https://virgool.ir/feed/@m.nasiriمحمد نصیری - کیمیاگران واقعی سرب را به طلا تبدیل نمی کنند بلکه آنها جهان را به کلمات تبدیل می کنند(ویلیام گاس) وبلاگ: http://javdaneghi.blog.irfa2026-11-11 22:43:57https://files.virgool.ir/upload/users/33643/avatar/ZeJuOA.pnghttps://virgool.ir/@m.nasirihttps://virgool.ir/@m.nasiri/در-آستانه-بودنجهل-آموخته-tv3khuvysygqنسبت علم و جهل هم مشابه قطر و محیط دایره است که هر چقدر قطر دایره افزایش می یابد محیط آن نیز افزایش می یابد ما هر چقدر دانش میاموزیم جهل محیط اش مثل دایره افزایش می یابد ما با هر کشف و شهودی در آستانه مرز دیگری قرار می گیریم.باید در فلسفه مسئلۀ در آستانه‌بودن تفکر و انسان را کشف کرد.Legacy of Learned Ignoranceعلیرضا شفاه : کوزانوس جهل را خصلتِ خودِ جهان می‌داند، این مسئله کجا خودش را نشان می‌دهد؟ در اینکه چیزها در جهان الزاماً مرزهای مشخصی ندارند، دقیق نیستند، خودِ چیزها دقیق نیستند نه اینکه ما نمی‌توانیم با دقت آن‌ها را بشناسیم.نیکلاس کوزایی در کتاب "جهل آموخته" اشاره می کند جهل خصلت جهان است و دانش فراغتی از جهل ندارد.جهل چگونه دانش را تولید می‌کند و چطور می‌تواند نقطه مولد دانش باشد. این درست آن چیزی است که باعث می‌شود ما آستانگی را با یک فیلسوفی مانند کوزانوس تجربه کنیم.کوزانوس جهل را خصلتِ خودِ جهان می‌داند، این مسئله کجا خودش را نشان می‌دهد؟ در اینکه چیزها در جهان الزاماً مرزهای مشخصی ندارند، دقیق نیستند، خودِ چیزها دقیق نیستند نه اینکه ما نمی‌توانیم با دقت آن‌ها را بشناسیم.وقتی از جهل و علم صحبت می‌کنیم این یک مسئله‌ای است که مربوط به شناسنده است. کوزانوس عوالمی برای جهان قائل می‌شود. ما هر چه به سمت عوالم بالا حرکت می‌کنیم جهان عینی‌تر و دقیق‌تر می‌شود. هر چه بالاتر می‌رویم خودِ جهان علمانی‌تر و هر چه پائین می‌آییم خودِ جهان جهلانی‌تر می‌شود. در رساله جهل آموخته کوزانوس به ما توضیح می‌دهد که اگر جهان چنین چیزی است، پس دانش هم چنین چیزی است. یعنی دانش، فراغت از جهل ندارد. خودِ جهل به غایت به دانش خدمت می‌کند. کوزانوس به ما توضیح می‌دهد که فقط آن‌جایی تفکر ما محتوا دارد که تضاد در کار است. یعنی گزاره‌ای که متضاد را طرح نمی‌کند، چه بسا اصلاً محتوایی نداشته باشد به نظرم می‌رسدآن‌چه که ما باید همواره در فلسفه و این بار در کوزانوس تجربه کنیم، کشفِ مسئله در آستانه‌بودن تفکر و در آستانه‌بودن انسان است. کوزانوس به شکل مشخصی یک فردِ آستانه‌ای است گاهی تاریخ در آستانه است و گاهی انسان آستانه را تجربه می‌کند اما در آستانه بودن در واقع ما را فراگرفته است. وقتی دانش کلی تهدید می‌شود، انسان تهدید می‌شود. انسان نمی‌داند بدون مختصاتش در جهان چه هست و چگونه باید با جهان مواجه شود و مسیرش چیست. جهان متلاشی می‌شود و انسان در میان بی‌نهایت ذات، نوعی سرگردانی پیدا می‌کند. آری ما در جهان بی ثبات و پیچیده همیشه در آستانه در ایستادیم و وارد منزلگاه نخواهیم شد.منبع: نقل از ایبناCusanus: The Legacy of Learned Ignorance by Peter J. Casarellaسه فیلسوف آستانه نشین:«بلز پاسکال» دانشمند، ریاضیدان و فیلسوف فرانسوی قرن هفدهم میلادی است. او در ریاضی بینانگذار نظریة جدید احتمالات و در فیزیک کاشف قانون پاسکال در فشار مایعات است. «سورن کیرگگور» فیلسوف و نویسندة دانمارکی است که در الهیات و فلسفه آثار بسیار دارد و پدر اگزیستانسیالیسم به شمار می آید. «سیمون وی» بانوی فیلسوف فرانسوی است که آثار مهمی دربارة الهیات، فلسفه و مسائل اجتماعی دارد. کتاب حاضر، بررسی و تشریح اندیشه های دینی این سه متفکر غربی است که به رغم تفاوتهای زمانی، مکانی و فکری، وجوه اشتراک بسیاری داشته اند. نگارندة کتاب، این سه متفکر را «آستانه نشین» نامیده است؛ چرا که آنها در آستانة کلیسا و خطاب به آدمهای درون کلیسا سخن گفته اند. کتاب سه بخش اصلی دارد که هرکدام به یک متفکر اختصاص یافته است. برخی از عنوانهای فصلهای کتاب عبارت اند از: دین محترم است، ماهیت ایمان، زندگی زیباییشناسانه و زندگی اخلاقی، نهان بودن خدا، و اولین شکل عشق مستتر؛ مطالعه بیشترپی نوشت: حقیقت ناب، دروغ ناب است و هر کسی مدعی آن باشد، نادانی خود را به نمایش می گذارد.(نیچه)بر آستان جانان گر سر توان نهادن / گلبانگ سر بلندی تا آسمان توان زد (حافظ)عبارات مشابه مثل خوش بینی آموخته شده که معکوس درماندگی آموخته شده می باشد مباحث روانشناسی است.محمد نصیریمحمد نصیریThu, 13 Nov 2025 18:13:25 +0330https://virgool.ir/@m.nasiri/خطرات-سوگیری-بقاsurvivorship-bias-n6eg8qyfqephسوگیری بقا، خطایی است که ناشی از تمرکز سیستماتیک بر بازماندگان (موفقیت‌ها) و نادیده گرفتن تلفات (شکست‌ها) است که باعث می‌شود نرخ پایه واقعی بقا (احتمال واقعی موفقیت) را از دست بدهیم و به نتیجه‌گیری‌های نادرست برسیم. برای جلوگیری از این دام، باید شواهد نادیده را به همان اندازه شواهد دیده شده در نظر بگیریم. برای ایجاد دیدگاه بهتر در مورد نرخ پایه موفقیت، به یک جدول احتمالات مراجعه کنید که اقدامات کامل شده و نشده برندگان و بازندگان را نشان می‌دهد.سیسرو، فیلسوف و سیاستمدار رومی، ۲۰۰۰ سال پیش داستان یک ملحد به نام دیاگوراس را تعریف کرد که به خدایان اعتقادی نداشت.کسانی که سعی داشتند دیاگوراس را به وجود قدرت‌های برتر متقاعد کنند، مجموعه‌ای از لوح‌های نقاشی‌شده را به او نشان دادند که گروهی از ملوانان را به تصویر می‌کشید که در طوفانی سهمگین دعا کرده و سپس از غرق شدن کشتی جان سالم به در برده بودند.دیاگوراس به نقاشی‌ها نگاه کرد و پاسخ داد: "من کسانی را که نجات یافته‌اند می‌بینم، اما کسانی که دعا کردند و غرق شدند کجا هستند؟" (کسانی بودند که دعاشان مستجاب نشد)دیاگوراس (از طریق سیسرو) یک نقص بسیار رایج در استدلال و تصمیم‌گیری انسان را برجسته کرد:ما خود را در دیده‌ها قرار می‌دهیم و به طور سیستماتیک نادیده‌ها را نادیده می‌گیریم.ما "برندگان" را تحسین می‌کنیم و داستان‌های موفقیت آنها را مطالعه می‌کنیم به امید اینکه ۱۰ ویژگی مشترکی را که منجر به موفقیت آنها شده است، تعیین کنیم.ما کسانی را که ریسک می‌کنند و موفق می‌شوند، تحسین می‌کنیم و یک مدل ذهنی از ریسک و پاداش ایجاد می‌کنیم که اساساً همه کسانی را که ریسک می‌کنند و شکست می‌خورند، نادیده می‌گیرد.ما مشتاق این سادگی هستیم، اما حقیقت این است که این سادگی، مجموعه‌ای حیاتی از واقعیت‌های اساسی را که همه ما باید از آنها آگاه باشیم، نادیده می‌گیرد.بیایید در مورد خطرات سوگیری بقا صحبت کنیم... کارشناس آمار جان آنها را نجات دادیک کارشناس آمار  جوان جان هزاران نفر را نجات داد.در طول جنگ جهانی دوم، ایالات متحده با مشکلاتی در مورد بمب‌افکن‌های خود در اقیانوس آرام روبرو بود و تصمیم گرفت زره تقویتی را به مناطق خاصی از هواپیماهای خود اضافه کند.گروهی از تحلیلگران بمب‌افکن‌های در حال بازگشت را بررسی کردند و سوراخ‌های گلوله و آسیب روی آنها را ترسیم کردند.بر اساس این تحلیل، آنها به این نتیجه رسیدند که اضافه کردن زره به دم، بدنه و بال‌ها، شانس زنده ماندن آنها را بهبود می‌بخشد.اما یک کارشناس جوان آمار به نام آبراهام والد بلافاصله خاطرنشان کرد که این یک اشتباه غم‌انگیز خواهد بود...با ترسیم تنها داده‌های مربوط به هواپیماهایی که بازگشتند، آنها به طور سیستماتیک داده‌های مربوط به یک زیرمجموعه مهم و آموزنده را حذف می‌کردند: هواپیماهایی که آسیب دیده و قادر به بازگشت نبودند.آبراهام والد یک واقعیت ساده را تشخیص داده بود:هواپیماهای "دیده شده" آسیب‌هایی را متحمل شده بودند که قابل بقا بودند.هواپیماهای "دیده نشده" آسیب‌هایی را متحمل شده بودند که قابل بقا نبودند و از میدان جنگ برنگشته اند.والد نتیجه گرفت که برخلاف تحلیل اولیه، باید به مناطق آسیب ندیده هواپیماهای بازگشته زره اضافه شود. در واقع، جایی که بازماندگان آسیب ندیده بودند، هواپیماها بیشترین آسیب‌پذیری را داشتند.بر اساس بینش او، ارتش موتور و سایر قطعات آسیب‌پذیر را تقویت کرد و به طور قابل توجهی ایمنی خدمه را در طول نبرد بهبود بخشید و جان هزاران نفر را نجات داد.اجتناب از سوگیری بقاآبراهام والد یک سوگیری شناختی به نام سوگیری بقا را شناسایی کرده بود:خطایی که ناشی از تمرکز سیستماتیک بر بازماندگان (موفقیت‌ها) و نادیده گرفتن تلفات (شکست‌ها) است و باعث می‌شود نرخ پایه واقعی بقا (احتمال واقعی موفقیت) را از دست بدهیم و به نتیجه‌گیری‌های نادرست برسیم.ما می‌توانیم نمونه‌هایی از سوگیری بقا را در اطراف خود ببینیم:ما کتاب‌هایی در مورد ویژگی‌های مشترک افراد موفق می‌خوانیم، اما نمی‌توانیم همه افراد ناموفقی را که همان ویژگی‌ها را داشتند در نظر بگیریم.ما وقتی می‌شنویم که یک کارآفرین وام مسکن دوم گرفته و موفق شده است، این باور را تحسین می‌کنیم، اما نمی‌توانیم همه کارآفرینانی را که همین کار را کرده‌اند و ورشکست شده‌اند در نظر بگیریم.ما داستان‌های موفقیت "شرط‌بندی روی خودت!" را جشن می‌گیریم، اما علل همان شعار را نادیده می‌گیریم.ما استراتژی‌های فرهنگی موفق‌ترین شرکت‌ها را مطالعه می‌کنیم، اما نمی‌توانیم همه شرکت‌هایی را که از همان استراتژی‌ها پیروی کرده‌اند و از هم پاشیده‌اند در نظر بگیریم. وقتی نمی‌توانیم طیف نتایج و شواهد پنهان را در نظر بگیریم، دیدگاهی تحریف‌شده (و اغلب نادرست) از واقعیت - به‌ویژه از خطرات و نرخ واقعی موفقیت - ایجاد می‌کنیم.برای جلوگیری از این دام، هنگام ارزیابی شواهد و تصمیم‌گیری، هر چهار ربع این جدول احتمالات ساده ۲x۲ را در نظر بگیرید:سوال ۱: اقدام تکمیل‌شده و بردسوال ۲: اقدام تکمیل‌شده و باختسوال ۳: اقدام تکمیل‌نشده و بردسوال ۴: اقدام تکمیل‌نشده و باختPossibility Gridجدول احتمالات شما را مجبور می‌کند که نادیده‌ها را به اندازه دیده‌ها در نظر بگیرید و برجسته کنید.در حالی که مطمئناً ویژگی‌ها و اعمال شخصیتی وجود دارند که شانس موفقیت مالی، تجاری یا شخصی را بهبود می‌بخشند، فرض اینکه فرمول کلی وجود دارد که تضمین‌شده باشد، کاملاً خطرناک است.سوگیری بقا را نمی‌توان به‌طور کامل اجتناب کرد، زیرا اکثریت قریب به اتفاق کتاب‌ها و تاریخ توسط بازماندگان و فاتحان نوشته شده است، اما در صورت امکان، به جدول ۲x۲ مراجعه کنید و شواهد نادیده را در نظر بگیرید.به یاد داشته باشید: آنچه نادیده است اغلب به اندازه آنچه دیده می‌شود ارزش دارد.مطالعه بیشتر: کتاب ما ساده نیستیم در این خصوص بررسی های متعدد انجام داده است که دکتر آذرخش مکری در پادکست کست باکس بدان پرداخته است که حتما ارزش گوش دادن دارد.Nobody's Fool: Why We Get Taken In and What We Can Do about Itمحمد نصیریمحمد نصیریSun, 17 Aug 2025 13:00:26 +0330https://virgool.ir/@m.nasiri/دویدن-پی-آواز-حقیقت-uaqginwdp7zbحقیقت آیینه ای بود که از آسمان به زمین افتاد و شکست ، هر کس تکه ای از آن را برداشت خود را در آن دید، گمان کرد حقیقت نزد اوست ، حال آنکه حقیقت نزد همگان پخش بود.مولانا-فیه مافیهسایه حقیقتواقعیت و حقیقت:حقیقت (Truth) با واقعیت (Fact) تفاوت دارد، هرچند در گفتگوهای روزمره معمولا جابه‌جا استفاده می‌شوند.  واقعیت، Fact:واقعیت چیزی است که درست بودنش اثبات شده است. مثلا صندلی‌ای که روی آن نشسته‌اید واقعیت دارد. حقیقت، Truth:حقیقت، یک ویژگی‌ از گزاره‌ها است. این گزاره که «برف سفید است» یک گزاره درست است و به بیان دیگر حقیقت دارد. یک گزاره می‌تواند حقیقت داشته باشد (درست باشد) و یا حقیقت نداشته باشد (نادرست باشد).(تعریف واژه‌نامه آکسفورد)-----فلاسفه در تعریف این دو واژه حدود و ثغور هر یک اختلاف نظر دارند به همین دلیل در برخی حوزه ها در معنای حقیقت و واقعیت تمییزی قائل نشده اند. در حوزه ای که آن ها را متفاوت می بینند تفاوت هایی را ذکر کرده اند که به مهم ترین آن ها اشاره می کنم:۱. واقعیت به امور محسوس و مادی تعلق دارد که با حواس درک می شوند(مثلا مباحث علوم طبیعی و تجربی) اما حقیقت به امور غیرمادی مربوط می شود که با عقل قابل درک‌ هستند(مانند مباحث فلسفی)بر همین اساس افلاطون در نظریه ی معروف تمثیل غار عالم ماده را واقعیت می داند و عالم مُثُل را حقیقت.٢. واقعیت ها متغیرند اما حقایق ثابت و غیرقابل تغییرند.(مانند علم ماده و عالم مثل)٣.حقیقت امری بدیهی و اثبات شده است اما واقعیت قابل تردید.تأملی در حدود معرفت بشریانسان چه چیز ها را می تواند بداند و چه چیزها را نمی تواند؟برای تأمل و درنگ و نظریه پردازی شعری از مولانا در مورد حدود معرفت بشری تحت عنوان حکایت فیل در تاریکی را تقدیم میکنم.پیل اندر خانه‌ای تاریک بودعرضه را آورده بودندش هنوداز برای دیدنش مردم بسیاندر آن ظلمت همی شد هرکسیدیدنش با چشم چون ممکن نبوداندر آن تاریکی‌اش کف می‌بسودآن یکی را کف به خرطوم اوفتادگفت همچون ناودان است این نهادآن یکی را دست بر گوشش رسیدآن بر او چون بادبیزن شد پدیدآن یکی بر پشت او بنهاد دستگفت خود این پیل چون تختی بُدَستآن یکی را کف چو برپایش بسودگفت شکل پیل دیدم چون عمودهمچنین هریک به جزوی که رسیدفهم آن می‌کرد هرجا می‌شنیداز نظرگه گفتشان بُد مختلف( نظرگه= نظرگاه ، منظر، زاویه دید، پرسپکتیو)آن یکی دالش لقب داد آن الفدر کف هرکس اگر شمعی بُدیاختلاف از گفتشان بیرون شدیخلاصه داستان فیل در تاریکی را همگی می‌دانیم:فیلی در اتاقی تاریک قرار داشته و مردم شهر که فیل ندیده بودند به آن اتاق می‌رفته‌اند و از آن بازدید می‌کرده‌اند: فیلی اندرخانه‌ی تاریک بود عرضه را آورده بودندش هنود از برای دیدنش مردم بسی اندر آن ظلمت همی شد هر کسیبه علت تاریکی اتاق، مردم مجبور بوده‌اند از حس لامسه استفاده کنند.شاید روایت هندی داستان،‌ بیش از آن‌که شما را به یاد محدودیت‌های حسی مولوی بیندازد، حرف حافظ را برایتان تداعی کند که:جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنهچون ندیدند حقیقت ره افسانه زدندما در این‌جا با مدل هایی آشنا می‌شویم که هیچ یک شکل کامل‌تر دیگری نیستند و نیز نیامده‌اند تا دیگری را نقض کنند.بلکه با کنار هم قرار دادن آن‌ها، می‌توانیم تصویری واقع‌گرایانه‌تر از فیل به دست آوریم. اگر چه باید بپذیریم که حتی ترکیب همه‌ی آن‌ها هم، ما را به شکل مطلق و کامل، به فیل نخواهد رساند.مولوی از پارادیم شیفتی(paradigm shift) صحبت کرده که قرن ها بعد از وی توماس کوهن آن را مطرح کرده است. همچنین پارادیم فیل یک نوع مدل سازی برای درک حقیقت و جهان هستی و حتی استعاره ای برای درک معنا و حقیقت زندگی می باشد.حقیت از نظر افلاطون:بر طبق افسانه ای مشهور که در کتاب هفتم جمهور افلاطون بیان شده است، چند انسان در انتهای غاری در زنجیر بودند. آنها از طریق آتشی که در میانه ی غار وجود داشت، می توانستند سایه هایی را از رویدادهایی که در بیرون غار رخ می داد، ببینند. آنها تصور می کردند که این سایه ها همانا حقیقت هستند. یکی از آنها خود را آزاد می کند، غار را ترک می کند و نور خورشید و جهان پهناور را کشف می کند. در ابتدا، نور، که برای چشمان او غیرعادی است، او را حیرت زده و گیج می کند. اما در نهایت، می تواند ببیند و هیجان زده به سوی همراهانش بازمی گردد تا آنچه را دیده است، برای آنها بازگو کند. اما با برخورد سرد زندانیان مواجه می شود. آنان حرف وی را دروغ می پندارند.همه ی ما در اعماق چنین غاری هستیم و با نادانی و پیش فرض های خود غل و زنجیر شده ایم. شهود ضعیف ما تنها سایه ها را نشان می دهد و اگر سعی کنیم که بیشتر ببینیم، گیج می شویم: زیرا با چیزهای غیرعادی مواجه خواهیم شد. اما با این حال همه ی تلاش خود را خواهیم کرد. این تلاش علم نام دارد.لینک ویدیویی ثمثیل غار افلاطونحقیقت از نظر نیچه:نیچه می گوید حقیقت به هر کس گوشه ی جمالی می نماید و او گمان می دارد کل جمال را دیده است. درست مثل حکایت "فیل در خانه ی تاریک" که مولوی روایت می کند. اما مثال نیچه این است که مانند یک روستایی که به شهر آمده بود و با فاحشه ای روبرو می شود که برای سرکیسه کردنش، لبخند خاصی به او می زند و او که تا به حال چنین زنانی ندیده، این لبخند را به حساب عشق و محبت می گذارد و گمان می کند او را دوست دارد در حالی که او عروس هزار داماد است و به کسی وفا نمی کند. حکایت حقیقت هم همان حکایت روستایی و فاحشه است که فلاسفه فکر می کنند تورش کرده اند در حالی که گوشه ی جمالی از او بیش ندیده اند و این از نهایت سادگی و نادانی ماست که گمان می کنیم کل حقیقت را به تور انداخته ایم وآن را در مشتمان و فراچنگمان آورده ایم.