https://virgool.ir/feed/@m.mst1گوینده خبر و مترجمfa2026-11-12 22:21:46https://files.virgool.ir/upload/users/464553/avatar/0Gfv2y.jpeghttps://virgool.ir/@m.mst1https://virgool.ir/hsp-sanctuary/جلوگیری-از-خستگی-شدید-به-عنوان-یک-آدم-بسیار-حساس-m7omokji9lfdبه عنوان یک آدم بسیار حساس، اگر احساس فشار و خستگی زیادی می‌کنید، به احتمال زیاد انرژی گرانبهایی را برای زیادی بخشیدن، خوشحال کردن دیگران، بله گفتن درست وقتی که می‌خواهید بگویید نه، رنجیدن از برآورده نشدن نیازهایتان و چیزهای اینچنین دیگری که "خون‌آشام های انرژی" نامیده می‌شوند، می‌سوزانید. بسیاری از ما آدم‌های بسیار حساس در این حوزه‌ها درگیر هستیم، چون طبیعتاً بسیار بخشنده (دهنده) هستیم. ما تبدیل به فردی می‌شویم که همه وقتی به حمایت نیاز دارند، به سراغش می‌آیند. ما دوست داریم به مردم کمک کنیم. مشکل این است که خودمان اغلب در انتهای لیست اولویت‌ها قرار می‌گیریم و این در درازمدت جواب نمی‌دهد و مشکل ایجاد می‌کند.من دوست دارم در مورد انرژی ذهنی، مثل یک سیستم نقطه‌ای (نمره شماری یا امتیاز شماری) فکر کنم.تصور کنید شما برای یک روز 100 نقطه (نمره یا امتیاز) انرژی دارید. بیایید پیگیری کنیم ببینیم این نمره‌ها به کجا می‌روند:* آیا با یکی از اعضای خانواده یا دوست خود تماس گرفته‌اید که بدون وقفه صحبت کرده و شما همچنان به دادن و بخشیدن ادامه داده اید، چون این الگوی ثابت بین شماست؟ حدود 20-40 امتیاز کم کنید.* آیا معمولاً از استراحت خود در محل کار صرف نظر می‌کنید؟ یا حتی بخشی از کار همکار خود را هم انجام می‌دهید؟ حدود 30 امتیاز کم کنید.* آیا به رفتن به جایی که نمی‌خواستید در آن شرکت کنید، بله گفته اید، چون نمی‌خواستید کسی را ناامید کنید؟حدود 40 امتیاز کم کنید.* آیا شاغلید و بیشتر کارهای خانه را هم بدون کمک انجام می‌دهید؟ 30 امتیاز دیگر کم کنید. اگر بچه دارید و بیشتر مراقبت‌های آنها را هم خودتان انجام می‌دهید، 60 امتیاز کم کنید.* آیا از مراقبت از خود و زمان خاموشی صرف‌نظر می‌کنید، چون نیازهای دیگران مهم‌تر به‌نظر می‌رسد؟ حدود 75 امتیاز دیگر کم کنید.آن 100 امتیاز به سرعت از دست می‌روند؛ این‌طور نیست؟ وقتی امتیازات ما به‌طور مزمن پایین باشد، کل سیستم ما تحت تأثیر قرار می‌گیرد. اینجا بخشی از آنچه را که ما تجربه می‌کنیم آورده‌ام:* سطح حساسیت افزایش می‌یابد* واکنش‌های احساسی افزایش می‌یابد* استرس و اضطراب افزایش می‌یابد* زود عصبانی می‌شویم و از کوره درمی‌رویم و تحریک‌پذیرتر می‌شویم * احساس رنجش و انتقام را در خود جمع می‌کنیم که روابط را خراب می‌کند* دسترسی به خلاقیت و تمرکز را از دست می‌دهیم* سیستم ایمنی ضعیف می‌شود* در درازمدت، سیستم بدن ما شروع به از کار افتادن می‌کند و بیماری‌های مزمن به‌وجود می‌آیند و افزایش می‌یابند* ما دائماً احساس خستگی می‌کنیم و نمی‌توانیم به آن رسیدگی کینم؛ اغلب احساس ناخوشی می‌کنیم* وارد حالت بقا می‌شویم تا فقط امروز را بگذرانیم و نمی‌توانیم از چیزی لذت ببریم یا احساس شادی کنیماز این‌ها چه می‌آموزیم؟ این‌که ما دیگر نمی‌توانیم در انتهای لیست اولویت‌های خود باشیم، چون همه چیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد.4 راه برای شکستن چرخه‌ی خستگیما بسیار حساس‌ها ممکن است طبیعتاً اهل بخشیدن به دیگران باشیم، اما این بدان معنا نیست که ما باید چیزهایی را که شخصاً به آنها اهمیت می‌دهیم یا به آن‌ها نیاز داریم، قربانی کنیم.عادت‌های خاصی هستند که بسیاری از ما اچ اس پی‌ها به آن دچار می‌شویم و چرخه‌ی در اولویت قرار دادن دیگران و درهم شکستن از خستگی را ایجاد می‌کنند. و به همین ترتیب، عادات خاصی هم وجود دارند که می‌توانیم آن‌ها را به خودمان بیاموزیم و این چرخه را بشکنیم.این عادات نه تنها به ما کمک می‌کنند تا در اولویت قرار دادن آنچه را که واقعاً برای ما مهم است (ازجمله عزیزانمان، به‌طور متعادل) آغاز کنیم، بلکه به‌عنوان یک اثر جانبی، به این معناست که ما انرژی بیشتری برای این اولویت‌ها داریم و زمان کمتری را در فرسودگی و آشفتگی، غرق شدن یا خشم و عصبانیت می‌گذرانیم.در اینجا چهار استراتژی وجود دارد که من از آنها استفاده کرده و به دیگر افراد بسیار حساس هم آموزش داده‌ام تا از خستگی بیش از حد و فرسودگی، به شیوه‌ای سالم جلوگیری کنند.1. از میزان انرژی خود آگاه باشید و آن را حساب شده مصرف کنید.آگاهانه انتخاب کنید که نمره‌های انرژی شما کجا بروند و مطمئن شوید که برای مراقبت از خود به اندازه‌ی کافی انرژی ‌دارید. شما به‌عنوان اچ اس پی، می‌دانید که هر "بله" یا ارائه‌ی خدمات به دیگران، برای انرژی روانی شما هزینه خواهد داشت، اما اغلب هنگام تصمیم‌گیری در مورد انجام این کار، کمی برای فکر کردن در این باره توقف نمی‌کنیم. عادت کنید که مکث کنید و بپرسید: "آیا ارزش دارد که نمره‌های انرژی را که می‌توانم برای چیز دیگری صرف کنم، برای این کار صرف کنم؟" هنگامی که مرزهای سالم در اطراف نمره‌های انرژی خود ایجاد می‌کنید، آنها به جاهایی می‌روند که با سیستم ارزش‌گذاری شما مطابقت دارد.2. حرکت خود را کُند کنید.سرعت "موتور سیستم عصبی" داخلی خود را چندین بار در روز، با وقفه‌های آگاهانه (ذهن‌آگاهی) کم کنید. این تمرین به شما کمک می‌کند امتیازها را ذخیره کنید و حتی امتیازهای اضافی به‌دست آورید. اگر می‌توانید لحظه‌ای را کنار یک درخت بگذرانید یا حتی بهتر از آن، پای خود را روی چمن‌ها بگذارید. طبیعت شفابخش است. این زمان همچنین به شما این امکان را می‌دهد که از نحوه‌ی کار خود و آن‌چه ممکن است نیاز داشته باشید، آگاه شوید. آیا گرسنه هستید؟ آیا به اندازه‌ی کافی آب نوشیده‌اید؟ آیا باید از پشت میزتان بلند شوید و کمی بیرون قدم بزنید؟ این استراحت به شما کمک می‌کند تا به آنچه نیاز دارید توجه کنید و همان یک ذره وقتی که در طبیعت می‌گذرانید (درصورت امکان) به شما امتیازِ انرژی بیشتری برای روزتان می‌دهد.3. شفقت به خود را تمرین کنید.به خود یادآوری کنید که شما می‌توانید هر کاری را انجام دهید، اما نمی‌توانید همه‌ی کارها را انجام دهید. یکی از راههایی که من برای این کار توصیه می‌کنم پایه‌ریزی تمرین شفقت به خود است.تکنیک مورد علاقه‌ی من این است که به صحبت‌های انتقادی خودتان با خودتان توجه کنید و نام احساسی را که دارید بگویید؛ مثلاً "من احساس تنهایی می‌کنم" یا "من احساس می‌کنم شایسته نیستم".سپس می‌توانید آن احساس را تأیید و عادی‌سازی کنید؛ مثلاً "من احساس می‌کنم نخواستنی هستم، چون نزدیک به یک سال است که یاری ندارم. بسیاری از مردم اگر چنین شرایطی را تجربه کنند، همین احساس را خواهند داشت."وقتی احساس شما نامگذاری شد و در چنین زمینه‌ای قرار گرفت، می‌توانید از خود بپرسید که به چه چیزی نیاز دارید؛ از لحظاتی برای اعتبار بخشیدن به خود گرفته تا دریافت حمایت از دیگران.وقتی شفقت به خود را تمرین می‌کنید، به جای از دست دادن نمره‌های انرژی با سخت گرفتن به خود، آنها را حفظ و ذخیره می‌کنید.اینجا تمرین شفقت به خود را کامل توضیح داده‌ام.4. خواب را در اولویت قرار دهید.اگر خوب بخوابید، امتیاز بیشتری برای استفاده به دست می‌آورید. و اگر این کار را نکنید، حتی آن 100 امتیاز انرژی کامل برای یک روز را هم ندارید. شروع روز با امتیاز کامل پس از یک خواب خوب، فوراً در خوب بودن حال شما تفاوت ایجاد می‌کند.با این حال، چیزی که شگفت انگیز است این است که وقتی شروع به در اولویت قرار دادن حال خوب و تعادل خود می‌کنید، سلامت شما بهبود می‌یابد، متمرکزتر و خلاق‌تر می‌شوید، رنجش و نارضایتی شما کاهش می‌یابد، روابطتان بهتر می‌شود و حتی احساس می‌کنید حساسیت و حالت انفعالی (واکنش‌گرایی) کمتری دارید! بله، درست شنیدید. می‌توانید شدت واکنش‌های احساسی‌تان را کاهش دهید و از حالت انفعالی به حالت تواناییِ مکث کردن، فکر کردن و پاسخ دادن در وقتی که امتیاز اضافی دارید حرکت کنید. شما حتی می‌توانید با آن امتیازهای اضافی، زخم‌ها و آسیب‌های قدیمی را هم التیام ببخشید. حرکت از حالت بقا به حالت توانمندی امکان‌پذیر است.ما به شکوفایی و رشد اچ اس پی‌های بیشتری در جهان نیاز داریم. تصور کنید اگر احساس انرژی، فضا داشتن و شادی کنید، زندگی شما چگونه خواهد بود. اگر با خود متعادلتان هم‌راستا شوید، چه کسی در زندگی شما سود می‌برد؟منبع: highlysensitiverefuge.comاعظم جوزدانیاعظم جوزدانیTue, 21 Sep 2021 13:20:08 +0430https://virgool.ir/hsp-sanctuary/تکنیک-قدرتمند-شفقت-به-خود-برای-بسیار-حساس-ها-x7sxc2qfjgtbشفقت به خود باعث کاهش کورتیزول (هورمون استرس) و افزایش ترشح اکسی توسین (ایجاد آرامش) می‌شود.اگر شفقت شما شامل حال خود شما نمی‌شود، ناقص است. - گفته بوداییتمرین شفقت به خود (دلسوزی برای خود) می‌تواند زندگی شما را تغییر دهد. مثل این است که هر وقت نیاز بود، یک دوست حمایتگر در کنار خود داشته باشید. این تمرین، زندگی من و هزاران فرد بسیار حساسی را که آموزش داده‌ام تغییر داده است.یکی از مواردی که به نظر من در مورد این ویژگی (بسیار حساس بودن) بسیار جذاب است، این است که ما شفیق‌ترین و مهربان‌ترین افراد (نسبت به دیگران) هستیم که تا به حال دیده ام. در واقع، هر وقت شاهد اَشکال شدید دلسوزی هستم، معمولاً پای یک اچ اس پی (فرد بسیار حساس) درمیان است. اما ما اغلب به شدت در شفقت به خود دچار کمبود هستیم.برخلاف انتقاد از خود که می‌پرسد آیا شما به اندازه‌ی کافی خوب هستید، دلسوزی به خود، می‌پرسد چه چیزی برای شما خوب است؟ - کریستین نِفیکی از مواردی که ممکن است شما را برای ساخت یا تقویت عضله‌ی شفقت به خود ترغیب کند، این است که شما مستقیماً بر روحیه ی دیگران تأثیر می‌گذارید و آنها هم به نوبه‌ی خود بر روحیه‌ی شما تأثیر می‌گذارند. اگر فقط برای دیگران عطوفت را تمرین کرده‌اید، احتمالاً دچار ازپا درآمدن و خلق و خوی پایین تر خواهید شد؛ اما اگر شفقت به خود را تمرین کنید، متعادل‌تر خواهید بود و اطرافیان شما این تعادل را احساس خواهند کرد. و این به‌ویژه برای یک اچ اس پی بسیار مهم است، چون ما از روحیه ی دیگران بسیار تأثیر می‌پذیریم.اگر شما ازپا درآمده و تحریک‌پذیر (زودرنج) باشید، اطرافیان شما هم شروع به شلیک همان نورون‌های آینه ای مغز و احساس ازپا درآمدن و تحریک پذیری می‌کنند؛ و بعد این چرخه به عقب می‌چرخد ​​و بر خود شما تأثیر می‌گذارد! پس ساخت این مهارت را برای کمک به همه‌ی اطرافیان خود تمرین کنید!