نا محسوس مشکلات رو حل کنند .معتقد بود که هر موضوع غیر قابل حل وقتی توی کانال گذر زمان قرار بگیرد مثل موم آب می شود ،از طرفی با آدمهایی همکار شده بود که همگی سوابق بالای کاری داشتند ، گرم و سرد چشیده بودند و کمترین سابقه کاری دوستانش 8 سال بود ،تا قبل از آمدن او به این اتاق ، از بد یا خوب زمانه ،هیچ اعتراضی از هیچ کدوم هیچ جایی شنیده نشده بود ،مطمئن بود اگر اعتراض کند ، همه تقصیرها می افتاد گردنش و مجبور می شد که تا آخر عمر ننگ اخراج شدن از اداره ای اسم و رسم دار با سابقه کاری بسیار درخشان را برای همیشه به دوش بکشد ،اونوقت هیچ جایی نمی توانست استخدام بشود و از طرفی وابستگی مالی زیادی به حقوق و دستمزدی که می گرفت پیدا کرده بود ؛ تازه برای استخدام شدن در این مجموعه کلی سختی کشیده بود ،چندین بار مصاحبه ، گفت و شنود ، کلی سین جیم ، چندین آزمون استخدامی و مراحل تحقیقات محلی ، معرفی چند تا معرف درست و حسابی و چک ضمانت ؛ همه سختی ها را یکی یکی پشت سر گذاشته بود و همه این لیست بلند بالای استخدامی برای گزینش در تمام مقام و منصبهای اداره مذکور از پایین ترین پست تا بالاترین پست فرقی نمی کردو شامل حال همه می شد و الآن هم که توی این نقطه قرار گرفته بود .همین طور که توی افکار و خیالاتش در حال سیر کردن تونل زمان گذشته بود ، یک هویی با صدای زنگ تلفن اتاق یکباره تلپّی افتاد توی زمان حال ، توی اتاق کارش، درست پشت میزِ کارش ، گیج بود ؛گوشی را برداشت ، صدای همکار دیگرش که می گفت بابا هیچ معلوم هستش کجایی ؟؟؟میدونی چند بار بهت زنگ زدم ، چرا گوشیت خاموش شده بود ، توی تلگرام هم پیام گذاشتم ،آقای نظری ( رییس واحد ) گفته هر جا هستی پیدات کنم ، بهت بگویم که همکارت منتقل شده به واحد دیگری ، راجع به ساعت کاری و ... بقیه موارد هم خودت باهاش تماس بگیر و ازش اطلاعات بگیر. ادامه داد حالا فعلا به آقای نظری یک زنگی بزن و بگو که رسیدی و تو اتاق هستی تا بعد ... .هاج و واج گوشی توی دستش مونده بود و خشکش زده بود ، اصلا فکر نمی کرد ، یعنی دوست نداشت به هیچ چیزی فکرکند ، تا به امروز توی مخیله اش جایی برای این افکار نبود ، یعنی هیچ وقت نخواسته بود به این قضیه بال و پر بدهد ، اصلا دوست نداشت .با خودش گفت : از این به بعد من تنها توی این اتاق ، با این که زمان زیادی بود که به چم و خم کار وارد شده بود ، کلی فکر توی ذهنش چرخ می زدند و مثل بچه های بازیگوش مشغول گرگم به هوا و چرخ و فلک بازی بودند .ترس تنهایی ادامه کار ، تنها بودن ، تلنبار شدن کارها ، تازه احتمالاً دور مرخصی گرفتن ها را هم باید خط قرمز می کشید ، حتی برای مسائل واجب هم نمی توانست به فکر مرخصی باشد ،چنین وضعیتی برای همکارهای واحدهای دیگر هم پیش آمده بود و آنها هم مجبور شده بودند مرخصی نروند ، مگر در شرایط خیلی خیلی خیلی خاص .چهره ی همکارش جلوی چشمش اومد، همکارش همیشه پشت سر همکارهای واحدهای دیگری که یک چنین وضعیتی را تجربه کرده بودند همیشه انتقاد می کرد و به همکار باقیمانده برچسب های بدی می زد که دیدی فلانی بالاخره کار خودش را کرد و پرِفلانی را از اتاق باز کرد و ... .