هایدگر و افق حقیقت: هایدگر در پر کردن شکاف سوژه (ذهن) و ابژه(جهان) استاد بود کاری که فیلسوفانی مثل دکارت نتونسته بودند.زیستن در جهانی که عدم قطعیت از سروکولش می باره لبه های تیز واقعیت هر آن در رقص میان رنج و شادی خودش را به رخ ما می کشد تا بالاخره در این پرتاب شدگی به جهان کشف حقیقت حاصل آید و معنای زندگی دائم المتزلزل رنگ دیگری به خودش بگیرد.سفری بی پایان بسوی کشف حقیقت در جهان پسا-حقیقت و رازگشایی شده.تز فکری او همان دازاین گوشه ای از کشف حقیقت بود.(لینک)لینکهایدگر و افق آشکارگی فلسفه و حقیقتکلمه ی "فیلسوف" در زبان یونانی به معنای دوستدار دانش است نه صاحب آن در حالی که اغلب فلاسفه مدعی بازگفتن حقایق نهایی بوده اند. در حالی که اگر بخواهیم به معنای حقیقی فلسفه و فیلسوف برگردیم باید بگوییم فیلسوف "طالب" حقیقت است نه "صاحب" آن و روند جستجوی حقیقت را پایانی نیست چرا که معلومات ما به هر جا هم که برسد نهایتاً متناهی است و حاصل تقسیم آن بر مجهولاتمان- که نامتناهی است- می شود صفر و دیگر هیچ. شاید به همین دلیل لوئی اشتراوس فیلسوف آلمانی هم گفته بود فلسفه جستجوی حقیقت است نه تملک آن.نتیجه گیری:اصل مطلب این هست که حقیقت چند بعدی است و در زمان و مکان های متفاوت خودش را از زاویه های مختلفی به انسان ها نمایان می کند و کسی نمی تواند بگوید همه آنچه را که من می بینم حقیقت مطلق هست.ما مسافری هستیم که از اندیشه ای به اندیشه ای دیگر سفر میکند و سکونی در یک اندیشه و باور مطلق وجود ندارد سفر اندیشه همچنان ادامه دارد و رسیدنی هم در کار نیست چون راه بی انتهاست و جستجوگری و سیالیت ذهن و این باور که حقیقت نیز سیال است و چیزی نیست که آن را در دست بگیریم و ادعا کنیم به حقیقت دست یافته ایم. ما دائما در پی "آواز حقیقت" می دویم ولی به آن نمی رسیم و این عطش و طلب ما را برای جستجوی حقیقت بیشتر می کند.مغرورانه ترین ادعای انسان دستیابی به حقیقت و ارائه بهترین روش زیستن است که به دنبال آن دسته بندی و قضاوت در خصوص سایرین بر اساس کشف بی همتای خود را به همراه دارد. انسان بیچاره ی آویخته به طناب دار حقیقت مطلق نمی داند که چه کوته نظرانه از دریچه ذهن حقیر خویش به خارج می نگرد و همه چیز را بر پایه ارزش های ذهنی خود تفسیر و تأویل می کند و نام حقیقت بر آن می نهد. هر چند امکان تطبیق برخی از این دریافت های ذهنی بر واقعیت وجود دارد ولی چون قابلیت سنجش صحت و سقم آن وجود ندارد فاقد ارزش است. تنها حقیقت حاکم بر جهان معرفت انسانی این حقیقت است که هیچ حقیقت مطلقی وجود ندارد و ما صرفاً با تعدد تفسیرها و تأویل ها مواجهیم.پی نوشت:کار ما نیست شناسایی راز گل سرخکار ما شاید این استکه در افسون گل سرخ شناور باشیمپشت دانایی اردو بزنیم... کار ما شاید این است که میان گل نیلوفر و قرن پی آواز حقیقت بدویم”. سهراب سپهریمحمد نصیریمحمد نصیریTue, 27 Aug 2024 08:56:58 +0330https://virgool.ir/@m.nasiri/فیلم-روزانه-ذهن-ما-vjk4b5rxrywhمتن خام زیر تمرینی بود برای آزادنویسی روزانه و سازماندهی ذهن : هر روز فیلمی در ذهن ما در بیداری و خواب در حال پخش هست و جریان سیال ذهن در سفر روزانه هزاران فکر و خیال و احساس های رنگارنگ را از خودش ساطح می کند که برخی از آنها نمود خارجی دارند و برخی دیگر در درون تلنبار می شوند یا در بخش ناخودگاه در پس زمینه ذهن در زیر جریان عمیق ترین بخش رودخانه ذهن ما در تکاپوست که عمدتا از دسترس ما خارج هست مگر اینکه آرامشی حاکم باشد تا در سکوت ذهن بخشی از آنها را درک یا دریابیم. از مشاهدات و رویدادهای بیرونی هم فیلمی دیگری در دورن ما پخش می گردد و در برجسته کردن شناخت ها و کسب آگاهی ها از جهان هر روز بازپخش می شوند.هم درک لایه های بخش ناخودآگاهی ما هم درک کنش و واکنش های بیرونی هر دو به هوشیاری و حضور داشتن تام و تمام ما در لحظه بستگی دارند و گرنه هیچ درک عمیقی از این همه شارش آگاهی ، داده ها و ارتعاشات برای ما حاصل نخواهد آمد.در دسته بندی جریان سیال روزانه ذهن ما چیزهای زیادی اتفاق می افتند که ثبت تمام آنها با جزئیات کاری است کارستان چه در دیالوگ ها و مونولوگ های درونی ما با خودمان و یا در غیاب دیگران و چه در دیالوگ و بده بستان های ما با دیگران و جهان خارج. این دسته بندی ها را می توان از بخش خودآگاه ذهنمان و نیز بخش ناخودآگاه ذهن مان و حتی رسوبات تجربیات دروان کودکی مان بیرون بکشیم.بخصوص اینکه رسوبات دوران کودکی مان را در مواجه روزانه ما با رویدادها و موقعیت های تجربه شده می توان با جزئیات بیشتر روانکاوی کرد حالا این روانکاوی می تواند رنج ها ، ناهنجاری ها و تروما ها و روان نژدی و روان پریشی و اضطراب ها و خلاء ها ، کاستی ها و عقده ها و شرم ها...و ده ها موارد و مشکلات روانی ما باشند که بعلت درمان نشدن در زیر کوه یخی ناخودآگاه ما چشمک می زنند و هر روز از جعبه جادویی ذهن ما رژه می روند و روان می سایند و گاهی بر دیگران تحمیل می شوند و باعث عذاب آنها و دلخوری هایشان از ما و در آخر روز انرژی درونی ما را می مکند و خروجی مفیدی از ما به عالم بیرون ساطح نمی شود.این دسته بندی تمام آروزها و امیال و توانایی های کشف نشده سرزمین وجود ما و احساس های تجربه نشده ، زندگی های نازیسته و تجربیات امتحان نشده و محک نزده شده و ترس و تمایلات متعدد بی در و پیکر و نامنظم ذهن ما که هر آن گرد و غبار سنگینی بر روی آنها می نشیند و گاهی در لحظاتی رعد و برق آن در موقعیت ها طوفانی و خاص در ذهن ما برای ثانیه ای می جهند و می خواهیم انقلاب درونی برای به بار نشتن آن با عصیان علیه خویش بپا کنیم و در مونولوگ درونی می گوییم حتما باید این دفعه بزنم به دل دریا و ممکن هست کاری در ذهن مان چیده باشیم ولی بعد از مدتی طوفان این جرقه هم فروکش می کند انگار که نبود و جای آن را پس از گذشت دقایقی یا ساعتی فکر و ایده های بی سر و ته دیگری می گیرند. و در مواردی هم پیش میاید که برخی از این ایده های بی پایان زاییده از ذهن را دنبال می کنیم ولی بخاطر درد ناشی از خروج از حاشیه امن به ما این اجازه را نمی دهند آن را تقویت نماییم و بپرورانیم و در خط سیر زمانی معقول آنر دنبال کنیم و ضعف های خویش را با آموزش های کاربردی به سرانجام برسانیم و با سرمایه گذاری ذهنی، جسمی و مالی آن را دنبال کنیم تا میوه هایش را در آینده بچینیم. ولی حواس پرتی های عصر دیجیتال هم بر شدت صدها پروژه نیمه تمام و نیازموده افزوده است و متاسفانه مغز ما به ترشح دوپامین برای خوشی های لحظه ای معتاد شده است.مثل سرکشیدن نیکویتن ، الکل و پورنوگرافی.منطق امن و رشددر دسته بندی دیگری روتین های روزانه ای که می خواهیم بدان پایبند باشیم و به اجرا بگذاریم مثل نیایش صبحگاهی،آیین شکرگزاری،مسواک زدن، مدیتیشن و یوگا ، شعر خوانی و مطالعه و پیاده روی، گوش دادن به پادکست و موسیقی،دیدن فیلم های مفهومی، آفتاب گرفتن،طبیعت گردی و گوش دادن به صدای صبیعت، نویسندگی، سم زدایی از شبکه های اجتماعی، هم صحبتی با دوستان و افراد با ارتعاشات مثبت ، کمک به دیگران و همدردی و شفقت با نیازمندان و فقرا و رنج کشیدگان ، دوش آب سرد و نوشیدن منظم آب و اختصاص دادن پانزده یا سی دقیقه برای تفکر و تامل روزانه بدور از حواس پرتی ها زندگی مدرن.اینها بخشی از روتین های است که در این فیلم روزانه ذهن ما جای می گیرند و نیرو محرکه سایر فعالیت های مایند.در دسته بندی دیگری ورودی و خروجی های حواس پنجگانه و طیف احساسات ما با شدت و ضعف هر کدام از آنها و پیشی گرفتن هریک از آنها بر دیگری می تواند در مشاهدات و فیلمبردای روزانه ما مورد مداقه و بررسی قرار گیرد اینکه چقدر اینها داده ها و دریافت های بیرونی را فیلتر و یا اجازه ورود می دهند و در معدل نهایی روزانه چقدر این حواس پنجگانه ما در رشد و بالندگی و درمان ما آنالیز می شوند و چقدر موارد غیر ضروری را نادیده گرفته اند و خلاصه اینکه در حضور در لحظه نقش شاهد بودن تمام عیار را ایفا نموده اند.طیف احساساتدر دست بندی دیگر می توان کاوید که جهان بینی ها، و تفکرات و ایده ها و مدل های ذهنی و اندیشه های کد گذاری شده قبلی ما در ماه ها و سال قبل چقدر در مقایسه با دیروز رشد و افق گشایی هایی جدیدی را دامن زده است و این تفکر و اندیشه چقدر در سوداگری با جهان پیرامون ما بالاتر رفته یا عمق یافته و زواید متکثر و غیرضروری را هرس کرده است. این از مواردی هست که بخش تعیین کننده قابل رشد و سازنده هر انسانی می باشد که ذره بین اندیشه هر روز باید پرتوهای خویش را بر آن تمرکز نماید و با جدیت تام وتمام بخصوص با مطالعه وتدبر آن را بپروراند و این پروراندن توام با برون ریزی و نگارش و ثبت آموخته با عینک تفکر نقاد و سنجشگرانه اندیشی میسر نماید.در این سفر اندیشه در مزر باریک بین عقل و شهود، علم و شبه علم، فلسفه و عرفان در دالان و تالارهای مربوطه می توان هر روز ورود و خروج کرد و فیلمشان را در ذهن پخش و متناسب با موقعیت و شرایط لحظه به زیستن روشنگرانه تن داد.در دست بندی فیلم روزانه ذهن و روان و جسم ما زیستن با تنهایی خویش می باشد که آنرا مثل دوستی به رسمیت بشناسیم و با او با مهربانی رفتار کنیم و به او مثل گلی که ممکن است پژمرده شود توجه کنیم و غذای جسمی و روحی سالمی برایش تهیه کنیم چون هر دو این ها برای زیست جهان ما حیاتی می باشند تا این روح در مرکب جسم ما را به سرمنزل مقصود برساند. هر روز صبح خود را در آیینه ببینم و بفهمیم که ما در جریان سیال لحظه حضور داریم و بگوییم که می خواهم شما را امروز با ملایمت و نهایت انسانیت میهمان خویش کنم و تو را نیازارم و از تو در مسیر درست استفاده کنم چون در تو میلیاردها ذرات هوشمند و با شعور هستی جریان دارند و من این ذرات را نباید بیهوده با خودم حمل کنم و کلیت وجودی اش را در پایان روز راضی به خواب ببرم و در مسابقه کمالگرایی و تجارت موفقیت مدرنیسم او را در زیر دست و پا له نکنم.در دسته بندی دیگری ارتباط من با منبع و منشا و اصل و اساس هستی و نحوه ارتباط عمیق و عاشقانه من با او می باشد که با هزاران جلوه خود را به ما می نماید و از شدت ظهور در ظاهر و کنه هستی و در عمق وجود من پنهان هست. این بخش از دست بندی فیلم روزانه ما تعیین کننده ترین بخش معنای زیستن من در این جهان می باشد و بدون توجه به آن به بخش ناخودآگاه و عمیق لایه وجودی و هوشمندی هستی رشد نایافته خواهد ماند و صرفا بخش خودآگاه ما عرض اندام خواهد کرد و از روانکاوی تاریخی و عمیق خویش ناتوان خواهیم ماند. این عشق حقیقی بر قوام و پربار شدن عشق مجازی و زمینی هم با قدرت هر چه تمامتر تاثیر گذار خواهد بود و گرنه این عشق مجازی هم خام و ناپخته و پژمرده خواهد ماند.در دسته بندی دیگری ما اندیشمندان و انسانهای خردمند و فرزانه ای که چراغ راه سایر انسانها بودند در فیلم روزانه می توان آنها را پخش کرد و مثل آنها راه خرد و فزرانگی که راه غایی هر مسافر زمینی می باشد در پیش گرفت برای رسیدن به سطحی از آرامش و خرسندی که در آن حرص و طمع و حسد و دروغ و ریا و خودخواهی کمرنگ تر می شود و با هیولای درون و بخش تاریک وجود ما که با آن پنچه در انداخیتم و موجودیت او را به رسمیت می شناسیم و از او فرار نکردیم و با جزئیات تمام او را از زاویه های مختلف دیدیم و نترسیدیم تا بلکه او را در حد توان خویش مهار و رام کردیم و آرامش به معنی واقعی در روح و روان ما مستولی گشته آن وقت می توان گفت به خردمندی به مفهوم واقعی نزدیک شدیم.در این سفر معنوی است که در فیلم ذهنی روزانه بر آن هماره واقف می شویم.در فیلم ذهنی روزانه واژه های و استعاره های و صور خیالی و مدل های ذهنی که در ذهن ما رژه می روند و یا در کتاب ها و داده ها و تصاویر و در هم تنیدگی کوانتومی جرقه می زنند می توان بر آنها قلاب ماهیگیری خویش را انداخت و در مسیر اندیشه و تدبیر و برون ریزی های درونی در قالب نوشتن و تولیدات روزانه از آنها بهره برد.دایره واژه گانی روزانه ما نشانگر وسعت تفکر ماست.واژه گان جدید آجر تفکر و سقف اندیشه و ذهن ما را تشکیل می دهند و نیز در این نوشته خام که در چهل دقیقه نگاشته شده.این دسته بندی ها پایانی ندارد اگر از دید یک روانشناسی مثل یونگ یا روانشناسان اگزیستانسیال مثل اروین یالوم و یا عارف صوفی مسلک مثل مولانا بدان نظر افکنی یا از دید فیلسوفان غربی و رواقیان یا از دید فزرانگان شرقی مثل بودا و کنفسیوس و مراقبه گران هندی مثل اوشو ، یوگانانندا و یا از دید خردمندان چینی و تبتی یا از دید نویسندگان داستانی و فیلم سازان متعدد دیگری و یا رمان نویسان چندین جلدی مثل مارسل پروست که در رمان در جستجوی زمان از دست رفته احساسات بی پایایانی را در 9 جلد در نوردیده نگاه بیندازی، زاویه دید لنز این فیلم تمامی ندارد بر این فیلم ذهنی روزانه سوژه(من) و ابژه(جهان) می توان از زوایای مختلفی پرتو افکنی کرد و خروجی های بیشتری از آن بیرون کشید بستگی دارد کدام یک از این دسته بندی فیلسوفان، روانشناسان، الهی دانان،عارفان و نویسندگان و شاعران با منظرگاه درونی روزانه شما سازگار و مرتبط و کوک باشند.این راه پایانی ندارد...پی نوشت: این یک نوشته خام بود با سبک آزاد نویسی قطعا دارای نواقص و ایراداتی در سبک و سیاق و محتوا می باشد.ذهن ما ماشین داستان سازی است در بیداری و حتی در خواب.انسان با داستان نفس می کشد این نوشته هم یک داستان پردازی از برش عرض زندگی روزانه است.لینک نوشته مشابه: طیف احساسات ماروزنوشت ها: آزاد نویسی- پایان سال 1402محمد نصیریمحمد نصیریTue, 19 Mar 2024 16:01:06 +0330https://virgool.ir/@m.nasiri/شنا-درجای-عمیق-kbfwzkltbvkcبرای شکار ماهی های بزرگ باید در جاهای عمیق غواصی کرد.دانش مختصر چیز خطرناکی استباید که از چشمه  پایرین که همان چشمه حکمت است ،یا هیچ ننوشی یا خود را سیراب کنیدر این چشمه ، جرعه های کوچک و رقیق ، آدمی را مست و بی خبر می کنداما نوشیدن ساغرهای پربار شخص را باز به هوشیاری باز می گرداند. (الکساندر پوپ)مونتنی:در مورد دو نوع جهل صحبت می کند: جهل عامیانه که پیش از تحصیل دانش وجود دارد و جهل عالمانه که بعد از کسب دانش گریبانگیر انسان می‌شود. اولی مربوط به کسانی است که اصلا بی‌سوادند و کتاب نمی‌خوانند. دومی جهل کسانی است که کتاب‌های فراوانی را بد خوانده‌اند. اینها به قول الکساندر پوپ «آدم‌های بی‌هوش و فاقد بینشی هستند که مغزهای آنها از کتاب‌هایی که بد خوانده‌اند، انباشته شده است».مورتیمر آدلر:اگر کتاب‌هایی را که در حد ظرفیت شما هستند و آنها را به خوبی می‌فهمید بخوانید، پیشرفتی نخواهید داشت. باید به کتاب‌هایی دست بزنید که خارج از قدرت شما باشند یا بیش از قدرت فهم شما باشند. تنها این گونه کتاب‌ها می‌توانند فکر شما را گسترش بدهند. شما چیزی نخواهید آموخت مگر آنکه دامنه فکرتان را گسترش دهید.(چگونه کتاب بخوانیم)فرانسیس بیکن: بعضی از کتاب‌ها را باید چشید. بعضی دیگر را باید بلعید، و بعضی دیگر را باید خواند و جوید و هضم کرد.مت هیگ:میان زندگی و مرگ کتابخانه‌ای است. آنجا قفسه‌ها تا بی‌نهایت ادامه‌دارد. هر کتاب فرصتی است برای تجربه یکی از زندگی‌هایی که می‌توانستی داشته باشی. تا ببینی اگر انتخاب‌های دیگری می‌کردی، زندگی‌ات چگونه می‌شد.اگر شانسی برای جبران اشتباهاتت داشتی، چه چیزی را تغییر می‌دادی؟هر زندگی میلیون ها تصمیم رو شامل می شه. بعضی از این تصمیم ها بزرگ هستن و بعضی کوچیک. اما هر بار که تصمیمی گرفته می شه، نتیجه تغییر می کنه. تغییری جبران ناپذیر که به نوبه ی خودش موجب تغییرات دیگه ای می شه. این کتاب ها دریچه ای هستن به تمام زندگی هایی که تو می تونستی تجربه کنی.(کتابخانهٔ نیمه شب)کیفیت یا کمیت: چه فایده داشتن کتاب ها و کتابخانه های بی شماری که عناوین آنها در طول عمر به سختی قابل مطالعه است. یادگیرنده آموزش نمی بیند، بلکه به خاطر حجم زیاد آن سنگینی می کند و بهتر است بذرهای چند نویسنده را بکارید تا اینکه توسط بسیاری از آنها پراکنده شود.