یک بار ویدیویی قوی دیدم که در آن به دو دوست صمیمی گفته شده بود حرف‌هایی را که خودشان به خودشان می‌گویند، به‌صورت فیلتر نشده، به یکدیگر بگویند. کلماتی که از دهان آنها بیرون می‌آمد آنقدر بی‌رحمانه و خشن بود که هر دو اشک می‌ریختند. آنها در حالت عادی، هرگز خوابش را هم نمی‌دیدند که با یکدیگر این طور صحبت کنند، اما با خودشان این‌طور صحبت می‌کردند. یکی‌ از آن‌ها چیزی شبیه این گفت: من می‌دانم چرا هیچ کس تو را نمی‌خواهد، چون تو خیلی چاق هستی. دیگری چیزی شبیه به این گفت: تو خیلی زشتی؛ به آن جوش‌های صورتت نگاه کن. آنها چنین فکرهایی در مورد خود می‌کردند و اغلب آنها را در ذهن خود می‌گفتند. البته که ما حتی نمی‌توانیم تصور کنیم که چنین حرف‌هایی را به کسی که برایمان مهم است بگوییم. پس چرا با خودمان این‌قدر تند صحبت می‌کنیم؟سعی کنید به گفتگو‌های درونی خود توجه کنید. اگر بخواهیم به‌جای آن از شفقت به خود استفاده کنیم چه؟ من می‌دانم که وقتی برای اولین بار شروع به یادگیری کردم، باور کردنش غیرممکن به نظر می‌رسید. اما وقتی آموختم که چگونه مغز به معنای واقعی کلمه، یک قسمت خاص را (که هرچه بیشتر تمرین کنید دسترسی به آن آسان‌تر می‌شود) رشد می‌دهد، تصمیم گرفتم امتحانش کنم. از آنجا که این یک تمرین مغزی است، هرچه بیشتر تمرین کنید در آن بهتر می‌شوید. مثل ساختن عضله به آن فکر کنید. اگر به این کار ادامه دهید، در آن قوی‌تر می‌شوید. یکی از روش های مورد علاقه‌ی من برگرفته از کریستین نِف، روانشناسی است که در مورد شفقت به خود مطالعه می کند. این روش سه مرحله دارد:1. دست خود را روی قفسه‌ی سینه تان بگذارید، چون واکنش آرام‌بخشی را فعال می‌کند؛ و سپس رنج را تصدیق کنید. (یعنی مثلاً من احساس غرق شدن، غم، وحشت، ترس، رهاشدگی، بی‌ارزشی، و غیره می‌کنم). وقتی بتوانید احساس خود را نام ببرید، بخش شناختی مغز را فعال می‌کنید و می‌توانید با برداشتن همین اولین قدم، درد را به نصف کاهش دهید.2. در مرحله‌ی دوم، ما نیاز به اعتباربخشی و عادی سازی داریم. به عنوان مثال، ممکن است با خود بگویید: "من تایید می‌کنم که احساس می‌کنم... (جای خالی را پر کنید)" این یعنی اعتبار بخشیدن به احساس. و بعد می‌گویید: "دیگران هم اگر چنین چیزی را تجربه کنند، احتمالاً همین احساس را خواهند داشت." که به معنای عادی‌سازی احساس است. این مرحله برای اچ اس پی‌ها (افراد بسیار حساس) به طرز خارق العاده‌ای تاثیرگذار و مفید است و نمی‌توان از آن پرید.3. در مرحله‌ی آخر، می‌خواهیم نیازهای خود را بررسی کنیم. با لحنی محبت‌آمیز از خود بپرسید که دقیقاً در این لحظه به چه چیزی نیاز دارید. مثلاً من ممکن است بگویم: "می‌دانم که این احساس موقتی است و من از آن عبور خواهم کرد. شاید درحال حاضر خسته شده‌ام و نیاز دارم استراحت کنم یا چیزی بخورم." گاهی اوقات، به همین سادگی است. یا شاید متوجه شوید که نیاز به دریافت کمک و حمایت دارید.نکته‌ی این مراحل این است که واکنش آرامش‌بخشی را فعال می‌کنند.به این فکر کنید که شفقت برای دیگران در مواقع نیاز چه می‌کند؟ باعث می‌شود احساس بهتری داشته باشند و بتوانند با هر چیزی که روبرو هستند، کنار بیایند. شفقت به خود نیز می‌تواند چنین باشد و ما می‌توانیم هر وقت نیاز داریم، به آن دسترسی پیدا کنیم. این سه مرحله را هر روز و هر وقت که احساساسات سختی را تجربه می‌کنید یا هر وقت که می‌خواهید کمی آرامش بگیرید، تمرین کنید.برای شفقت به خود، ابتدا باید تشخیص دهیم که داریم رنج می‌بریم. ما نمی‌توانیم چیزی را که نمی‌توانیم احساس کنیم درمان کنیم. - کریستین نِف همان‌طور که ریک هَنسون در کتاب خود "مقاوم و انعطاف پذیر" می‌گوید: "کلید رشد هر منبع روانی، از جمله شفقت، داشتن تجربیات مکرر از آن است که به تغییرات پایدار در ساختار یا عملکرد عصبی تبدیل شود." هرچه بیشتر انجامش دهید، مغز شما بیشتر آن را یاد می‌گیرد.یکی از فواید شفقت به خود این است که ما را مقاوم‌تر و انعطاف‌پذیرتر می‌کند. وقتی احساس می‌کنم اشتباه کرده‌ام یا چیز اشتباهی گفته‌ام یا کار اشتباهی انجام داده‌ام، اگر به شفقت به خود روی آورم، می‌توانم ضربان قلبم را کُند و آن تجربه را نرم‌تر کنم. این تکنیک یک راه باور نکردنی برای کاهش استرس هم هست. اگر از شفقت به خود استفاده کنید، می‌توانید سطح استرس‌تان را کاهش دهید.از این لحظه به بعد، سعی کنید با خود مانند یک دوست حمایتگر رفتار کنید. وقتی از چیزی ناراحتید، سعی کنید مواردی مانند این را به خود بگویید: "اشکالی ندارد. تو می‌توانی از آن عبور کنی. این احساس موقتی است."از خودتان بپرسید: "من به چه چیزی نیاز دارم؟" می‌توانید عبارت‌هایی مانند "من هم مهم هستم" را اضافه کنید. گاهی اوقات، تصور کنید میزان مراقبت خودتان از یک دوست، معشوق یا حتی یک حیوان خانگی را احساس می‌کنید و سپس آن احساس را به خودتان هم بازگردانید.شما سزاوار این هستید که بهترین دوست خودتان باشید. شما سزاوار این هستید که کسی باشید که بتواند نسبت به خود احساس دلسوزی (شفقت) و عشق داشته باشد. به تمرین ادامه دهید و این را بیشتر و بیشتر احساس کنید!!اعظم جوزدانیاعظم جوزدانیTue, 21 Sep 2021 13:18:54 +0430https://virgool.ir/hsp-sanctuary/مراقبت-از-خود-دقیقاً-یعنی-چی-کار-کنیم-glcwe6kzi5acجزوه‌ی‌ کامل مراقبت از خودآیا بسیار حساس هستید و به مراقبت از خود نیاز شدید دارید؟ با این نکته‌های مراقبت از خود، مطمئناً راه خوبی برای شارژ مجدد انرژیتون پیدا خواهید کرد!وقتی بسیار حساس هستید، احساس می‌کنید در مقایسه با افراد کمتر حساس، نیاز بیشتری به شارژ انرژی خودتون دارید.در نتیجه، مراقبت از خود باید در بالای لیست اولویت‌های شما قرار بگیره. علاوه بر این، با مراقبتِ خوب از خودتون، می‌تونید در زندگی پیشرفت کنید و احساس کنید انرژی بیشتری دارید.با این حال، یافتن بهترین راه برای مراقبت از خود اهمیت زیادی داره. هر کسی با دیگری متفاوته و از چیزهای متفاوتی انرژی می‌گیره.برای همین، ما لیستی از بیش از ۱۰۰ ایده‌ی برتر مراقبت از خود درست کردیم.ایده های مراقبت از خود برای سلامت جسمانیمراقبت از سلامت جسمانی برای این مهمه که بتونیم یک عمر طولانی با بدنی سالم داشته باشیم.به گفته سازمان جهانی بهداشت، فعالیت بدنی کم و تغذیه‌ی ناکافی، از عوامل اصلی خطر مرگ در سراسر جهانه. پس شما با مراقبت خوب از بدن، سلامتی تون رو بهبود می‌بخشید و احساس انرژی بیشتری می‌کنید.بنابراین، ما می‌تونیم به شما توصیه کنیم یکی از این ایده‌های مراقبت از خود رو برای سلامت جسمانی امتحان کنید:۱. یوگا کار کنید. شاید بتونید این تمرین 20 دقیقه ای یوگا برای مبتدیان رو امتحان کنید.۲. برید بدوید. هیچ چیز انرژی‌زا تر از دویدن در طبیعت نیست.۳. برید با سگتون قدم بزنید. اگر سگ ندارید، چرا یکی از پناهگاه حیوانات محلتون قرض نگیرید؟۴. یک چرت کوتاه بزنید. گاهی اوقات، تنها چیزی که برای شارژ مجدد بهش احتیاج دارید، یک چرت کوتاهه.۵. سم‌زدایی کنید. وقتی بدنتون رو سم‌زدایی می‌کنید، از نتایجش شگفت‌زده خواهید شد. ۶. آب کافی بنوشید. اکثر مردم به اندازه‌ی کافی آب نمی‌نوشن. بنابراین، اطمینان حاصل کنید که روزانه حداقل یک لیتر آب بنوشید.۷. رژیم غذایی‌تون رو تغییر بدید. اونچه رو که در طول یک هفته می‌خورید بررسی و سعی کنید حداقل ۳ مورد ناسالم رو از اون لیست حذف کنید.۸. کمتر الکل بنوشید یا اصلاً ننوشید. الکل یک نوشیدنی رایجه، ولی براتون بده! پس چرا کمتر از اون ننوشید یا اصلاً ترکش نکنید؟۹. یک روتین (روال معمول) خواب ایجاد کنید. ایجاد الگوی خواب به شما کمک می‌کنه در طول روز احساس انرژی بیشتری داشته باشید.۱۰. برید بیرون و حمام آفتاب بگیرید. نور خورشید، منبعی فوق‌العاده برای ویتامین دی هست که به شما کمک می‌کنه احساس انرژی بیشتری داشته باشید.۱۱. ماساژ بگیرید. خودتون رو برای خودتون لوس کنید و ماساژ بگیرید تا اون ماهیچه‌های منقبض، شُل بشن.۱۲. طب سوزنی. طب سوزنی وقتی توسط یک متخصص انجام بشه، می‌تونه برای سلامتی شما معجزه کنه.۱۳. نفس بکشید. چند لحظه بر تنفس خودتون تمرکز و سعی کنید به سرعتش آگاه باشید. و اگر تنفس بیش از حد سریع دارید، سرعتش رو کاهش بدید.ایده های مراقبت از خود برای سلامت روان مراقبت از سلامت روان هم به اندازه‌ی مراقبت از سلامت جسمی شما اهمیت داره. و به‌عنوان مثال، شامل سلامت احساسی، روانی و اجتماعی شما می‌شه. علاوه بر این، با مراقبت از سلامت روان، می‌تونید از تمام توان بالقوه (پتانسیل) خوتون استفاده کنید، با استرس در زندگی راحت تر کنار بیایید، خلاقانه‌تر کار کنید و مشارکت معناداری در جامعه داشته باشید.با این حال، سلامت روان باید در هر زمانی حفظ بشه؛ حتی وقتی که احساس خیلی خوبی دارید.بنابراین، می‌تونید این ایده‌های مراقبت از خود در بخش سلامت روان رو امتحان کنید:۱. حال و هوای خودتونو پیگیری کنید. آگاهی از خلق وخوی خودتون می‌تونه به شما کمک کنه الگوهای مربوط به زمان‌هایی که نسبت به خودتون احساس بدی دارید رو ببینید.۲. فیلم ببینید و شکلات بخورید. نگرانی‌ها، مسئولیت‌ها و استرس رو برای یک روز کنار بذارید و چند قسمت از برنامه‌ی‌ مورد علاقه‌تون رو پشت سر هم تماشا کنید.۳. گوشی تلفن‌تون رو خاموش کنید. خاموش کردن تلفن برای یک شب می‌تونه به شما کمک کنه در زمان حال زندگی کنید و در مسائل دیگه غرق نشید.۴. برای خودتون گل بخرید. گل‌ها نشانه‌ی عشق به خود هستن و فضای خونه رو روشن می‌کنن.۵. دفتر برنامه‌ریزی (بولت ژورنال) داشته باشید. با این کار نه تنها خلاق می‌شید، بلکه می‌تونید هرچی رو که به ذهنتون می‌رسه هم توش بنویسید.۶. حیوان خانگی‌تون رو نوازش یا باهاش بازی کنید. حیوانات خانگی انرژی شگفت انگیزی دارن و در آغوش گرفتن یا بازی با اون‌ها احساس بهتری به شما (و اون‌ها) می‌ده.۷. یک روز مرخصی بگیرید. وقتی احساس می‌کنید درحال غرق شدن هستید، بهترین کار اینه که یک روز مرخصی بگیرید. بنابراین، یک روز ِ"سلامت روان" در نظر بگیرید.۸. شکرگزاری. قبل از رفتن به رختخواب برای هر چیزی که به فکرتون می‌رسه شکرگزار باشید. این کار رو هر شب تمرین کنید.۹. عبارت‌های تاکیدی مثبت. جملات تاکیدی مثبتی رو که به شما کمک می‌کنه احساس خوبی نسبت به خودتون داشته باشید، بنویسید و به خاطر بسپرید (حفظ کنید). و بعد، هر وقت دوست داشتید اون‌ها رو با خودتون تکرار کنید.۱۰. خونه‌تون رو مرتب و خلوت کنید. یک خونه‌ی تمیز و پاک، یک ذهن روشن و شفافه. هرج ومرج رو در خونه برطرف کنید تا احساس آرامش بیشتری کنید و روحیه‌تون بهتر بشه.ایده‌های مراقبت از خود برای روح (بخش معنوی ما)این نوع مراقبت از خود برای افراد بسیار حساس بسیار مهمه، چون اون‌ها در هر کاری که می‌کنن به دنبال هدف و معنا هستن. به‌عنوان مثال، معنویت (پرداختن به روح) می‌تونه به شما حس آرامشی بده که در روزهای سخت هرگز خوابش رو هم نمی‌بینید.می‌تونید یکی از این ایده‌های مراقبت از خود معنوی (روحی) رو امتحان کنید:۱. مدیتیشن کنید. مدیتیشن به معنای حضور در اینجا و اکنونه. به عنوان مثال، میلیون‌ها مدیتیشن (هدایت شده) به صورت رایگان در اینترنت وجود داره. بنابراین، چرا این یکی رو برای رهایی از استرس امتحان نکنید؟