https://virgool.ir/feed/@m.rahimy.gkبرنامه‌نویسfa2026-11-12 09:28:37https://files.virgool.ir/upload/users/44770/avatar/rm2LPs.pnghttps://virgool.ir/@m.rahimy.gkhttps://virgool.ir/@m.rahimy.gk/بازیهای-اجتماعی-در-دوران-قرنطینه-luwvc00tqryxمن و دوستام همیشه در حال بازی کردن هستیم. از اینکه با هم‌خانه‌ها بشینیم یه دست call of duty 4 بزنیم هیچ‌وقت خسته نمی‌شیم. الان هم میشه همین بازی‌ها رو آنلاین انجام داد ولی شاید خیلی‌ها طالب بازی کامپیوتری نباشن و یا نیاز باشه تا بازی دایرهٔ بزرگتری از افراد رو درگیر کنه. ببینیم اون چند تا بازی‌ای که همه می‌شناسیم رو چطور میشه توی قرنطینه بازی کرد.مافیاخود بازی رو همه باهاش آشنا هستن. ما چطور از راه دور بازی کردیم؟ یه تماس تصویری گروهی توی اسکایپ ایجاد کردیم و با یکی از اپلیکیشن‌‌هایی که توی استورهای اندرویدی بود نقش‌ها رو تعیین کردیم. در شب هم بچه ها سرشون رو میاوردن پایین و طبیعتا چیزی از صفحه نمی‌دیدن. راوی هم می‌تونست بازی رو خوب مدیریت کنه حتی اگر از اپ استفاده نمی‌شد. همین که نقش‌ها با یک نرم‌افزار تقسیم بشن کافیه.جوانه‌هااین یک بازی سادهٔ دونفره است: https://en.wikipedia.org/wiki/Sprouts_(game) که البته شاید بشه چند نفره هم بازی کرد. فیلم بازی در یوتیوب: https://www.youtube.com/watch?v=XXhS8PiUTvM. روشِ آنلاین بازی کردنش اینه که گوشی رو بذارین تا از روی صفحه فیلم بگیره (مثل معلم‌ها حین تدریس آنلاین) و یک نفر با ۲ تا خودکار برای هر دو بازیکن روی صفحه بکشه. یه صفحهٔ وب خیلی دم دستی هم من درست کردم که با دوستان بازی می‌کنیم: http://cafe4sq.ir/sprouts/play.html. هیتلریه بازی مثل مافیاست که کمی رنگ و بوی کنگره و مسائل حقوقی/سیاسی توش هست. اگر خود بازی رو بلد هستین ولی امکان حضور و دورهمی برای انتخاب کارت‌ها نیست، از اینجا میشه آنلاین بازیش کرد: https://tabletopia.com/games/secret-hitler اما سایت به شدت کندی بود برای من. یک بازی ایجاد کنین و از بچه‌های دیگه بخواهین به عنوان مهمان متصل بشن به بازی شما و بعد از به حد نصاب رسیدن، شروعش کنین.جاسوس‌یابیاپ قرعه‌کشی این بازی این‌طوریه که به همه یه کلمه نشون می‌ده ولی به یک نفر اون کلمه رو نشون نمی‌ده و میگه شما جاسوسی. بچه‌ها کلمات مشابه اون کلمه رو می‌گن و بقیه اعلام می‌کنن که مربوط هست به کلمه اصلی یا نه. جاسوس باید کلمه رو حدس بزنه و بقیه باید جاسوسو پیدا کنن. ما قبلا از اپلیکیشن‌های اندرویدی نقش‌ها رو تقسیم می‌کردیم. الان میشه از اینجا نقش‌ها رو به صورت رندوم پخش کرد: http://cafe4sq.ir/spy/toss.htmlMojtaba RahimyMojtaba RahimySat, 18 Apr 2020 18:59:11 +0430https://virgool.ir/@m.rahimy.gk/اصالتِ-وجود-و-هر-روز-کمتر-اشتباه-کردن-wjl1wtzajpruبخش اصلی این نوشتار ترجمه‌ای است از متن این ویدئو در یوتیوب:https://www.youtube.com/watch?v=YaDvRdLMkHs و با سپاس از مشارکت دوستم مجید (M.bagheri@shmu.ac.ir) در امر ترجمهٔ.می‌خوام بخش نتیجه‌گیری رو در همین ابتدای متن بنویسم. اصالتِ وجود یا existentialism می‌گه «معنات رو خود پیدا کن» و مارک منسون در فصل ششم کتابِ The Subtle Art of Not Giving a F*k میگه ما همیشه در اشتباهیم ولی با مطالعه و تفکر می‌تونیم هر روز کمتر از دیروز اشتباه کنیم. همین موضوع اساس روشِ دیالکتیک در فلسفه‌است و مکتب اگزیستانسیالیسم انگار می‌خواد بگه هر چه به حد «کمتر اشتباه کردن» نزدیک بشیم، به Absurd یا «پوچ» نزدیک‌تر شدیم.بریم به متن اصلی.چه چیزی به زندگی شما معنی می‌ده؟ خدا؟ عشق؟ پول؟ کار؟ طرفداری از سلبریتی‌ها؟ فوتبال؟ خرید؟ سریال شرلوک؟ شاید یک هدف شخصی در زندگی‌تون دارین، و شاید امید دارین که این ویدئو کمک‌تون کنه یه‌دونه پیدا کنین. شایدم معتقدین خدا شما رو انسانی با با یک جوهر خاص و با یک هدف مشخص آفریده.هرکدوم ازینا که درست باشه، هیچ‌کس به خاطر اینکه دل‌تون می‌خواد زندگی‌تون معنی داشته باشه شما رو مقصر نمی‌دونه. احساس معنا چیزیه که همهٔ ما خواهانش هستیم و بهش نیاز داریم. و با خارج شدن از فلسفهٔ دین، باید زمانی رو صرف صحبت‌کردن در مورد این کنیم که چطور زندگی خودمون رو دارای معنی می‌دونیم. وقتی فکرشو بکنیم که خیلی از ماها چقدر انرژی به پیدا کردن معنی در زندگی‌مون اختصاص می‌دیم. شاید در مذهب پیداش کنید، یا با مبارزه در راه عدالت اجتماعی، یا آموزش دیگران، یا یافتن زیبایی در بیان هنری.صرف‌نظر از اینکه چطور پیداش می‌کنید، یه گروه از فیلسوفان هستن به اسم «هستی‌گراها» که می‌گن هر کدوم از اینا یا همه اینا می‌تونن به زندگی شما معنی بدن. ولی هم‌زمان ذکر می‌کنن که هیچ‌کدوم نمی‌تونن. اگه تا حالا فهمیده‌باشین، فلسفه به صورت دیالکتیک پیش‌میره: یکی یه ایده میاره جلو، بعدش فرد دیگری به این نظر واکنش نشون می‌ده. یه وقتایی این واکنش لحظاتی بعد میاد و یه وقت‌هایی هم هزاران سال طول می‌کشه. در یونان باستان، افلاطون و ارسطو فرض کردن که هرچیز برای ماهیت داشتن، جوهری داره، ویژگی‌های اصلی در درون خودش که ضروری و ذاتی است. اگر این ویژگی‌ها از بین برن اون چیز یک ماهیت متفاوت خواهد داشت. مثلا یه چاقو می‌تونه دستهٔ چوبی داشته باشه یا فلزی، زیاد مهم نیست. ولی اگر تیغه نداشته باشه دیگه چاقو نیست. اصلی‌ترین ویژگی چاقو تیغه است. چون تعریف کاربرد چاقو از تیغه‌اش میاد.و افلاطون و ارسطو گفتن که هرچیزی جوهری داره، شامل ما هم می‌شه. و معتقد بودن که جوهر ما در ما هست حتی قبل از تولدمون. پس بر اساس این تفکر، یه آدم خوب آدمیه که به جوهرش پایبند باشه. حالا شاید بدونید ماهیت شما چیه، و شاید هم ندونید، شاید هم در کاری که ماهیت اصلی شماست خیلی خفن بشید یا شایدم افتضاح باشین. ولی مهم اینه که این جوهر به شما هدف می‌ده. چون شما متولد شدین تا یک چیز مشخص باشین.این عقیده که بهش می‌گن «اصالتِ جوهر» تا اواخر قرن ۱۹ میلادی برداشت استاندارد و پذیرفته شدهٔ ما از گیتی بود. و الان هم برای خیلی‌ها پذیرفته است.ولی در اواخر سدهٔ ۱۸۰۰ میلادی برخی متفکرین این نظر رو که ما با جوهر یا هدف خاصی آغشته‌شدیم، به چالش کشیدن. مثلا فیلسوف آلمانی فریدریش نیچه نهیلیسم رو قبول داشت. عقیده‌ای که میگه هرکاری کنی آخرش زندگانی معنایی نداره.ولی در اوایل قرن ۲۰ میلادی مسیر برای متفکری چون ژان پل سارتر هموار شد که برگرده به جوهر وجودی و بپرسه: اگه قبل از جوهر ما، خود ما وجود داشته باشیم چطور؟ اگر موقع تولدمون هیچ هدف خاصی بهمون جوش نخورده باشه چی؟ و بعدش دیگه دست خودمون باشه که جوهرمون رو پیدا کنیم؟ بعد، این شد چارچوبی برای چیزی که اکنون به عنوان اگزیستانسیالیسم می‌شناسیم. و شعارش اینه که «هستی مقدم بر وجود است». به بیان دیگر، وجود ما اول اتفاق می‌افته. بعدش دیگه برعهدهٔ ماست تا تعیین کنیم که چی هستیم. ما باید از طریق راهی که زندگی کردنو انتخاب می‌کنیم، ذات خودمونو تصنیف کنیم. ولی ما یک هدفی نداریم که از قبل تعیین شده باشه؛ مسیری نداریم که حتما باید از اون راه بریم.ار کجا برم؟خیلی سخته نشون دادن این که چقدر این نظریه در زمان خودش افراطی بوده. چون برای هزاران سال، انسان نیازی نبود که مسیری رو انتخاب کنه یا هدفی پیدا کنه. خدا براش انجام داده بود. نکته مهم اینه که اگزیستانسیالیسم هم‌معنی با خداناباوری نیست. خیلی از اگزیستانسیالیست‌ها آتئیست یا بی‌خدا هستن، اما بعضی‌هاشون هم به خدا باور دارن مثل سورن کی‌یرکگارد. چیزی که اگزیستانسیالیست‌های باورمند به خدا ردش می‌کنن، وجود هرگونه قیامت و جهان آخرت به منزلهٔ یک علت نهایی برای وجود انسانه؛ و این تصور که خدا جهان یا جهان ما یا ما رو با هدف خاصی ایجاد کرده رد می‌کنن. پس می‌گن خدا ممکنه وجود داشته باشه، اما شما یا زندگی‌تون یا کیهان رو با یک معنی خاصی آمیخته باشه؟ نه این جزء بیلان کاریش نبوده. در نتیجه ما هرکدوم به یک جهانی اومدیم که ما، یا دنیامون یا عمل‌هامون هیچ ویژگی مهم و واقعی‌ای در ذات ندارن. این میشه مؤلفه پایهٔ اگزیستانسیالیسم. و طرفدارانش بهش می‌گن «پوچی» ما برداشتمون از «پوچی» یه چیز مضحک و احمقانه است. ولی از نگاه اگزیستانسیالیست‌ها پوچی یک مفهوم فنی داره. این روشیه که باهاش توضیح بدن چه‌طور میشه در یک جهانی که پاسخی توش نیست دنبال پاسخ گشت. ما موجوداتی هستیم که به معنا نیاز داریم. اما توی جهانی پر از بی‌معنایی رها شدیم. و توی دنیای وحشی فریاد می‌زنیم و پاسخی نمی‌گیریم. ولی خب بازم داد می‌زنیم و کمک می‌خواهیم. برای یک اگزیستانسیالیست این میشه معنای «پوچی». و از اون جایی که هیچ علت غایی و نهایی برای جهان وجود نداره، جهان با هدفی آفریده نشده و برای هدف خاصی موجودیت نداره. و اگر برای هیچ‌کدوم از اینها دلیلی نیست، پس هیچ اصولی هم برای پیروی وجود نداره: نه عدالتی، نه انصافی، نه نظمی و نه قانونی.چه‌طور میشه در جهانی که بر مبنای بی‌معنایی ایجاد شده معنا پیدا کرد؟اگزیستانسیلالیسم ریشه در قرن ۱۹ میلادی و متفکرانی همچون نیچه و سورن کی‌یرکگارد داره اما در حین و بعد از جنگ جهانی دوم سر زبان‌ها افتاد. چون وحشت حاصل از هولوکاست باعث شد خیلی‌ها عقیده‌شون رو به جهان عادل و منظم از دست بدن. و چه‌کسی می‌تونه بازخواستشون کنه؟ پیدا کردن معنا با وجود نازی‌ها سخت‌تر شد. اما سارتر با موضوعِ بی‌معنایی رودررو شد و یکی از آزاردهنده‌ترین جنبه‌های اگزیستانسیالیسم را مورد بررسی قرار داد. نه بی‌معنایی در جهان، بلکه بیش از حد بودن آزادی. برای خیلی از ما ها، آزادی خیلی باحال به‌نظر میاد. اما سارتر فکر کرد که ما به شکل خیلی دردناک و تکان‌دهنده‌ای آزادیم. خب بالاخره اگر هیچ رهنمودی برای اعمال ما نباشه، پس هرکدوم از ما مجبور هستیم یک روش اخلاقی برای خودمون طراحی کنیم که بتونیم اخلاقیات زندگی خودمون رو ایجاد کنیم. سارتر از این استفاده کرد که بگه ما «محکوم به آزادی» هستیم، سرنوشتی که به نظرش خیلی ناخوشایند اومد. سارتر گفت شاید فکر کنید می‌تونید از اولیای امر جواب بگیرید ولی همهٔ اونها ساختگی هستن. میشه همون کاری رو بکنیم که والدین‌مون می‌گن، یا کلیسا یا دولت، ولی در نهایت که اینا مردم هستن مثل خودمون. آدمایی که جوابی نداشتن، آدمایی که مجبور بودن خودشون بفهمن چطور زندگی کنن. در نتیجه بهترین کاری که می‌تونید انجام بدین اینه که معتبر زندگی کنین.سارتر از این استفاده کرد که بگه شما باید تمام بار آزادیِ خودتون رو با توجه «پوچی» به دوش بکشید. باید بدونید که هر معنایی در زندگی شما توسط خود شما بهش داده شده. و اگر تصمیم بگیری تا به این معنا زیاد اهمیت ندی و مسیری که شخص دیگری ایجاد کرده دنبال کنی چه اون معلمت، دولتت یا مذهبت باشه پس همون چیزی که سارتر بهش می‌گه «سرنوشت بد» دارید، امتناع از پذیرش «پوچی». اگر با سرنوشت بد زندگی کنید، پس مثل کبک سرتون رو تو برف میکنین و وانمود می‌کنین که اون بیرون یه چیزی هست که معنایی داشته باشه. معنایی که شما بهش ندادین. سارتر این ایده هارا از طریق یک حکایت در مورد یکی از دانش آموزانش که با یک تصمیم سخت مواجهه شد توضیح داد. این مرد جوان در یک دو راهی زندگیش بود. اون می تونست به نظام در زمان جنگ ملحق بشه و برای یک هدف که بهش اعتقاد داره بجنگه. و او خواست که این کارو بکنه. اون فکر میکرد که کار درستیه اما اون یک مادر پیری داشت که تنها بود و جز او کسی رو نداشت. اگر اون به جنگ میرفت، مادرشو تنها می‌ذاشت و به نظر می‌رسید که این کار اشتباه بود. پس اون تونست پیش مادرش بمونه و اجازه بده بقیه برای عدالت بجنگن. یا می تونست بره جنگ و مادرشو تنها بذاره و احتمالاً دیگه هیچوقت نبینتش مرد جوان نسبت به هدفش و مادرش هر دو احساس مسئولیت داشت، اما فقط میتونست یکیو انجام بده. علاوه بر این، حتی اگر جنگ هم میرفت، تنها بخش خیلی کوچیکی از یک هدف خیلی بزرگ بود. مشارکتش توی جنک احتمالا خیلی اثرگذار نبود. اما توی کاری اثرداشت که میلیون ها انسانو تحت تأثیر قرار می داد. اما اگر به جنگ نمیرفت، تغییرات زیادی رو تنها در زندگی مادرش داشت. پس جواب چیه؟ سارتر گفت که نکته کلی این مرد جوان این بود که هیچکس نمی‌تونست بهش جوابی بده. در حقیقت، جوابی وجود نداشت، تا اون زمانی که یکی از اون‌ها رو انتخاب کنه. هیچ تئوری اخلاقی‌ای نمی‌تونست در تصمیم‌گیریش کمک کنه. چون هیچ نصیحتی از هیچ فردی نمی تونست باعث تصمیمی بشه که به طور صحیح معتبر باشه. بنابراین، تصمیمش هرچی که میخواست باشه، تنها یک تصمیم درست بود، که اون رو معتبر می کرد، چون اون تصمیم براساس ارزش هایی که مرد جوان پذیرفته بود تعیین می شد. قبل از اینکه انتخابی کنیم جوابی وجود ندارهافراد زیادی فکر می کنن اگزیستانسیالیسم تصویری کاملاً ویران از دنیا ترسیم می‌کنه. در حقیقت، فیلسوف و رمان نویس فرانسوی آلبر کامو تا جایی پیش رفته که اینو بگه که معنای حقیقی زندگی چیزیه که شما انجام می دهید تا از کشتن خودتون جلوگیری کنید. اما بسیاری از اگزیستانسیالیست ها با شما یادآوری می کنن که دنیا و زندگی شما می تونه معنی داشته باشه. اما فقط وقتی که شما بهش معنا بدین. اگر دنیا به طور ذاتی فاقد هدف باشه، شما می‌تونید انتخاب کنید با هر هدفی که می‌خواهید پر کنیدش. پس، کسی نمی‌تونه بگه زندگی شما بی‌ارزشه اگر شما مثلا بچه ندارید. یا یک مسیر شغلی پرسود رو دنبال نمی‌کنید، یا هر استانداردی که والدین شما از اون ها استفاده می کردند، پیروی نکنید. و این کارها نه تنها در مقیاس فردی بلکه در یک مقیاس جهانی کار می کنه اگر دنیا قرار باشه ارزشمندترین چیزها از نظر ما رو داشته باشه، مثل عدالت و نظم، ما باید خودمون این ارزشو بهش اضافه کنیم. چون در غیر اینصورت اون چیزها وجود نخواهند داشت. پس، یک جهان‌بینی که برای بعضیا غم‌انگیز به نظر میاد، ممکنه برای سایرین تقریباً هیجان‌انگیز باشه.The Subtle Art of Not Giving a F*ck: A Counter-intuitive Approach to Living a Good Life by Mark Manson ISBN-13: 978-0062457714 Mojtaba RahimyMojtaba RahimyWed, 15 Apr 2020 18:09:19 +0430https://virgool.ir/@m.rahimy.gk/مالتیتسکینگ-یا-سوئیچتسکینگ-ضربدر-حکایت-ما-و-کارهای-ناتمام-cabjzcjp2gppشما هم دوستی دارید که وقتی صبح کتری رو می‌گذاره روی گاز، می‌ایسته بالا سرش تا جوش بیاد؟ و خود شما اگر برید دنبال کار دیگه‌ای و بعد برگردین سراغِ کتریِ جوش‌آمده، این‌طور تصور می‌کنید که دارید چند کارو هم‌زمان انجام می‌دین؟ خبر اول اینه که نمی‌شه چند کار رو هم‌زمان انجام داد و فقط میشه تخصیص‌دادنِ وقت برای انجام‌شون رو تعویض کرد که میشه تعویض‌عمل یا Switch-tasking، و خبر دوم اینه که مثالی که زدم اصلا سوئیچ‌تسکینگ نیست.کسانی که دارن چند تا کارو به صورت همزمان انجام می‌دن، مدام در حال پرش از یک کار به کار دیگرن. یعنی یه بخش کوچکی از کار اولو انجام می‌دن و بعدش می‌رن سراغ کار بعدی.سوئیچ‌کردن تسک‌ها اشکالش چیه؟ هیچ تمرکزی برای انجام هیچ‌کدوم از این کارها به‌دست نمیاد و معمولا به سرانجام نمی‌رسن. اما اگر انجام‌دهندهٔ کار یکی‌شون رو تا آخر پی‌می‌گرفت، قطعا در زمان کمتری که برای سوئیچ بین این دو تا عمل صرف کرده بود هر دوکارش به اتمام می‌رسید. چون کاری که هنوز تموم نشده انگار که اصلا شروع نشده بوده؛ مثل نوشته‌هامون که چند پاراگرافشون رو نوشتیم و باقیش مونده، پروژه‌های شخصی‌مون که هنوز به جایی برای انتشار نرسیدن، بازی‌هایی که ساختیم اما کسی اونا رو ندیده چون هنوز به یه حد ابتدایی برای بازی‌کردن نرسیدن، آهنگ‌هایی که چند جملهٔ ملودیکش رو ساختیم اما چون به حداقل‌هایی نیاز داشته هنوز کسی اونها رو گوش نکرده. تا تموم شدن قرنطینه می‌تونیم از این مثال‌ها بزنیم.«ولی اشتباه می‌کنی، من موقعی که کتری جوش میاد می‌رم صد تا کار دیگه می‌کنم و همه‌شون هم انجام می‌شن.»مثال اول این نوشته رو برای توضیح همین سوءتفاهم زدم. حقیقت اینه که شما آبی رو جوش نیاوردین. کار شما به ترتیب پر کردن آب و گذاشتن کتری روی اجاق و روشن کردن گاز بوده. باقیش تا دقایقی بعد نیاز به حضور و تمرکز شما نداره. اگه راس می‌گی بین اون سه تا زیرمجموعهٔ عمل «تهیهٔ آب‌جوش» سوئیچ‌کن. دستت رو ببر سمت شیر آب ولی بازش نکن، برگرد به سمت اجاق گاز و شیر گازو لمس کن اما بعدش برگرد سمت شیر آب و بازش کن. مطمئناً آب جوشی تهیه نخواهد شد. اما بعد از اینکه به درستی و بدون تعویض بین کارها بالاخره عملتون انجام شد و تهیهٔ آب جوش رو به اجاق گاز سپردین، می‌تونیم بگیم تسک و وظیفهٔ شما انجام شده. (به این کار توی مدیریت سازمانی می‌گن delegation که خیلی مهم و حیاتیه که احتمالا بهش خواهم پرداخت). حالا می‌تونید تا زمانی که دوباره در مورد تهیهٔ آب‌جوش عمل یا وظیفهٔ دیگه‌ای تعریف بشه برید و کارهای دیگه‌ای که توی صف انجام هستن برسید. مثلا مسواک زدن، دوش کوتاه، زدن گوشی به شارژ.حالا بیایید یه کم فراتر بریم. گوش‌دادن موسیقی + حفظ کردن تاریخ ادبیات فارسی، یا؛ چیدن آجر + سیگار کشیدن سوئیچ‌تسکینگه یا مالتی‌تسکینگ؟ بین علما اختلاف هست و خیلی‌ها هم می‌گن به جنسیت ربط داره و یا به تمرین و غیره، اما حقیقت اینه که مالتی‌تسکینگ وجود نداره. اون بنّا هم وقتی داره پُک می‌زنه نخ رو تنظیم نمی‌کنه. ولی عملیات غیر ارادیش مثل بازدم و بیرون دادن سیگار رو می‌تونه همزمان با کارش انجام بده. شما وقتی از خط‌کشی عابر پیاده رد می‌شین نفس‌کشیدن یادتون نمی‌ره، اما نمیشه اونجا اس‌ام‌اس داد. مغز ما عمل نفس‌کشیدن و ریزعمل‌های مربوط به راه رفتن رو delegate کرده (به غیر از اون بخشی که می‌گه راه‌برو یا راه نرو). پس در خیلی مواقع عمل‌هایی همزمان انجام می‌شن که انجام‌دهنده ۱ فرد یا ۱ شیٔ یا یک عضو از یک فرد نیست.موسیقی رو گوش بدین: روش تمرکز کنین و درمورد سبک‌هاش مطالعه کنین. دربارهٔ تئوری موسیقی بخونین، کلیپ‌های تصویری موسیقی رو بررسی کنین که کجای ساز صدای بم و کجاش صدای زیر داره، همگام‌سازی سازها رو ببینین، تعداد سازهای توی یک فایل صوتی رو حدس بزنین؛ همهٔ اینها یعنی گوش دادن به موسیقی، پس اگر یه آهنگ در حال پخشه و شما دارین مطالعه می‌کنین، شما در حال گوش دادن موسیقی نیستین. شاید با رجوع به انتهای پاراگراف قبلی بگید خب چشمام دارن مطالعه می‌کنن و گوشم داره می‌شنوه. پس همزمانی ممکن شده. کاملا درست می‌گین. اما پردازش این دو عمل بر عهدهٔ مغزه که باز فقط می‌تونه یک کارو انجام بده: یا بفهمه آهنگ چی میگه یا بفهمه کتاب چی‌میگه. همیشه یکیش میره در سایهٔ دیگری.Mojtaba RahimyMojtaba RahimyTue, 07 Apr 2020 10:50:18 +0430https://virgool.ir/@m.rahimy.gk/چرا-باید-هر-روز-حداقل-۲-دقیقه-کار-کنیم-vjtjycfpulaqنکات زیادی در مورد مدیریت زمان هست که اکثرشون شخصی‌سازی‌شده هستن و مستقیما برای افراد با رشتهٔ تحصیلی یکسان، شغل مشابه، نوع تعهل و غیره مناسبه. اما با به‌اشتراک‌گذاری اونها می‌تونیم کم کم به نتیجه درستی برسیم.اولین کاری که صبح انجام می‌دیم چیه؟ اینستاگرام و توئیتر، ایمیل، تلگرام … اینا کارهایی هستن که انجامشون حال می‌دن. یعنی ما از این کارها لذت می‌بریم. کارهایی رو که لذت‌بخش نیستن هی پشت گوش می‌اندازیم برای بعد، تا آخرسر انجام نمی‌شن. دلیلش چیه؟ اینه که کارهایی رو که حال نمی‌دن می‌گذاریم تا بعد از کارهای لذت‌بخشمون انجام بدیم. الان می‌خواهیم ببینیم چطور این روند رو برعکس کنیم؟