(سنکا)برشی از کتاب رواقی گری روزانه-رایان هالیدیولتر:برگ های کتاب به منزله بال هایی هستند که روح ما را به عالم نور و روشنایی پرواز می دهند.کتاب به منزله ی دنیایی است که خواننده درگیر داستان و حوادث آن میشود و تجربه ای را منتقل میکند که در عالم واقع یا امکان تجربه کردن آن نیست و یا برای تجربه ی آن یک عمر زمان لازم خواهد بود. کتاب خواندن به شما چند عمر میبخشد. به تعدادی که شما کتاب میخوانید، به همان تعداد عمر کرده اید.کتاب‌خوان‌ها به روح هزاران آدم و خرد جمعی همه این آدم‌ها دسترسی دارند. آن‌ها چیزهایی دیده‌اند که غیر کتاب‌خوان‌ها کمتر از آن سر درمیارند و مرگ انسان‌هایی را تجربه کرده‌اند که شما هرگز آن‌ها را نمی‌شناسید.آن‌ها می‌توانند بدون این که عقاید دیگران را رد کنند یا از عقیده خودشان دست بردارند، از شنیدن عقاید دیگران لذت ببرند.رفتارشناسی مطالعه:در خصوص "رفتارشناسی مطالعه" و هنر مطالعه، مواردی بصورت کلی قابل طرح است و دوست دارم در این چارچوب حرکت کنم تا از پراکندگی و آشفتگی به دور باشم که البته تغییر رفتار رسوب شده سخت هست..اینکه چگونه مطالعه کنم؟ چه کتابی را بخوانم؟ کتاب را چگونه بفهمم و نقد کنم؟ چگونه از کتاب خوانده شده بهره برداری نمایم؟ رفتار مطالعه : سیل کتاب های زیادی هر روز از برابر دیده گان ما در گودریدز یا سایر شبکه اجتماعی دیگر رد می شوند بعضی ها از دور دلربایی می کنند و بعضی ها شاید چنگی به دل نزنند و شاید در اولویت من نباشد حالا کدامش را بخوانم فعلا به لیست اضافه می کنم تا ببینم کی بخوانمش.حالا خلاصه اش را بخوانم یا نصفه یا کامل.از یک طرف این بستگی به کشش و نیروی جاذبه کتاب و از طرفی رفتار مطالعه من دارد...کوتاه سخن اینکه روش و رفتارشناسی مطالعه هست تعیین می کند که برداشت ها و خروجی من از مطالعه کتاب مورد نظر چه خواهد بود.پس لازم هست قبلا بر فنون مطالعه هدفمند واقف باشم و درباره هنر و فنون مطالعه چند کتاب خوب خوانده باشم.رفتار کتاب شناسی : موضوعات مختلفی اولویت خوانش ها را تعیین می کند رشته تخصصی مورد نظر، علایق اندیشه ، کتاب خودیاری و روانشناسی،کتاب علمی، کتاب ادبی و رمان ، کتاب مذهبی و متافیزیک و کتاب کاربردی و مورد نیاز مقطعی... حالا کدام کتاب خودیاری ، رمان و فلسفه را بخوانم علاوه بر علایق درونی ، شناخت کتاب برتر و ارزشمند از کتاب زرد در جغرافیای موضوع مورد نظر مساله ای هست که تعیین کننده هست و زمان کم هست باید در این خصوص وسواس بخرج داد.رفتار شرح و نقد: شرح و نقد کتاب سخت ترین قسمت ماجرا می باشد به خصوص برای کمال گراها که می خواهند تمامی زوایای متن را بکاوند و بیشتر بدانند و وسواس بیشتری در فهم موضوع دارند. فهم جنبه های متعدد کتاب از لحاظ تکنیک فرم و محتوا بستگی به این دارد که قبلا درخصوص فهم فرم و محتوای متن و نقد و تحلیل متن چند کتاب خوب خوانده باشم.از جمله کتاب های عمقی در این زمینه کتاب ساختار و تاویل متن بابک احمدی هست که از اینترنت قابل دانلود هست.ساختار و تاویل متن-بابک احمدیرفتار بهره برداری از کتاب:کتاب هایی زیادی می خوانیم ولی عمده آن مثل دودی از ذهن محو می شوند و یا مصرف مقطعی بشکل تفکر درباره موضوع و یا ظهور مقطعی در رفتار و گفتار با دیگران دارند. اینکه کتاب را خواندیم ولی خروجی آن چنانکه باید در ذهن و نوشته ما بسط و تسری نیافت.و شوربختانه تفکر و هدف نویسنده در تفکر و قلم من جاری نشد نکته قابل ملاحظه ای نداشت باید در روش ها یم تجدید نظر کنم.چگونه درباره کتاب‌هایی که نخوانده‌ایم حرف بزنیم؟در روزگار عجیب و غریبى زندگى مى کنیم. سالانه نزدیک به دو میلیون و دویست هزار عنوان جدید کتاب در سراسر جهان چاپ مى شود، و این غیر از کتاب هایى است که تجدید چاپ مى شود، و تازه کتاب، آهسته ترین رسانه ى جهان امروز است. تلویزیون ها و اینترنت، که دیگر منحصر به سایت هاى بسته نیست، اطلاعات را با سرعت دیوانه وارى به سراسر جهان مخابره مى کنند. هر قطعه اطلاعات همچون شهابى است که لحظه اى مى سوزد و بى درنگ خاموش مى شود و جاى خود را به ده ها میلیون شهاب دیگر مى دهد که به همین ترتیب، بیش از کسرى از ثانیه عمر نمى کنند.مى گویند ما در عصر انفجار اطلاعات زندگى مى کنیم و پس از انفجار اطلاعات دوره ى رکود اطلاعات فرا مى رسد، دوره اى که از فرط بارش اطلاعاتى، افراد نسبت به اطلاعات بى تفاوت مى شوند و - شاید براى گریز از جنون - دیگر پیگیر اطلاعات جدید نخواهند بود. دوره اى که سکوت آرزوى انسان ها مى شود، در میان هیاهوى سرگیجه آورى که دیگر معنایى ندارد.ما در آستانه ى چنین دوره اى زیست مى کنیم و برای یافتن نشانه های فرارسیدنش، نیازی به دقت و ریزبینی نیست، بلکه آشکارا مقدماتش را در زندگی هرروزه ى خود شاهدیم و باید خود را براى زیستن در این جهان جدید آماده کنیم. چگونه؟ نمى دانم، اما گمان مى کنم این کتاب مثال خوبى از آن چه باید باشیم ارائه مى دهد، حتى اگر راه حل هاى این کتاب را نپسندیم، باز مقدمه ى خوبى است براى ایجاد این دغدغه در ذهنمان و جستجو به دنبال بدیل هایى بهتر.در فضایی که کتاب‌خوانی یک فضیلت بی‌چون‌و‌چرا محسوب می‌شود، سخن گفتن از شیوه‌های «کتاب‌نخوانی» ساده نیست. اما هدف این اثر، مدح کتاب نخواندن یا آموزش راهکارهای تظاهر به مطالعه نیست. بلکه هدف پی‌یر بایار، ارائۀ روایتی پست‌مدرن از کتاب‌خوانی است. این روایت می‌گوید تعریف «کتاب‌خوانی» به‌عنوان «مطالعۀ کامل و دقیق یک اثر و فهم منظور نویسنده» در اغلب موارد نه‌تنها مفید نیست، بلکه امکان‌پذیر هم نیست. کتاب‌هایی که نمی‌شناسید، تورق کرده‌اید، درباره‌شان شنیده‌اید یا حتی فراموش کرده‌اید نیز می‌توانند در زمرۀ آثاری باشند که بر زندگی شما و فهمتان از دنیای پیرامون اثر گذاشته‌اند.هر مؤلفی، درست پس از نگارش کتاب خود، می‌میرد تا هر کتاب‌خوانی، فراخور احوالات شخصی خود، برداشتی خاص از اثر او داشته باشد و، با این برداشت، نیمه‌جانِ دوباره‌ای به اثر و مؤلف آن ببخشد.یکی از توصیه‌های نویسندۀ این کتاب است. یعنی:بهتر است به جای خواندن کامل یک کتاب جایگاه آن را در جغرافیای کتاب‌ها بیابیم. غرق شدن در یک کتاب یعنی از دست دادن فرصت خواندن باقی کتاب‌ها، یعنی جزءنگری و غافل شدن از کل. در واقع جانمایی یک کتاب بین دیگر کتاب‌ها مهم تر است از خواندن آن.همۀ کتاب‌خوان‌ها همواره این سؤالات را از خود می‌پرسند: کی فرصت می‌کنم این همه کتاب بخوانم؟ چطوری می‌توانم از فراموش‌کردن آنچه خوانده‌ام جلوگیری کنم؟ نویسنده دست روی همین پرسش‌ها گذاشته و همین است که این کتاب را چالشی و مهم می‌کند. او می‌گوید:انتخابِ خواندن هر کتابی یعنی انتخابِ نخواندن هزاران کتاب دیگر و فراموش کردن محتوای یک کتاب پس از مدتی برابر است با نخواندن آن کتاب. پس فرایند خواندن از طرف دیگر همان نخواندن است.از نظر نویسنده فرهیخته کسی نیست که کتاب‌های بسیاری خوانده، بلکه کسی است که به محض دیدن کتابی جایگاه آن را تشخیص می‌دهد و می‌تواند بداند آن کتاب تقریباً دربارۀ چه حرف می‌زند. فرهیخته کسی است که دورنما را می‌شناسد. (مطالعه بیشتر)تحلیل داده‌ دویست هزار نویسنده Goodreads آقای چوپانی متخصص داده کاوی و خوش ذوق اخیرا با کمک داده های سایت Goodreads نسبت به داده کاوی دویست هزار نویسنده خارجی و ایرانی پرداخته است که در نوع خودش کار بسیار جالب و ارزشمندی هست که در پایین لینک مقاله کامل ایشان را گذاشتم."جهان ما مملو از نویسندگانی است که فضای فکری ما را از پشت نوشته‌های روی کاغذشان شکل می‌دهند. نگارندگان کتب آسمانی، داستان‌های کودک، شاعران، فیلسوفان، اقتصاددانان، تاریخ‌ نگاران، رمان نویسنان، عاشقانه‌‌ها، هنرمندان مانگا و ... هزاران نوع دیگری که هر یک به قدری در شکل‌گیری ایدئولوژی کنونی ما نقش داشته‌اند.پافشاری ما در تبدیل همه‌ عوامل کیفی زندگی به اعداد و نگاه به همه چیز از دریچه‌ی نمودارها؛ این هوس را ایجاد کرد که سری به دنیای نویسندگان و کتاب‌ها بزنیم. در قسمت اول از این نوشته، نگاه کلی انداخته‌ایم به داده بیش از دویست هزار نویسنده‌ از سراسر جهان و سعی کرده‌ایم به ۱۰ پرسش پیش‌ آمده، پاسخ‌هایی ارا‌ئه دهیم." جزیئات این مقاله جالب را اینجا بخوانید.نویسندگان پربسامد مصاحبه آندره ژیدانسان های احمق نه از کتاب خوششان می آید نه از فیلمهای مفهومی و نه هر چیز که آنها را وادار به تفکر کند. انسان های کمی احمق تا حدودی کتاب خوانده اند، البته به دلیل این که بتوانند مدارک تحصیلی خود راتکمیل کنند. انسان های رمانتیک شعر می خوانند، رمان های عاشقانه را دنبال می کنند. انسان های باهوش با معادلات سر و کار دارند، ریاضیات و فیزیک و از این دست.. انسان های پیشرو اما درگیر فلسفه می شوند، همیشه در ذهنشان سوالات بی پاسخ تجمع کرده است، آنها را از نوجوانیشان میتوانی بشناسی، گاه سوالاتی می پرسندکه شما را به چالش می کشند و پرده هایی را کنار می زنند که وحشت زده می شوید. اگر تویی که این را خواندی نخست وزیر یا رییس جمهور کشورت هستی، فرهنگسراها را به انسان های رمانتیک، سیاست را به باهوش ها و آینده ی میهن ات را به فیلسوفانت بسپار...!پی نوشت: فعلا درمان درد ما کتاب خواندن هست. امید که فرهنگ کتابخوانی و سرانه مطالعه در کشور بیشتر شود و کتابخوانها آدم بیماری تصور نشوند تا شاید نوری از کتاب های خوب بر دل های ما بتابد و دلها نرم شوند.اگر فرصت شد در مورد مرور نویسی و نقد کتاب پست دیگری در آینده منتشر خواهم کرد.پست های قبلی درباره تجربه مطالعهدر چشم باد(Goodreads)کتاب های تجربه و هنر زندگی.........*مطالعه بیشتر درباره هنرمطالعه در سایت مرتامحمد نصیریمحمد نصیریSat, 04 Dec 2021 00:28:21 +0330https://virgool.ir/@m.nasiri/نظر-و-صاحب-نظر-d5o0rmdwympwمن تنها یک چیز می‌دانم و آن اینکه هیچ نمی‌دانم. سقراطبا توجه به گسترش اینترنت و شبکه های مجازی و انفجار اطلاعات ما با آفت سطحی نگری و دانش کم عمق و فیک مواجه هستیم و سلطه الگوریتم کلان داده ها هم ما را به سمت این سطحی نگری هل می دهند و نیاز هست که در این زمینه فیلترهای نقادی برای پالایش جنگل داده های خام داشته باشیم.در این میان اگر مقاله و کتابی عمیق به تور آدم بخورد باید دم را غنیمت شمرد و روی آن زوم کرد و وقت خود را با مطالب سطحی تلف نکرد و کیفیت را بر کمیت ترجیح داد.خوشبختانه اخیرا مقاله ای وزین درخصوص نظر و صاحب نظر از وحید احمدی(فلسفه پژوه) خواندم که موضوع شناختی نظر و صاحب نظر را از جنبه های مختلفی بررسی نموده بود اینکه در جامعه عوام زده ما بسیاری از اظهارنظر ها و گفته های ما نسنجیده و فاقد پشتوانه علمی و معرفتی می باشند که به نوعی نویسنده مقاله ضمن آسیب شناسی به جنبه های معرفتی، رواشناختی، بیولوژیکی، فلسفی موضوع پرداخته است. نویسنده ارجاعات و منابع را هم بخوبی مشخص نموده است. نویسنده مقاله ادعای دانای کلی ندارد شاید نقدها و کاستی های اندکی بر مقاله وارد باشد ولی خواندن این مقاله برای شناختن موئلفه های صاحب نظر و درک سره از ناسره و نیز منشاء خطاهای شناختی ما در فضای مه آلود و اظهارات بی سروته کنونی ما توصیه می گردد.این مقاله در Philpapers منتشر شده است.البته در این میان نظریه پیچیدگی(Complexity theory) به عنوان شاخه ای میان رشته ای برای مدل کردن آگاهی و شناخت علمی مطرح شده است که باتوجه به ارتباط آن با این مقاله در پست دیگری به این موضوع و نیز سلطه الگوریتم ها با منابع مرتبط خواهم پرداخت.دنیل دنت، در کتاب جدیدش، از باکتری تا باخ و برعکس به مسئلۀ پیچیدۀ آگاهی و سرنوشتِ آن در دنیای آینده پرداخته است. از نظر این فیلسوف آمریکایی، ما داریم به مرحله‌ای وارد می‌شویم که، از شدت پیچیدگیِ مسائل، دیگر هیچ‌کس توان فهم کامل هیچ مسئله‌ای را ندارد، عصری هیجان‌انگیز و هراسناک.گزیده هایی از مقاله :زندگی ما ایرانیان در این برهه از تاریخ ، شوربختانه از تظاهر به دانایی- از باورهای غلط- از تحلیل های بی اساس- از حرف های از سر هیجان و احساس- از تعارف های بیهوده به جای صمیمیت صادقانه- فراگیرشدنِ حرف های عوامانه به جای حرف های علمی حتی در بین تحصیل کردگان دانشگاهی و از پخش حِرّافی های شبه علمی و شبه ادبی و غیر مفید از هر تریبون ، که وجه اشتراک آنها، غیر علمی بودن و نادرست بودن آنهاست، سرشار، بلکه لبریز است!آسیب شناسیثبات این شرایط، بخشِ نرمِ مغزِ بخشِ وسیعی از جامعه را تغییر می دهد و در نتیجه ما نگران تر، کم طاقت تر و عصبی تر از قبل می شویم. یکی از پیامدهای بزرگ این تغییرات دور شدن زن و شوهرها و اعضای خانواده از یکدیگر است. برای اثباتِ تاثیرِ مُخّربِ این بلای فرهنگی، نیازی به تحلیل های علمی و پیچیده نیست تنها با نگاهی به دوروبر خود می توانیم این از هم گسیختگی را در همه سطوح ببینیم، چه در سطح دولت و مردم و چه در بین اعضای فامیل و خانواده. از طرفی انسان موجودی اجتماعی است و نظر های عامیانه او درباره موضوعات مهم علمی که ربطی به تحصیلات و شغل او ندارد، او را از بقیه بخصوص بخش فهمیده و فرهیخته اجتماع پیرامونِ خویش جدا کرده ، دور می کند. بنابراین چنین عادتی باعث تنهایی او و به طبع آن آزردگی خاطر و ناراحتی های دیگری برای او خواهد شد که آن هم به نوبه خود باعث جدایی بیشترش از اجتماع می شود. تا جایی که اگر بنا به ملاحظاتی یا از سرناچاری، بیشتر از قبل در کنار اجتماع پیشین خود قرار گیرند؛ تفاوتی در ایجاد آن شکاف معرفتی رخ نمی دهد. در این شرایط، بخشی از ضمیر ناخوآگاه جمعی و غیر ارادی برای حل این مُعضل فرهنگیِ همه گیر واکنش نشان می دهد. یکی از نتایجِ محتمل چنین عکس العمل هایی، ایجاد روابط جایگزین مجازی در شبکه های اجتماعی، بخصوص در بین نسل فعّال جامعه است. و این خود سرآغاز دیگری برای بروز مشکلات از جنس دیگر است! این بار شخصیت های خیالی و خیالات جذاب ، چنین افرادی را بیش از پیش از واقعیت دور می کند. در چنین شرایطی، دغدغه ی اصلی جوان، پرکردن خلأ عاطفی و اجتناب از ترسِ تنهایی یا تمایل برای ایجاد یک جهش اقتصادی است، تا به عنوان پوششی برای پنهان کردن مشکلات قبلی، راه حلی موثر دست و پا شود. گاهی افراد،برای فرار از رنج و مشقت دست به هر کاری می زنند، غافل از اینکه همان کارها، باعث و بانی، بدترین رنج های آنان است.معضلات فرهنگی ، علت های فرهنگیگمان نگارنده مقاله بر این است که آنچه هم اکنون باعث گسترشِ بی حد و مرز این سرطان اجتماعیِ خزنده شده، بیسوادی مردم نیست، بلکه گسترشِ بی حد و مرزِ اطلاعاتِ سطحی، روزنامه ای و رسانه ای از یک طرف و از طرف دیگر خودباوری جنون آمیز افرادِ کم بهره از دانش عمیق، در فروکوفتن بنیان های علمی است .دو عامل دیگر به آن دامن می زند:1. پرکردن شکاف عمیق بین سطوح رفاه و ثروت در کشور 2. پر کردن خلاء معنوی ناشی از اختلافات شدیدِ سطحِ فرهنگی مردم ایران نسبت به کشورهای پیشرفته .راه حلی که به نظر می رسیددر مقاله پیش روی هم، سعی شده برای جلوگیری از شیوع هر چه بیشتر این عارضه معرفتی که بلای جان زندگی خیلی ها شده، معرفت شناسانه به بحث های عامه مردم نگاه کنم و توجه خوانندگان فهیم را به این معضل، بیش از پیش جلب کنم، شاید بتوان با پرهیز از حرف زدن و نظردادن در موضوعات علمی-تخصصی که ربطی به کار و تحصیلات ما ندارد، طرحی نو در انداخت و فضای دیگری در ساحت روابط اجتماعی بین خود بوجود آورد.چند سئوال ساده و آمادگی ذهنی برای ورود به بحث:1. هیچ احمقی، خود را احمق نمی داند، چرا ؟(دانینگ و کروگر)هر چه ضریب هوشی افراد پایین تر باشد ، احتمال اینکه این افراد، فهمِ خود را بالاتر از متوسطِ فهمِ دیگران بدانند، بیشتر است. چرا ؟( متوسطِ فهمِ دیگران در ارتباط با نظریه و آزمایشاتِ تشخیصی دو دانشمند، به نام های دانینگ و کروگر مطرح شده).2. نفهم کیست، نادانی چیست؟ کدام بهتر است، نفهمی یا نادانی؟چرا؟ تعاملِ این دو چگونه است؟ (آکامی)3. متفکران صاحب نام معاصر، نسبت به این باور عامه که "نفهمی و نادانی، واقعاً یک موهبت الهی است ، چه نظری دارند ؟4. بعضی ها باید چیزی را حس کنند تا بفهمند بعضی ها فقط عقل را منبع شناخت می دانند، به نظر شما برای پی بردن به حقیقت چیزی باید بیشتر به حس تکیه کرد یا به عقل؟ چرا؟ (دانیل گیلبرت)5. همه عقل دارند و در حد خودشان عاقلند. پس عقل سلیم یعنی چه؟ در اینصورت، بر اساسِ عقلی سلیم؛ چهکسی، در چه موضوعی و به چه دلیلی، حقِّ دارد در موضوعی نظر دهد ؟6. ماهیت حرفِ های عامه مردم چیست؟ و از نقطه نظر عالمانِ علومِ معرفتی، آیا حرف های عامه ، اغلب اوقات، علت دارد یا دلیل؟ (دلیل و علت با هم فرق دارند: مسلمانی من و شما علّت دارد ، ولی اثبات یا انکار خدا دلیل می خواهد.( حسین دباغ )7. در بحث های بین مردم، سودمندی سخن است که اهمیت دارد یا درست و نادرست بودن آن؟ چرا؟ (ویلیام جیمز)8. آیا ممکن است حرفی دُرست باشد اما واقعاً برای هیچ یک از طرفین بحث، اصلاً سودمند نباشد؟9. برای شناخت حقیقت چه راه هایی در تاریخ علم مطرح شده و کدامیک کم اشتباه تر بوده است؟ ) رنه دکارت(10. در بحث های روزمره، اگر اختلاف نظری بین طرفین بحث پیش آید، آدم عاقل چگونه می تواند حرف درست )تر( را) از حرف غلط تشخیص دهد؟(کارل پوپر)11. آیا همه در مورد همه چیز صاحب نظرند؟ آنها که صاحب نظر نیستند، چه نام دارند؟ چه کسی صاحب نظر است؟ چه کسی صاحب نظر نیست؟ چگونه می توان صاحب نظر شد؟Dunning–Kruger effectاعتبارِ حرفِ صاحب نظرانحرف و نظرِ صاحب نظر معمولاً فقط در یک زمینه ی خاص و در یک حدّ معین ،معتبر و قابل اعتناست. حرف صاحب نظران اگر مربوط به تخصص ایشان باشد و اگر در چهارچوب علم مربوطه مطرح شود، نظری علمی است. اما اگر در زمینه غیر تخصصی باشد. نظری عامیانه و غیر قابل اعتنا است. اعتبار حرف عالِم به علم است نه چیز دیگر. مثلا دکتر مغز و اعصاب جایز نیست در رشته غیر مرتبط خود اظهار نظر متفن نماید.در غیر اینصورت در فهم سخن آنها دچار خطای شناختی اثرهاله ای خواهیم شد.آیا برای همه سئوالات بشر جواب علمی وجود دارد؟اینگونه نیست که بتوان با کمک علم همه چیز را تبیین کرد. در علم هم بسیاری چیزها هنوز بی جواب است .در برخی از حوزه های زندگی یا علمی یا فلسفی، بعضی از سوالات هنوز بی جواب مانده اند. تلاش برای نظر دادن بعنوان پاسخی به این سئوالات فقط نادانی سخنگو را بیان می کند نه چیز دیگر. سخنگو در این شرایط اگر عالم باشد یا هنر مند در این مورد با هم فرقی ندارند. مثلاً شما از نوابغ سئوال کنید، خودشان نمی توانند ، ولو با جهد شاقّ و کافی، توضیح دهند که نبوع آنها چیست و چگونه می شود که ناگهان فرمولی،نظری یا نظریه ای و یا نکته ای نبوغ آمیز بر آنها آشکار می شود. از نوابغ بگذریم که نادرند. از شاعران که کم نیستند بپرسید شعر در ضمیر شما چگونه می جوشد؟ هرگز جواب روشن یا جواب یکسانی دریافت نخواهید کرد. آنها همین قدر می دانند که می توانند و علامتش هم این است که چنین می کنند.اگر کسی این سخن را نمی پذیرد از او بپرسید: بزرگترین عدد چند است؟بپرسید آخرین رقم عدد پی چند است؟سئوال ساده تری از او بپرسید؟ یک کبریت به دست بگیرید و از او بخواهید با هر علم و ابزاری که می داند، شکل شعله را پیش بینی کند و آنگاه کبریت را روشن کرده و جواب او را با شکل شعله ای که تشکیل می شود، مقایسه کنید تا هر دو ببینید که تبیین همین نکته ساده از نظر علمی چقدر پیچیده است.فرق احمق و نادانهمه قبول داریم که حماقت چیز خوبی نیست . همه از جهل و نادانی بیزارند. هیچ کس مایل نیست او را احمق یا نادان بنامند. با این حال اکثر جمعیت جهان را افراد عامی و نادان تشکیل داده اند. احمقِ مطلق یا عاقلِ مطلق در جهان وجود ندارد، اگر هم پیدا شود نادر است. متواضعانه باید پذیرفت که در کُنه وجود هر عاقلی، نقاطی از حماقت وجود دارد.هر چه عقلانیت ما کمتر باشد به همان نسبت، دایره حماقتِ ما بزرگ تر است و به عکس. خشکاندن ریشه حماقت هم ممکن نیست. اگر ممکن هم باشد مطلوب نیست . زیرا بقای موجودات قوی در جهان به تنهایی ممکن نیست و به بقای موجودات ضعیف وابسته است. برای ورود به این بحث چالش برانگیز، بهتر است از معانی لغوی این دو عبارت شروع کنیم: نادان یا ناآگاه کسی ست که چیزی را نفهمیده یا نمی داند یا اطلاعی از موضوعِ مورد بحث ندارد (نفهم یا نادان ignorant )در حالیکه احمق، چیزی را نمی داند نه به این خاطر که نادان است بلکه به این دلیل که قدرتِ فهم ندارد(احمق Stupid).عصب شناسی شناختی: ادراک نقصان پذیر است.درک ما می تواند با واقعیت تطابق داشته باشد یا نداشته باشد. عملکرد معده قلب یا ریه خودکار است اما عملکرد مغز فاقد این توانایی است. ثابت شده هر چه احساس بدتری داشته باشیم، اندیشه هایمان با خطای شناختی بیشتری روبرو خواهد شد. به همین خاطر همه بیماران افسرده فکر می کنند هیچ وقت حالشان خوب نمی شود! از طرف دیگر ثابت شده هر چه انسان خوشحال تر یا با عزت نفس بالاتر باشد درک او بیشتر به امور عینی و واقعی نزدیک تر است. پس متوجه شدیم که احساس انسان، مساوی با واقعیات نیست زیرا با تغییرِ فکر می شود احساس را تغییر داد در صورتی که نمی توان با تغییر فکر، واقعیات را تغییر داد.همانطور که جسم ما مریض می شود، مغز هم ممکن است تحت شرایطی، دچار ضعف در پردازشِ درستِ اطلاعات شود.کیفیت ادراک تابعی از هفت عامل موثر است. با تغییر هر یک از آنها کیفیت ادراکی دستخوض تغییر می شودنکته سوم: از طرف دیگر، درک ما متاثر از سطح هورمونی ما، انتظارات ما ، وضعیت روحی روانی ما ، چهارچوب حافظه )یعنی دانسته های ما(، حالت هیجانی یا عواطف لحظه ای ما ، بهره هوشی ما و مهم تر از همه متاثر از سیستم محرک/ پاسخِ سیستم منحصربفرد عصبی مغزی ما هم هست. بنابراین با تغییر در یک یا چند تا از این عوامل موثر، برداشت، نگاه، درک و باورهای ما تحت تاثیر قرار می گیرند و تغییر می کنند.تغییرات هورمونی / تغییرات ادراکی- رفتاریسیستم هورمونی ما می تواند بر درک ما از دنیای اطراف موثر باشد و یکی از علل اختلاف نظرات ما در بحث ها، همین عدم تعادل هرمونی آدم های درگیر بحث و گفتگوست.گفتار ،کردار و برداشت ما از یک موضوعِ خاص، همواره یکسان نیست.این تفاوت عللی دارد و دلایلی دارد. علل را هرمون ها و دلایل را سیستم پردازش مغزی ایجاد می کند. غدد مترشحه بدن شامل: هیپوتالاموس، هیپوفیز، تیروئید، آدرنال یا فوق کلیوی، پانکراس یا لوزالمعده، پاراتیروئید، بیضه ها و تخمدان ها هستند. جنس هرمون ها یا استروئیدی ست یا پلیپپتیدی و یا مشتقات اسید آمینه. بعضی هرمون ها در بدن بطور مداوم تولید و مصرف میشوند، مثلاً تستسترون که از کلسترول درست می شود. بعضی ها مثل هرمون های هیپوفیزی یا انسولین هر وقت ترشح شوند، تاثیر گذارند. انسولین در پانکراس تولید می شود و عدم ترشح آن باعث به کُما رفتن و مرگِ حتمی خواهد شد. هرمون ها یا روی غشای بیرونی سلول های بدن موثرند که همه انواع استروئیدی را در بر می گیرند و یا به درون سیتوپلاسم سلول میروند تا تاثیرگذار باشند.آدمی در شرایط مختلف هورمونی درک مختلفی از قضایا خواهد داشت و این ادراکِ خاص، مستقل از سطح هوش عمومی، اطلاعات قبلی و تجربیات مرجع او اتفاق می افتد. در هر صورت اگر سطح هورمونی شخصی در حالت تعادل نباشد، بی تردید ادراک او از موضوع مورد بحث، مطابق واقعیت نخواهد بود و هر چه این عدم تعادل شدیدتر باشد ادراک و به طبع آن باورهای او دورتر از حقیقت و واقعیت خواهند بود.پله های دانایی سوال: عموم مردم عامی اند، یعنی غیر متخصص اند آیا به این دلیل ما در زندگی نباید حق حرف زدن یا اظهار نظر داشته باشیم؟جواب: اولاً همه حرف ها جنبه اظهار نظر ندارد. در این مقاله توضیح دادم نظر را باید صاحب نظر بگوید. این حقّ، مال اوست. ولی همه حرف ها اظهار نظر نیستند. پس همه حق دارند هر چه می خواهند بگویند. این طبیعی ترین حق هر انسانی ست. همه آدم ها صرفنظر از سن و جنس و تحصیلات و شغل و همه مسایل دیگر درباره همه موضوعات عالم، و در هر حال و هر جا می توانند احساسات خود را نسبت به موضوع مورد بحث ابراز نمایند .با این توضیح که در بیان احساسات، یا نظر دادن خلط مبحث نشود.احساسات و بیان آنها موضوعی درونی و شخصی است و فقط به حال و هوای شخص گوینده ربط دارد . حال و هوای هر شخصی، موضوعی شخصی است، ذهنی ست، موضوعی درونی ست و برای همان شخص هم صادق و معتبر است احساسات قابل راستی آزمایی نیست.پس علمی نیست و وقتی علمی نبود و قابلیت تجربه ازمایی عام نداشت از دایره علم و مباحث علمی خارج خواهد شد . و صحبت در مورد مسایل شخصی نه تنها هیچ اشکالی ندارد بلکه طبیعی ترین کاربرد زبان حداقل نزد زنان است. در حالیکه موضوعات علمی؛ مباحثی عمومی ست. موضوعی ست که مابه اذای بیرونی دارد یعنی چیزی واقعی است و دربردارنده حقیقتی ست که اتفاقاً چون علمی ست همیشه و در همه جا و برای همه تاکید می کنم برای همه، درست است، معتبر است ، قابل راستی آزمایی و قابل یادگیری ست و از همه مهمتر، برای فهمِ درست دنیای پیرامون ما ضروری بلکه حیاتی ست و اتفاقاً تنها ابزار ما آدمها برای فهمیدن حقیقت است .در یک کلام آیا نظرِ درست دادن (نه هر نظری داشتن) حقی همگانی هست یا نیست و به چه دلیل؟خیر. حقی همگانی نیست. نظر درست دادن کارِ کسی است که قدرت تمییز حرف درست و نادرست را دارد و همه چنین قدرتِ تشخیصی ندارند.خلاصه مقالهنتیجه گیری: در یک جمله" نظرِ درست داشتن و نظرِ درست دادن فقط ،کارِ صاحب نظر است و بس"تا اینجا توضیح داده شد که مقام اظهارِ نظر حقّی است غیر همگانی. امتیاز ویژه ایست که متخصصان و صاحب نظران، برای بیان نظرات عالمانه خود از آن بهره می برند. نظر دادن، ذاتاً کارِ صاحب نظر است، کارِ یک متخصص است. نظر دادن، برای کسی مجاز ست که صاحب نظر است. همه می توانند در صحبت های خود با دیگران، احساسات ، فهم یا برداشت خود را ، در میان گذارند به این شرط که حرف هایشان را فقط و فقط بیان احساساتِ شخصی خود، قلمداد کنند نه حرفی الزاماً درست، نظر کارشناسی یا برترین نظرِ کارشناسی یا قضاوت درست! طبیعی است که همه گمان دارند نظراتشان، درست و کامل است و بر اساس واقعیت و علمی است و مورد وثوق جامعه هم هست، در صورتیکه چنین نیست. در نظرات این و آن، آنچه به زبان جاری شده است، عمدتاً تابع احساسات آنها در زمان بحث و گفتگوست . از طرف دیگر همه اظهار نظرها، از این نظر که نشان دهنده احساسِ شخصی گوینده، نسبت به موضوعی، خاص است، برای دوستان و آشنایان گوینده، می تواند جالب و یا قابل اعتنا باشد ولی برای شخص بی طرف و دارای عقل سلیم ، بی تردید غیر قابل اعتنا بی اساس و غیر مفید خواهد بود.بعضی اوقات باید گفت، بعضی اوقات باید دید. بعضی اوقات هم باید سکوت کرد و شنید.فلسفه فقط راه های تحلیل عقلانی مسایل سخت و پیچیده ی زندگی نیست، فلسفه کم اشتباه ترین راه پیدا کردن اشتباهات شناختی برای درکِ زندگی است.(ویلاردفان)لینک دانلود کل متن مقاله فوق(حتما ارزش مطالعه دارد)https://philpapers.org/archive/SAR-8.pdf مقاله و گفتاری مشابه:دکتر اکبر سلطانی مترجم کتاب های تفکر نقادانه در ویدیوی زیر از زاویه تفکر نقادانه به صاحب نظر پرداخته است که چهار موئلفه برای آن بیان می کند:1- دانش مرتبط 2-تجربه 3-تبحر اطلاعاتی 4-تبحر استدلال و تفکر نقاد(ملاک عقلانیت)لینک ویدیو برای ارتباط با ایشان پیج اینستاگرام ایشان به آیدی @drakbarsoltani را دنبال کنید.مطالعه بیشتر: لینک خطاهای شناختی محمد نصیریمحمد نصیریTue, 11 May 2021 00:54:46 +0430https://virgool.ir/@m.nasiri/کتاب-دیگر-دوستی-موثر-پیتر-سینگر-s1e6hynvwgcyرساندن بیشترین خیر چگونه فهم ما را از زندگی اخلاقی تغییر می‌دهد.از زمان ظهور کتاب Animal Liberation ، کتابها و ایده های « پیتر سینگر » باعث ایجاد اختلال در رضایت خاطر ما شده است. اکنون او توجه ما را به جنبش جدیدی به چالش می کشد که در آن ایده های شخصی وی نقشی اساسی ایفا کرده است: کتاب « دیگر دوستی موثر» بر این ایده ساده اما عمیقا ناراحت کننده بنا شده است که داشتن یک زندگی کاملا اخلاقی شامل انجام "بهترین کارهایی که می توانید انجام دهید" است.مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن / که در شریعت ما غیر از این گناهی نیستمترجم کتاب در پیشگفتارش این بیت حافظ را نقل‌قول کرده است و می‌گوید در طریق ما غیر ازین گناهی هست! ضرر نرساندن بخشی از اخلاق است اما کافی نیست فردی اخلاقی است که هم آزار نمی رساند و هم از نیکی و خیررسانی دریغ نمی‌کند.دیگردوستی مؤثر هم یک ایده است، هم سبکی از زندگی که در حال رایج شدن در سراسر دنیاست. گاهی اوقات می‌پنداریم هیچ قدرتی نداریم، اما این‌طور نیست. حقیقتاً می‌توانیم دنیا را تغییر دهیم، گرچه دنیا دفعتاً در حد مطلوب ما تغییر نخواهد کرد. بر خیری که شخصاً می‌توانید برسانید تمرکز کنید، نه بر مسائلی که باقی می‌مانند یا حلشان دست شما نیست. کاهش دادن رنج، چه در انسان و چه در حیوانات، مطلوب است، حتی اگر ازبین‌بردن برخی رنج‌ها فعلاً ممکن نباشد. سعی کنید با بهره‌گیری از روش‌هایی که در این کتاب معرفی شده است بیشترین خیر ممکن را برسانید، تغییری در دنیا حاصل کنید، و به بقیه‌ی فعالانِ عرصه‌ی دیگردوستی مؤثر بپیوندید. رفتار و ارزش‌های مطلوبِ فعالان جنبش دیگردوستی مؤثر در هماهنگی با یکدیگرند. این هماهنگی سبب شده است زندگی پربارتر و کامیاب‌تری داشته باشند.آرمین نیاکان مترجم کتاب در این باره می گوید: سعادت امری گروهی و جمعی است و ما باید برای آن دست به تشکیل نهاد بزنیم. در فلسفه دیگردوستی موثر به تمرکز، انصاف و سواد رسانه‌ای برای عمل کردن نیاز داریم. پس ما نیازمند آموزش هستیم. دنیای جدید به قول هانا آرنت دچار ابتذال شر است. چنانکه ما می‌توانیم با تصمیمات کوچک و به ظاهر بی خطر شر تولید کنیم. یکی از دستاوردهای دیگردوستی موثر این است که به آسانی هم می‌شود خیر رسانید. در روانشناسی دیگر دوستی موثر گفته می‌شود که پناه بردن به پیچیدگی، عدم قطعیت باعث شده است که ما بیشترین خیر ممکن را نرسانیم. خَیر دیگردوستِ موثر اما با خیررسانی، روحیه‌ای با نشاط و روانی سالم دارد.پیتر سینگر نویسنده این کتاب دیدگاه فلسفی فایده‌گرایی دارد و جنبش دیگر دوستی موثر وی نیز بیشتر بر پایه‌ی همین دیدگاه اخلاقی است. فردی که دیگر دوست موثر است تفاوت بارزی با بخشندگان پرشور احساساتی و غیرسنجش‌گر دارند زیرا چنین افرادی چندان علاقه‌ای ندارند که بدانند کار خیری که انجام می‌دهند آیا واقعا سبب خیر می‌شود؟دیگر دوستان موثر به جای تکیه بر احساساتشان امور اخلاقی را به دست عقل می‌سپارند.برای دیگردوستان موثر جهانی مطلوب است رنج کمتر و شادکامی بیشتری داشته باشد.دیگر دوستان موثر ساده زندگی می‌کنند و بخش بزرگی از درآمدشان را به موثرترین خیریه‌ها اهدا می‌کنند. حرفه‌ای را برمی‌گزینند که بیشترین درآمد را دارد برای رساندن بیشترین خیر ممکن. ایده دیگر دوستی موثر را نشر می‌دهند و بخشی از بدنشان را به غریبه‌ها اهدا می‌کنند.سوزن‌بانان، کودکان را نکشیدتصور کنید قطاری در حال حرکت است و می‌تواند در دو مسیر حرکت کند. مسیر اول، به سوی تعدادی کودک می‌رود که روی ریل ایستاده‌اند و قطعاً برخورد قطار آن‌ها را می‌کشد. مسیر دوم، به سمت اتومبیل لوکس شما می‌رود که روی ریل گیر کرده و نتوانسته‌اید آن‌را حرکت دهید.شما سوزن‌بان هستید و می‌توانید مسیر قطار را به سمت یکی از این دو مسیر هدایت کنید. شما قطار را به کدام سمت هدایت خواهید کرد؟ کودکان یا اتومبیل لوکس خودتان؟شما تا به پاسخ خودتان فکر کنید، داستان مختصر این آزمایش ذهنی را بگویم. این آزمایش ذهنی را پیتر سینگر فیلسوف اخلاق استرالیایی، نویسنده کتاب مشهور آزادی حیوانات، و صاحب ایده‌هایی درباره گیاهخواری، آزادی بیان، اخلاق زیستی و شاید از همه مهم‌تر برای بحث ما، صاحب ایده «دیگردوستی مؤثر» طراحی کرده است.پاسخ‌تان به پرسش سینگر چیست؟ آیا شما قطار را به سمت خودرو لوکس خودتان هدایت می‌کنید و جلوی کشته شدن کودکان را می‌گیرید؟ اکثریت آدم‌ها احتمالاً همین کار را می‌کنند. این پاسخ پی‌آمد مهمی دارد.ایده پیتر سینگر این است که بسیاری از ما، آن‌ها که توان خرید کالا و خدمات لوکس نظیر خرید ساعت گران‌قیمت، خوردن شام در رستوران بسیار گران، زندگی در خانه‌های اشرافی، سوار شدن بر خودروهای لوکس، استفاده از عینک و لباس برند و ... داریم، در عمل و زندگی روزمره، قطار را به سمت کودکان هدایت می‌کنیم. سینگر حامی ایده استفاده از درآمد مازاد برای نجات کودکان است.