۲. کریستال بخرید و با خودتون حملش کنید. ظاهراً کریستال‌ها دارای ویژگی‌های شفابخشی و قدرت‌بخشی هستن.۳. عبادت کنید (نماز بخونید). اگر مذهبی هستید، نماز خوندن ممکنه بهتون احساس آرامش و اعتماد به نفس بده.۴. انرژی‌ خونه‌تون رو پاکسازی کنید. با سوزاندن مریم گلی، می‌تونید انرژی‌های منفی خونه‌تون رو پاک و احساس آرامش بیشتری کنید.۵. چاکراهای خودتون رو پاک کنید. مهمه که هر از گاهی چاکراهاتون رو پاک کنید. بنابراین، چرا این مدیتیشن را امتحان نکنید؟۶. با ذهن‌آگاهی پیاده‌روی کنید. هنگام راه رفتن، از محیط اطرافتون و همه‌ی چیزهایی که در اون حس می‌کنید، آگاه باشید. علاوه بر این، از احساسی که در اون لحظه دارید هم آگاه باشید.۷. بندها رو ببُرید. گاهی اوقات، شما ناخودآگاه درد دیگران رو با خودتون حمل می‌کنید. بنابراین، وقتشه که با مراسم بُرش بند، اون درد رو به صاحبش پس بدید.۸. از هاله‌ی خودتون محافظت کنید. این کار رو باید برای جلوگیری از غلبه‌ی احساسات و عواطف دیگران بر خودتون انجام بدید.۹. بخشش رو تمرین کنید. به احساسات قدیمی نچسبید و عصبانیت و کینه رو رها کنید. به جاش بخشش رو انتخاب کنید.۱۰. قضاوت نکنید. سعی کنید نگرش بدون قضاوت رو به‌کار بگیرید. در واقع، قضاوت در مورد دیگران هزینه‌ی زیادی داره و با حذف این رفتار، احساس مثبت و انرژی بیشتری خواهید داشت.۱۱. خواندن با صدای بلند و تکرار زیاد (مثل آوازهای کلیسایی یا ترتیل خودمون). این کار وقتی به درستی انجام بشه، می‌تونه یک تمرین فوق‌العاده آرامش‌بخش باشه. ۱۲. یک مجله‌ی رویاها درست کنید. رویاهاتون رو بنویسید تا ببینید ضمیر ناخودآگاهتون به شما چی می‌گه.۱۳. مراسم مهتابی برگزار کنید. فازهای مختلف ماه ممکنه تا حدی بر احساسات و سلامت شما تأثیر بذاره. بنابراین، چرا برای مراقبت از سلامت خودتون این مراسم مهتابی رو انجام ندید؟ایده‌های خلاقانه برای مراقبت از خودافراد بسیار حساس به خلاقیت معروفن. به علاوه، خلاقیت انواع مختلفی داره و چیزی که اکثر ما را از بروز خلاقیت باز می‌داره، نیاز به کمال‌گراییه. بنابراین، برای مدتی کمال‌گرایی رو کنار بذارید و به سادگی از خلاقیت لذت ببرید.زمانی که از کمال‌گرایی دست بردارید، نه تنها می‌تونید چیزهای فوق‌العاده‌ای خلق کنید، بلکه انجام کار خلاق یک فعالیت بسیار آرامش‌بخش هم هست. در نتیجه، آزمایش این ایده‌های خلاقانه برای مراقبت از خود ممکنه براتون جالب باشه:۱. عکاسی کنید. دوربینتون رو بردارید (حتی اگر تلفن هوشمندتون باشه) و به پیاده‌روی عکاسی برید.۲. نقاشی کنید. تصویری از هر چیزی که به ذهنتون می‌رسه بکشید یا فقط خط‌خطی کنید.۳. احساسات خودتون رو نقاشی کنید. سعی کنید حسی رو که تجربه می‌کنید، نقاشی کنید.۴. ساز بزنید. همراه با آهنگ‌هایی که دوست دارید، ساز بزنید؛ چه با آلات موسیقی؛ چه با سازهایی که فی‌البداهه با وسایل آشپزخونه می‌سازید.۵. یک غذای ویژه بپزید. وانمود کنید یک سرآشپز هستید و چیزی رو بپزید که قبلاً نپختید.۶. کیک بپزید. اکثر ما وقتی هوس شیرینی می‌کنیم فقط می‌ریم یک کیک می‌خریم. خب چرا سعی نکنیم خودمون بپزیمش؟۷. قلاب بافی کنید. این یک سرگرمی بسیار آرامش‌بخشه که می‌تونید با بسیاری از تمرین‌های مراقبت از خود ترکیبش کنید. پس برنامه‌ی Pinterest رو باز کنید و تمام الگوهای فوق‌العاده‌ی قلاب بافی موجود رو مرور کنید.۸. یک کتاب عکس درست کنید. بیشتر ما تعدادی عکس روی هارد درایو خودمون داریم که به نظر می‌رسه هرگز بهشون نگاه نخواهیم کرد. اون‌ها رو چاپ کنید و باهاشون یک کتاب عکس درست کنید.۹. سبک مبلمان‌تون رو تغییر بدید. آیا اثاثیه‌ای دارید که دیگه اون‌قدرا دوستش ندارید؟ خب مثلاً چرا با یک رنگ متفاوت بهترش نکنید؟۱۰. زیورآلات بسازید. با مهره‌های مورد علاقه‌تون زیورآلات مختلف بسازید.۱۱. باغبانی کنید. از گیاهان خودتون مراقبت کنید و در باغتون تغییراتی بدید.۱۲. بنویسید. شعر، داستان یا شاید حتی یک کتاب بنویسید!؟ بعدش حتی می‌تونید چاپش کنید و ازش درآمد به دست بیارید.ایده‌های راحت و آسودبخش برای مراقبت از خودآیا می‌خواید خودتون رو لوس کنید و کاری انجام بدید که به شما احساس گرمی و دلپذیری بده؟ پس باید بعضی از این ایده‌های راحت و گرم و نرم مراقبت از خود رو امتحان کنید:۱. یک چای جدید امتحان کنید. میلیون‌ها طعم مختلف چای عالی در جهان وجود داره؛ چرا چیزی جدید رو امتحان نکنید؟۲. داستان بخونید. داستان به شما کمک می‌کنه همه‌چیز رو برای مدتی فراموش کنید. شگفت انگیز نیست؟۳. برای خودتون یک پتوی گرم و نرم بخرید. یک خونه بدون یک پتوی راحت و نرم یک خونه‌ی واقعی نیست؛ درسته؟۴. برید فروشگاه و همه‌ی تنقلات مورد علاقه‌تون رو بخرید. مهمانی‌های میان‌وعده (که فقط در اون‌ها تنقلات خورده می‌شه) در تنهایی یا با چند دوست نزدیک توی خونه بهترین هستن!۵. شمع روشن کنید. هیچ چیز بالاتر از نور آرامش‌بخش شمع‌ها نیست. برید فروشگاه و چند تا شمع بخرید. آرامش فوری تضمین شده‌س.۶. برای خودتون لباس خونه های گرم و نرم و راحت تهیه کنید. توی خونه، می‌تونید هر طور دلتون می‌خواد به نظر بیایید. بنابراین، برای خودتون لباس‌هایی تهیه کنید که اون قدر راحت باشن که هرگز نخواید درشون بیارید. جوراب‌های راحت رو فراموش نکنید.۷. شبِ فیلم دیدن. فیلم‌های مورد علاقه‌تون رو که حس خوبی بهتون می‌دن تماشا کنید. به علاوه، می‌شه (و قطعاً باید) با شبِ تنقلات خوردن ترکیبش کرد!۸. اسپا (آبگرم) خانگی. چند محصول اسپای خانگی بخرید و یک «شبِ زیبایی» برای خودتون بسازید.۹. غذا سفارش بدید. به جای آشپزی کردن، چرا امشب غذا سفارش ندید؟۱۰. روزتون رو با یک موسیقی آرام و ملایم آغاز کنید. به عنوان پس زمینه یک موسیقی آرام بذارید و روزتون رو با آرامش آغاز کنید.ایده های مراقبت از خود در اجتماعبرای افراد برون‌گرا در میان شما، فعالیت‌های اجتماعی هم ممکنه مثل مراقبت از خود باشه؛ برای همین ما بهترین ایده‌های مراقبت از خود رو در این لیست جمع آوری کردیم:۱. برید سینما. برای یک شب اجتماعی آرام و مفرح، می‌تونید خودتون تنهایی یا با کسی که براتون مهمه برید سینما.۲. برید یک جای دنج نوشیدنی بخورید. هیچ چیز بالااتر از یک شب آرام در یک گوشه‌ی دنج نیست؛ درسته؟۳. مهمانی چای. توی خونه برای دوستانتون یک مهمونی چای عصرانه ترتیب بدید یا به یک چایخانه‌ی عمومی برید که این کارو می‌کنه.۴. در یک کارگاه آموزشی (ورکشاپ) شرکت کنید. می‌خواید چیز جدیدی یاد بگیرید؟ خب در یک کارگاه شرکت کنید؛ اون بیرون هزاران کارگاه آموزشی در انتظار شماست!۵. برید تئاتر. شما هم مثل بسیاری از افراد بسیار حساس (اچ اس پی)، هنر رو دوست دارید؟ خب مثلاً چرا برای تماشای جدیدترین نمایش تئاتر محله‌ی خودتون نمی‌رید؟۶. برید کنسرت. موسیقی شگفت انگیزه؛ به‌ویژه وقتی که می‌تونید در کنار طرفداران دیگه ازش لذت ببرید. چرا بلیط کنسرت هنرمند مورد علاقه‌تون رو رزرو نمی‌کنید؟۷. برید کتابخانه. عاشق خوندن هستید؟ پس چرا برای جستجوی جدیدترین کتاب‌ها به کتابخونه نمی‌رید؟۸. از سمساری خرید کنید. همه عاشق شکار گنج هستن! اون‌جا می‌تونید شگفت انگیزترین چیزها رو برای خونه‌تون پیدا کنید.۹. به کارائوکه برید. دوست دارید با صدای بلند آواز بخونید و با دوستانتون لذت ببرید؟ برای خوشحالی فوری به یک کافه کارائوکه برید.۱۰. در شهر خودتون گشت وگذار کنید. گاهی اوقات، ما قدر چیزهای اطرافمون رو نمی‌دونیم و اون‌ها رو دستکم می‌گیریم. مثلاً چرا سعی نکنید محل زندگی‌تون رو از چشم یک گردشگر (توریست) ببینید؟۱۱. برید آبگرم (اسپا). هیچ چیز آرامش‌بخش تر از گذروندن یک روز در اسپا نیست. بنابراین، با یکی از بهترین دوستانتون برید و به خودتون برسید!ایده های مراقبت از خود و توسعه‌ی فردیپیشرفت شخصی به شما کمک می‌کنه در زندگی به قله‌های جدیدی برسید. به علاوه به شما این اعتماد به نفس رو می‌ده که رویاهاتون رو دنبال کنید. در واقع، با تحقق رویاهاتون، احساس رضایت، انگیزه و آرامش بیشتری خواهید داشت. بر همین اساس، ما لیستی از ایده‌های مراقبت از خود رو برای توسعه‌ی فردی گردآوری کردیم تا به شما کمک کنه به حداکثر پتانسیل (ظرفیت) خودتون برسید:۱. ارزش‌های اصلی خودتون رو مشخص کنید. با آگاهی از ارزش‌های اصلی خودتون به عنوان یک فرد، می‌تونید تصمیمات بهتری بگیرید.۲. رویاهاتون رو بنویسید. همه‌ی ما رویاهایی داریم؛ درسته؟ پس اون‌ها رو بنویسید؛ هر چقدر هم که بزرگ باشن.۳. رویاهاتون رو با قانون جذب به تجلی برسونید (Manifestation). تاکنون بسیاری از ما درباره‌ی قانون جذب چیزهایی شنیدیم. با این حال، آیا می‌دونید که می‌تونید هر چیزی رو که می‌خواید به ظهور برسونید؟ ۴. عزت نفستون رو بالا ببرید. سعی کنید اون‌چیزهایی رو که به شما احساس ناامنی می‌دن بنویسید و تک تک جنبه‌هاشون رو بررسی و بهشون رسیدگی کنید. ۵. کتاب‌های خودیاری بخونید. برای همه‌چیز کتاب‌های خودیاری وجود داره. بنابراین، اگر می‌خواید روی پیشرفت خودتون کار کنید، چرا در موردش نخونید؟۶. با ترس‌هاتون روبرو بشید. بیشتر اوقات، ما چون می‌ترسیم، کارهای خاصی رو در زندگی انجام نمی‌دیم. خب چرا اون‌چه رو که ازش می‌ترسید ننویسید و باهاش روبرو نشید؟۷. پادکست گوش بدید. پادکست‌ها یک ابزار مراقبت از خودِ عالی برای ارتقاء خود در سطوح مختلف هستن. به عنوان مثال، چرا به مکالمات سوپر سول اپرا (Oprah’s SuperSoul Conversations) گوش ندید؟۸. عادت ایجاد کنید. با ایجاد عادات، به طور کلی احساس آرامش بیشتری خواهید کرد. مثلاً شما هر روز دندوناتون رو مسواک می‌زنید و این عادت شماست؛ حالا چرا برخی از این نکات مراقبت از خود رو هم مثل یک روتین (یا عادت) اجرا نکنید؟۹. دستاوردهای خودتون رو بنویسید. بیشتر اوقات، ما بر روی چیزهایی که نداریم (یا در اون‌ها کمبود داریم) تمرکز می‌کنیم؛ درحالی که گاهی اوقات خوبه به اون‌چه که به دست آوردیم نگاه کنیم.۱۰. فکر کنید. هر روز درمورد روزتون فکر کنید تا ارزیابی کنید که چه چیزی خوب پیش رفته و چه چیزی می‌تونسته بهتر پیش بره.۱۱. یک تابلوی چشم انداز (vision board) درست کنید. بنویسید در ۵ ، ۱۰ و ۲۰ سال آینده خودتون رو کجا می‌بینید و بعد یک تابلوی چشم انداز درست کنید که این آینده رو نشون بده.۱۲. یک دوره‌ی‌ آنلاین بگذرونید. یک عالمه دوره‌ی آنلاین خوب وجود داره که به شما در توسعه‌ی فردی‌تون کمک می‌کنه. بنابراین، چرا این یکی رو امتحان نمی‌کنید تا احساس هماهنگی بیشتری داشته باشید؟۱۳. یک چالش توسعه‌ی فردی انجام بدید. مثلاً چرا چالش 21 روزه شکرگزاری ما 21 days of gratitude’-challenge رو امتحان نمی‌کنید؟