معمولا کارهای مولد و درست و حسابی خیلی سخت هستن. برای همین مغز از شروع اون کارها هراس داره. مخصوصا اگر پیش‌بینی کنه که مدت‌زمان انجامشون خیلی طولانیه. ما خودمون یا اطرافیانمون این مغز ترسو رو بیشتر هم اذیت می‌کنیم: یه کتاب ۷۰۰ صفحه‌ای بهش نشون می‌دیم. یه برنامهٔ ورزشی ۳ ساعته می‌گذاریم جلوش. [توجه کنید که این نوشته مال شمایی که هر روز ۲۰۰ صفحه کتاب انگلیسی می‌خونین یا ۳ ساعت ورزش خفن می‌کنین نیست. اما اگر احساس کردین که با اینکه همیشه این کار در ذهن شماست، اما بازهم زمان‌هایی هست که حسش نیست، شاید به‌دردتون بخوره.]کسی که از شروع این کارها هراس داره می‌تونه یه قرار با خودش بذاره: ۲ دقیقه این کارو می‌کنم. اگر حال نداد ولش می‌کنم. مثلا ۱ صفحه از فلان کتاب رو می‌خونم و زیر ۲ دقیقه وقتم رو می‌گیره و حداقل این مقدار رو تحمل می‌کنم. این قرارِ ۲ دقیقه‌ای مغز رو گول می‌زنه که انگار داره یه کار راحت و لذت بخش انجام می‌ده. در واقع اون اینستاگرام چک کردن هم همین شکلی بود. اگر بدونید که با اجرای برنامه، قراره ۲ ساعت پای یه سری پست الکی و چرند بنشینید قطعا شروعش نمی‌کنین. اما به خودتون می‌گین یه لحظه چهار تا پسته دیگه، اسکرول می‌کنم زیر ۱۰ ثانیه تموم میشه؛ و گیر می‌افتین توی انبوهی پست. ۲ ساعت براش وقت می‌گذارید. خودتون رو کامل وقفِ این کار می‌کنید. چرا این نیرنگ رو در مورد کارهای به‌دردبخور انجام ندیم؟در مورد این حداقل ۲ دقیقه، دقیق باشید. زود ول نکنید. بابا ۲ دقیقه است. مقایسه کنید با پیدا کردن یه ویدئوی مناسب توی اینترنت برای دیدن که حداقل ۵ دقیقه زمان می‌بره (اگر ۱ ساعت نبره) ولی این ۲ دقیقه است. بعضی‌وقتها هم خوندن ۱ صفحه به جای ۲ دقیقه، ۱:۳۰ زمان می‌بره. یه حیلهٔ دیگه! ۱ صفحهٔ دیگه هم می‌خونیم تا اون حداقل زمانمون پر بشه.در مورد اون ۱ صفحه هم خیلی خوبه که به وضوح تعریف‌شده و مشخص‌شده باشه. یعنی دقیقا بدونید کجای چه کتابی رو قراره بخونید. برای اینکه سردرگم نباشید، لیستی داشته باشین از این‌کارها. جایی یادداشت‌شون کنید که لنگ نباشید. همچنین کامل و دقیق تعریفشون کنید. مثلا فقط ننویسید «نوشتن»:لیست مفصل کارهام با جزئیاتاین هیچ چیزی رو تعیین و تعریف نمی‌کنه. یعنی باز هم یک سردرگمی درش هست مثل زمانی که چیزی یادداشت نکردین. مثالی در مورد نوشتن می‌تونه اینه باشه: «نوشتن سناریوی اون ویدئوی آموزشی در مورد نصب arch در qemu که مشکل اصلیش پیکربندی شبکه و پارتیشن‌بندی بود» این متن، همه‌چیز توش هست. می‌تونم توی گوگل کلمات کلیدیش رو جستجو کنم، چون این کارو زیاد کردم و مغزم انجامش رو خیلی راحت می‌دونه. یه مثال عمومی‌تر: «ورزش» کمکی نمی‌کنه. یا حتی «استخر» هم. اما اگر یک ویدئوی full body workout از یوتیوب دانلود کنید که ۵ دقیقه باشه بازم مغزتون رو در مورد مدت‌زمان ورزش کردن گول زدین، برای همین بیشتر ترغیب میشه که راضی بشه شما انجامش بدین. تازه اگر باز هم این مدت رو طولانی بدونه، می‌تونیم باز برگردیم به قرار ۲ دقیقه‌ای مون: «فعلا ۲ دقیقه قبل از پخش ویدئو نرمش می‌کنم و دستامو کش‌می‌دم، اگر حسش بود ویدئو رو پخش می‌کنم.» و خبر خوب اینه که حسش میاد.برگردیم به عنوان نوشته. اگر عنوان این می‌بود که «انسان باید هرروز ۲۰ ساعت به توسعهٔ فردی بپردازد» مغزتون اجازه می‌داد بخونیدش؟Mojtaba RahimyMojtaba RahimySat, 04 Apr 2020 11:22:06 +0430https://virgool.ir/@m.rahimy.gk/چگونه-خودمونو-برای-انجام-کارهای-سخت-گول-بزنیم-zivufqukajkmداشتم زیرنویس فارسی به این ویدئو از یوتیوب اضافه می‌کردم و دیدم که بدون ویدئو هم یک محتوای جالب و مفید هست: https://www.youtube.com/watch?v=9QiE-M1LrZkشما احتمالا مشکلی ندارید که بازی کامپیوتری کنید یا با گوشی‌تون برید به شبکه‌های اجتماعی. در واقع شک ندارم که می‌تونید هر دوی این‌ها رو با هم جلوی صفحه نمایش انجام بدید. برای ۲ ساعت. یا حتی بیشتر، بدون اینکه تمرکزتون به هم بخوره. ولی نظرتون در مورد نیم ساعت مطالعه چیه؟ اووف. شاید خیلی سخت باشه. یا مثلا کار کردن روی اون ایدهٔ جالبتون برای یک ساعت؟ همم به نظر جذاب نمیاد.حتی با اینکه منطقاً می‌دونید مطالعه، ورزش، اجرای ایده‌تون یا هرچیزی که همین‌قدر مولد باشه، برای شما در دراز مدت خیلی مفیده، اما باز هم ترجیح‌تون بر اینه که به تلویزیون نگاه کنید، بازی کامپیوتری کنید یا برید شبکه‌های اجتماعی. شاید کسی بگه خب این که دلیلش معلومه. یک گروه از این کارها آسونن و تلاش خاصی نمی‌خوان، و یک گروه هم سختن و نیازه تا آدم تمام انرژی‌ش رو براشون صرف کنه. ولی آخه خیلی‌ها هستن که انگار هیچ مشکلی با مطالعه، ورزش و کار روی ایده‌شون اون هم هر روز و به صورت منظم ندارن. که این سوالو پیش میاره: چرا بعضی آدم‌ها در مواجهه با کارهای سخت انگیزهٔ بیشتری دارن؟ و آیا راهی هست که کاری کنیم تا انجام کارهای سخت، آسون بشه؟برای پاسخ به این سوال، نیازه تا به انتقال‌دهندهٔ عصبی مغز نگاهی کنیم: دوپامین. دوپامین اغلب به چشم یک مولکول لذت دیده می‌شه. ولی لذت دادن همهٔ کاری نیست که انجام می‌ده. دوپامین عامل تمایل ما به انجام یه کاره. و این تمایل همون چیزیه که به ما انگیزه می‌ده تا پاشیم و دست به کاری بزنیم.اگر مطمئن نیستین که چقدر دوپامین قویه، بیایید شما رو با چند تا آزمایش آشنا کنم که عصب‌شناس‌ها روی موش‌ها انجام دادن. محققان یه سری الکترود در مغز موش‌ها نصب کردن. هر زمان که موش یک اهرم رو می‌کشید، بخش پاداش مغز موش رو تحریک می‌کردن. در نتیجه در موش‌ها یک هوس شدید ایجاد شد که همچنان به کشیدن اهرم ادامه دادن برای ساعت‌ها. جوری که حتی به خواب و خوراک هم اهمیت نمی‌دادن. اون قدر اهرم رو کشیدن و لذت بردن که آخر سر از خستگی افتادن. یه جاهایی هم کار برعکس بود محققان انتشار دوپامین در مغز موش‌ها رو بلاک کردن. در نتیجه اونقدر سست و بی‌حال شدن که حتی بلند شدن برای نوشیدن آب ارزشش رو نداشت. غذا نمی‌خوردن. زناشویی نمی‌کردن. کلا با هیچ کاری حال نمی‌کردن. یعنی می‌شد بگی موش‌ها تمام اشتیاق به زندگی رو از دست دادن. البته اگر غذا رو مستقیم در دهانشون می‌گذاشتی هنوز از خوردنش لذت می‌بردن. فقط انگیزهٔ اینو نداشتن که خودشون پا شن انجامش بدن.