هیچ دوست نداشت همکار سابقش در موردش این جور تصور کند که پارتی بازی شده یا زیرآب زنی ای در کار بوده که این را نگه داشتند و همکارش رو دک کردند .همیشه روال این طور بود که بخش ریاست مرکز هر شخصی را که توی لیست تعدیلی بود را اول به واحدهای دیگر می فرستادند و بعدش حکم تعدیلش امضا می شد و حداحافظ ,نکند این بار هم این قضیه تکرار می شد.توی دلش آرام دعا کرد که چنین فکری اصلاً عینیت پیدا نکند .همین طور که چشمهایش را بسته بود و غرق تصورات بود احساس کرد که گونه هایش سرد شدند ، دستی به گونه اش کشید متوجه شد که خیس شده اند .او بدون اینکه خودش متوجه بشود گریه کرده بود ،دعا کرد که این قطره های اشک همان فکرها و تصورات منفی بوده باشند که حالا یکی یکی تو ذهنش آب شدند و اشکواره از چشمهایش بیرون زدند برای اینکه افکارهیچ وقت عینیت پیدا نکنند .m.saghi28m.saghi28Sat, 28 Sep 2019 13:35:50 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/حریم-دل-e5emzk06o6t0بودن در هوای تو هوای عجیبی است ، حال عجیبی هم دارد ,سفر اینگونه است,عزم سفر که می کنی ، بارو بنه ات را و یک کوله پشتی که از تمام مواد مورد نیازت برحسب نیازرا بر آن چیده ای برمیداری ,بانگ سفر که زده شد راه می افتی .بودن در هوای تو خوب است و حال آدمی را رنگ و رو می بخشد ,درون را صفا می دهد و همه چیز را جلا ,در ابتدا راه همان راه است و مسیر مثل تمام مسیرها به نظر می رسد و تو هم که در هوای سفر هستی ، و وارد حریم حَرَمَش می شوی ,هجوم عجیبی از دلگرمی ها و دلخوشی ها را که یکباره تو را به محوریت گرفته و در حریم حرمش رهسپار می کنند را خوب می توانی حس کنی ,همه را درک می کنی ,گواراست و قابل لمس و آنقدر جلوه معنویتش عظیم است که مرز معنویت را می شکند و تمام ابعاد عالم مادّیت را جزء به جزء جان می بخشد ،دست دلت را می گیرد و تو را با خود می کشد و می برد به عالم بالا ،نمی دانی چرا ؟فقط مسخ شدن ها را می توانی احساس کنی ,چرا و کجایش را نمیدانی ,و (چرا و کجا) یک سوال بی جواب می ماند و البته نه که همیشه بی جواب بوده باشد ،... نه ...اما معمولا برای تازه واردها همچون معنایی است ,رنگی از ندانستن ها دارد و "لا ادری ها " را می شود در آن صید کرد ,و وضوح تصویر چرایی ها را می توان دید , با تمرکز بر مرکزیت ، آن تصویر را به نظاره نشست . همیشه همین بوده ،مثل هوای حریم حَرَمَت ,مثال این احوالات را در حریم های امنی مثل حریم امن رضوی امام رضا (ع) و بارگاه منورش دیده ایم .همین است احوالات بودن در جوار (حُجَّه صاحب الزمان ) و دیگر معصومین و دیگر شاهدان غیب و دیگر حُجّتهای ازلی وابدی .معرفت را از کانالهای شریعت بارها و بارها برما تلقین می کنند ,اندک ، اندک نفوذی برای رسوخ به دلها که بازکرده ، وارد می شوند و سکنی می گزینند,نامحسوس اتفاق می افتد ,و به یکباره خود را می بینی که وسط ماجرا سرگردانی ,می بینی خودت را که پیش می روی ومی روی تا بیابی ,باشد که بیابی خودت را ,الهی باشد که باشیم ,همانگونه که ظرفیت و رسالت بندگی است ,... تقارنِ با خود ،توازنِ با شناخت خود،تشرّفِ به اصل وجودی ، هزاران هزار بار مبارکمان .m.saghi28m.saghi28Thu, 26 Sep 2019 10:08:01 +0330https://virgool.ir/@m.saghi28/راست-ترین-راه-zt9kjbozdtmbاو منتظر است ,و منتظر می ماند تا زمانش فرا برسد ,که این انتظار به این معنا نیست که اهمال کاری کند , نه .