۱۴. یک برنامه‌ی عملی یک ساله بریزید. با برنامه‌ریزی و پایبندی به اون، می‌تونید به‌طور موثرتری به آرزوها و اهدافتون دست پیدا کنید.ایده‌های مفرح برای مراقبت از خودهمه‌ی ما سزاوار هر از گاهی کمی تفریح هستیم؛ مگه نه؟ به‌جای اینکه همه‌چیز رو همیشه جدی بگیرید، خوبه که فعالیت‌های سرگرم کننده هم انجام بدید تا انرژی‌تون رو دوباره شارژ کنید.برای این کار، این ایده‌های سرگرم کننده‌ی مراقبت از خود رو امتحان کنید:۱. شبِ بازی. دوستان مورد علاقه‌تون رو جمع کنید و یک شب برای بازی کردن ترتیب بدید. به علاوه، هر کسی می‌تونه یک بازی با خودش بیاره! این‌طوری به طور تضمینی یک شب پر از سرگرمی خواهید داشت.۲. برید فروشگاه اسباب‌بازی و یک چیزی بخرید. حالا که بزرگ شدید، می‌تونید هر‌چی می‌خواید از فروشگاه اسباب بازی بخرید. یادتون باشه شما هیچ‌وقت برای بازی کردن پیر (خیلی بزرگ) نیستید!۳. برید آبنبات فروشی. درست مثل اسباب‌بازی فروشی، هیچ کس جلوی شما رو نمی‌گیره. هرچی می‌خواید آبنبات بخرید.۴. آخر هفته برای دیدن پارک موضوعی برنامه‌ریزی کنید. پارک های موضوعی برای اچ اس پی‌های برونگرا سرگرم کننده هستن! چرا برای یکی از پارک‌های مورد علاقه‌تون بلیط رزرو نمی‌کنید؟۵. در اتاق نشیمن یک قلعه‌ی پتویی بسازید. این قلعه‌ها بهتون احساس امنیت می‌دن؛ پس چرا یکی درست نکنید و مدتی توش نخزید؟۶. شب تِم‌دار (موضوعی). یک شب تِم‌دار با شریک زندگی یا دوستانتون ترتیب بدید. مثلاً یک شب مکزیکی ترتیب بدید که توش غذای مکزیکی سرو می‌کنید، موسیقی مکزیکی پخش می‌کنید و سنت‌های مکزیکی رو امتحان می‌کنید.۷. فیلم‌های خنده‌دار تماشا کنید. دلتون می‌خواد کاری کنید که فوراً احساس خوبی داشته باشید؟ به عنوان مثال فیلم‌های خنده‌دار یوتیوب (Youtube) رو تماشا کنید و احساس کنید که چطور روحیه‌تون بهتر می‌شه.۸. یک شبِ فیلم در فضای باز باغتون ترتیب بدید. چراغ، چند بالش و صندلی‌های دنج تهیه کنید و بیرون توی باغ فیلم ببینید.۹. بازی کامپیوتری انجام بدید. بازی‌های کامپیوتری خاصی مثل سیمز (The Sims) بوده که قبلاً ازش لذت می‌بردید؟ خب، تمام روز اون رو بازی کنید.۱۰. برید خرید. مطمئناً پول نمی‌تونه خوشبختی بخره، اما چرا با خریدن چیزی که مدتهاست می‌خواید، به خودتون رسیدگی نکنید؟ایده‌های انگیزه‌بخش مراقبت از خوددلتون می‌خواد انگیزه‌ی بیشتری داشته باشید؟ برای این کار، باید فعالیت‌های الهام بخش مراقبت از خود رو انجام بدید. می‌تونید برخی از پیشنهادات رو در این لیست پیدا کنید:۱. تد تاک (Ted talk) تماشا کنید. سخنرانی‌های تد تاک بهترین راه برای الهام گرفتن در کسری از ثانیه هستن. بنابراین، چرا این یکی رو که در مورد افراد بسیار حساسه تماشا نمی‌کنید؟۲. نقل قول‌هایی رو پیدا کنید که به شما انگیزه می‌دن. در Pinterest می‌تونید هزاران نقل قول الهام‌بخش و قدرتمند پیدا کنید. به‌عنوان مثال، می‌تونید این ۵۰ نقل قول رو برای افراد بسیار حساس و امپث‌ها (افرادی با حس همدلی بسیار بالا Empath) بخونید. البته ترجمه‌ش با خودتون!۳. کارهای مهربانانه‌ی اتفاقی (Random) انجام بدید. شما از کمک کردن به دیگران لذت می‌برید؟ در طول روز کارهای محبت‌آمیز انجام بدید.۴. با کسی ملاقات کنید که به شما انگیزه می‌ده. کسی در اطراف شما وجود داره که به شما انگیزه بده؟ ازش بخواید یک فنجان قهوه با شما بخوره تا رازش رو با شما به اشتراک بذاره.۵. به یک عزلت‌نشینی معنوی برید. اگر مقداری پول برای خرج کردن دارید، چرا برای الهام گرفتن و تنظیم شدن، یکی رو رزرو نکنید؟۶. رهبران فکری رو دنبال کنید. افراد شگفت انگیزی با افکار الهام‌بخش وجود دارن. رهبران فکری معنوی بسیاری در جهان هستن که می‌تونید از این لیست یا هر منبع دیگه‌ای که خودتون دوست دارید، یکی‌شون رو انتخاب کنید.ایده‌های حسیِ مراقبت از خودمراقبت حسی از خود، روشی است که بر اساس اون، افراد حساس می‌تونن بسته به اون‌چه در اون لحظه مورد نیازه، حساسیت بالای خودشون رو بپذیرن. می‌تونید پیشنهاداتی برای ایده‌های حسی مراقبت از خود رو در اینجا پیدا کنید:۱. در سکوت بنشینید. مستاصل شدید؟ چرا برای تمدد اعصاب و آرامش، مدتی در سکوت ننشینید؟۲. یک موسیقی آرام گوش بدید. احساس می‌کنید به تجربه‌ای قوی و متمرکز نیاز دارید؟ یک هدفون حذف نویز بخرید و موسیقی رو در آغوش بگیرید.۳. آروماتراپی (رایحه درمانی). می‌دونید بسیاری از اسانس‌های روغنی به شما در بهبود روحیه و سلامتتون کمک می‌کنن؟ پس چرا امتحانشون نمی‌کنید؟*البته اچ اس پی‌هایی (افراد بسیار حساسی) که به بو حساس هستن، باید در انتخاب اسانس دقت کنن، چون بوی اون تا مدتی در محیط می‌مونه!۴. ماسک صورت (پوست). یک ماسک صورت تسکین دهنده بخرید یا بسازید؛ بسیار آرمش‌بخشه.۵. لحاف سنگین. برای خوابِ بهتر، یک لحاف سنگین تهیه کنید؛ بسیاری از اچ اس پی‌ها بهش قسم می‌خورن!۶. یک غذای جدید امتحان کنید. در یک رستوران خوب توی شهرتون غذاهای جدید رو امتحان کنید و از طعم‌های جدید شگفت زده بشید.۷. برید موزه. از آثار هنری زیبا و تفاوت هنرمندان لذت ببرید.۸. مقداری Grounding (ریشه کردن در زمین یا تجربه‌ی اینجا و اکنون) انجام بدید. کفش‌هاتونو دربیارید و بذارید پاهاتون زمین یا چمن رو لمس کنن؛ و از اثر آرام‌بخش اون بر بدنتون لذت ببرید.۹. از تماشای آسمان لذت ببرید؛ شب، صبح یا عصر. آسمان سایه روشن‌های ظریف زیادی داره؛ ازشون لذت ببرید.۱۰. رنگ‌آمیزی کنید. می‌دونید کلی کتاب رنگ‌آمیزی برای بزرگسالان وجود داره، چون دارای اثر آرام‌بخشه؟ خب، شما هم از تأثیر آرام‌بخش اون بر روحتون لذت ببرید.۱۱. یک playlist (لیست موسیقی) احساسی ایجاد کنید. لیستی درست کنید که شما رو به یاد لحظات خوب زندگی‌تون بندازه و شاهد بهبود خلق و خوی خودتون باشید.خودتون رو در لیست اولویت‌هاتون قرار بدیدبعد از مرور همه‌ی این ایده‌های مراقبت از خود، واقعاً امیدوارم که شما خودتون رو در اولویت قرار بدید. می‌دونم چقدر سخته که در زندگی روزمره‌ی شلوغ امروزی، مراقبت از خود رو چیزی مهم بدونید؛ با این وجود، غفلت طولانی‌مدت از خود باعث می‌شه احساس استرس (اضطراب و فشار)، خستگی بیش از حد و فرسودگی بیشتری داشته باشید. بنابراین، سعی کنید برای لحظات مراقبت از خود در طول هفته برنامه‌ریزی کنید تا به‌عنوان یک فرد بسیار حساس رشد کنید! شما سزاوار اون هستید!اعظم جوزدانیاعظم جوزدانیThu, 02 Sep 2021 19:51:44 +0430https://virgool.ir/hsp-sanctuary/بسیار-حساس-ها-چطور-بر-احساسات-خود-مسلط-شوند-lxe2ebhxws8dحس می‌کنید در احساساتتون غرق شدید و احساسات شما همه‌جا پخش شدن؟ با این نکات، دوباره به مسیر خودتون برمی‌گردین!این حس رو که با هر احساسی که در فضا وجود داره، شما غرقه می‌شید، من می‌تونم درک کنم. درهم‌شکننده، طاقت‌فرسا و فوق‌العاده گیج کننده است؛ درسته؟من خودم اونجا بوده‌م و بعضی روزها هنوز با این احساس دست‌وپنجه نرم می‌کنم. با این وجود، حالا می‌دونم چی می‌شه که این طوری می‌شه. من از تعادل خارج می‌شم.در این مقاله، نکاتی رو در مورد این که چطور بیشتر از لحاظ احساسی و عاطفی متعادل‌ بشیم، با شما به اشتراک می‌ذارم. همه‌ی این نکات به من کمک زیادی کرد تا از انرژی منطقی و عاطفی خودم به‌طور مساوی استفاده کنم و امیدوارم برای شما هم به همون اندازه مفید باشه. پس بیایید شیرجه بزنیم توش!چرا از تعادل خارج می‌شویم؟قبل از اینکه توضیح بدم چه کار کردم تا به یک فرد بسیار حساسِ ازنظر عاطفی باثبات تر تبدیل بشم، بیایید ببینیم چرا گرایش داریم از تعادل خارج بشیم.اول از همه این که افراد بسیار حساس اغلب دارای ویژگی‌های همدلی هستن و به‌دلیل این جنبه‌های همدلی، بسیاری از ما گرایش داریم احساسات دیگران رو طوری جذب کنیم که انگار احساسات خودمون هستن. بنابراین تصور کنید با حالی کاملاً خوب وارد اتاقی می‌شید و وقتی اون‌جا رو ترک می‌کنید احساس می‌کنید در بدترین وضعیت هستید. چطور ممکنه؟ دلیلش اینه که به احتمال زیاد انرژی و احساسات شخص دیگه‌ای رو گرفتید.دوم این‌که ما اغلب به مراقبت از خود (Self Care) در مواقع نیاز گرایش داریم؛ مواقعی که مشکل اون‌قدر بده که مجبورید براش یک کاری بکنید. یکی از دلایل اصلی که بسیاری از ما ازنظر احساسی احساس تعادل نمی‌کنیم اینه: ما از مراقبت از خود به‌عنوان یک راه‌حل سریع استفاده می‌کنیم؛ درحالی که نگهداری و مراقبت از خود برای سلامت عاطفی و احساسی شما در طولانی‌مدت بسیار مفیدتره.و سرانجام اینکه خیلی‌ها برای توجه به اون‌چه از نظر روحی و جسمی مصرف می‌کنن، وقت نمی‌ذارن. همه‌چیز فقط اتفاق می‌افته. مطالعات نشون می‌ده سلامت جسمی و روانی شما تأثیر قابل توجهی بر همدیگه دارن. بنابراین مهمه که وقتی می‌خواهید ازنظر عاطفی ثبات بیشتری داشته باشید، هر دوی این بخش‌های سلامتی خودتون رو در نظر بگیرید.سه دلیل این‌که چرا ممکن است با احساسات خود مبارزه کنیدهمون طور که دیدید، سه موضوع توضیح می‌ده که چرا از نظر احساسی احساس تعادل نمی کنید:1. شما انرژی/ احساسات دیگران رو جذب می‌کنید2. از مراقبت از خود فقط به‌عنوان یک راه‌حل سریع استفاده می‌کنید3. سلامت روحی و جسمی نیاز به توجه یکسان دارهدر ادامه، نکاتی رو در رابطه با هر یک از این مضامین ارائه می‌دم:1. نکاتی برای توقف جذب احساسات دیگراناون وقت‌ها که احساس می‌کردم به‌طور باورنکردنی تعادل ندارم، به ملاقات یک درمانگر رفتم که در زمینه گیاه شناسی، طب سوزنی، روانشناسی، فیزیوتراپی و جادودرمانیِ چینی متخصص بود. این زن شگفت‌انگیز معارف زیادی رو با من به اشتراک گذاشت که به رشد شخصی من واقعاً کمک کرد. وقتی برای اولین بار وارد دفتر کارش شدم، به سرعت فهمیدیم که من بیشتر اوقات گارد خودمو پایین نگه می‌دارم. منظور من از این حرف چیه؟معناش اینه که من به‌ معنای واقعی کلمه، هر کس و هر چیزی رو که ازنظر احساسی وارد مسیر من می‌شد، راه می‌دادم؛ هیچ محافظ یا سپری بین من و دیگران نبود و من هر سیگنال کوچکی رو که دیگران ارسال می‌کردن مصرف می‌کردم (می‌خوردم). درنتیجه هر شب با احساس ازپا دراومدن، نگرانی، درهم شکستگی عاطفی، ناراحتی و گیجی به خونه می‌رفتم. من نمی‌دونستم چرا، اما وقتی درمانگرم گفت که ممکنه بسیاری از این احساسات مربوط به خود من نباشه، فهمیدم که باید تغییراتی ایجاد کنم! پس این نکات رو به کار گرفتم:هاله ی خود را تمیز کنیداول، هاله‌م رو پاک کردم. تصور کنید دارید توی بهار یک خانه‌تکانی حسابی می‌کنید؛ خرت و پرت‌های زیادی وجود داره که به بیشترشون دیگه نیازی ندارید. برای ذخیره ی انرژی و هاله‌ی شما هم همین اتفاق می‌افته. به احتمال زیاد، اگر شما هم سپر خودتون رو مثل من پایین نگه داشته باشید، بی‌نظمی احساسی بسیار زیادی درون شما وجود داره که دیگه استفاده‌ای ازش نمی‌کنید و نیازی بهش ندارید.