شاید فکر کنید گرسنگی و تشنگیه که به ما انگیزه می‌ده تا بریم سراغ آب و غذا. ولی دوپامین هم اینجا یک نقش کلیدی داره. شاید فقط اون موارد شدید این آزمایش‌ها منتشر شده باشه. ولی میشه تاثیرات مشابهی که دوپامین روی زندگی روزمرهٔ انسان‌ها می‌گذاره رو دید. در واقع مغز اولویت‌های رو بر اساس دوپامینی که انتظار داره دریافت کنه ایجاد می‌کنه. اگر یک عمل دوپامین کمی ایجاد کنه برای انجامش انگیزه زیادی نخواهید داشت. اما اگر دوپامینی که منتشر می‌کنه خیلی زیاد باشه، برای انجامش به صورت مکرر انگیزه پیدا می‌کنید.خب حالا چه رفتارهایی دوپامین منتشر می‌کنن؟ هر فعالیتی که پیش بینی کنید پاداش بالقوه‌ای توش هست، منتشرش می کنه. اما اگر بدونید که هیچ پاداش سریعی با این رفتار وجود نداره، مغز شما آزادش نمی کنه. مثلا قبل از خوردن غذای چرب و شیرین مغز شما دوپامین آزاد می‌کنه، زیرا شما پیش‌بینی می‌کنید که اون غذا باعث می‌شه احساس خوبی داشته‌باشین. حتی اگر واقعاً حال شما رو بدتر کنه. دلیلش اینه که مغز شما اصلا اهمیتی نمی‌ده که فعالیت‌هایی که دوپامین زیاد ترشح می‌کنن بهتون آسیب می‌رسونن یا نه. فقط بیشتر می‌خواد.یه مثال کلیشه‌ایش آدم‌های معتاد به مخدر هستن. می‌دونه که کاری که می‌کنه اصلا براش خوب نیست. ولی همهٔ اون چیزی که می‌خواد مصرف بیشتر اون مواده. کوکائین و هروئین علاوه‌بر اینکه انسان رو نشئه می‌کنن، مقادیر غیرطبیعی دوپامین منتشر می‌کنن که باعث میشه بیشتر هوسشون رو داشته باشین. یه نکته اینکه تقریبا هر کاری باعث انتشار مقادیری از دوپامین میشه. حتی نوشیدن آب وقتی خیلی تشنه هستیم.ولی زیادترین انتشار دوپامین مال وقتیه که خیلی تصادفی یک جایزه می‌گیرین. یه مثال می‌تونه دستگاه‌های قمار توی کازینو‌ها باشه. حتی اگر پی‌درپی پولتون رو از دست می‌دین، مهم اینه که توقع دارین یه جایزه بزرگ دریافت کنین. فقط نمی‌دونین کی اتفاق می‌افته.در جهان دیجیتال امروز، ما خودمون رو در مقدار زیاد غیر طبیعی دوپامین روزانه غرق کردیم، اگرچه ما ازش بی‌اطلاع هستیم. برخی از مثال های رفتارهایی با دوپامین بالا: بالا و پایین کردن سایت های شبکه های اجتماعی، بازی کردن گیم های ویدیویی، تماشای پورنوگرافی اینترنتی و غیره. ما منتظر نوعی پاداش برای هر یک از این رفتارها هستیم. این دلیلی است که چرا ما به طور مستمر گوشی‌مون رو چک می کنیم. ما منتظر دیدن یک پیامک یا بررسی اعلان‌ها هستیم. و می‌دونیم که بالاخره دریافتش می‌کنیم. ما شبیه اون موش‌هایی شدیم که اهرم رو فشار می‌دن، تلاش می‌کنیم تا بازم دوپامین دریافت کنیم.شاید فکر کنید خب که چی؟ این که به من زیاد صدمه نمی‌زنه. اما اشتباه می‌کنین. بدن ما دارای سیستم بیولوژیکی به نام هموستاز است. به این معنی که بدن ما دوست داره شرایط فیزیکی و شیمیایی داخل را در یک سطح طبیعی نگه داره. هر وقت یک عدم تعادل به وجود می آید، بدن ما خودشو باهاش تطبیق می‌ده. بذارید یک مثال بزنم: وقتی که هوا سرده، دمای بدن ما کم میشه. و در نتیجه، شروع به لرزیدن می‌کنیم تا گرما تولید کرده و بدن گرم بشه. اما وقتی هوا گرمه، دمای بدن ما زیاد میشه. و ما شروع به عرق کردن می‌کنیم تا یه کم از اون گرما رو از دست بدیم. ضرورتاً بدن ما تلاش می‌کنه دما حدود ۳۷ درجه سیلیسیوس بمونه. یا ۹۸ درجه فارنهایت، با هر روشی که ممکنه.اما یه جای دیگه هم هست که هموستاز خودشو نشون میده. از طریق آستانهٔ تحمل. مثلا کسی که خیلی کم الکل می‌نوشه خیلی سریع مست میشه. ولی کسی که مکررا مست می‌کنه، مجبوره دفعهٔ بعدی الکل بیشتری مصرف کنه، چون بدنش در مقابل الکل آستانه تحمل بالاتری پیدا کرده. نهایتاً برای مست کردنش به الکل بیشتری نیازه، چون در مقابل اثراتش کمتر حساس شده. برای دوپامین هم چیزی متفاوت نیست. بدن شما می‌خواد سازوکار هموستاز رو حفظ کنه، پس گیرنده‌های دوپامین رو تنظیم می‌کنه. اساساً مغزتون عادت می‌کنه به مقادیر زیادی دوپامین و این سطح بالا تبدیل میشه به سطح نرمال‌تون. درنتیجه در مقابل دوپامین مقاومت نشون می‌دین و هر مقدار کمی روتون اثر نداره.این می‌تونه مشکل بزرگی بشه. چون دیگه کارهایی که دوپامین کمی بهتون می‌دن شما رو جذب خودشون نمی‌کنن. و خیلی سخت می‌شه که به خودتون برای انجام اون کار انگیزه بدین. اون کارها خیلی کسل‌کننده می‌شن و اصلا لذتی در انجامشون نیست، چون دوپامین زیادی منتشر نمی‌کنن در مقایسه با کارهایی که مقادیر بالایی منتشر می‌کردن. برای همینه که ملت ترجیح می‌دن بازی کنن یا برن اینترنت ول‌چرخی در مقایسه با کار یا مطالعه یا رسیدگی به ایده‌شون. بازی‌های کامپیوتری حس خوب و راحتی به ما میدن چون خیلی دوپامین منتشر میشه. متاسفانه، کارهای سختی مثل خواندن، دوپامین کمتری منتشر می‌کنن.برای همینه که معتادین به مخدر که می‌خوان ترک کنن به مشکل می‌خورن توی زندگی عادی‌شون. حد نیاز به دوپامین‌شون جوری رفته بالا که اصلا زندگی عادی درمقابلش هیچه. تبدیل می‌شن به همون موش‌ها که حس و انگیزه‌ای برای انجام کاری نداشتن وقتی هیچ دوپامینی منتشر نمی‌شد. و فقط معتادین مخدر نیستن. معتادین به بازی کامپیوتری، شبکه‌های اجتماعی یا پورن هم تجربه‌ای مشابه دارن. وقتی که حد نیاز دوپامین‌شون رفت بالا، دیگه کارهایی با دوپامین کم حال نمی‌ده.این سوال پیش میاد: میشه کاری کرد تا این‌طوری نشه؟ جواب اینه که نیازه تا یه سم‌زدایی روی دوپامین انجام بدین.حالا ببینیم سم‌زدایی دوپامین چه شکلیه. کاری که می‌کنید اینه که یک روز رو کنار می‌گذارید برای پرهیز از هر کاری که تحریک بالایی داره. با این کار از غرق کردن مغزتون با دوپامین بالا جلوگیری می‌کنید و اجازه می‌دین تا گیرنده‌های دوپامین‌تون ترمیم بشن. سلب مسئولیت: اگر از اعتیاد به مواد مخدر رنج می‌برین، پیشنهاد می‌کنم به دنبال اون باشین که از کمک حرفه‌ای بهره‌بگیرین، چون احتمالا یک وابستگی فیزیکی و روانی ایجاد شده. و من نمی‌خوام که علائم شدید ترک‌کردن مخدر رو تجربه کنین.برگردیم به سم‌زدایی.برای یک روز تلاش می‌کنین که کمترین حد ممکن سرگرمی رو تجربه کنین. از اینترنت یا گوشی یا کامپیوتر استفاده نمی‌کنین. اجازه گوش کردن به موسیقی ندارین، اجازه استمنا ندارین، یا حق خوردن غذای چرب و شیرین ندارین. کلا برای یک روز همه منابع بیرونیِ لذت بردن رو حذف می‌کنین. احتمالا قراره در این روز کسل بشین. و خبر بد اینکه قراره خیلی حوصله‌تون سر بره.