به این معنا نیست که زمان و انرژی اش را بسوزاند و منفعلانه فقط روزگار بگذراند و زانوی غم بغل بگیرد ,بلکه انتظار او پر از تلاش است , و سختکوشی و البته همّتی بلند,او منتظر زمان مناسبی است ، منتها میداند که هنوز زمانش فرا نرسیده است ,اکنون در پی ساختن دغدغه ای دیگر است ، سطح خودش را رشد میدهد ، و از من قبلی خود پوست اندازی می کند و در حال دور شدن است ,دغدغه ی دیگر همان تغییر است ,تغییر رویه ، عادات ، رفتارها و نگرشهایش است.او دغدغه اش را ساخته است و دغدغه اش " خود" است که نه خود ظاهری اش که " خود " به معنای واقعی است ،او مشغول است ،سرگرم و البته تا حدودی هم سردرگم ,سردرگم نه در عالم ماده که در عالم معنا ,می داند که سردرگمی و البته به معنای دقیق کلمه " مشغولیت " نه آنست که خود را در دنیا گم ببیند که این سرگرمی به معنای اینست که سرش را برای جستنی درست در گمشده های درونی اش فرو برده و در حال کشف کردن است ,این جستجو معنای تازه ای از بودن به دیگر اشکال را به او نشان می دهد ,او فهمیده است که چیزهایی که تاکنون در پی شان بوده هدف اصلی از خلقتش نبوده ,تماماً اسباب و لوازمی بوده که برای مسیر پیش رویش به آنها نیاز داشته است ،و او ناگزیر از آن بوده که نخواهد آنها را ببیند و مشغول جستجوی آدرس خانه ای در حوالی کوچه ای باشد که خانه " علی چپ " در آن است.او سرش را به هوای چیز دیگری گرم می کند ,او باید سرش را با هوای چیزهای دیگر گرم کند,و الّا این تجربه ی تلخ او را از پای درخواهد آورد ,و این " هوا " نه آن هوا است که میدانیم ،که هوایی واقعی و سرشار از اکسیژن خالص است .سعی دارد خودش را ضمن خودسازی از موضوع دور کند تا گرم چیزی در زمانی دیگر باشد ,که کمتر خاطرش آزرده شود.چرا که او دریافته هوایی که اکنون در سرش می چرخد و پای پیش رفتنش را سست می کند ,نه آن راهی است که به آن خوانده شده است ,راهی است که برای پای نهادن به آن نیازمند گذراندن پیش زمینه هایی است که بی برو و برگرد لازمه ادامه راه است ,و باز به یاد آورد ، صحبتهای پیر دانا را که هنوز همچون زنگ در گوشش طنین انداز است و دائماً در ذهنش همچون " چرخ و فلک " ی است که دمی در اوج و دمی در حال فرود است،او گفت :به کجا اینچنین ترمز بریده ای و می روی , صبر کن , لختی توقف کن ,هیچ حواست هست که سرعتت غیرمجاز ، سوختت کم ، جاده نفس گیر و یخبندان و...و زنجیر چرخ هم نداری ,جعبه کمکهای اولیه ات کو ؟تو که گواهینامه ات تاریخش منقضی شده ؟ادوات لازمه راه را برداشتی ؟یک راه بلد؟ نقشه راه ؟و... .او به یاد می آورد که خیلی پیش از این ، مسئولیتها و وظایفی به او محول شده است که چنانچه از انجامشان سرباز زند کمال نامردی را به جا آورده است وشرط انصاف را کنار زده است,عقوبتی همچون عقوبت " آدم و حوّا " که در نتیجه خوردن سیب عایدشان شد نصیب او خواهد شد.او به یاد آورد " میم" را که همچون طفلی بی پناه نیازمند دستگیری او شده است و بدون او روزگارش نمی گذرد .