نگرانی‌ها و موقعیت های گذشته، کلماتی که دیگران به شما گفته‌ن و باهاش بهتون صدمه زدن، ضربه‌های روحی، شایعات، خاطرات بد و همه‌ی چیزهایی که احساس ناخوشایندی به شما می‌دن، بی نظمی احساسیه که باعث می‌شه احساس عدم تعادل کنید. وقتشه که رهاشون کنید!وقتی برای اولین بار هاله‌ی خودمو تمیز کردم، نیم ساعت مثل یک بچه گریه کردم؛ هم به دلیل دردی که داشت، و هم به دلیل تسکین ناشی از رها کردن. اما بعدش بسیار احساس خوشبختی و اتصال به زمین (بودن در اینجا و اکنون) می‌کردم. این یک تجربه‌ی شگفت‌انگیز بود که به شدت توصیه ش می‌کنم. راههای فراوانی برای پاکسازی هاله‌ی شما وجود داره؛ مثل کریستال، سوزاندن گیاهان خوشبو یا مراسم حمام و فرو رفتن در آب.در آغاز مسیرم به سمت رشد شخصی، هنوز اون‌قدرها اهل معنویت نبودم؛ برای همین با انجام یک مراقبه‌ (مدیتیشن) هدایت شده، احساس راحتی بیشتری می‌کردم. می‌فهمم که بعضی از شما هم ممکنه همین احساس رو داشته باشید. بنابراین ممکنه بخواهید این روش پاکسازی هاله رو امتحان کنید.از میدان انرژی خود محافظت کنیدوقتی میدان انرژی خودمو پاکسازی کردم، فهمیدم که باید جوری ازش محافظت کنم که دیگه انرژی ناخواسته‌ای وارد هاله‌ی من نشه. درمانگرم نکات خوبی درمورد چگونگی محافظت از هاله ارائه داد:1. یک دیوار محکم بین خودتون و شخصی که می‌خواهید در برابرش از انرژی خودتون محافظت کنید، تجسم کنید. این یک دیوار نامرئیه که فقط عشق می‌تونه ازش عبور کنه. کلمات دردناک و رفتارهای مغرضانه‌ای که بخوان در هاله‌ی شما نفوذ کنن، به دیوار برخورد می‌کنن و به سمت همون شخص برمی‌گردن.2. درخواست محافظت کنید. اگر تا حدی اهل معنویت هستید (مثل الانِ من)، از هر چیز و هر کسی که بهش اعتقاد دارید، طلب محافظت کنید. من به جهان و انرژی‌های خوب نور اعتقاد دارم؛ بنابراین هر وقت احساس کنم به محافظت احتیاج دارم، از نور درخواست محافظت می‌کنم. من تجسم می‌کنم که چطور نور یک حباب ایمن در اطراف من ایجاد و از من در برابر همه‌ی چیزهای منفی اطرافم محافظت می‌کنه. این یک تکنیک عالی ذهن‌آگاهی برای احساس اعتماد به نفس و محافظت بیشتره. اگر به چیز دیگه‌ای مثل خدا یا الله اعتقاد دارید، می‌تونید از او بخواهید که یک لایه ی محافظ دور تا دور شما بذاره.3. لباس آبی بپوشید. درمانگرم به من گفت رنگ آبی انرژی منفی رو دفع می‌کنه و فقط مثبت‌ها رو به داخل راه می‌ده. بنابراین وقتی احساس کردید که دارید وارد یک محیط منفی می‌شید، آبی بپوشید. این کار در چند موقعیت بسیار سخت به من کمک کرد و مطمئنم که به شما هم کمک خواهد کرد!علاوه بر نکات درمانگرم، این روش‌ها رو هم برای محافظت از میدان انرژی مفید می‌دونم:1. استفاده از کریستال. اگرچه هیچ مدرک علمی مبنی بر اینکه کریستال‌ها واقعاً کار می‌کنن وجود نداره، اما من فهمیده‌م که در موقعیت های سخت، قدرتی باورنکردنی به من می‌دن. با استفاده از اون‌ها احساس می‌کنم نوعی ابرقهرمان هستم که به دلیل همراه داشتن اون سنگ صدمه‌ای نمی‌بینم. شاید بد نباشه شما هم امتحان کنید!2. جملات تأکیدی مثبت. قبل از اینکه از خانه بیرون برم، چندین بار جملات تاکیدی مثبت رو برای خودم تکرار می‌کنم. این به من کمک می‌کنه وقتی احساس می‌کنم داره در میدان انرژی من شکافی ایجاد می‌شه، قوی بمونم و احساس اعتماد به نفس کنم.روش های بسیار بیشتری هم برای محافظت از میدان انرژی شما وجود داره، اما این تکنیک ها کارهای شگفت‌انگیزی برای من کردن. امیدوارم به شما هم کمک کنن.احساسات را به کسی که تعلق دارند برگردانیدالبته که شما نمی‌خواهید همیشه مراقب باشید و گاردتون رو بالا نگه دارید. درواقع، جذب احساسات دیگران می‌تونه هنگام کمک به مردم یک نعمت بزرگ باشه! مثلاً وقتی بهترین دوستتون درمورد چیزی عمیقاً ناراحت‌کننده در زندگیش باهاتون حرف می‌زنه، دلتون می‌خواد بتونید بهش بگید که اهمیت موضوع رو می‌فهمید. در اون زمان‌ها گاردتون رو پایین بیارید تا همه‌ی احساسات طرف مقابل رو در خودتون جا بدید. این‌طوری می‌تونید به دیگران کمک کنید.با این حال، به محض بازگشت به خانه، مهمه که دردها و عواطف اون‌ها رو به خودشون برگردونید. این وظیفه ی شما نیست که به‌جای اون‌ها به دردشون‌ بچسبید. می‌تونید بهشون مشاوره، حمایت و عشق بدید، اما وظیفه ی اون‌هاست که به دردشون رسیدگی کنن. بنابراین من به شما شدیداً توصیه می‌کنم به‌محض اینکه خواستید درد رو به منبع اصلی خودش برگردونید، مراسمی اجرا کنید. من این مراسم رو از کتاب دیو مارکوویتز (Dave Markowitz ) به نام "خودمراقبتی برای خودآگاهی" (Self-Care for the Self-Aware) پیدا کردم که برای من خیلی مفیده:برگردان به فرستندهاین عمل "بازگشت به فرستنده" نامیده می‌شه و به این معناست که شما هر بارِ احساسی رو که از دیگران می‌گیرید، به خودشون برگردونید. در اصل، شما یک یادداشت کوچک برای شخصی که دردش رو با خودتون حمل می‌کنید می‌نویسید و بعد با خود برترِ او ارتباط ذهنی برقرار می‌کنید؛ جایی که با مهربانی، دردش رو به خودش برمی‌گردونید. این یک حرکت دلسوزانه‌س که دیو مارکوویتز در کتاب شگفت‌انگیز و پُرمایه‌ی خودش برای افراد بسیار حساس، همدل (Empath)، شهودی و شفادهنده به طرزی استادانه توضیح داده. پس از برگردوندن درد، به احتمال زیاد احساس رهایی فوق‌العاده‌ای خواهید کرد! این تکنیک به من کمک کرد تا احساسات زیادی رو که من نباید حمل می‌کردم، رها کنم.2. گنجاندن مراقبت از خود در برنامه‌ی روتین روزانههمون طور که قبلاً هم در این مقاله اشاره کردم، مردم اغلب از مراقبت از خود به‌عنوان یک راه‌حل سریع استفاده می‌کنن، نه یک عادت. به همین دلیل هم هست که بسیاری از ما هر چند وقت یک بار احساس می‌کنیم تعادل عاطفی نداریم. سلامتی ما هم درست مثل یک ماشین، باید مرتباً حفظ و نگهداری بشه و این ازطریق مراقبت از خود به‌عنوان یک عادت انجام می‌شه.مراقبت از خود شکل‌های زیادی داره و انواع مختلفی از خودمراقبتی وجود داره: برای مثال جسمی، ذهنی، خلاق، حسی، آرامش‌بخش یا فکری. بر این اساس، برای هر فردی در این جهان، یک روش مراقبت از خود وجود داره! من برای اینکه از نظر عاطفی تعادل بیشتری داشته باشم، این روش‌های خودمراقبتی رو در زندگی روزمره‌ی خودم گذاشتم:مراقبه (مدیتیشن)روش خودمراقبتی قطعی من مراقبه‌س. این پناهگاه امنِ منه و می‌دونم که این فعالیت به من یک رهایی فوری، صلح درونی و احساس آرامش می‌ده. وقتی شروع به مدیتیشن کردم، فهمیدم که ذهنم بیشتر به سمت منطق گرایش پیدا کرده. درحالی که من ابتدا همه چیز رو 100٪با عواطفم احساس می‌کردم، حالا می‌تونم به‌طور مساوی از هر دو طرف منطقی و عاطفی مغزم استفاده کنم. شگفت آوره! در مواقعی که وقت مدیتیشن پیدا نمی‌کنم، اقرار می‌کنم که ذهنم من رو بیشتر به سمت احساسات می‌بره، و این بهم یادآوری می‌کنه که بیشتر در طول هفته مدیتیشن کنم.مدیتیشن فقط 5-10 دقیقه در روز زمان می‌بره و هر وقت دوست داشتید می‌تونید انجامش بدید!من اغلب قبل از خواب یا هنگام بیدار شدن مدیتیشن می‌کنم، اما هنگام انتظار برای قرار ملاقات یا در قطار هم مراقبه کرده‌م. همون‌طور که می‌بینید، هیچ بهانه‌ای برای وقت نداشتن نیست! برنامه های Calm یا HeadSpace، برنامه‌های محبوب و معروفی برای مدیتیشن هستن، اما من از مراقبه های گابریل برنشتاین هم بسیار لذت می‌برم.قدردانییکی دیگر از اقدامات خودمراقبتی که سعی می‌کنم در برنامه‌ی روزانه اجرا کنم، سپاسگزاریه. قدرشناسی به شما کمک می‌کنه چیزهایی رو که درحال حاضر دارید و چیزهای کوچک و زیبای زندگی رو ببینید. این به شما کمک می‌کنه احساس شادی بیشتر، مثبت‌تر و ارتعاش در سطح بالاتری داشته باشید. سپاسگزاری یک روش مراقبت از خودِ بسیار آسانه که 1-3 دقیقه از وقت شما رو در روز می‌گیره! یک کاغذ بردارید یا از برنامه ای مثل Grateful برای نوشتن اون‌چه روز شما رو کمی بهتر کرده استفاده کنید.یادداشت روزانهیادداشت نویسی برای افراد بسیار حساس بسیار مناسبه، چون این روش به شما فرصت می‌ده افکارتون رو مرتب کنید. اگر مثل من باشید، گرایش دارید به اندازه‌ای که قبلاً هیچ کس ندیده، زیادی فکر کنید.گاهی اوقات، خوبه که افکارتون رو روی کاغذ بیارید. برای من، یادداشت نویسی، نه تنها یک روش عالی برای مرتب کردن افکار و درک احساساتمه، بلکه به من امکان می‌ده مهارت نوشتن رو هم پرورش بدم و با خط کشیدن و نقاشی کردن در صفحات، خلاق هم باشم.اگر شما یک اچ اس پی خلاق باشید، ممکنه بولت ژورنال (دفتر برنامه‌ریزی) هم براتون جالب باشه! بولت ژورنال این امکان رو برای شما فراهم می‌کنه که دفتر خاطراتتون رو از ابتدا خلق کنید و به شما کمک می‌کنه شخصیت واقعی خودتون رو ابراز کنید.تشریفات مهتابیمن یک زن مهتابی هستم و معتقدم همه‌ی ما به نوعی با فازها (مراحل تغییر شکل) ماه در ارتباط هستیم. وقتی در پایان روز به وضعیت احساسی خودم نگاه می‌کنم، همیشه می‌تونم اون رو به مرحله‌ی فعلی ماه ربط بدم.از اون‌جا که من بسیار به ماه متصل هستم، انجام مراسم مربوط به مهتاب یک روش جادوییِ مراقبت از خود برای منه. این لحظه‌ای است که من در اون تأمل می‌کنم، رویا پردازی می‌کنم، خودم رو ابراز کنم، و رها می‌شم و به من کمک می‌کنه تا واقعاً با خودم ارتباط برقرار کنم. از زمانی که از مراحل تغییر شکل ماه آگاه شدم، می‌تونم وضعیت احساسی خودم رو پیش بینی کنم و اقداماتی برای مراقبت از خودم انجام دهم تا برای اون‌چه در پیشه آماده باشم. بنابراین به شما بسیار توصیه می‌کنم که این روش جادویی مراقبت از خود رو امتحان کنید.خیلی بیشترعلاوه بر این چهار تکنیک، من فعالیت های مختلف مراقبت از خود رو به‌طور منظم امتحان می‌کنم تا احساساتم رو تنظیم کنم.3. سلامت روحی و جسمی نیاز به توجه یکسان دارهیکی از مواردی که درمانگر سابقم در رابطه با تنظیم احساسات عنوان کرد اینه که سلامت جسمی و روانی من نیاز به مراقبت و توجه دارن. پیشترها من اصلاً مراقب سلامت روحی و جسمیم نبودم و روی مرزهای خودم پا می‌ذاشتم. پس عجیب نیست که احساس می‌کردم ازنظر عاطفی بیش از حد تحت فشار قرار گرفته‌م، درسته؟ برای ایجاد تعادل در سلامت روحی و جسمی، این کارها رو انجام دادم:طب سنتی چینیدرمانگر سابقم گیاهان چینی رو تجویز کرد که مجبور شدم روزانه ازشون استفاده کنم تا سلامت روحی و جسمیم متعادل بشه. اون‌ها شگفتی‌های بزرگی برای من داشتن! در عرض یک هفته پس از مصرفشون، احساس کردم بسیار باثبات تر شده‌م و می‌تونم در شرایط خاص واکنش آرام‌تری نشون بدم. این یک روش عالی برای تنظیم مجدد بدن شماست! اکیداً به شما توصیه می‌کنم یک متخصص گیاه شناسی چینی رو ببینید. طب سنتی چینی به این معروفه که به‌جای درمان بیماری، از اون پیشگیری می‌کنه که راهی شگفت انگیز و منحصر به فرد برای بررسی سلامت و خوب بودن حال شماست. جلوگیری از بیمار شدن خیلی بهتره، درسته؟