ما در حالی که می‌توانیم هزینه‌ای را که برای بسیاری از کارهای لوکس زندگی‌مان هزینه می‌کنیم، برای نجات کودکان در خطر جهان اختصاص دهیم، از خیر مصارف لوکس خودمان نمی‌گذریم. کودکانی هستند که با چند ده یا چند صد هزار تومان از ابتلای آن‌ها به بیماری‌هایی که یک عمر آن‌ها را می‌آزارد نجات می‌یابند.این حکایت کم‌وبیش در زندگی بسیاری از ما جاری است.پیتر سینگر طرفدار استفاده از درآمد مازاد صاحبان این گونه درآمدها برای مقابله با مرگ و سایر خطراتی است که کودکان در خطر را تهدید می‌کند. جلوگیری نکردن از مرگ کودکان در خطر از نظر او با کشتار انسان‌ها تفاوتی ندارد.بنابراین هر کدام از ما که درآمد مازاد داریم و از آن می‌توانیم برای نجات کودکی استفاده کنیم، یادمان باشد که شاید سوزن‌بانی هستیم که قطار را به سمت کودکان هدایت می‌کنیم.تا تهوعی نباشد، تحولی نیست!استاد مصطفی ملکیان می گوید اخلاق دیگردوستی موثر بهترین و عالمانه‌ترین و انسانی‌ترین و خیرخواهانه‌ترین روش کتابی است که وجود دارد. کتاب‌های پیتر سینگر صرفا کتاب اخلاق نیست. پیتر سینگر صرفا یک فیلسوف اخلاق نیست بلکه اولا در آثار او صداقت و انسان‌دوستی موج می‌زند ثانیا کتاب‌های او به گونه‌ای است که در انسان تاثیر وجودی می‌گذارد یعنی نمی‌توان کتاب‌های او را خواند و تغییر نکرد. بنابراین اگر کسی می‌خواهد عوض نشود باید کتاب‌های پیتر سینگر را نخواند! انسانی که غیراخلاقی زندگی می‌کند اگر آثار او را بخواند به تدریج از زندگی خودش احساس شرم می‌کند. چقدر خوب است که کتاب‌هایی در دسترس ما قرار بگیرد که وقتی آنها را می‌خوانیم کمی از حالت زندگی کنونی خودمان احساس تهوع کنیم و به طرف یک تحول پیش برویم. تا تهوعی نباشد، تحولی نیز نیست. کتاب‌های پیتر سینگر همین طور است. وقتی انسان آنها را می‌خواند از خودش بدش می‌آید و ترغیب می‌شود که در جهت بهبود خودش حرکت کند.لینک دانلود خلاصه کتاب (با مقدمه استاد ملکیان)لینک نقد و بررسی بیشتر کتاب*The Most Good You Can Do: How Effective Altruism Is Changing Ideas About   Living Ethically by Peter Singerمحمد نصیریمحمد نصیریSat, 20 Mar 2021 18:41:10 +0330https://virgool.ir/@m.nasiri/زبان-به-منزله-تصویر-واقعیت-zjneiqb2twcpزبان به منزله تصویر واقعیتاگر کانت در "نقد عقل محض" می گفت که انقلاب کوپرنیکی در عالم فلسفه رقم زده ، حدود و ثغور امور معرفت بخش را مشخص کرده و اهمیت و محوریت آنرا نشان داده است.کثیری از ویتگنشتاین پژوهان بر این باورند که ویتگنشتاین در رساله خویش انقلاب کوپرنیکی دومی به وجود آورده و از حدود و ثغور سخن گفتن معنادار پرده بر گرفته و اهمیت زبان به مثابه ابژه فلسفی را متذکر شده است. این کتاب را بصورت خلاصه خواندم که به نوعی به زبان ریاضی و منطق هم نوشته شده است و درک آن نیاز به تامل بیشتری دارد این کتاب در هفت گزاره خلاصه می شود که برای صیقل دادن اندیشه و نحوه تفکر ما درباره مسائل فیزیکی و متافیزیکی مهم هست. برتراند راسل هم مقدمه خوبی برای آن نوشته هست و به نوعی این اثر را اثر سمبلیستی دانسته است که در اینجا به مختصری از برداشت های پراکنده اشاره می گردد. P & Qاگر بگوییم ویتگنشتاین از برجسته‌ترین فیلسوفان قرن بیستم است، گزافه نگفته‌ایم. او یکی از بنیان‌گذاران فلسفه‌ی زبان است .ویتگنشتاین تنها فیلسوفی است که تمامی آرا و آثار وی بر محور زبان استوار است. او معتقد است که تمام فلسفه نقادی زبان است. در هر دو دوره مقصد و غرض وی فهم ساختار و حدود زبان استوار است وی در دوره نخست معتقد است که ساختار واقعیت، ساختار زبان را تعیین می‌کند و زبان نمی‌تواند جهان و واقعیت را برتاباند. این نظریه آن چنان ژرف صورت‌بندی و معماری شده بود که برتراند راسل را نیز به وجد آورده بود. ویتگنشتاین در مرحله دوم تأمل فلسفی خود، از رهیافت نخست انتقاد و آن را طرد می‌کند و نظریه «زبان، بنیاد جهان» را طرح کرد و از زبان به مثابه دانش و ابزار فاهمه و نه صرف ابزار و میانجی سخن گفت.مسأله‌ی اساسی در فلسفه وضع تمایز میان آنچه دیدنی و گفتنی است با آنچه نادیدنی و ناگفتنی است این مسأله‌ی اصلی فلسفه‌ی خود ویتگنشتاین است.فلسفه‌ی ویتگنشتاین، فلسفه‌ای است که به تفلسف و تفکر فلسفی خدمت فراوان کرده است و فایده فراوانی رسانده است. فلسفه‌ی ویتگنشتاین یک نظریه‌ی زبانی و زبان‌شناختی ارائه می‌کند از نوعی که ما در فلسفه‌ی کانت می‌بینیم یعنی یک نظریه‌ی انتقادی در باب زبان را تدارک می‌بیند. در نظریه‌ای که ویتگنشتاین فراهم آورده است به پرسش در باب مرز و محدوده‌ی زبان و قول معنی‌دار می‌پردازیم و متوجه اهمیت این مساله می‌شویم که باید اقوال معنی‌دار را از اقوال مهمل منفک کنیم. اگر این تفکیک را انجام دهیم ذهن خود را از موهومات و مهملات دور می‌کنیم و آنچه شایسته‌ی صدق و کذب است می‌توانیم در ذهن خودمان نگه داریم و در باب آن‌ها پژوهش را ادامه دهیم. این بعد رهایی‌بخش فلسفه‌ی ویتگنشتاین است که مقدم بر او کسی چنین سعی بلندی را انجام نداده بود و چنین تفطنی و توجهی را نسبت به ارائه‌ی یک نظریه‌ی نقدی در باب زبان به انجام نرسانده بود.تاکید او در رساله‌ی منطقی فلسفی این است که در واقع میان منطق، متافیزیک، هنر، دین و اخلاق با علوم تجربی که از نظر او اقوال معنی‌دار هستند فاصله ایجاد کند و از برآمیختن این علوم جلوگیری کند و نشان دهد در کار گذشتگان وقتی منطق با علوم تجربی در یک مقوله قرار داده می‌شوند بحران‌هایی به وجود می‌آیند نظیر شبهه‌ی دروغگو که در کار راسل مورد بحث قرار می‌گیرد.ویتگنشتاین در واقع محدوده‌ی علوم تجربی و آنچه به تصویر درمی‌آید و گفتنی است، مشخص می‌کند تا راه برای ضمیر مخاطب نسبت به آنچه رازآلود است و اخلاق است باز شود. البته فرقی اساسی بین سخن کانت و ویتگنشتاین وجود دارد. کانت وقتی معرفت را پس می‌زند تا راه برای ایمان و اخلاق باز شود نمی‌خواهد از حضور ایمان و اخلاق در آنچه واقعی و عینی در فنومن یا حتی در نومن برای ما سخن بگوید فقط می‌خواهد این معرفت پدیداری و تجربی را پس بزند و راه را برای معرفت دیگر باز کند. اما ویتگنشتاین از این تعیین محدوده و مرز هدفش این است که حضور نشان‌دادنی را در گفتنی به ما نشان دهد.تنگنای زبانی بشر به نظر ويتگنشتاين چيزهايي هستند که در قالب زبان نمي گنجند. اين امور ناگفتني، نشان دادني اند و به حوزه امور راز ورزانه تعلق دارند.وی با طرح گزاره های قابل بیان در شش گزاره اولی در گزاره هفتم می گوید:هر آنچه درباره اش نتوان سخن گفت،باید درباره آن خاموش ماند. فلوچارت هفت گزاره رساله ویتگنشتاینttps://en.wikipedia.org/wiki/Tractatus_Logico-Philosophicus#/media/File:Tractatus_Logico_Philosophicus_Text_Structure.pngلینک دانلود متن اصلی کتاب(انگلیسی)مقاله فارسی درباره رسالهپی نوشت:استادی در کلاس "فنون مذاکره" می گفت ویتگنشتاین برعکس مولانا می گوید :" ما درون را ننگریم و حال را / ما برون را بنگریم و قال را " ؛ این بدین معنی است که زبان باید از عهده بیان مسائل و منویات درونی گوینده بربیاید تا مخاطب منظور دقیق گوینده را بفهمد و گرنه شنونده مقصر نیست اگر پیام و منظور سخنگو خوب منتقل نشده باشد.Wittgenstein, L. Tractatus Logico-Philosophicusمحمد نصیریمحمد نصیریFri, 15 Jan 2021 00:36:33 +0330https://virgool.ir/@m.nasiri/ابتذال-سه-گانه-شر-i854xj5li1cv"در انحطاط کنونی جامعه، هرکدام از ما سهم به‌سزائی دارد." میشل دو مونتنی(فیلسوف)اثر پروانه ای ادوارد لورنز :با شنیدن اثر پروانه ای، بسیاری از ما به یاد توضیح کلاسیکی می‌افتیم که از دوران کودکی شنیده‌ایم:بال زدن یک پروانه در نقطه‌ای از جهان، می‌تواند طوفانی را در نقطه‌ی دیگری بیافریند!واقعیت این است که این مثال، از توضیح اولیه‌ای که ادوارد لورنز مطرح کرده بود، چندان دور نیست.حالا این نظریه را می توان به مسائل کلان جامعه هم تسری داد که در جمله مونتنی هم مستتر هست.تک تک کنش ها و اقدامات ما می تواند کل جامعه را تحت تاثیر قراردهد.بدون شک، می توان در رفتار انسانی مشاهده کرد که چگونه تغییرات کوچک می توانند به طرز غیرمنتظره ای، عملکرد یک سیستم پیچیده دیگر را تحت تأثیر قرار دهند. کارها و تجربیات کوچکی که در ضمیر ناخودآگاه دخیره می شوند، می توانند به گونه ای باورنکردنی، بر رفتار یک فرد تأثیرگذار باشند.(ادامه روزنوشت)ابتذال شر: نظریه ی ابتذال شر، ابداع خانم هانا آرنت است. ابتذال در اینجا به معنی پیش پا افتادگی است. او می گوید که در قدیم، شر به طور مشخص دارای نام بود. دروغ گفتن و دزدی و خیانت شر نامیده می شدند. هانا آرنت می گوید که امروزه، شر بدون نام شده است. انسان ها به دلیل زندگی های بسیار مرتبط با یکدیگر، در حال ایجاد شر هستند.هانا آرنت نشان می‌دهد که حتی آدمی در قد و قواره‌ی یک کارمند معمولی چطور می‌تواند عامل اجرای یک فاجعه‌ی انسانی شود. آدمی که مرتکب جنایت می‌شود لازم نیست هیولایی خبیث یا شیطان صفت باشد. شر می‌تواند مبتذل‌تر و پیش پا افتاده‌تر از اینها باشد.روابط انسان ها، ظریف تر از آن است که خیلی ها تصور می کنند و اینکه دروغ نگوییم و دزدی نکنیم و ... برای شر نرساندن به دیگران کافی نیست.زمانی بود که انسان ها می گفتند" چهار دیواری، اختیاری". صد سال پیش برتراند راسل، گفت که دوران "چهاردیواری، اختیاری" تمام شده است. امروزه شرایط خانه ها، به گونه ای شده است که دیگر نمی توان گفت که من در منزل خودم هر کاری را که بخواهم انجام می دهم، چرا که همسایگان، متاثر از بسیاری از رفتارهای ما در منزلمان هستند. هر چقدر که زندگی اجتماعی شبکه ای تر شود، این آسیب رساندن های نادانسته و ناخواسته، بیشتر می شوند. فرض کنید که در جمعی نشسته اید و راجع به احتمال وقوع زلزله در شهر با دوستتان صحبت می کنید. شخصی دیگر نیز در جمع هست که ناراحتی قلبی دارد و با شنیدن این خبر سکته می کند. در این حالت شما علت سکته او شده اید، فقط این کار عامدانه نبوده است.(مطالعه بیشتر درباره سرشت شر) *مقاله ای وزین درباره ابتذال(لینک)ممقابتذال فقر-پیتر سینگر: از پیشگامان بحث فقر جهانی پیتر سینگر است. او در سال ۱۹۷۲ و پیش از انتشار کتاب معروف خود آزادی حیوانات مقاله‌­ای تحت عنوان قحطی، فراوانی و اخلاق نگاشت و نتیجه گرفت که مردمی که در کشورهای ثروتمند زندگی می­‌کنند اخلاقاً موظف­‌اند یک درصد درآمد ماهیانه خود را به فقراء اختصاص دهند.حدود یک میلیارد و چهارصد میلیون انسان در فقر شدید زندگی می­‌کنند به این معنی که خطر مرگِ ناشی از کمبود غذا، آب، دارو و ... هر روز آنان را تهدید می­‌کند. از سوی دیگر اما عده‌­ای چنان ثروت هنگفتی را در اختیار دارند که به سختی می­‌توانند درکِ ناقصی از فقر و مشکلات ناشی از آن داشته باشند. در چنین دوگانه‌­ای پرسش مهمی خودنمایی می‌­کند و آن اینکه آیا ثروتمندان در قبال فقراء از منظراخلاقی وظیفه­‌ای بر عهده دارند یا خیر؟یک استدلال: سوزن‌بانان، کودکان را نکشیدتصور کنید قطاری در حال حرکت است و می‌تواند در دو مسیر حرکت کند. مسیر اول، به سوی تعدادی کودک می‌رود که روی ریل ایستاده‌اند و قطعاً برخورد قطار آن‌ها را می‌کشد. مسیر دوم، به سمت اتومبیل لوکس شما می‌رود که روی ریل گیر کرده و نتوانسته‌اید آن‌را حرکت دهید.شما سوزن‌بان هستید و می‌توانید مسیر قطار را به سمت یکی از این دو مسیر هدایت کنید. شما قطار را به کدام سمت هدایت خواهید کرد؟ کودکان یا اتومبیل لوکس خودتان؟شما تا به پاسخ خودتان فکر کنید، داستان مختصر این آزمایش ذهنی را بگویم. این آزمایش ذهنی را پیتر سینگر فیلسوف اخلاق استرالیایی، نویسنده کتاب مشهور آزادی حیوانات، و صاحب ایده‌هایی درباره گیاهخواری، آزادی بیان، اخلاق زیستی و شاید از همه مهم‌تر برای بحث ما، صاحب ایده «دیگردوستی مؤثر» طراحی کرده است.پاسخ‌تان به پرسش سینگر چیست؟ آیا شما قطار را به سمت خودرو لوکس خودتان هدایت می‌کنید و جلوی کشته شدن کودکان را می‌گیرید؟ اکثریت آدم‌ها احتمالاً همین کار را می‌کنند. این پاسخ پی‌آمد مهمی دارد.ایده پیتر سینگر این است که بسیاری از ما، آن‌ها که توان خرید کالا و خدمات لوکس نظیر خرید ساعت گران‌قیمت، خوردن شام در رستوران بسیار گران، زندگی در خانه‌های اشرافی، سوار شدن بر خودروهای لوکس، استفاده از عینک و لباس برند و ... داریم، در عمل و زندگی روزمره، قطار را به سمت کودکان هدایت می‌کنیم. سینگر حامی ایده استفاده از درآمد مازاد برای نجات کودکان است.ما در حالی که می‌توانیم هزینه‌ای را که برای بسیاری از کارهای لوکس زندگی‌مان هزینه می‌کنیم، برای نجات کودکان در خطر جهان اختصاص دهیم، از خیر مصارف لوکس خودمان نمی‌گذریم. کودکانی هستند که با چند ده یا چند صد هزار تومان از ابتلای آن‌ها به بیماری‌هایی که یک عمر آن‌ها را می‌آزارد نجات می‌یابند.این حکایت کم‌وبیش در زندگی بسیاری از ما جاری است.پیتر سینگر طرفدار استفاده از درآمد مازاد صاحبان این گونه درآمدها برای مقابله با مرگ و سایر خطراتی است که کودکان در خطر را تهدید می‌کند. جلوگیری نکردن از مرگ کودکان در خطر از نظر او با کشتار انسان‌ها تفاوتی ندارد.هر کدام از ما که درآمد مازاد داریم و از آن می‌توانیم برای نجات کودکی استفاده کنیم، یادمان باشد که شاید سوزن‌بانی هستیم که قطار را به سمت کودکان هدایت می‌کنیم.پی نوشت: بخاطر میخی نعلی افتادبخاطر نعلی ، اسبی افتادبخاطر اسبی ، سواری افتادبخاطر سواری ، جنگی شکست خوردبخاطر شکستی ، مملکتی نابود شدو همه اینها بخاطر کسی بود که میخ را خوب نکوبیده بود....(ضرب المثل چینی)محمد نصیریمحمد نصیریSun, 25 Oct 2020 17:22:53 +0330https://virgool.ir/@m.nasiri/کتاب-درد-جاودانگیمیگل-اونامونو-mq63lvhdcvshکتاب درد جاودانگی -میگل د. اونامونو ، ترجمه بهاالدین خرمشاهیگزیده: اگر کسی مدعی باشد که برای دلش می نویسد یا نقاشی می کند یا مجسمه می سازد یا آواز میخواند و آنگاه هنرش را به دیگران ارایه کند ،و اسم و امضایش را در پای اثرش بگذارد بی شک صادق نیست. چرا که دست کم میخواهد ردپایی ازخود بگذارد که پس از مرگش باقی بماند .اگر نویسنده کتاب" سیره مسیح" ناشناس است ازاین است که درپیِ جاودانگی روح بوده است و پروای نام و نشان نداشته است. هر ادیب و نویسنده ای که مدعی باشد از شهرت بیزار است ، با خودش صادق نیست.بوکاتچو می گوید دانته ، یعنی همان کسی که سی و سه قطعه بلند و شیوا در ذم جاه و جلال دنیوی سروده است (برزخ ، قسمت ششم) از نام و آوازه خود خرسند بوده و حتی گاهی بیشتر از آنچه در خور شأنش باشد بدان مباهات میکرده است . سوزانترین تمنای دوزخ نشینان دانته این است که کاش زمینیان خاطره شان را از یاد نبرند و از آنان سخن بگویند ، و این بزرگترین تسلی است که ظلمات دوزخِ دانته را بدل به روشنایی می کند . و دانته خود اذعان کرد که هدفش در دفاع از سلطنت ، صرفا خدمت به دیگران نبود ، بلکه می خواست برای خود کسب وجهه و افتخار بیشتری بکند . در باب سلطنت ، آیا همین کافی نیست ؟حتی آن قدیس که وارسته ترین مردم از قید جهان گذران بود ، همان راه نشین فروتن آسیزی ، به گفته صاحب کتاب داستان سه همدم گفته است: "خواهید دید که چگونه همه جهانیان مرا ستایش خواهند کرد."......یکی از نکته بینان که "سولون" را در حال ندبه بر مرگ پسرش دیده بود گفت: «چرا می‌گریی در حالی که می‌دانی با گریه‌ات مرده بر نمی‌گردد؟» مرد حکیم در پاسخش گفت: «درست به همین جهت می‌گریم، به همین جهت که عبث است.» مسلم است که گریستن فایده‌ای دارد، حتی اگر منحصر به تسکین آلام آدمی باشد، ولی عمق و احساسی که در پاسخ سولون به آن فضول نکته‌گیر نهفته است، آشکار است. من معتقدم که اگر همه با هم در کوی و برزن، نقاب از چهره‌ی غمهایمان برگیریم، گره از کار فروبسته‌مان گشوده خواهد شد، خواهیم دید که غمی مشترک و یگانه داریم، و چون همه با هم بنالیم و شیون به آسمان برسانیم و خدا را بخوانیم، خدا اگر چه نباید ندبه‌مان را بشنود، خواهد شنید. بزرگترین تقدس و حرمت معابد در این است که انسانها یکصدا در آنجا به شیون بر می‌خیزند. زاری همگانی که از حلقوم انبوهی خلق، خلقی که از سرنوشت خود در شکنجند بر آید، کم‌ارج‌تر از فلسفه نیست. درمان درد کافی نیست، باید گریستن از درد را بیاموزیم، آری باید گریستن بیاموزیم! شاید اوج فرزانگی در همین باشد. اگر باور نداری از سولون بپرس.