البته شما حق این کارها رو دارین: برید پیاده‌روی. برید مدیتیشن و با افکار خودتون تنها باشین. کمی به زندگی و اهدافتون فکر کنین. هر ایده‌ای به ذهنتون می‌رسه یادداشت کنین. توی کامپیوتر و گوشی نه، روی کاغذ. همه این کارها افراطی به نظر میان. ولی اگر نتایج بنیادی دوس دارین و می‌خواهین سریع بهشون برسین، نیاز هست به عمل بنیادی.حالا شاید از خودتون بپرسین اصلا چرا همچین کاری باید نتیجه بده؟اینطور به قضیه فکر کنید: فرض کنیم تک‌تک وعده‌های غذایی‌تون رو در بهترین رستوران‌های شهرتون می‌خورین. در نتیجه این غذاهای خفن تبدیل می‌شن به غذاهای معمولی شما. اگه یکی یه بشقاب برنج خالی بذاره جلوتون احتمالا رد می‌کنید. چون اصلا مزه اون غذای رستوران خفنه رو نمیده. در مقابل اگر رها بشین توی یه جزیره متروکه و از گرسنگی در حال مرگ باشین، یهو دیگه اون بشقاب برنج چیز بدی به‌نظر نمیاد.و این کاریه که سم‌زدایی دوپامین انجام میده. همهٔ این لذت‌هایی رو که معمولا دریافت می‌کردین ازتون می‌گیره و در مقابل، کارهایی که زیاد حال نمیدن رو خواستنی‌تر می‌کنه.خلاصه‌اش اینه که: سم‌زدایی دوپامین باعث میشه شما انقدر بی‌حوصله بشین که کارهای حوصله‌سر بر جذاب می‌شن.حالا اگر زیاد دوس ندارین که همچین کار افراطی‌ای انجام بدین و خودتون رو از تمام لذات محروم کنین، میشه یه سم‌زدایی راحت‌تری انجام داد. می‌تونین یک روز از هفته رو انتخاب کنین تا در اون، از یه دونه کاری که دوپامین بالا داره کلا فاصله بگیرین. حالا هرچی می‌خواد باشه. ببینید کدوم کاره. شاید چک کردن گوشی‌تون دم به دقیقه، بازی رو کامپیوتر، لم دادن جلوی تلویزیون خوردن غذای حاضری، تماشای پورن، هرچی. از الان به بعد هر هفته کل اون روز رو از این کار پرهیز کنید. هنوز می‌تونید کارهای دوپامین‌بالای دیگه رو انجام بدین، اما این یه کار ممنوعه. یه کم احساس کسلی می‌کنید ولی نکته همین‌جاست. شما قراره تا بذارین گیرنده‌های دوپامین‌تون بازیابی بشن، از این حجم بالای دوپامین غیرطبیعی که مغزتون درش غرق شده. و کسالت شما رو وادار می‌کنه که توی اون روز کارهای دیگه رو انجام بدین. کارهای که در حالت عادی می‌گذارینشون کنار چون دوپامین زیادی تولید نمی‌کردن. و چون الان کاری نیست، انجام اون‌ها راحت‌تره. البته انجام کارهای با دوپامین بالا با فاصلهٔ تکرار زیاد خوبه. ولی در حالت ایده‌آل باید از این رفتار فاصله‌گرفت یا حداقل تا جایی که میشه. به‌جاش باید ترشح دوپامین رو به کارهایی وابسته کرد که اساساً به شما سود می‌رسونن. و چیزی که من فهمیدم اینه که کارهای الانتون که دوپامین بالا ترشح می‌کنن، می‌تونن مشوق شما بشن در پیگیری کارهایی که در دراز مدت برای شما مفیدن. به‌ بیان دیگه می‌تونین از کارهای با دوپامین بالا به عنوان جایزه برای تموم کردن کارهای سخت استفاده کنین. و این دقیقا کاریه که من خودم می‌کنم. همهٔ کارهای سخت و کم‌دوپامین خودم رو دنبال می‌کنم. تمیزکردن خونه، تمرین پیانو، کتاب خوندن، تمرین بدنی، ساختن ویدئو برای یوتیوب و غیره. بعد از اینکه یه مقدار خاص از این کارهامو انجام دادم، به خودم جایزه می‌دم با یه میزان از این کارهای دوپامین‌زیاد در آخر روز. نکتهٔ کلیدی اینه: بعدشون و در آخر روز.اگر اول کار دوپامین‌بالا رو انجام بدم بعدش دیگه حسش نیست تا کار کم‌دوپامین رو انجام بدم. خیلی راحت انگیزه کافی نخواهم داشت. پس از اول با کار سخت شروع می‌کنم، فقط بعدش حق دارم برم سراغ کارهای دوپامین‌بالا. مثلا برای هر یک ساعت کار کم‌دوپامین، به خودم یه جایزه می‌دم با ۱۵ دقیقه کار دوپامین‌بالا. در آخر روز میشه برای هر ۸ ساعت کار کم‌دوپامین، ۲ ساعت کار دوپامین‌بالا.البته اینا نسبت‌های منه. شما برای خودتون تنظیم‌ش کنید. و نکته اینه که اگر به یه چیزی معتادین که برای سلامتی‌تون ضرر داره، اونو به عنوان جایزهٔ دوپامین‌بالا در نظر نگیرید. به‌جاش یه جایزه پیدا کنید که اینقدر آسیب‌زننده نباشه. یه کاری که هنوز فکر می‌کنید می‌ارزه.اگه براتون شبهه پیش‌اومده که لذتِ گناه‌کارانهٔ من چیه، اینترنته. می‌تونم راحت برای ساعت‌ها غرق بشم بدون انجام کار دیگه‌ای. برای همینه که این سیستم رو چیدم. یه جوری که بتونم اعتیادمو کنترل کنم. و البته بدونید که با همین سیستم هم روزهایی دارم که کلا همهٔ کارهای دوپامین‌‌بالا رو می‌گذارم کنار.برای نتیجه گیری میگم که امکانش هست تا انجام کارهای دشوار، ساده‌تر بشن. ولی وقتی مغزتون همیشه داره دوپامین بالا دریافت می‌کنه، خیلی هم هیجان ندارید تا کاری که دوپامین کمی داره رو انجام بدین. به خاطر همینه که باید استفاده از کامپیوتر و گوشی رو برای کارهای متفرقه کمتر کنید در کنار کارهای دوپامین‌بالا. و می‌تونم بگم که قطعا ارزشش رو داره. پس اگه مشکلات انگیزه دارین، هرچه سریع‌تر شروع کنین به سم‌زدایی دوپامین. خودتون رو از مقادیر بالای دوپامین جدا کنید یا حداقل کمتر خودتون رو در معرضش قرار بدین. فقط اون موقع است که کارهای عادی روزمرهٔ کم‌دوپامین دوباره جذاب می‌شن و شما دوباره می‌تونید برای مدت طولانی‌تری انجامشون بدین. ما همه تا یه جایی معتاد به دوپامین هستیم. و این چیز خوبه چون دوپامین به ما کمک می‌کنه که انگیزه پیدا کنیم تا به اهدافمون برسیم و خودمون رو به فرد بهتری تبدیل کنیم. ولی این به شما بستگی داره که تصمیم بگیرید تا دوپامین خودتون رو از کجا دریافت کنین. از کارهایی که به شما سودی نمی‌رسونن؟ یا می‌خواهید از طریق کار روی اهداف بلند مدت خودتون دریافتش کنین؟ انتخاب با شماست.Mojtaba RahimyMojtaba RahimyThu, 02 Apr 2020 19:58:32 +0430https://virgool.ir/@m.rahimy.gk/ارتباط-forever-alone-بودن-با-روانشناسی-تکاملی-v9bw43lo5qg0از David Buss که در مورد انتخاب طبیعی خوندم این طور برداشت کردم که اگر یک فرد علاقه‌ای نداشته باشه که تولید مثل کنه، شرایط جوری براش فراهم میشه که میل به در اجتماع بودن و رابطه برقرار کردن رو از دست میده یا برعکس کسی که میلی نداره تا در اجتماع باشه و رابطه برقرار کنه، علاقه‌ای هم به تولید مثل از خودش بروز نمی‌ده. طبیعیه که تخصص این فرد در جذب جنس مخالف بسیار ابتدایی و محدود میشه. در نتیجه از اجتماع طرد میشه و با برقرار نکردن رابطه با جنس مخالف، کسانی شبیه به خودش رو تولید نمی‌کنه. همونجا انتخاب طبیعی می‌گه فقط آدم‌هایی رو می‌برم به نسل بعدی که از لحاظ جذابیت اجتماعی/جنسی در شرایط بهتری قرار داردن و علاوه‌بر اینکه خواسته‌اند تا تولید مثل کنن، موفق هم بوده‌اند. نکته اینکه انتخاب طبیعی فقط با این کاری نداره که یک گونه از نظر زیستی مناسبِ بقا است، اگر بهترین و مناسب‌ترین هم باشه و قصدِ تولید مثل در اون گونه وجود نداشته باشه، همهٔ این مسائل رنگ می‌بازند.