تغذیهوقتی برای اولین بار به هر اون‌چه در طول یک هفته می‌خورید نگاه می‌کنید، متوجه می‌شید که درواقع چقدر مواد بد در بدن خودتون ریختید. حداقل من وقتی که شروع به بیشتر آگاه شدن درمورد تغذیه م کردم این احساس رو داشتم. بنابراین سعی کردم غذاهای سالم‌تری بپزم و قند کمتری بخورم و بنوشم. این باعث می‌شه احساس انرژی بیشتری داشته باشم که این موضوع هم بهم کمک کرده این انرژیِ بیشتر رو در گراوندینگ (تجربه‌ی این‌جا و اکنون و اتصال به زمین) و برقراری تعادل بذارم. توصیه می‌کنم یک هفته مواد غذایی و نوشیدنی مصرفی خودتون رو بنویسید و بعد ببینید چه چیزی واقعاً برای سلامت جسمی شما مفید نیست.بیشتر ورزش کنیداگر تا حدودی مثل من هستید، پس علاقه‌ی زیادی به ورزش ندارید. این فعالیت‌ها برای من خیلی شدیده و فعالیت های آرام‌تر رو ترجیح می‌دم. خوشبختانه روش‌های آرامی برای ورزش کردن وجود داره که تحرک هم داشته باشه! مثلاً من یوگا رو امتحان کردم که به من کمک کرد هم از نظر روحی و هم از نظر جسمی متعادل بشم. و از وقتی که ما یک سگ گرفتیم، من پیاده روی طولانی روزانه در طبیعت رو هم شروع کردم. من حداقل 3 بار در روز برای شارژ دوباره در طبیعت، از پشت میزم دور می‌شم و این برای روحم بسیار شفابخش و برای سلامتی جسمی من مفیده. پس به شما هم توصیه می‌کنم که فعال باشید؛ حتی اگر یک فعالیت آرام باشه! این قطعاً برای بدن شما مفیده!آماده هستید احساسات خود را متعادل کنید؟امیدوارم که شما هم الهام گرفته باشید و سعی کنید برخی از این روش‌ها رو امتحان کنید تا احساسات خودتون رو تنظیم کنید و متعادل‌تر بشید! این روش‌ها زندگی من رو دگرگون کردن و امیدوارم این کار رو برای شما هم انجام بدن.اعظم جوزدانیاعظم جوزدانیTue, 10 Aug 2021 20:03:56 +0430https://virgool.ir/hsp-sanctuary/هفت-راز-برای-تبدیل-فضاهای-خانه-به-پناهگاههای-حسی-v1bgcpepzowzدر این مقاله، کارولین فدر گلد، طراح داخلی بسیار حساس، هفت راز خودشو برای کمک به شما در تبدیل فضاهای خونه به یک پناهگاه حسی به اشتراک می‌ذاره!تصور کنید وسط لابی مجلل هتلی ایستادید و همه چیزشو دوست دارید؛ به خصوص یک هفته اقامت در هتل رو. وقتی در سوئیت شما باز می‌شه، بهتر هم می‌شه. حتی قبل از بررسی منظره‌ی اقیانوس لبخند می‌زنید. رویای تمدید تعطیلات برای مدت نامحدود، از ذهنتون می‌گذره. چه خوب می‌شد اگه می‌تونستید این احساس رو ثبت کنید و به دستش بیارید؛ اون وقت همه‌ی اون استرس‌های روی هم جمع شده، در یک لحظه از بین می‌رفت. اگه می‌شد...هتل‌های لوکس در خوشامدگویی و دادن احساس خاص بودن به مهمانان بسیار عالی عمل می‌کنن تا ما رو جذب و ترغیب به بازگشت به اون هتل کنن. دلمون می‌خواد هرچی زودتر این تجربه‌ی عالی رو با دیگران به اشتراک بذاریم. به علاوه‌ی‌ رستوران‌های باکیفیت که سفارش دسر و نوشیدنی‌های بعد از شام رو هم آسان می‌کنن.اون‌ها چطور این کارو انجام می‌دن؟شکلاتِ روی بالش هتل، گل‌های تازه‌ی گلدونِ روی میز ناهارخوری، مبلمان و چراغ‌ها، رایحه‌ها و رنگ‌ها، همگی روش های بسیار موثری برای ارسال پیام‌های ناخودآگاهانه و زیرپوستی هستن.دلتون می‌خواد فضای خونه‌تون رو تغییر شکل بدید؟ با ارزیابی وضعیت فعلی‌تون شروع کنید!قبل از اینکه بیشتر جلو بریم، بذارید بپرسم: آیا...... شده وقتی از ورودی خونه‌تون عبور می‌کنید، از اون‌چه می‌بینید لذت ببرید؟... شده از موندن سر میزتون لذت ببرید؟ یا در خلوتگاهتون لم بدید و استراحت ‌کنید؟... شده وارد اتاق خوابتون بشید، نفس عمیق بکشید، نفستون رو بیرون بدید و لبخند بزنید؟اگر به هر یک از این سوالات یا همه‌ی اون‌ها پاسخ مثبت داده باشید، فوق العاده است! در غیر این صورت، شما قطعاً در اکثریت هستید. اکثر مردم اون‌قدر مشغول زندگی هستن که اغلب از تیمار کردن خودشون با دوزهای روزانه‌ی "مراقبت‌های محبت‌آمیز و دلسوزانه‌ی حسی"، غافل می‌شن.شاید بسیاری حتی ندونن که داشتن یک محیط سالمِ حسی به چه معناست، اما برای همه‌ی کسانی که این روزها زندگیشون با مجبور شدن به درس خوندن در خونه یا کار از خونه یا هر دو، به شدت تغییر کرده، زندگی در یک پناهگاه حسی به مسئله‌ای حیاتی تبدیل شده.با این وجود، ما به عنوان یک انسان، قادر هستیم اون‌چه رو که نمی‌خوایم باهاش کنار بیایم، به فراموشی بسپاریم و اون رو در عمیق‌ترین گوشه‌های ذهن خودمون قرار بدیم. اما در نهایت، دوباره ظاهر می‌شه؛ معمولاً هم در شب، وقتی می‌خوایم بخوابیم.افکار ممکنه نامرئی باشن، اما مطمئناً فضا رو اشغال و سروصدای زیادی در ذهن ما ایجاد می‌کنن، نه؟به‌هم ریختگی توی خونه‌ باعث ایجاد سروصدا در ذهنتون می‌شهاثاثیه‌ی خونه‌های ما باعث ایجاد سروصدا در مغزمون می‌شن. این خیلی معموله که آدم‌ها از برخی اتاق‌ها یا مکان‌های خاص اجتناب می‌کنن و دلیلش رو نمی‌دونن.از دیدگاه حسی، برای ایجاد حواس‌پرتی، لازم نیست همه‌چیز کثیف باشه. لازم هم نیست که درهم و برهم باشه تا احساس ناراحتی، اذیت شدن و اضطراب در ما ایجاد بشه. نور، رنگ، الگو، بافت، رایحه، صدا و غیره، هر کدوم به طریقی بر ما تأثیر می‌ذارن. بنابراین، مقدار زیاد یا نوع اشتباهی از یک چیز، می‌تونه ما رو از کوره در ببره و موجودیت ما رو مختل کنه.با حذف اون‌چه باعث واکنش منفی ما می‌شه و ترکیب اون‌ مواردی که باعث پاسخ مثبت از جانب ما می‌شه، می‌تونیم محیطمون رو به نفع خودمون کنترل کنیم. به‌علاوه، انجام چنین کاری منجر به زندگی متعادل‌تر و آرام‌تر می‌شه. و این اهمیت تغییر فضاهای خونه‌ی شما رو تأیید می‌کنه. کشف زبان حسی ما یک سفر سرگرم‌کننده و جالبه که ابزارهایی رو در اختیارمون قرار می‌ده و کمک می‌کنه تجربه‌ی اون هتل رو در تمام سال (!) بازآفرینی کنیم.مقدار زیاد یا نوع اشتباهی از یک چیز و تعداد رنگ‌های زیاد در فضابرای ایجاد پناهگاه حسی خودتون توی خونه از Spa My Space استفاده کنیدتبدیل یک فضا به یک پناهگاه حسی لزوماً نیاز به بازسازی نداره؛ فقط گشاده بودن برای حذف مواردی که کارایی نداره و ترکیب مواردی است که برای سلامتی مفیدن.از عبارت امضای ما SPA MY SPACE به عنوان راهنما استفاده کنید:SPA: Serene (آرام)/ Pampering(نازپرورده کن)/ Alluring(فریبنده و جذاب)MY: Mine Yours (مال من مال تو)SPACE: Simple (ساده)/ Purposeful (هدفمند)/ Accessible (در دسترس)/ Comfortable (راحت)/ Engaging (دلنشین )پیروی از این دستورالعمل‌ها مثل تیمار در یک مرکز اسپای فانتزی، به شما انگیزه می‌ده تا رژیم جدید سلامتی خودتون رو حفظ کنید، اما برخلاف اسپا، اثرش درازمدته و یک شبه ازبین نمی‌ره.علاوه بر این، ازبین بردن ناخالصی‌ها و محرک‌های حسی نامرئی در محیط اطرافمون، به ذهن و بدن ما اجازه می‌ده تا روحمون رو دوباره تنظیم و تغذیه کنن.این اصول در کودکان و بزرگسالان، به ویژه اچ اس پی (HSP)/ (امپث‌ها: Empath ) و سایر افراد موجود در این طیف با مشکلات اضافه‌بار حسی، به یک اندازه موثره.فضاهای بدون به هم ریختگی و اضافه بار بصری و حسی7 نکته برای تغییر فضاهای خانه‌ی شمابا همین ترتیب شروع به تغییر دادن فضای خودتون کنید؛ تفاوت محسوس خواهد بود!این 7 نکته به شما کمک می‌کنه بلافاصله میزان بار اضافی حسی رو کاهش بدید.1. نورپردازی (Lighting) : از لامپ‌های فلورسنت اجتناب کنید؛ اون‌ها حاوی جیوه هستن، رنگ‌ها رو تحریف می‌کنن، و اختلالات ذهنی ایجاد می‌کنن.لامپ‌های طیف کامل و تُن‌های با رنگ گرم ال ای دی ها (LED) نور خورشید رو بازسازی می‌کنن؛ رنگ‌ها رو واقعی نشون می‌دن و در روزهای ابری به مغز ما اون قدرت خیزش مورد نیازش رو می‌دن. ما در روزهای ابری و گرفته، خوب عمل نمی‌کنیم.تفاوت نورهای گرم و سرد2. رنگ (Color) : از استفاده از رنگ سفید خالص، خاکستری‌ها و رنگ‌های بسیار درخشان و زنده، خودداری کنید. از قرمز، نارنجی و زرد باید مثل ادویه‌جات تند برای غذا پختن استفاده بشه؛ چون حتی یک کَمِش هم زیاده. به عنوان مثال، آبی‌ها، سبزها و بنفش‌ها برای سلامتی مفید و آرامش‌بخش هستن و شما هرگز از اون‌ها خسته نمی‌شید. آرایش رنگی رو تا حداکثر شش رنگ نگه دارید و این‌جا و اون‌جا توزیعشون کنید. رنگ‌های بژ، زغالی، سیاه و قهوه‌ای به همه‌چیز میان. لکه‌های رنگ چوبِ متوسط تا تیره در کف‌ فضاها بهتر از رنگهای روشنِ چوب هستن.استفاده از مقدار کمی از رنگ‌های گرم3. مواد و مصالح (Materials) : از هرگونه ماده‌ی مصنوعی مثل پلاستیک‌ها، وینیل‌ها و غیره خودداری کنید. و به‌جاش از منسوجات گیاهی، مثل کتان (پنبه)، بامبو، و لینن استفاده کنید. اون‌ها به زیبایی رنگ می‌گیرن و با لمس کردنشون نرمی رو حس می‌کنید. برای کفپوش هم چوب طبیعی صدا رو جذب می‌کنه و وقتی پابرهنه روش راه می‌رید، احساس خیلی خوبی بهتون دست می‌ده. علاوه بر این، به‌جای تخته‌های باریک، تخته‌های بزرگتر رو انتخاب کنید. استفاده از چوب و سنگ طبیعی در کف، خاصیت Grounding (تجربه‌ی احساس اینجا و اکنون و اتصال به زمین) رو هم بهتون میده.استفاده از متریال طبیعی4. رویه‌ و پرداخت کار (Finishes) : از سطوح خیلی روشن، براق و صیقلی، ازجمله کاشی‌ها و لامپ‌های برهنه (بدون سایه‌بان، شِید یا حباب مات)، دوری کنید. برای وسایل و شیرآلات حمام و آشپزخانه، فلزات پرداخت شده یا مات رو انتخاب کنید.شیرآلات و وسایل مات برای آشپزخانهلامپ‌های برهنه (بدون حباب یا شِید)5. رایحه‌ها (Scents) : از اسپری‌های خوشبوکننده، و شمع‌های معطر و برقی اجتناب کنید. اون‌ها بسیار سمی هستن. درعوض روی اسانس‌های روغنیِ (Essential Oils) خالص تمرکز کنید. و میوه‌ها، گل‌ها و گیاهان تازه رو به نمایش بذارید؛ چون وجودشون شادی‌بخشه و باعث تصفیه‌ی هوا می‌شن.اسانس‌های روغنی و گل‌هااستفاده از میوه برای خوشبو کردن خانه6. اَشکال (Shapes) : از گوشه‌های تیز یا خطوط زیاد مثل خطوط کرکره‌ها، یا خطوط بین کفپوشهای چوبی و کاشی‌ها اجتناب کنید یا روی اون‌ها رو بپوشونید.خطوط زیاد در کف، دیوارها، کرکره ها، و...7. آثار هنری (Artwork) : از خطوط تیغ تیغی و زاویه‌دار اجتناب، و اشکال طبیعی، خطوط بی‌قاعده، منحنی‌ها و مارپیچ‌ها رو انتخاب کنید. موقع قاب کردن تصاویر هم از شیشه‌های آنتی رفلکس و تصاویری که روی بوم یا شاسی کشیده شدن استفاده کنید.اثر هنری با خطوط تیغیاثر هنری با خطوط تیز یا تیغ ماننداثر هنری با خطوط تیزتصویر روی بوم کشیده شدهتصویر سمت چپ روی بوم کشیده شده و تصویر سمت راست روی شاسی از تبدیل فضاهای خونه‌تون به یک پناهگاه حسی لذت ببرید!منبع: hisensitives.comاعظم جوزدانیاعظم جوزدانیTue, 20 Jul 2021 20:38:03 +0430https://virgool.ir/hsp-sanctuary/اشتباهات-رایجی-که-آدم-های-بسیار-حساس-مرتکب-می-شوند-u5h5gazp5lmfافراد بسیار حساس به زندگی درونی عمیق و غنی‌شون معروفن و بنابراین بسیار (بیش از حد) فکر می‌کنن! با این حال، به نظر می‌رسه بسیاری از اچ اس پی‌ها این اشتباهات رایج رو مرتکب می‌شن.