او به یاد آورد " ب" را که سالهایی پیش از این: او را اینچنین نصیحت می کرد که " به امید روزی هستم که بازوانت قوت گیرد و قدرت قلمت و ذهنت دنیایت را تکان دهد " که اما اکنون مدتهای مدیدی از آن روزها می گذرد و دنیا مجال دیدنها را روزی او نکرد.پس او به خود دید که باید بر عهدش وفادار بماند و نه زمانها و مکانها و نه ... هیچکدام نتوانند که او را از مهم هایش بازدارند.m.saghi28m.saghi28Wed, 18 Sep 2019 11:56:38 +0430https://virgool.ir/@m.saghi28/خلاء-پیروزی-lawn9pkyet5oآره درست خوندین شکست ستون اول اعتقاد شاید براتون سوال باشه که:شکست چی ؟ کشک چی ؟ دوغِ چی ؟اوه ببخشید یه لحظه از مساله دور شدم ، اما خوب ایرادی نداره آدمیزادِ دیگه و ذهن بازیگوش اون هم مدام پی این هستش که بدون اجازه ی آدم به هر سمتی پرسه بزند. اصلاً بی خیال فعلا در مورد این چیزها نمی خوام حرف بزنم آخه من که متخصص نیستم که بخواهم در مورد این مسائل به فرضیه سازی و روابط علت و معلولی بپردازم . الان در مورد موضوع دیگه ای می خواستم صحبت کنم . خلاصه . مساله درباره پیروزی ها و شکستها است . "شکست " :واژه ای که شاید زیادم که ما فکر می کنیم از نظر کاربری استفاده از اون کلمه تو همه مسائل خوب نباشد و شاید هم لازم باشه و حتماً همین طور هم هست که درباره استفاده زیاد از این کلمه تعلّل کنیم و لحظه ای مکث داشته باشیم . بهتره که خیلی وقتها درصد دقت را بالا ببریم و مثل وقتهایی که برای پخت کیک و شیرینی و کلوچه از پیمانه استفاده می کنیم ومقدار مواد را پیمانه میگیریم که شیرینی مون طعم و مزه واقعی را داشته باشد و حواسمون هست که خمیر کیکمون از هم نپاشد و خوب ورز آمده باشه و یا برای سنجش درجه هوا استفاده از دماسنج کاربردی تر از این هستش که با باز کردن پنجره و تست این که آیا سرما می خوریم و یا نه و بعدش حجم لباسهامون را برای بیرون رفتن ، کم یا زیاد کنیم. در مورد استفاده از کلمه ی " شکست " در مسائل زندگیمون همینقدر حوصله به خرج بدیم . حالا شرمنده باز انگار از قضیه خیلی دورشدم . داشتم می گفتم آره امروز می خواهم از شکست ستون اول اعتقاد براتون بگویم . قبلش یک توضیح تکمیلی ضمیمه ماجرا کنم . آره ستون اول درست آن نقطه ای از اعتقاد هستش که حکم پایه را برای صندلی دارد ، یا ریشه برای درخت وویا... . با توجه به حیاتی بودن ها باید درست هم تفسیر بشود . آره اون روزبود که فهمید اعتقادش آب کشیده ، در مفهومی غیر از مفهوم خودش گم شده ودر جایگاه نادرست قرار گرفته ،درست این حرفها را وقتی می زد که ازش پرسیدم چرا اینقدر به هم ریخته ای ؟ اصلا انگار روبه راه نیستی آهی کشید و سرش را تکان داد و جملات بالا را دوباره تکرار کردو به من گفت ، جمله اش را این جوری ادامه داد که :اوضاع یک شکل دیگه ای شده بود ، باید زودتر می فهمیدم و جلوی ماجرا را می گرفتم . به این پی بردم که قطعاً درست عمل نکرده بودم و بی گدار به آب زده بودم ، شاید هم برنامه ریزی ام اشتباه بود ،شاید هم مشکل از جایی آب می خورد که حسابی روی خودم حساب باز کرده بودم ,نمی دونم هر چی بود که گذشته بود,دیگه هم