ابدیت، ابدیت! والاترین آرزوی بشر: عطش ابدیت، همان چیزی است که آدمیان عشق می‌نامند، و هر کس که دیگری را دوست دارد می‌خواهد خود را در او ابدی کند. آنچه ابدی نباشد، راستین نیست.بررسی سبک کتاب و نویسنده:لُبِ کلامِ انامونو چیست؟بزرگترین دردى که هر انسانى در زندگى دارد، «درد جاودانگى دوستى» است، ولى منطق آن را ارضا نمی‌کند. انامونو، براى جاودانگى دوستى انسان شواهدى مى‌آورد. از جمله اینکه او دقیق‌ترین فیلسوفان غرب از جمله کانت و اسپینوزا[و نیچه با نظریه بازگشت ابدی] را، مثال مى‌آورد که اینها، از لحاظ فلسفى، معروفند که بسیار دقیقند، یعنی هیچ خطاى فلسفى و منطقى نیست مگر اینکه آنها کشف کرده‌اند. اونامونو مى‌گوید انسانهایى که به شدت عقل‌گرا هستند و به شدت منطقى، در عین حال در بحث از خُلود نفس ادلّه‌اى مى آورند.او بعد این سؤال را مطرح مى کند، آیا انسانى که آن همه دقیق النظر است، ضعف این استدلالها را نمى فهمد؟ او بعد جواب مى دهد که مى‌فهمد ولى آن استدلالهاى دقیق در محصول و نتیجه با خواسته هاى قلبى انسان هیچ ربط و نسبتى نداشت اما این دسته استدلال ها می‌خواهند چیزی را اثبات کنند که انسان شدیداً خواستار آن است و به همین دلیل قادر به دیدن ضعف های خود نیستند یا بروز نمی‌دهند(به نقل از تاریخ فلسفه غرب، مصطفی ملکیان، مجلد چهارم).انسان: اگر به فلسفه‌ی اگزیستانسیال(خصوصا نحله‌ی الهی آن) علاقه‌مندید، درد جاودانگی جزو کتب کلاسیک این مکتب است؛ از همین رو، اساساً مسئله‌اش انسان است، انسانی که گوشت و پوست و خون دارد و رنج می کشد. نه انسان فلاسفه، متکلمان و دانشمندان، به عبارت دیگر، بحثش انسان است نه ناانسان. این موضوع شاید مهمترین وجه‌ی اگزیستانسیالیستی وی باشدرنج: اگر معتقد به رنجوری دائمی انسان هستید این کتاب نِکات، جملات قصار و در کل اندیشه‌های جالب و قابل تاملی در کیفیت رنج انسان ها ارائه می دهد. حتی ایشان به تقدیس رنج هم معتقد هستند که اندیشه‌ای در مسیحیت نخستین است. این اندیشه، به وضوح در آثار داستایفسکی دیده می‌شود.تمنّا: می توان نظریه‌اش را، اصطلاحاً، «آرزو‌ اندیشی» نامید. ایشان معتقد است باید ما جاودانه باشیم زیرا چنین آرزو می‌کنیم و در این التماس می سوزیم و آرزو داریم که خدای خالق هستی باشد.بررسی نگرش و سبک نویسنده:میگل داونامونو در میان نویسندگان و فیلسوفان اسپانیایی قرن بیستم جایگاه ممتازی دارد. اندیشه‌های او بر فیلسوفان اگزیستانسیالیسم قرن بیستم تاثیر‌گذار بوده است. اونامونو علاوه‌بر آن‌که منتقد ادبی و فیلسوف بود، شعر، رمان و نمایشنامه نیز می‌نوشت.این کتاب از میان بیش از پنجاه شاهکار ادبی-کلامی داونامونو به بیش از ۳۰ زبان ترجمه شده، و شهرت نویسنده اش در اسپانیا مانند مولوی ؛ حافظ در ایران است کم کم در ایران خوانده می شود و خواننده درد آشنا و دیر آشنای خود را می یابد.در این کتاب مباحث غامض فلسفی و شرح سیره و سلوک داونامونو بیان می شود. اونامونو بر این باور است که انسان جدید راه خویش را گم کرده و نمی داند در کجاست و برای چه زندگی می کند.وی این کتاب را با تأسی از رمان دن کیشوت اثر "سروانتس" به رشته تحریر درآورده است.ویلیام بارت درد جاودانگی را «تغزل فلسفی شگرفی» نامیده است. زبان فلسفه زبانی است غامض، آکنده از اصطلاحات فنی و دیریاب. اما پای تغزل که به میان می آید، شور و سرود و سر مستی سر بر می آورد. اونامونا برای جلوه گر ساختن این تغزل شگرف از واژگانی استفاده کرده است که همچون باران و شکوفه های بهاران پر از طراوت است. درد جاودانگی در اصل مبحث غامض فلسفی است، ولی این مبحث غامض با همت طلبی از شکسپیر و دانته و میلتون و مولفان عهد جدید و در آمیختن قول و غزل آنها با درد اشتیاقی که از سینه ی شرحه شرحه از فراق رب می خیزد ، به یکی از شاعرانه ترین و شکوه مند ترین نوشته های زمان ما تبدیل شده است. بهاءالدین خرمشاهی هم به مدد دانش و بینش و قریحه ی سرشار و با همت طلبی از عطار و مولانا و خیام و سعدی و حافظ موفق شده است این « تغزل فلسفی شگرف» را در زبان فارسی باز آفرینی کند.این کتاب فلسفی درباره میل به جاودانگی انسان گوشت و خون دار (و نه انسان انتزاعی که در مباحث فیلسوفان و متکلمان وجود دارد) است. اونامونو در این بحث مطرح می‌کند که نیازمند خدایی است که ضامن جاودانگی بشر باشد؛ خدایی که بتوان بر او امید بست که با نقد و بررسی استدلاهای فیلسوفان معروف کلاسیک و مدرن از جمله کانت، اسپینوزا،نیچه استدلال خود را به شکلی متفاوت طرح و از فلسفه اگزیستانسیال گره گشایی می نماید.کتاب شامل 12 فصل است که عناوین آن به ترتیب عبارتند از «انسانی که گوشت و خون دارد»، «نخستین منزل»، «عطش جاودانگی»، «بی‌چارگی عقل»، «ژرفنای بی‌پایان»، «عشق، رنج، شفقت، تشخص یافتن»، «از خدا تا به خدا»، «ایمان، امید و خیرخواهی»، «دین، اساطیر عالم بالا و بازگشت به خدا»، «شالوده عمل»، «دن‌کیشوت در تراژدی ــ کمدی امروز اروپا».لینک دانلود کتابپی نوشت: بخش برجسته این کتاب آرزوی انسان برای اینکه خدایی باشد که ضامن جاودانگی بشر باشد؛ خدایی که بتوان بر او امید بست و پس از مرگ نیست و نابود نشد.در اشعار شاعران ایرانی هم این درد جاودانگی نیز نمود یافته است.که از جمله آنها تمنای موسی در کوه طور برای دیدن خدای خویش می باشد که اشعار لن ترانی در این باره می باشد.محمد نصیریمحمد نصیریWed, 14 Oct 2020 00:38:36 +0330https://virgool.ir/@m.nasiri/فهم-عمق-درد-wgjd3uavoqkuمی گفت تنهایی من عمیق ترین جای جهان است و انگشتان تو هیچ وقت به عمق درد پی نخواهد برد.عمق درد دیگران را هیچ وقت نخواهی فهمید مگر اینکه همان درد را با همان شدت و حدت تجربه کنی.درد دیگران را نخواهی فهمید مگر آنکه خودت همان درد را چشیده باشی.درد تجربه ای است منحصر بفرد باید بچشی تا عمقش را بفهمی.درد جنس و ماهیتش چشیدنی است نه دیدنی و نه شنیدنی.شاید با شنیدن و دیدن دردمندی لحظه ای دلت به وی بسوزد ولی این سوختن حفره عمیقی که در دل دردمند بوجودآورده در دل تو ایجاد نخواهد کرد.از پنجره ذهن خویش درد دیگران را چنانکه باید درک نخواهی کرد چون تو در خواب عمیقی بسر می بری و دردمند بیدارتر از شماست.تو با آن زمانی که بر دردمند سخت می گذرد سنخیت و تناسبی نداری و شاید ظرف تو گنجایش آنهمه درد را هم نداشته باشد.درد چنان تا مغز استخوان رسوخ می کند که دردمند تمام ذرات هستی را با وجودش درک می کند و حضورش را با سکوت بلندش فریاد می زند.می بینی درد عمق و بعد ندارد که آن را اندازه بگیری تا مقیاس اش را بسنجی. درد چنان است که صاحب درد می داند.چون سیگنال های درد به سیستم عصبی و روانی شما مستقیما وصل نیست.سایه اش بلند است که مثل ابرهای سیاهی در جلو خورشید دردمند قرار گرفته و قصد هم ندارد دردمند را به این زودی رها کند.درد موقعی ای بسراغت می آید که دیگر خیلی دیر فهمیده ای و انگار غریبه بودی و می پرسی چرا من؟!درد وقتی می آید تمام کاخ آرزوهایت را بهم می ریزد و دنیا در برابر دیدگانت تیره و تار می گردد.درد بی صدا می آید تا زلزله مهیبی در وجود خفته ات ایجاد کند تا درد و رنج دردمندانی را که تا حال حس نمی کردی به تو بچشاند.درد می آید تا ناقوس بیداری را در وجود تو به صدا در بیاورد و دیگر نخواهی پرسید:  زنگ ها برای که به صدا در می آیند؟درد می آید تا قصه زندگی ات را از نو بنویسی، انگار که قبلا سیر باطلی داشتی و بر گذر عمرت واقف نبودی.درد آمده تا تو را تولدی دوباره ای ببخشد، گویی در کما و گنگ متولد شده بودی.درد کیمیاگری است که آمده مس وجودت را در کوره داغ خویش به گوهری مبدل سازد و شاید قرار نیست این کیمیاگر به این زودی به سراغ تو بیاید.صبر کن آسیاب به نوبت...درد با شدت و اشکال مختلفی ظهور و حضورش را اعلام کند مرگ تلخ عزیزان،بیماری مهلک یا لاعلاج ،درد زایمان، بغض نترکیده از دردهای انباشته در دل، قلب شکسته از زخم زبان و درد سوزناک قلم نویسنده ای زمانه شناس و یا دردی از ناکجاآباد...آری ای عزیز!دردی را که مادرت در حین بدنیا آمدنت کشیده است شما هیچوقت درک نخواهی کرد،هیچوقت...دردی که یک مورچه در حین له شدن در زیر پایت چشیده شما با این هیبت بلند خویش درک نخواهی کرد.دردی که با تیر ظهرآگین پرتاب شده از زبان تلخ شما قلب انسان دیگری را به درد آورده است تو در حالت بیشعوری خویش هیچوقت نخواهی فهمید.و نیز دردی که انسان مبتلا به افسردگی و روان رنجور می کشد یک انسان مفرح و الکی خوش درک نخواهد کرد.دردی را که انسان بی خانمان شده و فقیر می کشد یک نازپروده کاخ نشین درک نخواهد کرد.دردی که یک انسان معلول و ناتوان می کشد یک انسان توانمند تجسم نخواهد کرد.دردهای مزمنی که پیری فرطوط تمام وجودش را فراگرفته ، جوان رعنا در خواب هم نخواهد دید.غم سهمگینی که بر دل کودک یتیم مستولی گشته هیچوقت تو نخواهی فهمید.دردی که پدر و مادر داغدیده از مرگ عزیزترین اش می کشد تو تجسم هم نخواهی کرد.دردی که انسان های جنگ زده زیر آتش گلوله و جوی خون می کشند دیگری در بالش نرم خویش نخواهد فهمید.غم جانکاهی که بر وجود اسیر و زندانی دربند سایه افکنده تو در نعمت آزادی خویش درک نخواهی کرد.دردی را که انسان گرسنه و اسکلت های متحرک آفریقایی و جهان سومی می چشند انسان غرق در ناز و نعمت هیچوقت نخواهد فهمید.دردی را که عاشق در فراق و جدایی معشوق خویش می کشد اغیار با چنین دردی بیگانه اند .درکی که یک نابینا از عالم دارد آدم بینا تجسمی از آن نخواهد داشت.دردی که بیمار در حال احتضار و مرگ می کشد بلاشک تا دم مرگ درک نخواهی کرد.الیزابت کوبلردردهایی هستند که نمی شود به کسی گفت و باید با آن مانوس بود .اصلا درد آمده است که بماند تا صاحبش را در تلاطم امواجش غواصی بیاموزد.دردهایی هستند که می آیند و در دل تونل می زنند و از آنجا مثل ویروسی تکثیر می شوند و ده ها درد دیگری از آن می زاید.دردهایی هستند که ترجمه پذیر نیستند و زبان از بیان ژرفای آن عاجز هست.دردهایی هستند که از انواع ظلم و ستم و بی عدالتی بشر بر همنوعانش سایه شوم اش را می گستراند که دوداش تا هفت آسمان می رود.دردهایی هستند با خارهای زهرآگین و گاهی آتشین که روح و روان را می فرسایند و شاید هر کسی آن را در عمرش تجربه نکرده باشد و افراد خاصی را در دام خویش می اندازد.دردهایی هستند برای رشد دادن بال هایی برای پرواز، دردهایی هستند برای روشن نگه داشتن شمع دل و صیقلی کردن آن،دردهایی هستند برای غفلت های ما و دردهایی دیگر برای درک دردهای همنوعان ما.آری آدمی به درد زنده است.براستی ما انسان را در رنج آفریدیم(لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِی کَبَدٍ- سوره بلد-4آیه )خلاصه اینکه درد با بشر بیگانه نیست آمده است که بشر را با درد های ناشناخته دیگری آشنا سازد. درد آمده برای چشیدن و نوشیدن.اگر دل بیدار باشد می تواند بر انواع دردهای تلخ و گزنده ای که در گوشه گوشه گیتی بر بشریت سایه انداخته است آشنا شود. به قول حافظ:بیدار شو ای دیده که ایمن نتوان بود               زین سیل دمادم که در این منزل خواب است(حافظ)سخن پایانی: قرار نیست همه دردهای بشر را به دوش بکشیم ولی اگر درد به سراغمان نیامده حداقل در حد توان و مسئولیت خویش دردمند و همدرد باشیم. فقط انسانی درد را خواهد فهمید که با درد بیگانه نباشد و شبی را که سر بر بالش نرم خویش می گذارد دردهای همنوعان زمانه خویش را در خاطرش مرور کرده باشد و در خواب غفلت خویش فروغلتیده نباشد و برای کاستن از درد همنوعان خویش قدمی یا قلمی برداشته باشد. هر چه انسان تر باشیم زخم ها عمیقتر خواهند بود هر چه بیشتر دوست بداریم بیشتر غصه خواهیم داشت، بیشتر فراق خواهیم کشید و تنهایی مان بیشتر خواهد شد.(اوریا فالانچی).آدمی تا زمانی که سختی هایش را می فهمد، زنده است. ولی وقتی سختی های دیگران را درک می کند آن وقت یک انسان هست(لئو تولستوی).پی نوشت: بنده ادعایی ندارم که انسان دردمند به مفهوم واقعی اش هستم ولی در اطراف خودم انسانهایی را می بینم که درد و رنج می کشند ولی من نمی فهم و عمقش را نمی توانم بسنجم. خواستم با این واژه ها بر بی دردی دلم تلنگری زده باشم.باید گفت دردها صورت و معنایی دارند دردهای جسمی هر چند صورت دردند ولی دردهای روحی معنای دردند.بین صورت تا معنا دره ای است بس عمیق.از صورت پرستی تا معناپرستی فرسنگ ها فاصله است...به هندوستان اصلی شو برای مردم معنی / به چین صورتی تا کی پی مردم گیا رفتن(خاقانی)در زندگی تنها از یک چیز می ترسم و آن اینکه شایستگی ِ رنج هایم را نداشته باشم. داستایفسکی(روزنوشت ها)محمد نصیریمحمد نصیریTue, 08 Sep 2020 00:10:17 +0430https://virgool.ir/@m.nasiri/دیرآموخته-ها-plnduglsvkovبسیاری از آنچه امروز برای خیلی‌ها و از جمله خود ما بدیهی است، زمانی برای خیلی‌ها (و شاید خودمان) ساده و واضح نبوده است.توصیه هایی که امروز برایمان منطقی و ساده هستند، زمانی برایمان صرفاً در حد چند جمله بوده‌اند و شاید زمانی دورتر، به هیچ شکل قابل درک نبوده‌اند.همه‌ی ما، حرفها و نکته ها و اصول و داستان‌هایی را داریم که فکر می‌کنیم به خاطر ندانستن‌شان یا دانستن ولی نفهمیدن‌شان مسیر زندگی یا کار برایمان سخت‌تر و طولانی‌تر شده.نمی‌دانم برای شما هم پیش اومده یا نه. اما آدم خیلی وقت‌ها برمی‌گرده حرف‌های خودش،نوشته‌های خودش، فکر‌های خودش، کارهای خودش رو مرور می‌کنه و زیاد پیش میاد که با خودمون می‌گیم: کاش این موضوع رو قبلاً می‌دونستم. کاش این مسئله رو قبلاً فهمیده بودم.کاش فلان کار رو زودتر می‌کردم. کاش این حرفی رو که به بقیه گفتم خودم هم انجام می‌دادم.متنی که بالا میخونین قسمت ابتدایی یکی از پستهای محمدرضا شعبانعلی که میتونین اینجا کاملشو دانلود کنید.اینکه این مطلب رو با مطلبی از ایشون شروع کردم یه جورایی بیانگر حس احترام من به ایشون بخاطر دیدن زوایایی هست که من پیشتر نمیدیدمش دیرآموخته یکی از اونهاست.موارد زیر صرفاً نمونه‌ای از موضوعاتی هستند که ممکن است زیر چنین بحثی مطرح شوند:دیر آموخته های مربوط به رابطه عاطفیدیر آموخته های مربوط به کسب و کاردیر آموخته های مربوط به برخورد با دوستان و خانوادهدیر آموخته های مربوط به آموختندیر آموخته های مربوط به سبک زندگیخانه ها ،انسانها ،شرکتها و دنیا بعد از تو با چنان جدیتی زندگی را ادامه می دهند که انگار هرگز کسی چون تو را ندیده اند.لینک دانلود فایل پی دی اف دیرآموخته‌هامحمد نصیریمحمد نصیریSun, 30 Aug 2020 23:43:40 +0430https://virgool.ir/ketabaz/چه-باید-کرد-تولستوی-n7fg8bhgizwhمعرفی کتاب چه باید کرد از لئو تولستوی"پس چرا هیچ‌کس‌کاری‌نمی‌کند :" این‌همیشه‌ ورد زبان‌ام بود. بعدا فهمیدم‌ اون‌ هیچ‌کس، خودِ من‌بودم." (استیو ونت‌ورث)چه باید کرد یکی از آثار برجسته تولستوی و از پرمعناترین و ژرف‌ترین آن‌هاست. تولستوی در این کتاب با جملاتی ساده و روان یکی از دشوارترین موضوع‌های جامعه خود، یعنی وضع دلخراش یک طبقه از مردم را به تصویر می‌کشد و با صراحت و واقع‌بینی، علل بدبختی و فقر و فلاکت مردمی را که با دیگران یکسان خلق شده‌اند، اما از همه چیز حتی از کمترین امکانات حیات محروم‌اند، تشریح می‌کند. این کتاب مظهر نوع‌دوستی و علاقه بی‌نظیر تولستوی به مردم است و رنجی که بر نویسنده از مشاهده بینوایان جامعه دست داده، چنان روحش را فشرده و قلب مشتاق و پرصفای او را رنجور و غمگین کرده که بی‌اختیار شکوه سر می‌دهد و با همان صراحت و شجاعتی که خاص ذات اوست در تشریح علل این فساد و بیدادگری می‌پردازد و جامعه و نظام غلطی را که مسبب این تیره‌روزی‌ها است محکوم و مطرود می‌سازد."تولستوی در کتابِ "چه باید کرددر سال1886 یعنی 24 سال پیش از مرگ (در 58 سالگی) پشت می‌کند به همه‌ی افتخارات خود و برداشت‌هایش از ادبیات و از کارهای مشهورش مثل جنگ و صلح و آنا کارنینا، و همه را ریاکارانه، بازی با کلمات، فقط شهرت‌طلبانه و برای ارضایِ نیاز به تاییدِ دیگران توصیف می‌کند.