چرا من این اشتباهات را با شما در میان می‌گذارمهمه اشتباه می‌کنن. شما، من و همه‌ی کسانی که می‌شناسید، احتمالاً در طول زندگی اشتباهات زیادی مرتکب شدیم. اشتباه کردن احساس ناخوشایندی داره، اما احساس ناخوشایندتر وقتی به وجود می‌آد که از اشتباهمون آگاه نباشیم. اینو از روی تجربه می‌گم.من در طول سال‌های زیادی از زندگیم، بدون اینکه متوجه باشم مرتکب این اشتباهاتی که در ادامه مطرح می‌کنم شد‌ه‌م. و بعد طی سال‌ها آزمون و خطا، خوداندیشی و رشد بود که فهمیدم این اشتباهات رو کرد‌ه‌م. وقتی با سایر اچ اس پی‌های اطرافم صحبت کردم و به داستان‌هاشون گوش دادم، فهمیدم که بسیاری از اون‌ها هم این اشتباهات رو مرتکب شد‌ه‌ن.بنابراین برای جلوگیری از اشتباهات مشابهی که من، اون‌ها (و سایر اچ اس پی‌ها) کردیم، این اشتباهات رو اینجا با شما به اشتراک می‌ذارم.اشتباهاتی که همه‌ی آدم‌های بسیار حساس مرتکب می‌شوند۱. عذر خواهیاحتمالاً فکر می‌کنید عجیبه که من از عذرخواهی به‌عنوان یک اشتباه یاد می‌کنم. اشتباه نکنید: عذرخواهی هر از چند گاهی، خوبه (و حتی لازمه)؛ به‌خصوص وقتی کار اشتباهی می‌کنید. با این حال، عذرخواهی بیش از حد اشتباهه.این چیزی بود که من وقتی فهمیدم که مردم شروع به گفتن "شما لازم نیست متأسف باشید" کردن یا واقعاً به من گفتن انقدر دائم نگم متاسفم. من در عذرخواهی زیاد چیز بدی نمی‌دیدم، چون احساس می‌کردم این‌طوری نشون می‌دم مهربان هستم و به احساسات دیگران اهمیت می‌دم. من به عنوان یک آدم بسیار حساس، معمولاً به سرعت متوجه درد عاطفی دیگران می‌شم. و در نتیجه، به‌محض دریافت علائم ناراحتی از طرف مقابل، عذرخواهی من از دهانم بیرون می‌پرید.چرا این یک اشتباه استخیلی زود، فهمیدم که هرچی بیشتر عذرخواهی می‌کنم، آدم‌های دور و برم بیشتر برای نپذیرفتن مسئولیتشون در درگیری‌ها احساس راحتی می‌کنن؛ نه لزوماً به این دلیل که اون‌ها به رفتارشون فکر نکرده‌ن، بلکه فقط به این دلیل که من بهشون فرصت ندادم کاری انجام بدن. من بدون اینکه به دردی که در اون لحظه تجربه می‌کردم فکر کنم، بلافاصله عذرخواهی می‌کردم. همه‌ی چیزی که من می‌خواستم این بود که اون شخص کمتر احساس بد داشته باشه. درواقع، من درد اون‌ها رو بالاتر از درد خودم قرار می‌دادم.از اونجا که من خیلی سریع وارد فاز رفتار فروتنانه نسبت به دیگران می‌شدم، مردم نیازی به عذرخواهی یا صحبت کردن درمورد رفتارشون با من نمی‌دیدن. و چه کسی می‌تونه اون‌ها رو سرزنش کنه؟ من قبلاً تقصیر رو به گردن گرفته بودم، پس دیگه چرا اون‌ها باید این کارو بکنن؟ به دلیل کنار اومدن به شکلی بد و عدم ابراز درد خودم در اون شرایط، بهبودی من اغلب خیلی بیشتر طول می‌کشید.بنابراین، وقتی کسی به شما آسیب می‌رسونه، سریع عذرخواهی نکنید. و اگر واقعاً باید عذرخواهی کنید، به هر دو دیدگاه اون درگیری فکر کنید و خوب بررسیش کنید. این ممکنه اطرافیان شما رو متعجب کنه که ببینن شما به نیازهای خودتون آگاه‌تر شدید. امتحان کنید؛ پشیمون نمی‌شید.این ویدیو توضیح می‌ده که چرا عذرخواهی زیاد، خطرناک تر از اونه که فکر می کنید:۲. به موقع شارژ نکردنهمه این وقت‌ها رو می‌شناسن: اون هفته‌های پرمشغله و دیوانه وار، که انگار نمی‌تونید لحظه ای برای خودتون وقت پیدا کنید. شما با عجله از یک قرار ملاقات به قراری دیگه می‌رید و در پایان هفته احساس می‌کنید کاملاً از پا دراومدید.من چنین هفته‌ها و حتی گاهی ماه‌هایی رو تجربه کرده‌م. برنامه‌ی من با جلسه‌ای در اینجا، یک دورهمی اجتماعی در اونجا، یا وقت دندانپزشکی بعد ناهار پر شده بود. وقتی در اون هفته‌ها به برنامه‌ی خودم نگاه می‌کردم، استرس و اضطراب زیادی بهم می‌داد، اما بدتر از اون، لحظاتی بود که درهم می‌شکستم.چرا این یک اشتباه استاز نظر روحی و جسمی خالی بودم. دیگه چیزی برای دادن نداشتم و تنها کاری که می‌خواستم انجام بدم این بود که روی تختم دراز بکشم. حتی ذره‌ای انرژی در بدنم باقی نمونده بود و احساس می‌کردم یک گوشی موبایل هوشمند خالی هستم که به شدت نیاز به شارژ مجدد داره.به سختی می‌تونستم به‌موقع بفهمم که باید کمی توقف و استراحت کنم. خودم رو به زور به ضرب الاجل‌ها می‌رسوندم و به این فکر نمی‌کردم که باید وقت داشته باشم تا تمام ورودی‌هایی را که در طول روز (روزها) دریافت کرده‌م، پردازش کنم. صادقانه بگم، من فکر می‌کنم خیلی از افراد بسیار حساس این اشتباه رو می‌کنن، چون گاهی اوقات فراموش می‌کنن که اون‌ها نسبت به یک فرد عادی سیگنال های بیشتری دریافت می‌کنن.من از اونجا که به این موضوع آگاهم، هر وقت بدن یا ذهنم بهم بگه، استراحت می‌کنم؛ حتی اگه فقط برای یک یا دو ساعت باشه. می‌دونم ممکنه براتون ناامیدکننده باشه که نمی‌تونید این ور و اون ور برید و کلی کار انجام بدید. من هم در اون نقطه بوده‌م، احساسش کرده‌م. اما فهمید‌م که هرچی زودتر برای بازیابی استراحت کنم، بعدش بازدهی بیشتری دارم و خوشحال‌ترم. حالا من از اون وضعیت که خودمو به زور به محدودیت‌های زمانی برسونم و درنتیجه یک یا دو هفته ضربه فنی بشم، عملکرد خیلی بهتری دارم. مراقبت از خود و شارژ مجدد انرژی براتون خوبه و به رشد شما کمک می‌کنه. از این بابت احساس بدی نداشته باشید؛ شما حق دارید برای خودتون وقت بذارید.۳. به خاطر سپردن و تجزیه و تحلیل همه‌چیزهمون طور که پیش‌تر در همین مقاله بهش اشاره کردم، اچ اس پی‌ها (آدم‌های بسیار حساس) به زیاد (بیش از حد) فکر کردن گرایش دارن.این‌طوریه که مغز ما هرگز متوقف نمی‌شه! اچ اس پی‌ها پیوسته هر سیگنال کوچکی رو از هر تجربه‌ای که داشتن پردازش می‌کنن. و بعد، تجزیه و تحلیل شروع می‌شه. من چه اشتباهی کردم؟ چه کار بهتری می‌تونستم بکنم؟ وقتی من اون کارو کردم اون شخص چه احساسی داشته؟ چطور می‌تونستم از این وضعیت جلوگیری کنم؟ آیا او هنوز به اون لحظه فکر می‌کنه؟ می‌دونید چی می‌گم؟ واقعاً طاقت فرساست!من مطمئنم که تنها من نیستم که بیش از حد فکر می‌کنم. می‌تونم اوضاع ناخوشایند زندگی خودم رو از 14 سالگی به یاد بیارم. گاهی اوقات، نیمه شب، خاطره ای از 10 سال پیش در ذهنم ظاهر می‌شه و شروع به تجزیه و تحلیل می‌کنم. و بعد از مدتی، مچ خودمو درحال انجام این کار می‌گیرم. و کمی بعد، متوجه می‌شم که اون لحظات مربوط به گذشته هستن. افرادی که در اون موقعیت بود‌ن، احتمالاً حتی فراموش کرد‌ن که این اتفاق افتاده، اما من نه!چرا این یک اشتباه استاون‌چه من از این رفتار آموختم اینه که باعث اتلاف انرژی می‌شه. زیاد (بیش از حد) فکر کردن هم درست مثلپر‌کردن برنامه‌تون با قرار ملاقات‌های زیاد، می‌تونه شما رو بسیار خسته کنه و کارد رو به استخون برسونه. اون‌چه به من کمک کرد تا عادت بیش از حد فکر کردنم رو مهار کنم، مراقبه (مدیتیشن) و ذهن آگاهی بود. شما مسئول افکار خودتون هستید و می‌تونید اون‌ها رو در هر جهتی که می‌خواید کنترل کنید.نکته! هرگاه فکری که دیگه نمی‌خواید بهش فکر کنید در ذهن شما ظاهر شد، سعی کنید افکارتون رو به سمت یک خاطره‌ی متفاوت و دلپذیر تغییر جهت بدید. به تمام جزئیات اون خاطره‌ی خوش فکر کنید و سعی کنید افراد دخیل در اون خاطره و احساسی رو که بهتون داده، به یاد بیارید. انجام این کار به من در درمان افکار اضطرب‌آور مربوط به گذشته، بسیار کمک کرده و امیدوارم به شما هم کمک کنه. (اما بدونید که این توصیه فقط زمانی مفیده که ما درمورد افکار به‌اصطلاح بی‌فایده صحبت می‌کنیم که شما رو به جایی نمی‌رسونن و یک دفعه از هیچ کجا ظاهر می‌شن؛ اگر ضربه‌ای روحی رو تجربه کردید که به شما استرس وارد می‌کنه و فضای بسیار زیادی از سرتون رو در طول روز اشغال می‌کنه، به شما توصیه می‌کنم با یک دوست خوب، یک درمانگر یا یک متخصص دیگه صحبت کنید.)ممکنه بخواید این مراقبه‌ی هدایت شده رو هم که می‌تونه بهتون کمک کنه از تفکر بیش از حد جدا بشید، ببینید:دیدن حساسیت زیاد به عنوان یک نقصمن بزرگترین اشتباه رو برای آخر نگه داشتم! با توجه به اون‌چه که من در چندین انجمن مربوط به اچ اس پی‌ها و همین‌طور رفتار خودم دیدم، اذعان می‌کنم که من و بسیاری از آدم‌های بسیار حساس دیگه& اغلب حساسیتمون رو به عنوان یک نقص یا ضعف می‌بینیم.جامعه ای که ما در اون زندگی می‌کنیم، به ما می‌گه سفت و محکم باشیم، ساعت‌ها کار کنیم و خودمون رو از نظر روحی و جسمی به ضرب الاجل‌ها و سررسیدها برسونیم. ما نباید غر بزنیم، نباید احساساتمون رو نشون بدیم و مطمئناً اون بخش زیرین "آسیب پذیر" خودمونم نباید نشون بدیم. این‌ها استانداردهای غیرممکن و غیرواقعی برای زندگی هستن؛ با این حال، همه‌ی ما می‌خوایم به این استانداردها برسیم.چرا این یک اشتباه استبه دلیل همین هنجاره که ممکنه افراد بسیار حساس احساس کنن کافی نیستن. نتیجه این که اون‌ها شخصیت، حساسیت و ماهیت واقعی خودشون رو زیر سوال می‌برن. وانمود می‌کنن کسی هستن که نیستن، تا به استانداردهایی که جامعه تعیین می‌کنه برسن. می‌دونم که من مدتی طولانی همین کارو کرده‌م. فشار آوردن به خودم برای رسیدن به برنامه های با محدودیت زمانی، رسیدن به دستاوردهای بیشتر و انجام کارهایی که فکر می‌کردم دیگران از من انتظار دارن، منجر به از دست دادن خودم شد. و من برای چی این کارو می‌کردم؟ پول بیشتر؟ مقام و موقعیت بهتر؟ بیشتر شناخته شدن؟ آیا واقعاً ارزش اینو داشت که خودمو از دست بدم؟ من فهمیدم که این طور نیست؛ بنابراین ذهنیتم رو تغییر دادم.در طول مشاوره، متوجه شدم که برای دستیابی به یک زندگی شاد، مهمه که بر نقاط قوت خودمون تکیه کنیم. نقاط قوت شما اغلب بخشی از شخصیت شماست و درمورد من قدرتم حساسیتم بود و هست. و به خاطر حساسیت، من یک سری نقاط قوت دیگه مثل خلاقیت، همدلی و مراقبت از دیگران و اهمیت دادن به دیگران رو هم دارم. من حساسیتم رو مدت‌ها به‌عنوان یک نقص می‌دیدم و سعی می‌کردم اونو زیر سوال ببرم. و به این ترتیب، همه‌ی خصوصیات دیگه رو هم که ناشی از این حساسیت بود، بی‌اعتبار می‌کردم.می‌خوام بگم بنیاد اون‌چه رو که هستی از بین نبر، فقط به این دلیل که جامعه استاندارد دیگه‌ای داره. شاید ۲۰-۱۵ درصد افراد بسیار حساس اون بیرون باشن که احساس می‌کنن باید تغییر کنن. فقط جهانی رو تصور کنیدکه در اون همه‌ی این آدم‌های بسیار حساس، خودشون و حساسیتشون رو دوست داشته باشن و ازش خجالت نکشن.مطمئنم که اگر از هر پنج نفر فقط یكی جرات كنه خودشو همون طور كه هست بپذیره، استاندارد جامعه بسیار تحت تأثیر قرار می‌گیره. اون روی حساس خودتون رو استتار نکنید، بلکه اونو با غرور تنتون کنید.برای این که بیشتر از حساسیت بالاتون احساس افتخار کنید، این تد تاک الهام بخش از کارآفرین بسیار حساس النا هردیکرکوف را ببینید!