خب در حال حاضر چرا مردمان Forever Alone زیادی داریم؟ جواب رو می‌تونیم در ازدواج‌های برنامه‌ریزی‌شده و سنتی پیدا کنیم.از روی آمار نمی‌شه غیب گفت و برداشت کرد که همهٔ این مردانِ زن‌داده یا زنانِ شوهر کرده از نظر تکاملی علاقه‌مند به تولید مثل نیستن و شایستگیش رو ندارن، اما میشه این تعداد انسان که در زندگی اجتماعی/زناشویی مشکل دارند و برای جذب جنس مخالف تلاش می‌کنن و موفق نمی‌شن رو از نسلی دونست که اجدادشون قصد تولید مثل نداشتن و توفیق‌شون در این کار به‌خاطر مناسبات فرهنگی‌ای بوده که انسان اونها رو ساخته.خیلی‌ها هم می‌گن که انگار یک طلسم وجود داره. بله طلسمی هست. فرد تحت تاثیر این شرایط بوده: نگران نباش بالاخره برات زن می‌گیرن/شوهرت می‌دن. در صورت خروج از این قاعده احتمالا دچار مشکل و زیان میشه و معمولا کارش موفقیت‌آمیز نخواهد بود و بالاجبار دوباره برمی‌گرده به قاعدهٔ قبلیِ ازدواج برنامه‌ریزی‌شده. چون بالاخره باید ازدواج کرد و هر انسان سالمی، حتما و قاعدتا قصدِ ازدواج‌کردن و بچه‌داشتن رو در ذهن داره. این سیر دوباره ادامه پیدا خواهد کرد و بسیاری از افراد نسل بعدی که اجدادی داشتن که نمی‌خواستن یا نمی‌تونستن تولید مثل کنن اما به خاطر مسائل دیگر این‌کارو کردن، دوباره این مسیر رو طی خواهند کرد.قطعا انسان می‌تونه تغییر کنه و مهارت‌هایی رو کسب کنه اما باید دید چطور این مهارت‌ها وارد نسل بعدی می‌شن. یعنی اگر فردی از اون نسلِ بی‌علاقه به تولید مثل، دیگران رو دید که با جنس مخالف ارتباط دارن و خواهان رابطه هستن و او هم بنا به دلایلی مثل پرهیز از انگشت‌نما شدن یا مسائل فرهنگی یا صرفا ظهورِ ناگهانیِ علاقه، به رابطه فکر کرد؛ و بعد از اینکه خودش رو ناتوان دید و با شگردهای مختلف و کپی از افرادی که خودبه‌خود توانایی جذب جنس مخالف رو دارن (و این کار انگار که در خونِشون هست) بالاخره به موفقیت رسید، آیا این زنجیر رو می‌شکنه و یا این ناتوانی/بی‌علاقه‌گی در نسل‌های بعدی هم دوباره خودش رو نشون خواهد داد؟Mojtaba RahimyMojtaba RahimyFri, 27 Mar 2020 00:47:15 +0430https://virgool.ir/@m.rahimy.gk/تناسب-تکاملی-ضربدر-قدرت-پول-در-جامعه-بورژوازی-quvrslmvyt1pتناسب تکاملی یا evolutionary fitness مفهومی است که همه ما با آن آشنا هستیم: وقتی دخترِ مورد علاقهٔ شما آن آقای قد بلندتر را انتخاب کرد، وقتی پسر، آن دخترِ زیباتر را انتخاب کرد، و حتی وقتی که فرد آ بر فرد ب در یک مصاحبهٔ شغلی ترجیح داده شد: همه می‌خواستند گزینهٔ بهتر را داشته باشند تا از آن گزینهٔ بهتر، عواید بهتری نصیب شود (مثلا نسل بهتری تشکیل شود یا سود سازمان بیشتر شود). پس گزینه‌های تناسب برای تکامل اینها هستند: توانایی بقا زیبایی (در حالت کلی مثل تقارن چهره، نه علفی که به دهن بزی شیرین میاد)شجاعت -> توانایی بقا...کتاب دست‌نوشته‌های ۱۸۴۴ فصلی دارد با عنوان «قدرت پول در جامعه بورژوازی» که مثال‌های در شرح این موضوع زده است که: خواسته‌ها، اهداف و رویاهای ما مستقیما مرتبط هستند با پولی که در اختیار داریم و [از قول بزرگانی چون گوته و شکسپیر] گفته که پول چیزی است که ناممکن‌ها را ممکن می‌کند، تاریک را روشن می‌کند، زشت را زیبا، بزدل را دلاور، حق را ناحق می‌کند.اگر این دو مقوله را با هم یکجا جمع کنیم، باید پول را هم به گزینه‌های تناسب تکاملی اضافه کنیم. و البته مارکس هم همین کار را کرده است و فراتر از این، گفته که اتفاقا پول می‌تواند تمام آن گزینه‌ها را تحت پوشش خودش بگیرد و بنابر گفتهٔ شکسپیر در «تیمونِ آتنی» پول را «خدای مجسم» (ٰVisible God) نام گذاشته و اذعان دارد که «به هر زبانی سخن می‌گوید» و «در هر دلی جای دارد». خود مارکس هم می‌گوید «اگر پول زنجیری است که مرا به زندگی انسانی پیوند می‌دهد؛ و جامعه را به من، من و طبیعت و آدمی را به یکدیگر، پس آیا زنجیرِ زنجیرها نیست؟»پی‌نوشت: در ترجمهٔ شاملو از اشعار شکسپیر، عبارت «پروردگارِ پنهان» به جای «خدای مجسم» نوشته شده. متن اصلی اینه:thou bright defiler Of Hymen's purest bed! thou valiant Mars! Thou ever young, fresh, loved and delicate wooer, Whose blush doth thaw the consecrated snow that lies on Dian's lap! thou visible god, that solder'st close impossibilities. And makest them kiss! that speak'st with every tongue.تو ای خدای مجسم، که ناممکن‌ها را به هم جوش می‌دهی.Mojtaba RahimyMojtaba RahimyThu, 01 Aug 2019 21:55:09 +0430https://virgool.ir/@m.rahimy.gk/چیه-چه-جوریه-و-چرا-هست-sxhhwkanupp5کتاب‌ها ۳ دسته‌ان:کتابی که در مورد ماهیت یه مفهوم حرف می‌زنه. مثلا java the complete reference. یا The procrastination Equationکتابی که میگه چه طوری انجامش بدیم. مثلا Tutorial های برنامه‌نویسی یا کتاب The Now Habitکتابی که میگه کلا چرا اون چیز هست؛ و به ماهیتش می‌پردازه. چرا کتاب‌های «چرا» اینقدر کم هستن؟Mojtaba RahimyMojtaba RahimyFri, 26 Jul 2019 15:00:29 +0430https://virgool.ir/@m.rahimy.gk/ارزشگذاری-روی-بدیها-و-از-ارزش-انداختن-خوبیها؛-یا-چطور-سازمان-خود-را-به-نابودی-بکشانیم-jkmw8rilmqneدولتی رو فرض کنید که تصمیم می‌گیره تا دست کنه در جیب شهروندانش. میشه حدس زد که چند روز بعد چه اتفاقی می‌افته: مردم دست می‌کنن در جیب یکدیگر. دلیلش اینه که این حرکت از طرف دولت به ارزش تبدیل شده یا قبحش ریخته شده. فردا آیا دولت باید چنگ به صورت بکشه که «ای بابا چه شد که این‌طوری شد» یا «تقصیر کی بود»؟ نه؛ مسئولیت متوجه همان سَمتی است که رفتار اولیه از آنجا سر زده.بیایید مثالی بزنیم در مورد یک سازمان. پشت سر کسی پیش مدیران حرف می‌زنند (همون اصطلاح «زیرآب‌زنی») و مدیر از این رفتار تقدیر می‌کند. خود به خود زیرآب‌زنی به یک ارزش تبدیل می‌شود. کوتاه‌زمانی بعد، همه زیرآبِ یکدیگر را به طرز فجیعی زده‌اند. آقای مدیر! این‌طور می‌خواستی؟ بله، هدف شما همین بود. یک کار ناشایست را در سازمان خود به ارزش تبدیل کردید و همهٔ افراد حاضر در سازمان از این ارزش پیروی کردند.