نمی شد کاریش کرد ,منتهای مطلب الان باید رفع مشکل می کردم , کاری که همان لحظه ی اول باید انجام می شد ,چقدر خوب می شد که آدم معنی این جمله را درست درک کند که "اول حرف را مزه مزه کن" ، "اول حساب کتاب کن "، "همون اول کار سبک و سنگین کن" و بعدش برو برای عمل ,البته نمی دونم ، فکر می کنم که اشتباه کردم ، شاید اگر هر آدم دیگه ای هم به جای من بود همین جور رفتار می کرد ,اطمینان صد در صدی آدم به خودش همیشه هم خیلی درست کار نمی کند ,من ، بی گدار به آب زده بودم ، من پا به اقیانوسی گذاشته بودم که در موردش اطلاعاتی نداشتم ,و تقریبا علمم نسبت به آن قضیه زیر صفر بود ، منفیِ منفی ,من برای رفتن به آب و قایق سواری کردن آن هم با قایق موتوری ، قایق سواری که بلد نبودم بماند ، تجربه شنا کردن هم حتی نداشتم که بخواهم در زمان و مکان لازم از شنا بهره بگیرم ,من بدون هیچ نقشه و مهارت و ... خاصی دل به جاده ای زده بودم که به محض این که پا به آن جاده بزنی چنان درگیر جاده میشی که در یک لحظه خودت را در سیل عظیمی از ماشینها می بینی که اگر رانندگی بلد نباشی ، یا با جاده آشنایی نداشته باشی ,خیلی راحت راه را گم می کنی ، خلاصه چاره ای نداشتم برای اینکه مکث کنم ، مکث که چه عرض کنم ، متوقف شوم ,ومدتی ماشینم را توی پارکینگ استراحت بدم ,برم و در موردش تحقیق کنم، موضوع را حسابی بسنجم و سبک و سنگینشون کنم ،روپاکردنش چکش کاری زیادی لازم داشت تا به شکل درست قبلیِ خودش برگردد منتها نه زمان داشتم و نه انرژی . زمان زیادی از شروعش می گذشت ، هیچ وقت در کابوس های شبانه هم این را تصور نمی کردم. بدتر از کابوس بود ،به هم ریختگی اصول و چیدمانش کّلی اوضاع و شرایطم را تغییر داده بود ،دنیایم دیگه دنیای قبلی نبود ،آخر اعتقاداتم ... . عقایدم ... . هیچ وقت درمورد خودم این تصور را حتی درعالم تخیّل هم نداشتم. من که تا پیش از این تصورم این بود که خودم را شناخته ام و به گمانِ نم خورده خودم از خودم خیلی خیلی مطمئن بودم. بعضی وقتا به این فکر می کنم که آدمیزاد چه موجود عجیب و ناشناخته ای هستش ، به این خاطر که فکر می کنی که چقدر خودت رو خوب می شناسی و شناختی و وقتی حرف از خود شناسی و این حرفهای فلسفی می شود ادعا می کنیم ما خودمون را می شناسیم و چقدر همه کارهایی که از ما سر میزند، تماماً عقلانی هستش ، تازه بعضی وقتها آنقدر به خودمان مطمئن هستیم که کارهای خودمان را میزان سنجش اعمال و کرده های دیگران میدانیم و حتی برای بقیه هم در مورد رفتارهامون تبلیغات می کنیم که ببینید؛" من فلان کار را انجام دادم و نتیجه خوبی هم داشت " ، شما هم سعی کنید که مثل من رفتار کنید و... . یک چنین شرایطی بد نیست و وقتی برای آدم پیش میاد ، تازه متوجه می شویم که پیروز میدان نبودیم و اصلاً قدمهایی که برداشتیم ما را به سمت ناکجا آباد سوق داده ، و در مَثَل آدمی هستیم که ماسک پیروزیِ رویِ چهره شخصیت مان به خاطر عدم پیروزی واقعی شکسته شده و تغییر شکل داده ,آن زمان هستش که می فهمیم که اصلاً همه اش مصنوعی بوده و ما چیزی غیر از اینی هستیم که به نظر می آمدیم. m.saghi28m.saghi28Sat, 14 Sep 2019 20:58:28 +0430