در عوض، یکی از مهم‌ترین راه‌کارهای عملی‌اش را معرفی می‌کند: شریک‌شدنِ تمام و کمال در هستی و زندگیِ همسایه، و همان کسی یا گروهی که می‌خواهی کمک‌اش کنی یا بسازی‌اش. در نظرِ نهاییِ او، تعارف‌کردن و تفریحی سر زدن به او و مشتی از ذخائر مالیِ انبوه‌ات را هزینه‌ی امرِ خیر کردن، تقلبی آشکار و ریا کاری است. البته دل‌کندن از یک گنجینه‌ی چشم‌گیر که به آن عادت کرده ای یا برای آن زندگی کرده‌ای سخت است و دشوارتر از تقسیمِ یک وعده غذا با همسایه‌‌ی اهلِ نیاز، هر چند گربه‌ای باشد بی‌زبان! در نگاهِ او و بعدا هم در نگاهِ گاندی، امرِ انسانی، امرِ اجتماعی، امرِ سیاسی و امر معنوی از هم جدایی‌ناپذیرند و برای همه‌‌‌ی این “امر”ها باید با یکپارچگی و صداقتِ درونی و برونی به جدی‌ترین کار اقدام کرد، نه‌‌کمتر و نه بیشتر.داستانی واقعی نقل می‌کند تولستوی:دراوجِ شهرت (شهرتی که از تزار هم بیشتر بوده) و عزت و احترام، به شکلِ ناشناس در جنگلی در اطرافِ مسکو به هیزم‌شکنی مشغول بوده. سه نفر بوده‌اند. تولستوی, سیمیون و یک نفرِ دیگر. حقوق‌شان مثلا سه روبل بوده. روزی سرِ راهِ برگشت به خانه، فقیری جلوی راه‌شان سبز می شود و کمک می‌خواهد. تولستوی یک روبل می دهد. سیمیون هم اسکناسِ سه روبلی‌اش را می دهد و می‌گوید یک روبل بردار و باقی را برگردان. فقیر، پولی در جیب نداشته و به سیمیون همین را می‌گوید. سیمیون با آن وضعی که داشته رضایت می‌دهد همان یک روبلِ تولستوی را از فقیر بگیرد و به راه‌اش ادامه بدهد. (عدد و رقم‌ها ممکن است دقیق نباشند، اما در عنصرِ اساسیِ داستان که بخششِ بخشِ بیشترِ دستمزدِ سیمیون بوده، شکی نیست.).این حادثه تولستوی را تکان می‌دهد. چون در همان موقع، او صدها هکتار زمین و 600 هزار روبلِ طلا در اختیار داشته. در طول روزهای بعد، این تولستوی است که در حال کُن فَیَکون‌شدن از زندگیِ عاریتی و بی‌اصالتِ خود است.در داستانی دیگر، کودکی بی‌سرپرست را به خانه می‌آورد تا سرپرستی کند. خانه‌ای که یک عالمه کلفت و نوکر دارد و یک کاخِ واقعی است. کودک هنوز احساسِ جدا‌بودن می‌کرده. طبیعی بوده، چون اهل خانه که اتفاقا بیشترشان هم بزرگ سال بوده‌اند، پسرک را تحویل نمی‌گرفتند و او را از خودشان نمی دانسته‌اند. حتی خودِ تولستوی هم با او مثل یک مهمان رفتار می‌کرده. نتیجه، آن که پسرک روزی از خانه فرار می‌کند و تولستوی را با آواری از حسرت و پشیمانی پشت سر می‌گذارد.تولستوی از این دو داستان می‌فهمد که برای کمک باید واقعاً لخت شد و در آب شیرجه زد و یا کم‌کم واردِ آب شد، اما در آخرِ کار همه‌ی تن را خیس کرد؛ شترسواری دولا دولا نمی‌شود و شکاف‌ها با تعارفاتِ شابدولعظیمی پر نمی‌شوند. باید کاری کرد کارستان، از آن دست که چند ماه پیشتر از مرگ‌اش خبردارمی شود و آن را تحسین می کند:گاندی: پیش‌ از‌ منشورِ حقوق‌ِبشر، منشورِ وظایف ِ‌بشر خیلی خیلی لازم‌ترهست.کسی به اسمِ گاندی در زمینی بایر در آفریقای جنوبی، کمونی ساخته‌است به اسم فِنیکس (ققنوس) و بعدا هم کمون دیگری می‌سازد به اسمِ تولستوی، براساسِ کار و برداشتِ مشترک و همگانی. تولستوی کارزارِ نافرمانیِ مدنیِ گاندی و تاسیسِ این دو مزرعه‌ را در نامه‌ای به گاندی ستایش می‌کند و می‌گوید، “این بهترین کاری است که بشر درکلِ کره‌ی زمین می‌توانست انجام دهد که شما یک‌تنه آن را عملی کردید.” (نقل به مضمون).گاندی هم به همان نتیجه رسید که تولستوی. او بعد از خواندن کتابی (تا این آخرینِ راسکین)، دل به دریا زد و ققنوس را ساخت و چندی بعد‌تر هم تماماً دل به اقیانوس زد، عهدی برای همه‌ی عمر با خود بست (براهماچاریا  ۱ و ۲) و مزرعه‌‌ی تولستوی را تاسیس کرد.چند ماه بعد از آن نامه، تولستویِ سالخورده در راهِ فرار از آن کاخ و شروعِ یک زندگیِ درویشانه‌‌ی واقعی، با یک سینه پهلوی ساده و بعد از دو روز احتضار در ایستگاه قطاری چشم از این جهانِ سپنجِ لبریز از درد و رنج فرو می بندد!لازم نیست بیشتر از توان‌ِات حتما کار خیلی پر سروصدایی برای همسایه‌ها بکنی!اما باید حتما هزینه بدی.(نقل مطب از بلاگ غلامعلی کشانی)لینک کتاب صوتی------پی نوشت:من دل‌نگران انسان‌های گوشت و خون داری هستم که می‌آیند، رنج می‌برند و می‌روند(استاد مصطفی ملکیان)محمد نصیریمحمد نصیریFri, 14 Aug 2020 23:15:36 +0430https://virgool.ir/@m.nasiri/روان-شناسان-و-فیلسوفان-اراده-انسان-را-معطوف-به-چه-می-دانند-thvt3sfzulsn1. فروید "اراده معطوف به لذت"2. یونگ "اراده معطوف به خودآگاهی و خود واقعی"3. آدلر "اراده معطوف به قدرت"4. ویکتور فرانکل "اراده معطوف به معنایابی"5. پرز "اراده معطوف به تجربه کردن و زندگی در حال"6. راجرز "اراده معطوف به پذیرش بدون قید و شرط خود"7. اسکینر "اراده معطوف به کسب پاداش"8. آلبرت الیس "اراده معطوف به تفکر عقلانی"10. گلاسر "اراده معطوف به انتخاب و کنترل درونی"11.ریک برن "اراده معطوف به من بالغانه"12. کارن هورنای "اراده معطوف به کسب امنیت"13. مزلو "اراده معطوف به خود شکوفایی"دنیا محل نمایش اراده هاست اراده هایی که در جستجوی حقیقت اند و هر کسی در سهم خویش به گوشه ای از حقیقت دست می یابد. اراده محل رویش برداشت های متفاوتی بوده است و هر اندیشمندی بنا به زاویه دید خویش تلقی و برداشت خود از آن را در قالب تزی ارائه کرده است. حالا موضوع اراده آزاد یا جبر و اختیار که بحث های زیادی بین فیلسوفان متافیزیک ، الهی دانان و دانشمندان داشته در این جستار مدنظر نیست.بلکه سمت و سویی که اراده ها به آن گرایش داشته در اینجا بصورت خلاصه اشاره می گردد.اراده معطوف به باور(ایمان) ، ویلیام جمیزروان شناسی دین که یکی از پیشگامان آن، ویلیام جیمز است که نظریه و کتابی به نام «اراده معطوف به ایمان» دارد. او می‌گوید در تصمیم‌گیری‌برای گزینه‌های زنده، اضطراری و فوری که شواهد عقلی آن ناقص است و گزینش عقلی‌امکان‌پذیر نیست، اراده به معنای عام تمایل عاطفی انسان وارد عمل می‌شود. از آنجا که در ایمان‌چنین شرایطی موجود است، اراده معطوف به باور ایمان را محقق می‌سازد. ملاحظات متعددی‌در نقد دیدگاه جمیز وارد شده اما به طور اجمالی با توجه به شواهد عدیده اصل دخالت عواطف‌ در باورها و ایمان مورد تأیید قرار گرفته است.ایمان، از اقناع دل پدید می‌آید. مراد از دل، آن‌گونه که در تمام زبان‌های بشری سابقه دارد، مظهر قوای دَرّاکه انسان است که البته با عقل هم پیوند دارد در این معنا، دل، مرکز تجلیات معنوی و شهودی نیز هست و امید و عشق و ایمان، حاصل تأملات آن است؛ به تعبیر دیگر، به طرح دلایل دل در ایمان آوردن می‌پردازد که بقول پاسکال" دل هم دلایلی دارد که عقل از آن بی خبر است".اراده معطوف به معنا ، ویکتور فرانکلنظر فرانکل آزادی به معنای رهایی از سه چیز است: ۱ـ غریزه‌ها ۲ـ خوی‌ها و عادت‌ها ۳ـ محیط در زمینهٔ نظریه شخصیت فرانکل معتقد است، در آدمی انگیزه‌یی بنیادی وجود دارد و آن «اراده معطوف به معنا» است. مکتب روان‌شناسی لوگوتراپی یا معنا درمانی که ویکتور فرانکل بنا نهاد امروز یکی از مکاتب مطرح روان‌شناسی در جهان است. خاستگاه لغوی معنادرمانی یا لوگوتراپی به واژه یونانی لوگوس باز می‌گردد. لوگوس به معنای واژه یا کلمه، ارادة پروردگار یا معناست. اما رساترین معادل آن معنا می‌باشد بر این اساس و بنا به گفته ویکتور فرانکل معنادرمانی عبارت است از: «درمان از رهگذر معنا یا شفابخشی از رهگذر معنا» یا «روان درمانی متمرکز بر معنا.این نظریه به لحاظ فلسفی ریشه در اگزیستانسیالیسم و پدیدارشناسی و به لحاظ روانشناختی ریشه در روانکاوی و روانشناسی فردی و به لحاظ معنوی ریشه در تعهدی تام و تمام به وجود انسان دارد، همچون موجودی که به طرز تقلیل ناپذیری معنوی است و بر ۳ پیش فرض اساسی استوار است: الف) زندگی در هر شرایطی دارای معناست، ب) انسان اراده معطوف به معنا دارد و این اراده به نیاز مدام انسان با جست وجو نه برای خویشتن، بلکه برای معنایی که به هستی منظور می بخشد، ارتباط می یابد، ج) انسان تحت هر شرایطی از این آزادی بهره مند است که اراده معطوف به معنا را به ظهور رساند و معنایی بیابد. در نتیجه, زندگی از نگاه معنا درمانی تحت هر شرایطی معنا ‏دار است, افراد با اراده ای معطوف به معنا انگیخته می شوند و انسان ‏دارای اراده آزاد است.فرانکل اراده معطوف به معنا را در مقابل دو ‏تبیین ساده انگارانه فروید و آدلر یعنی: اراده معطوف به لذت و اراده ‏معطوف به قدرت مطرح می کند. لذت قادر نیست زندگی را ‏معنادار کند. اگر لذت منبع معنای زندگی بود زندگی چیزی برای ‏ارائه به انسان نداشت. ‏‏ ‏اراده معطوف به حیات(جهان همچون اراده و تصور)، آرتور شوپنهاورشوپنهاور فلسفه‌اش با این شروع می‌شود که به نیروی آغازین درون ما اسمی بدهد که می‌گوید از هر چیزی قوی‌تر است: حتی از عقل، منطق و وجدان. آرتور شوپنهاور اسم این نیرو را اراده معطوف به حیات می‌دهد.اراده معطوف به حیات نیروی ثابتی است که مجبورمان می‌کند پیش بریم و به هستی چنگ بیندازیم و همیشه به فکر منافع خودمان باشیم. این نیرو کور است، شعور ندارد و خیلی پیله کننده است. از نوجوانی به بعد این اراده در وجود ما وراجی می‌کند. مداوم حواس ما را به دنبال داستان‌های شهوانی می‌برد. به کارهای عجیبی وادارمان می‌کند و از همه عجیب‌تر مداوم باعث عاشق شدن ما می‌شود.از دید شوپنهاور، "اراده" یک مقوله روان شناختی یا اخلاقی نیست بلکه مقوله ای است متافیزیکی و هستی شناختی. به این معنا که اراده ،ذاتِ چیز هاست و با ذات معقول در فلسفه کانت برابری می کند. بنابراین اراده جهان شمول، ازلی، نامتغیر و آزاد است. جهان پدیده ها آن چیزی است که من تصور می کنم و در عین حال نمودی از اراده است که در آن بازتاب دارد. اراده ای که آزاد و کور است که باعث می شود زندگی را بی انتها، بی غایت و بی معنی کند. امیال و هیجانات پس از مرگ نیز باقی می مانند و بعد از ما به هستی خود ادامه می دهند.اراده معطوف به قدرت ، نیچهیکی از چالشی‌ترین ایده‌های نیچه ، تلقی اراده معطوف به قدرت است و می‌توان گفت چکیده تفکر نیچه در این اصل نهفته است.‌اراده معطوف به قدرت در گام نخست اراده است ، به این معنی که برخاسته از امیال ، غرایز و نیازهای انسانی‌ است و نه از جنس بخش شناختی و تفکری ما و در گام دوم معطوف به قدرت است و نه حقیقت.ارادۀ معطوف به قدرت هیچ ارتباطی با شهوت قدرت در دنیا ندارد که میل به اشغال جایگاهی مهم است. این مفهوم به چیزی کاملاً متفاوت اشاره دارد و به معنای ارادۀ معطوف به قوت تجربه، یا این اراده است که به هر قیمت ممکن، از کشمکش‌های درونی که ما را می‌فرسایند پرهیز کنیم تا قدرت‌های ما یکدیگر را خنثی نکنند و زندگی درونی ما به رکود و ضعف نگراید. ارادۀ معطوف به قدرت ارادۀ معطوف به فتح و غلبه، و برخورداری از پول و نفوذ نیست، بلکه میلی عمیق به دستیابی به حداکثر شور زندگی، یعنی زندگی‌ای است که با تضاد درونی به فقر و چندپارگی نگراییده، بلکه حداکثر بهرۀ ممکن را از آن می‌بریم.اراده معطوف به آزادی ، حافظحافظ شیرازی نیز همچون همة آزاداندیشان روشن‌بین پویه‌ای مدام و مستمر به سوی آزادی دارد، و تجربة هنری‌اش معطوف به آزادی است.عشق: عشق، میلی است معطوف به آزادی و هیچ قاعده و قانون و سنت و فرهنگی را برنمی‌تابد. صاحب این «فن شریف» مستغنی و بی‌نیاز است و اسیر عشق از هر دو عالم آزاد است.آقای دکتر شفیعی کدکنی در کتاب این کیمیای هستیاشاره‏ ای به اراده‏ی آدمی‏ می‏کنند که به خلاف نیچه،اندیشمند آلمانی که آن را معطوف به قدرت‏ می‏داند،آن را معطوف به آزادی می‏نمایند که کاملا درست است.تلاش آدمی‏ دانسته و ندانسته در طول زندگی برای‏ رسیدن به آزادی‏ست.بچه پس از تولد و بدون تحرک با مشاهده‏ی فضایی‏ گسترده اما نتوانستن از جای خود حرکت کردن و هرجا بخواهد رفتن در رنج است،بالاخره با راه‏افتادن و پس از آن تلاش برای حرف زدن همه تلاشی‏ برای آزادی از زندان بی‏حرکتی و ناتوانی‏ گفتار است،این تلاش در طول زندگی‏ برای رهایی و بیرون رفتن از بن‏بست‏هاست و حقی‏ست برای هر کس که بتواند انتخاب کند،پس:آزادی‏ حق انتخاب با درک مسوولیت است. خود من در کتاب شکرانه‏ی منفی چند سال قبل در این باره بحث مجملی‏ کرده‏ام.تاکید بر این نکته ضروری‏ست‏ که آزای بدون درک مسوولیت توحش‏ صرف است.در خاتمه جای یادآوری دارد که‏ بگویم سخن دکتر شفیعی که اراده‏ی‏ آدمی را معطوف به آزادی می‏داند بر نظر نیچه که آن را معطوف به قدرت‏ می‏نماید،از هر جهت مرجح است.محمد نصیریمحمد نصیریWed, 15 Jul 2020 00:15:30 +0430https://virgool.ir/@m.nasiri/آموزش-ترجمهمشق-ترجمه-qcqfs1noxgepیکی از مؤثرترین شیوه‌ها برای یادگیری رموز ترجمه، بررسی ترجمه‌های ممتاز است. این، کلیدی‌ترین و کارسازترین نکته و توصیه‌ای است که بیشتر مترجمان ممتاز و معلمان کهنه‌کارِ ترجمه، به‌اتفاق، بر آن تأکید می‌کنند. بررسی ترجمه‌های ممتاز، یعنی کنار هم قرار دادنِ متن اصلی و ترجمهٔ آن، و دقت در ظرایف و لطایف کار مترجم، و آموختن نکته‌های باریک‌تر از مو که در هیچ کتابی نوشته نشده است. معمولا به این روشِ بررسی ترجمه‌ها، «مقابله» می‌گویند؛ من از آن به «مشق ترجمه» تعبیر می‌کنم.دانشجویان، پژوهشگران، و همهٔ کسانی که به مهارت ترجمه علاقه یا نیاز دارند، پس از فراگیری اصول کلیِ ترجمه، با مقابلهٔ گزیدهٔ ترجمه‌های ممتاز با متن اصلی، می‌توانند مسیر دشوار و ناهموار ترجمه‌آموزی را سریع‌تر و آسان‌تر طی کنند؛ البته مقابله، اصول و مقدماتی دارد؛ تنوع موضوعیِ ترجمه‌ها، شناساییِ مترجمان ممتاز، تشخیص و تهیهٔ مناسب‌ترین آثار آن‌ها، و تهیهٔ متون اصلیِ مرتبط، از مهم‌ترین مقدمات این فرایند است. از این‌ها که بگذریم، به دست آوردن متون اصلی، کنار هم قرار دادن ترجمه و متن اصلی، و جابجاییِ مکرر میان آن دو، کاری دشوار و طاقت‌فرساست و جز با عشق و اشتیاق، تحمل‌کردنی نیست.در این بخش لینک فایل های آموزشی جهت استفاده درج می گردد.شیوه نامه ترجمه Transnetدانلود چک‌لیست ویرایش صوری و زبانی دانلود مشق ترجمه روح الله سلیمانپورلینک مطالعه بیشتر در ویرگول مصاحبه با سلیمانپورراهنمای آسان ترجمهمحمد نصیریمحمد نصیریMon, 27 Apr 2020 00:21:19 +0430https://virgool.ir/@m.nasiri/در-چشم-بادمطالعه-کتاب-lxuecnmpcueyمیزان وحشت داشتن از مرگ به میزان کارهای ناکرده افراد در زندگی بستگی دارد.(اروین یالوم-انسان موجودی یک روزه)سفر ناتمام مطالعه یک مدعی زمینی:یک سال گذشت همراه با طیفی از رنگ های متفاوت احساس که از متن کتاب ها و ریویوی های آن از پنجره چشم و گوشم بر ذهن من داخل شدند .هر کسی از زاویه دید خویش ریویویی بر کتابی نوشته بود که احساس و نگاه مرا جلا بخشیدند و گاهی مرا از زمان و مکانی که در آن بودم جدا کردند و بردند تا عمق معنا. کتاب هایی زیادی در این کشف و شهود یکساله بر من عیان گشتند که خانه تکانی هایی در آموخته های قبلی من رقم زدند.کتاب هایی داستانی و غیرداستانی که بنا به نیاز و خواسته من در قفسه مجازی Goodreads من هر روز جا گرفتند که فعلا فرصت نام بردن از همه آنها میسر نیست.درباره معنای زندگی(Meaning of life):در این کتاب ها علاوه بر جستجوی "معنای زندگی" و درک معنای هستی بدنبال صیقل دادن اندیشه و آگاهی خویش درباره جهان پیرامون و خودم و نیز نحوه تفسیر و درک هستی بودم.برخی معتقدند که زندگی معنایی از پیش تعیین شده ندارد معنا را باید جعل و خلق کنی و برخی بالعکس معتقدند معنا در بطن زندگی است و آنرا باید کشف کنی. در این میان از ویکتور فرانکل،اروین یالوم ،کاتینگهام ،ویل دورانت ،تری ایگلتون، دانیل کلاین،جولیان یانگ، تولستوی،یونگ، نویسندگان ایرانی(ملاصدرا،استاد جعفری) و فیلسوفان اگزیستانسیالیت... خوشه چینی کردم.راز آگاهی و شناخت(Consciousness & Cognition) :موضوع آگاهی و دوگانگی ذهن و بدن مواردی بود که در این یک سال بدنبال فهم بیشتر آن بودم.آگاهی در عصر هوش مصنوعی و پیشرفت های نوروساینس از مواردی هست که بحث آن پیچیده تر می شود و رازوارگی آن کماکان بر متون فلسفی و علمی سنگینی می نماید و مباحث شناخت و انواع خطاهای شناختی(کتاب هنر شفاف اندیشیدن،رولف ردوبلی) و کتاب قوی سیاه (نسیم طالب)از مواردی هست که مرا به تامل بیشتر از برداشت های از هستی واداشتنظریه پیچیدگی(Complexity theory) میلانی میچل از موارد دیگری بود که برای درک و مدل کردن لایه های هستی برایم کشف گردید و بهمراه علم کلان داده ها (Big data) در عصر حاضر برایم کمک حال خوبی بودند تا در این جنگل اطلاعات ، جهان غیرخطی، آنتروپیک ...