از طرف دیگر، فرض کنید کارمندی هست که ۲ روز پروژه‌ها را دیرتر تحویل می‌دهد اما تمیزتر و حرفه‌ای‌تر (وارد بحث زمان‌بندی اشتباه نمی‌شویم) و مدیر در قبال کارمندِ کمال‌گرا رفتار بدی دارد. از فردا تمام کارمندان کارهای ناقص و بی‌کیفیتی تحویل می‌دهند تا سرزنش نشوند. در نتیجه، کار تمیز و حرفه‌ای از ارزش خواهد افتاد.با ادامهٔ این ارزش‌گذاری‌ها و از ارزش انداختن‌ها، کارمندان شایسته (که نمی‌خواهند درگیر این موضوع شوند) از سازمان کناره‌گیری خواهند کرد. خیلی از مدیران گمان می‌کنند که این اتفاق فقط به ضرر همان کارمندان است، اما طبیعتا از دست دادن افراد قابل و مرغوب سازمان شما را از کیفیت خواهد انداخت و به نابودی خواهید رفت. مگر اینکه با این شرایط هم خوش وخرم باشید.چطور از این رفتار جلوگیری کنیم: رفتاری که از افراد رده بالا سرمی‌زند می‌تواند ارزش‌گذرای را تعیین کند. پس با واکنش مناسب به رفتار کارمندان می‌تواند به ارزش‌گذاری‌ها مسیر درستی داد.Mojtaba RahimyMojtaba RahimySun, 30 Jun 2019 02:45:45 +0430https://virgool.ir/@m.rahimy.gk/در-زمان-ایراد-امنیتیباگ-در-کدمون-چه-کار-کنیم-kuoqwm4iyog6این اتفاقی بود که در یک تیم برای من افتاد و خواستم که با دوستان به اشتراک بگذارم. نمی‌خوام حریم شخصی کسی از بین بره برای همین داستان کمی تغییر داده شده.داستان از این قراره که یکی از بچه‌های تست به CEO گفت کسایی که توی اپ ثبت نام کردن می‌تونن برن دیتابیس رو ببینن! بچه‌های بک‌اند تست کردن و دیدن آره میشه. یکی‌شون اسم من رو آورد و انگار که من هم مسئولیتی در این باگ یا مشکل امنیتی دارم. گفتن تست کن و من گفتم از سمت بک تست کنید و یه کم کار بالا گرفت. و این در صورتی بود که اگر بچه‌ها می‌گفتن بیاید با هم مشکل رو بررسی و رفع کنیم من حاضر بودم پای اون کد شهید بشم تا مشکل رفع بشه؛ اما نه زمانی که برخورد جوریه که انگار مشکل از سمت کدهای منه و البته اگر CEO حرفه‌ای باشه خودش می‌فهمه که باید با این کار برخورد کنه تا تبدیل به ارزش نشه. در مورد ارزش و ضد ارزش هم باید مطلبی بنویسم.در نهایت این کار باعث شد تا من از برنامه‌نویس ریدایرکت‌کننده دلخور بشم و احتمالا در تیم خودم نتونم قبولش کنم. مگر اینکه ببینم این رفتار تغییر کرده و به سمت حرفه‌ای شدن پیش رفته، و البته کی فرصت و حوصله داره که بررسی کنه ببینه چه کسی دچار چه تغییرات شخصیتی‌ای شده! آخرِ این کار به‌ناچار انتقادی صریح از نحوهٔ مدیریت این اتفاق کردم که نتایجش رو احتمالا در تمدید قرارداد خواهم دید :) . اما حرف من اینه که چرا برنامه‌نویسی که در کدش ایرادی بود اتفاق رو جوری مدیریت نکرد که به صلاحش باشه و خودش رو برای هم‌تیمی‌اش غیرحرفه‌ای جلوه داده.--در زمان ایراد امنیتی یا باگ عجیب و نامرد در کد خودتون:آرامش خود را حفظ کنید و بدانید که برای همگان رخ خواهد داد.مسئولیت این اتفاق را شخصا برعهده بگیرید و شانه خالی نکنیدبه هیچ وجه نام کسانی را که در این اتفاق ذره‌ای نقش ندارند نیاورید. یک سرپرستِ کارکُشته خواهد فهمید که مسئولیت با چه‌کسی است پس کار خراب می‌شود. اگر سرپرست با شما همراهی کرد، هم‌تیمی شما به‌راحتی می‌تواند ثابت کند که کار، کارِ شماست پس در لایهٔ دوم هم کار شما خراب خواهد شد.از هم‌تیمی‌ها بخواهید که در حل مشکل شما را یاری کنند. اگر نیامدند بدانید که کار با این تیم جز خُسران و فلاکت برای شما ندارد.در صورت حل مشکل از طرف دوستان، بدانید که در حال همکاری با یک تیم قوی، مسئول و همراه هستید و خوش‌به‌حال شما. برای‌شان چند تا پپسی باز کنید. اگر نکردید پس شما یک دوست و هم‌تیمیِ مسئول و همراه و قدردان نیستید عزیز.در صورتی که مشکل حل نشد، از بچه‌های رده بالاتر کمک بخواهید. هیچ کس ناراحت نمی‌شود. شاید سواد من هنوز آنقدر نیست که چنین مشکلی را حل کنم. اگر بود در ردهٔ بالاتر با حقوق و مزایای بالاتر می‌بودم.مشکلی که حل شده طوری در ذهن شما خواهد نشست که هیچ‌وقت تکرار نخواهد شد. اما در موردش برای دیگران و آیندگان توئیت کنید یا ویرگول کنید. اجرتان با جمشید.Mojtaba RahimyMojtaba RahimySun, 30 Jun 2019 02:13:57 +0430https://virgool.ir/@m.rahimy.gk/کتاب-the-design-of-everyday-things-luwqlxub3yp2کتابی که در ابتدا اسمش این بود: The Psychology of Everyday Things روانشناسی به جای طراحی. اول از همه طرح جلدش ذهن رو به خودش جذب می‌کنه و در واقع همهٔ آن چیزی که قراره گفته بشه در همین تصویر خلاصه شده: یک قوری که لوله‌اش در همون طرفی قرار گرفته که دسته‌اش: ناکارآ، حال‌به‌هم‌زن، اعصاب‌خردکن، مسخره، کثافتِ محض.یه جایی از کتاب خیلی عالی بهمون گفته که چطور طراحی کنیم: از درخت یاد بگیرید. میوه‌هاش جایی هستن که انگاری دارن بهت می‌گن بیا ما رو بچین عزیزم. نه نیازی به خوندن Documentation داره و نه نیازه زنگ بزنی پشتیبانی بگی آقا این چه وضعیه. چرا طراحی‌های ما این طوری نیست؟Mojtaba RahimyMojtaba RahimyFri, 28 Jun 2019 13:15:04 +0430https://virgool.ir/@m.rahimy.gk/برنامه-دقیقا-چیست-wqgqqhbgiiaaاین متنی بود که در یک وبلاگ کوچک نوشتم. به عنوان مقدمه‌ای برای یک رویکرد در بهبود عملکرد در باشگاه‌های بدنسازی و تمرین‌های روزانه. احتمالا متن کاملش برای کاربرهای و افراد خاص کاربرد داره. اما بخش اولش کلی‌تره و در بیشتر ابعاد زندگی مفیده.مفهوم «برنامه» در برنامه‌هابرای برنامه‌ریزی باید اول متوجه بود که برنامه قرار است چه باشد و چه کاری انجام دهد. اغلب افراد این سه مفهوم را به جای یکدیگر به کار می‌برند:نقشه: Mapطرح: Planبرنامه: Programنقشه یعنی کاغذی که همهٔ راه‌ها برای رسیدن به هدف روی آن رسم شده باشد؛طرح یعنی انتخاب یکی از این‌ها برای رسیدن به مقصد؛برنامه یعنی تعیین زمان برای رسیدن به مقصدی که راه و روشِ آن با طرح انتخاب شده.پس یک برنامه واقعی، برنامه‌ای است که در آن زمان هم مطرح باشد. بنابراین هرگز نمی‌توانید بدون در نظر گرفتن زمان و بدون بررسی وضعیت خود در زمان‌های درست، برنامهٔ خوبی داشته باشید. پس پیشنهاد من :در ساعات مشخصی از روز تمرین کنید.در روز مشخصی از هفته استراحت یا تمرین کنید.در زمان مشخص و یکسانی وزن خود را اندازه بگیرید.در زمان مشخصی از روز غذا بخورید.تعداد حرکات کاملا مشخص باشند.متن کامل اینجاست: http://gymia.ir/blog/?p=9 مناسب برای کسانی که برای ورزش کردن روزانه در باشگاه دنبال تجربه‌هایی هستند که دیگران به اشتراک گذاشته‌اند.Mojtaba RahimyMojtaba RahimyMon, 06 May 2019 14:29:37 +0430