سردرگم نشوم.دریافتم که بدلیل تنگای زبانی بشر از رازها نتوان براحتی سخن گفت.و بقول ویتکنشتاین  "آنچه درباره اش چیزی نتوان گفت بهتر است خاموشانه از کنارش گذشت".انسان طلبکار- انسان بدهکار(تز و آنتی تز)در این سفر کتاب ها گاهی مثل برخی فیلسوف مسلکان انسان طلبکاری بودم و گاهی مثل عارف مسلک ها بدهکار ، محل تلاقی تز و آنتی تز گونه اندیشه .دریافتم علم و فلسفه و دین مرزبندی هایی دارند و از علم نمی توان انتظار داشت به تمام سوال هایی ما پاسخ بدهد چون کارکرد علم چیزی دیگری است و فلسفه و دین چیزی دیگر. فلسفه برزخی است بین علم و دین و دین هم برخاسته از ایمان و باور قلبی و درد جاودانگی درد مزمن و همیشگی بشر.دریافتم "دل هم دلایلی دارد که عقل از آن خبر ندارد(پاسکال)" و زبان از بیان جهان های چند لایه درون من قاصر هست.بدنبال کتاب هایی هستم که در مرز بین عقل و شهود قدم می زنند.کتاب هایی ناخواسته از برابر چشمانم رژه رفتند که "فرگشت داروین" بر آنها سایه انداخته بود. کتاب های علمی، کیهانشناسی ،فلسفی و روانشناسی . به نوعی محل منازعه و کشاکش متفکران دیروز و امروز.از داوکینز و دنیل دنت گرفته تا تامس نگل و پل دیویس و سایر فلیلسوفان  فیزیک و متافیزیک.شهود و واقعیت(Intuition & reality):در این یکسال علاوه بر کتاب هایی واقعگرا و علمی بدنبال کتاب هایی بودم که شهودی و ادبی بودند تا من را از این وابستگی به یک جنبه دور نمایند و جنبه های شهودی وجودم را روشن نگه دارند. کتاب هایی نیز با من همراه بودند که مرا برای زندگی در لحظه و خودآگاهی و در سفر معنای زندگی و خوشبختی یاریگر باشند و نگذارند غرق شدن در باتلاق روزمرگی مرا از هوشیاری درونی غافل نمایند.مثل مائده های زمینی استعاره های هستی(Metaphor):کتاب هایی هم بودند که به لیست من اضافه شدند که از اسطوره تا استعاره و البته واقعگرایی(علم و فلسفه) را در می نوردند. حالا بدنبال کتاب هایی هستم که استعاره های هستی را که در مرز بین اسطوره،استعاره و واقعیت هستند تبین می نمایند(اسطوره به منزله استعاره ،استعاره به منزله مدلسازی). چون استعاره روشی برای مدل کردن هستی هست که بدون آن خیلی از کتاب ها و متون ادبی و فلسفی و روانشناسی و خودیاری و دینی و عرفانی خالی می ماندند.نظریه های متعددی درباره استعاره مطرح شده است که مهمترین آن از Lakoff(زبانشناس شناختی) می باشد که از استعاره بعنوان منبع تفکر و استدلال برای درک پدیده ها و مسائل انتزاعی یاد می کند و نظریه کارل یونگ هم درخصوص انسان و سمبل هایش در این حوزه خواندنی هست.چه باید کرد؟در این یکسال هم نوشتم از آموخته ها و برداشت هایم گاهی در دفتر و گاهی در وبلاگ و گودریدزسوال های زیادی در ذهن ام موج می زند همانگونه که تولستوی در پایان عمرش بعد از آن همه تلاش و نوشتن نتوانسته بود راضی شود و هنوز قانع نشده بود و دست به قلم برد و "اعترافات من" و "چه باید کرد" را نوشت.من هم در سهم کوچک خویش سوال های انباشته ای در ذهنم موج می زنند.سوال اینجاست بعد از این همه خواندن و قورت دادن متن های خام و ناپخته در ذهن چه باید کرد؟ وقتی این همه خواندن به کتابی بدل نگشت و بالاتر از آن دردی از دردهای من و انسانهای پیرامونمان دوا نکرد و صرفا خواندن بود و در عمل جاری نگشت این دل قانع نخواهد شد.یکی می گفت شخصی داشت کتاب بینوایان ویکتورهوگو را می خواند که فقیری در زد کمک خواست ولی به اطرافیان گفت من فعلا در بخش حساس داستان هستم مزاحم احساس شیرین من نشوید."درد اینجاست که درد را نمی شود به کسی حالی کرد"(دولت آبادی).سنجشگرایانه اندیشی(نقد کتاب و دیدگاه):فعلا کتاب های زیادی در لیست مطالعه دارم ولی از این بین بدنبال کتاب هایی هستم درباره خود کتاب و نقد و تفسیر خود کتاب باشد. در این سالی که گذشت دریافتم باید جرئت نقد سنجشگرایانه برخی کتاب ها را در سهم خویش داشته باشم. بقول یک دکتر روانشناس حداقل باید چهارصد تا کتاب ارزشمند و غنی بدقت خوانده باشم تا بتوانم از عهده عملی نقد و نظر متعارف بربیایم.زمان بسرعت برق و باد می گذرد و ممکن هست یک روزی آلزایمر تمامی آموخته ها و خوانده هایم را با خودش بشوید و ببرد و این اضطرابی در وجود آدمی بوجود می آورد البته شاید این اضطراب ناشی از انباشت معلومات باشد که هنوز دردی از من دوا نکرده است و چنانکه باید اثرش را در عمق وجودم نگذاشته است تا آلزایمر نتواند آنرا ویران کند. ولی چه باید کرد روزی باید این خاکدان اثیری را ترک باید گفت چه با آلزایمر و چه بی آلزایمر. در ایستگاه آخر هست که "معنای زندگی" دوباره به سراغم خواهد آمد.داستان زندگی ما:آخر اینکه آموختم بیشتر کتاب ها و حتی مکانیسم مغز ما داستان سازی برای درک و مدل کردن هستی هست و در پایان هرکسی باید داستان زندگی خویش را بشکافد و بنگارد و گرنه به شعورش توهین کرده است. وقتی پیرامون خویش را می نگرم می بینم چقدر سوژه هایی هست که بکر و دست نخورده در دل زندگی و پیرامون من باقی مانده و مختص داستان زندگی من هست که باید پرتو نوری به آن تابیده شود و مثل مومی هنرمندانه بدان شکل داد و معنا را از دل آن بیرون کشید.اگر هزاران کتاب هم بخوانم ولی در سهم خویش نیاندیشیده باشم داستان زندگی من همچنان بکر و بایگانی شده خواهد ماند و DNA های وجودم رمز گشایی نشده خواهد ماند.پی نوشت:و بالاخره در کتاب حکمت بیقراری آلن واتس و قبل تر از آن از مولانا آموختم که :جمله بی قراریت از طلب قرار توست / طالب بی قرار شو تا که قرار آیدت.روزنوشت ها: ریویوی نوشته شده برای پایان 2019 در goodreadsپی نوشت: آشنایی با کتاب های مفید و مدیریت سیستماتیک مطالعه کتاب ها را مدیون سایت وزین Goodreads و کاربران کتابخوان حرفه ای این سایت هستم.محمد نصیریمحمد نصیریThu, 26 Mar 2020 18:27:20 +0430https://virgool.ir/@m.nasiri/کرونا-معلم-آخر-است-rxqwljklhylwارسطو، این فیلسوف جامع و اندیشمند بزرگ همه دوران‌ها را، معلم اول نام نهادند. و این البته نشانگر مقام فاخر معلمی است. اکنون، می‌سزد که ما کرونا را معلم آخر بنامیم. اما چنان که در تعبیر انگلیسی‌زبانان آمده، آخرین، فروترین نیست و بسا که فراترین باشد. معلم آخر، اینجا نشانگر آخرِ معلمی است. اما آموزه‌های این معلم آخر کدامند که او را شایسته این نام می‌کنند؟?نخست، کرونا تصویر ما را از جهان دگرگون کرد. او نشان داد که جهان اسرارآمیز است و این را عیان کرد که چگونه طومار حیات بشر، با همۀ طول و عرض تمدنش، می‌تواند با خُردپایی ناچیز در هم‌پیچیده شود و همچون پاره کاغذی، مچاله و به دور افکنده شود. آدمی باید بیاموزد که جهان پر از اسرار ناشناخته است و او در غار هزارتویی گام می‌زند که از هر کناره‌اش رازی بیرون می‌جهد و تا کرانه سر می‌کشد. او همچنین نشان داد که در این جهان، ماده و معنا در هم خلیده‌اند و جسم و جان در هم پیچیده‌اند؛ چنان که جان گران تو در گرو جسمی ارزان و ناچیز چون کروناست. و ما چه به خوبی آموختیم که پاسداشت جان، در گرو چشمداشت به پاکیزگی در جسم است.?دوم، کرونا معرفت‌شناسی ما را تحول بخشید. او نشان داد که واقعیت‌هایی در جهان وجود دارند که نمی‌توان آن‌ها را نادیده گرفت و از آن‌ها عبور کرد، بلکه باید در برابر آنها سرفرود آورد. سازه‌گرایان کجایند تا ببینند که همه چیز ساختۀ ذهن ما نیست و واقعیت‌هایی سترگ وجود دارند که راه ما را می‌بندند و ما را به شناخت خود وامی‌دارند. آری این ذهن خلاق ماست که باید جامه‌ای درخور قامت این واقعیت‌ها بدوزد، اما نه جامه‌ای برای هیچ کس و هیچ چیز. ما هستیم که با سازه‌های ذهنی خود، کرونا را معلم آخر می‌نامیم، اما آیا این اسم بی‌مسمایی است؟ ?سوم، کرونا اخلاق و ارزش‌ها را زیر و رو کرد. او یک برابری‌خواه بزرگ است. او برابری انسان‌ها را در برابر دیدگان ما قرار داد. او نیز همچون مادرش، مرگ، نشان داد که همه در برابر قانون او برابرند و هیچ کس برابرتر از دیگری نیست. در چشم او پاپ و پیرو یک حکم دارند. او شاه را بر همان زمینی می‌کوبد که گدا دیرزمانی بر آن زیسته است. فراتر از این برابری‌خواهی، کرونا «من» را به «ما» تبدیل کرد و به خوبی نشان داد که انسان‌ها نه تنها برابر بلکه تنگاتنگ در بر یکدیگرند و سرنوشت همۀ آنها چون تاروپودی در هم پیچیده است. چنین نیست که اگر کسی گلیم خویش را از آب برگیرد، بتواند در گوشۀ عزلتی، مأوی بگیرد و در حباب بستۀ خویش زندگی کند. یا همه با هم زنده می‌مانید یا همه با هم می‌میرید؛ این است آموزه سترگ کرونا. با این آموزش، او کلید طلایی اخلاق را در دستان ما نهاد. این کلید طلایی، غلبه بر خودمحوری است و در این سخن حکیمانه جلوه‌گر شده است که آنچه را بر خود نمی‌پسندی بر دیگران مپسند.?سرانجام، باید گفت که کرونا یک مربی حاذق است. پنجه در پنجه تو می‌نهد و بر زمینت می‌افکند تا برخیزی و از ضعف قدرت بسازی. چند صباحی تو را منکوب می‌کند تا با او مبارزه کنی و به این ترتیب، نیروهای ناشناختۀ خویش را بشناسی. او سرانجام پشت خویش را به خاک خواهد نهاد تا تو قدرت خود را بازیابی. این ترفند او برای رشد تو است. او باز روزی از روزنی دیگر و با نامی دیگر به تو حمله‌ور خواهد شد. او می‌آید تا غرور تو، این قدرت پوشالی را در هم بشکند و قدرت واقعی تو را از نهادت بیرون کشد. آری، کرونا معلم آخر است.دکتر خسرو باقری، استاد فلسفه تعلیم و تربیت دانشگاه تهرانمحمد نصیریمحمد نصیریMon, 23 Mar 2020 22:27:07 +0430https://virgool.ir/@m.nasiri/کتاب-های-تجربه-و-هنر-زندگی-egjjt30y8kukبا این سری کتاب ها می توان از زردی بیماری به تیرگی ترس، از تیرگی ترس به سیاهی مرگ، از سیاهی مرگ به خاکستری تردید، از خاکستری تردید به روشنی من، و از آن روشنی میتوان به بنفشه زندگی رسید. این است شاید رنگین کمان زندگی!سری کتاب های فلسفه و هنر زندگی از انتشارات گماننویسنده‌های اغلب این کتاب‌ها مطلب‌شان را با بیان یک تجربه شروع کرده‌اند. یکجور "چاق سلامتی ادبی" در ابتدای کتابی که پیشاپیش می‌دانیم می‌خواهد درباره مسائل "گنده گنده" صحبت کند.کتاب‌های این مجموعه قرار نیست آنقدر که معمولا "فلسفه" ترساننده است، پرابهت و سخت‌الهضم باشند. شاید برای همین هم "خشایار دیهیمی"، سرپرست این مجموعه دوست‌داشتنی، هدف از انتشار این کتاب‌ها را با زبان خودمانی در ابتدای هریک از کتاب‌ها اینچنین توضیح می‌دهد:"ما سخت نیازمند درک معنای زندگی و آشنایی با "هنر زندگی" هستیم. اما مجموعه کتاب‌های فلسفی که در ایران منتشر می‌شود کمتر به این مسائل می‌پردازند و در نتیجه ما بله لبه پرتگاهی دوسویه کشانده می‌شویم که یک سویش یا وانهادن فلسفه و یا صرفا تبدیل این کتاب‌ها به کتاب‌های بالای تاقچه‌ای برای قمپز درکردن است، و سوی دیگرش، روی آوردن به کتاب‌های به اصطلاح "زرد" به قلم افرادی است که پاسخ‌هایی دم‌دستی به این سوال‌ها می‌دهند و راه‌حل‌های یکسان آسان برای همه مشکلات همگان پیش پا می‌نهند که همه با آنها آشنا هستیم: 40 راه برای خوشبخی، 20 راه برای غلبه بر اضطراب، 50 توصیه برای زندگی زناشویی، و ... انگار انسان‌ها ماشین هستند و می‌توان برای مشکلات افراد، که نام مشترک اما کیفیت متفاوت دارند، راه‌حل یکسانی عرضه کرد که کارگر هم بیفتد. این کتاب‌ها اکثرا به نظر من خطرناک هم هستند، زیرا افراد را از اندیشیدن به مسائل و مشکلاتشان معاف می‌کنند و نسخه‌ای می‌پیچند که همه به یکسان از آن استفاده کنند.البته هرگز نمی‌توان با اغراق ادعا کرد که مثلا با چنین مجموعه‌ای می‌توان به چنین نیاز معطل‌مانده‌ای پاسخ داد، اما به‌هرحال شاید گامی کوچک در این راه باشد. انتشار کتاب‌های فلسفی که نه فقط با صدای عقل، بلکه با شور زندگی، با ما درباره مسائلمان سخن می‌گویند، آن هم نه با اعلام حکم قطعی در هر مورد، که قطعا در توان هیچ‌کس نیست، بلکه با نور تاباندن بر زوایای تاریک و پیچیدگی‌های مسائل زندگی و دعوت از خود ما برای تفکر بیشتر و یافتن راه‌حل‌هایی مخصوص به خودمان ..."لینک معرفی کل کتاب های هنر زندگی(21)محمد نصیریمحمد نصیریFri, 21 Feb 2020 23:34:28 +0330https://virgool.ir/@m.nasiri/مرداب-روح-fkywz5cldotuزیباترین انسانهایى که تا کنون شناخته ام، آنهایى بودند که شکست خورده بودند، رنج میکشیدند، دچار فقدان شده بودند و با این حال، راه خود را از اعماق درد و رنج گشودند و بیرون آمدند. این افراد، یک حسى از قدردانى، حساسیت و فهم زندگى داشتند که آنها را پر از شفقت،ملایمت و توجه عمیق و عاشقانه میکرد.زیبایى این افراد، اتفاقى و بى سبب نبود.#الیزابت کوبلرمرداب روح نوشته جیمز هولیس (از یونگ پژوهان معروف) که پیام اصلی آن در جمله‌ای نهفته است که روی جلد این کتاب ذکر شده: رنج‌ها حرف‌های جذابی برای گفتن دارند. این کتاب بیان می‌دارد تمامی رنج‌هایی که انسان در زندگی با آن مواجه است و این رنج‌ها را احوال مردابی می‌نامد، باعث رشد و تعالی روح می‌شوند اگر حرف و هدف آن رنج را با کندوکاو دریابیم.رنج لازمه رشد و بلوغ روحی است. بدون رنجْ انسان، ناآگاه، نابالغ، وابسته، ضعیف و محدود می‌ماند.گناه ما این نیست که روان‌رنجور یا خودخواه هستیم؛ ما مقصریم چون با اینکه می‌دانیم روان‌رنجور یا خودخواه هستیم، شهامت یا اراده تغییر دادن خود را نداریم.به عقیده پاسکال ما چیزی نیستیم مگر نی‌های شکننده و نازک که دنیای بی‌اعتنا می‌تواند به سادگی ما را بشکند و با وجود این ما نی‌های متفکری هستیم که می‌توانیم با جهان هستی متحد شویم و معجزه کنیم.«من آنچه بر من روی داده است نیستم؛ من آن چیزی هستم که تصمیم می‌گیرم باشم»این دنیا زمانی به من تعلق پیدا می‌کند که دیگر به آن نچسبم.پادتن ترسِ از دست دادن دنیا، رها کردن آن است. پادتن تنهایی، در آغوش کشیدن تنهایی است. چنانکه در هومیوپاتی، بیماری توسط خوردن کمی از خود سم بهبود می‌یابد.تازمانی که رنج «من آنچه بر من روی داده است نیستم؛ من آن چیزی هستم که تصمیم می‌گیرم باشم» را تحمل نکنیم، نمی‌توانیم از محدوده‌های گذشته فرا برویمبسیاری از ما تحت‌تأثیر بار «افسردگی زنده» یا حتی «افسردگی خندان» هستیم. در این نوع افسردگی موفق می‌شویم به اندازه کافی خوب کار کنیم؛ اما روح بسیار گران‌باری را حمل می‌کنیم و هرگز سبک‌بالی را که بخشی از سفر است تجربه نمی‌کنیم. این نوع افسردگی که شایع است و اغلب تشخیص داده نمی‌شود، زندگی شخص را فرسایش می‌دهد. ما با داشتن احساس بی‌ارزشی و بی‌کفایتی در مقابل چالش‌های زندگی، درحقیقت با این نوع افسردگی همدست می‌شویم.وظیفه بی‌چون و چرای ما در این مرداب آن است که به اندازه کافی آگاه شویم تا تفاوت میان آنچه را که در گذشته بر ما روی داده است و آن کسی که در حال حاضر هستیم تشخیص دهیم. هیچ‌کس تا زمانی که اذعان نکند: «من آنچه بر من رفته است نیستم؛ من آنچه انتخاب می‌کنم هستم» از لحاظ روان‌شناسی پیشرفت نمی‌کند. چنین شخصی می‌تواند تشخیص دهد کمبودهای دوران کودکی ذاتی نیستند؛ بلکه نتیجه شرایطی خارج از کنترل کودک هستند. آنگاه می‌تواند انرژی زندگی را که قبلا مسدود شده است جاری سازد.رنج‌ها حرف‌های جذابی برای گفتن دارند.محمد نصیریمحمد نصیریMon, 27 Jan 2020 14:28:00 +0330https://virgool.ir/@m.nasiri/101-نکته-درباره-معنای-زندگی-lhfzhvtzkomnمشاهده جهان رایگان هست فقط برای شرح و تفسیر آن است که باید بهای زیادی بپردازیم.استن ایسلاو یرژیلتسسه نگاه از زندگیبدون شک یکی از اساسی‌ترین پرسش‌هایی که هر انسان متفکر در دوره‌ای از زندگی روزمره ­اش با آن مواجه می‌شود این است که آیا زندگی ارزش زیستن دارد؟ چرا باید زندگی کرد؟ هر پرسش دیگری که پیرامون این سؤال مطرح شود، مبحثی تحت عنوان معنای زندگی را شکل می‌دهد.در عصری که اگر عنوان بحران معنا و معنویت بر آن بنهیم، بیجا نیست‌، عده ­ای معتقدند زندگی ارزش زیستن ندارد و باید گذراند و گذشت. در مقابل، عده‌ای معتقدند لحظه به لحظه زندگی فرد معنادار است و انسان باید در زندگی فردی خویش معنایابی کند.اگر زندگی ما معنایی داشته باشد، این معنا همان چیزی است که ما به آن داده‌ایم، نه چیزی که حاضر و آماده در اختیار ما قرار گرفته باشد.   تری ایگلتونلینک دانلود کتاب 101 نکته درباره معنای زندگیمحمد نصیریمحمد نصیریSun, 15 Dec 2019 18:14:26 +0330