چطور این دانش می‌تواند زندگی شما را دگرگون کندمی‌دونم ممکنه افراطی به نظر برسه که بگم این اطلاعات می‌تونه زندگی شما رو دگرگون کنه، اما می‌دونم که برای من این‌طور شد. به دلیل اذعان به این چهار اشتباه و تنظیم رفتارم بر این اساس، من یک آدم بسیار حساس شادتر شدم.مطمئناً زندگی همیشه درخشش آفتاب و شادی نیست و روزهایی وجود داره که شما فقط احساس بدی دارید. در مورد من، این دانش کمک کرد تا از این روزهای بد بگذرم. مراقبت از خودم و فکر کردن به رفتارم و اون‌چه واقعاً خوشحالم می‌کنه، به من کمک کرد تا در اون روزهایی که فقط می‌خواستم در تختم پنهان بشم، دوام بیارم. و امیدوارم به شما هم کمک کنه.منبع: hisensitives.comاعظم جوزدانیاعظم جوزدانیTue, 06 Jul 2021 13:13:31 +0430https://virgool.ir/hsp-sanctuary/چگونه-سرانجام-بسیار-حساس-بودنم-را-با-آغوش-باز-پذیرفتم-zyeotadqtdgiوقتی فهمیدم یک فرد بسیار حساس هستم، انگار کتابچه‌ی راهنمای آموزشی که در بدو تولد از من جدا شده بود، حالا دوباره پیدا شده.من کاملا تصادفی فهمیدم یک اچ‌اس‌پی هستم؛ یک آخر هفته در سپتامبر درحالی که در یک مرکز یوگا در ماساچوست غربی با شریک زندگیم بودم و ترجیح می‌دادم در دهکده ماهیگیری کوچک مورد علاقه خودم باشم. اونجا روح خسته‌ی من به طور طبیعی آرام می‌شه. در استراحتگاه، ما در کارگاهی شرکت کردیم که موضوعش برای من جذاب نبود، اما برای او مهم بود.صبح روز اول، یک اختلاف نظر کوچک بین ما پیش اومد، و این باعث شد که من بخوام از وضعیتی که همین حالا هم ناراحت کننده بود فرار کنم؛ و با توجه به اینکه در یک اتاق کوچک نشسته و به گروههایی کوچک تر تقسیم شده بودیم، مثل همیشه زنگ خطر رو برای من به صدا در‌آورد. جور شدن با افراد غریبه برای به اشتراک گذاشتن پاسخ سوالات بدون زمان کافی برای پردازش، در بهترین حالت اعصاب خردکن است. (اگر اچ‌اس‌پی باشید ربطش را می فهمید؛ ما دوست داریم برای فکر کردن درباره مسائل وقت داشته باشیم.) من که نیاز به بازپروری خودم داشتم، تصمیم گرفتم برم مناظر طبیعی اطراف رو کشف کنم. اما حتی قبل از رسیدن به در ورودی، تابلویی که بیرون یکی از سالن‌های کنفرانس نصب شده و سوالاتی جالب درمورد ارزیابی شخصی توش بود، توجهم رو جلب کرد. برجسته ترین مورد این بود که "آیا شما رویاهای صادقه دارید؟" راستش، من دارم. با شیفتگی از سطح شیب‌دار ورودی به سمت اتاق بزرگی که پر از آدم بود، پایین رفتم.بسیاری به جای نشستن روی صندلی‌ها، روی زمین پهن شده بودن: برخی پتو داشتن، و برخی دیگه با چشمان بسته دراز کشیده بودن. مثل برق‌گرفته‌ها، بی سروصدا به گوشه‌ای در انتهای سالن رفتم؛ قصد داشتم مدت کوتاهی بمونم و بفهمم قضیه چیه. زنی داشت صحبت می کرد. معلوم شد دکتر الین آرون، نویسنده کتاب آدم بسیار حساسه.درمورد کلمه "متانت" صحبت می‌کرد؛ کنجکاو شدم. از اتی هیلسوم گفت: زندگی منقطع در دفتر خاطرات، ۱۹۴۳-۱۹۴۱ و نامه های وستربورک. و من یادداشت کردم. درمورد یک ویژگی مزاجی ذاتی صحبت می‌کرد که ۲۰-۱۵ درصد از جمعیت باهاش متولد می‌شن. هرچی بیشتر صحبت می‌کرد، بیشتر احساس می‌کردم داره با من یا درباره من صحبت می‌کنه. پیشتر هیچ‌وقت درمورد این ویژگی حساسیت چیزی نشنیده بودم. مسحور شده بودم.دکتر الین آروندر اولین استراحت کوتاه، من به‌سمت سخنران دیگه، آلن فروند، یک درمانگر که با بزرگسالان و جوانانُِ بسیار حساس کار می‌کنه، رفتم و خواستم بیشتر توضیح بده تا قضیه برام واضح‌تر بشه. او سخاوتمندانه اسلایدهای مقدماتی رو که از دست داده بودم، بهم نشون داد. بهش گفتم که همسرم اخیراً از من پرسیده: "آیا همیشه ‌این‌قدر حساس بودی؟" و واکنش فوری فروند، انگار که بوی شیر شنیده باشه، این بود که همه‌ی اونچه رو که باید می‌دونستم به من گفت. من خودمو در اسلایدها دیدم و ساده‌لوحانه پرسیدم: "چطور ممکنه من نفهمیده باشم؟" او با تأییدی شگفت آور پاسخ داد: "چون بیش از حد مشغول زنده موندن و دوام آوردن بودید!"الن فروندکشف اینکه اچ‌اس‌پی هستم به من احساس تعلق داد (بالاخره!)از دریافت این اطلاعات هیجان‌زده شده بودم؛ به نظر می‌رسید که یک کتابچه‌ی راهنمای آموزشی که در بدو تولد از من جدا شده بود، دوباره پیدا شده. برای مدت کوتاهی، همه چیز معنادار شده بود و احساس شگفت انگیزی داشتم. واضح بود که من با کسب نمره ۱۰۰ از ۱۰۰ در پرسشنامه‌ی دکتر آرون در این کنفرانس، در این گروه از افراد قرار داشتم: آنها خود را در یادگیری بیشتر غرق می‌کنند، از معاشرت با دیگران که احساسات شدیدشان را با آن‌ها درمیان می‌گذارند و فرآیندهای فکری لذت می‌برند و گرایش شدیدی به بیش برانگیختگی دارند. من ناگهان یک گنجینه‌ی مخفی از افرادی داشتم که تجربه‌ی من رو از احساس همیشه متفاوت بودن و فهمیده نشدن به اشتراک می‌ذاشتن؛ احساسی غیرقابل توصیف که در طول زندگی، از این موقعیت به اون موقعیت و رابطه به رابطه، به دنبال من اومده بود.اما کمی بعد از پایان تعطیلات آخر هفته، درهم شکستم و قفل شدم. حالا واقعیت ته‌نشین شده بود: "صبر کن، این یعنی من متفاوت هستم!" روش فرایندهای فكری ناتمام من، جوری نبود كه همه فکر می‌كنن. درواقع، 80 درصد مردم اون‌طور که من فکر می‌کنم فکر نمی‌کنن. من که همین حالا هم به سایر اقلیتهای تغییرناپذیر تعلق داشتم، ناگهان دیگه از عضویت مادام‌العمر در یکی دیگه از این گروهها چندان هیجان‌زده نبودم. بعداً فهمیدم این واکنش اندوهِ اولیه، کاملاً معموله.پیشگامان کارگاهی که من به طور غیرمنتظره در اون شرکت کرده بودم، تلاش می‌کردن با همراهی و توانمندسازی آشکاری، گروه رو رها کنن. و این باعث شد کلمات آلن فروند به عنوان دستور آخر در ذهن من ماندگار بشه تا حساسیتم رو بپذیرم و دیده بشم.پس این کاریه که دقیقاً انجام دادم:پذیرش حساسیت بالای خودبعد از ۱۶ ماه، دو فیلم مرتبط، چندین کتاب، تحقیقات آنلاین، یک کارگاه حضوری دیگه، یک عزلت‌گزینی معنوی و شرکت در یک گروه رسانه‌های اجتماعی، من آماده بودم تا ویژگی حساسیت ذاتی خودمو بپذیرم!با پذیرش جایگاهم در ۲۰-۱۵ درصد (یا بیشتر) جمعیت، با جسارت اظهار می‌کنم: "اسم من ملیساست و یک فرد بسیار حساس هستم."من از آموزش به افرادی که معنای حساس بودن رو به درستی درک نمی‌دونن هیجان‌زده می‌شم. به عنوان مثال، به عنوان یک کار-درمانگر، وظیفه‌ی من اینه که تمام روز با بیماران صحبت کنم؛ دستیار من هم اینو می‌بینه، اما تأثیر غیرقابل مشاهده‌ی این حرف زدن‌های پیوسته بر من تا پایان روز رو نمی‌بینه. من از وقت‌هایی که می‌تونم درمورد کم شدن شارژ باتری شخصی خودم و اینکه چطور باید مرتباً شارژ بشه حرف بزنم استقبال می کنم. باتری من به‌عنوان یک درونگرا به شارژ روزانه نیاز داره، اما فرد اچ اس پی درون من هم نیازمند این کار هست.به همین ترتیب، توضیح اینکه چرا من به ندرت چراغ‌های دفتر خودمو روشن می‌کنم و دائماً سایه‌ها رو در تلاش برای کاهش جذب محرک‌های مضر برای بدن، حفظ می‌کنم، آسون تر می‌شه و برای من خماری مخصوص اچ اس پی‌ها بعد از یک روز کاری رو باقی می‌ذاره.قبلاً از سردردهای مکررم تعجب می‌کردم، اما حالا اون‌ها رو به عنوان محصول تحریک بیش‌از‌حد (بیش برانگیختگی) ناشی از محیط کارم می‌شناسم.اشاره به خودم به عنوان ارکیده نقطه شروعی است که به توضیح ویژگی حساسیت بالا ترجیحش می‌دم؛ حساسیتی که به‌عنوان حساسیت پردازش حسی (اس پی اس) هم شناخته می‌شه؛ خصوصاً چون کلمه "حساس" اغلب معانی منفی مثل "ضعیف"، "پوست نازک" یا "خیلی یه چیزی" رو در ذهن تداعی می‌کنه. مردم وقتی می‌بینن به کسانی که می‌تونن در هر محیطی رشد کنن و قوی و سالم هستن، گل قاصدک گفته می‌شه درحالی که ارکیده‌ها به محیط‌های حمایت کننده بیشتری احتیاج دارن و در شرایط خوب می‌تونن زیبا و مقاوم باشن، پذیرش بسیار بیشتری نسبت به حساسیت پیدا می‌کنن. اگر به‌نظرم برسه کسی پذیرش بیشتر شنیدن رو داره، من درمورد ویژگی حساسیت خودم بیشتر می‌گم. در غیر این صورت، فقط به این‌که زمینه‌ای برای افزایش آگاهی درمورد یک ویژگی کمتر شناخته شده یا یک سیستم بندی متفاوت برخی آدم‌ها ایجاد کنم و بگم که اون آدم‌ها چطور تلاش می‌کنن در جامعه ای که به نظر نمی‌رسه به راحتی برای اونچه که اچ اس پی‌ها براش به ارمغان میارن ارزشی قائل بشه هم راضی هستم؛ چیزهایی مثل توجه ما به جزئیات، قدردانی از زیبایی در کوچکترین چیزها و همدلی (که اگر تلاش هم کنیم نمی‌تونیم خاموشش کنیم!).حالا که می دونم اچ اس پی هستم خودمو بهتر درک می‌کنمبا بررسی گذشته نگرانه‌ی زندگیم، حالا که می‌دونم یک آدم بسیار حساس هستم همه چیز معنا پیدا می‌کنه. منِ جوان دوست داشت از پتوهای آویزان، فضاهای کوچکی مانند رحم درست کنه تا یک جدایی جسمی از بقیه جهان ایجاد کنه؛ چیزی که به خاطرش منو مسخره می‌کردن. من بدون اینکه بدونم به نوعی، پناهگاه مخصوص خودِ بسیار حساسمو درست کرده بودم!در اوایل بزرگسالی، وقتی به دنبال وقت تنهایی می‌گشتم، به کنج ماشین خودم پناه می‌بردم و مدتی طولانی بدون این که بخوام به جای مشخصی برم رانندگی می‌کردم، یا در فضایی کوچک و محصور می نشستم تا با دربر گرفته شدن با اون محیط،‌ احساس آرامش و در امان بودن کنم.در کنفرانس ها، طرز کارم این‌طوری بود که زودتر از خواب بیدار بشم تا یک صندلی نزدیک راهروی بین ردیف‌ها رو در انتهای سالن و صندلی کناری اونو رزرو کنم؛ این طوری می‌تونستم از فرار آسون (و همین طور ایجاد یک مانع طبیعی فاصله با فضای اطراف) اطمینان حاصل کنم.و علی‌رغم داشتن خانواده‌ای برای بازگشت به خونه، اغلب اقامت خودمو طولانی‌تر می کردم تا در سکوت اتاق هتل بمونم و از فشار تحریک‌ها یا برانگیختگی‌های مداوم روز قبل رها بشم. مثل اینکه من خماری احساسی داشتم و برای غلبه بر اون به آرامش و سکوت احتیاج داشتم. برای جلوگیری از صرف وقت بیشتر در آسانسورهای شلوغ هم همیشه درخواست می‌کردم اتاقی در طبقه همکف بهم بدن.وقت اضافیِ تنهایی، با خروج زودهنگام برای ناهار و جلوگیری از بودن در ازدحام جمعیت، و استراحت در اتاقم برای برخی از خلوت کردن‌ها که بسیار بهش نیاز داشتم حاصل می‌شد. من دائماً دعوت همکارانم برای "گردش و تفریح در شهر" رو هم رد می کردم و معاشرت‌هامو به یک شب با یک دوست محدود می‌کردم. (احتمالاً می‌دونید که ما اچ اس پی‌ها برای گفتگوهای عمیق و دوستی‌های نزدیک ارزش قائلیم.)من واکنش‌های ناگهانی و ازجا پریدن‌هایی دارم که اون‌قدر قویه که مردم در این باره شوخی می کنن و می‌گن باید وقتی دور و بر من هستن به خودشون زنگوله ببندن. به علاوه، ترجیحم اینه که قبل از قدم گذاشتن به رستوران‌ها، سطح فعالیت‌های اون‌جا رو اسکن کنم و برای کاهش ریسک محرک‌ها کلاه بیس بال روی سرم بذارم. من با وجود نزدیکی به شهر نیویورک، جایی که مردم فقط به دلیل توانایی برگزاری یک مهمونی خوب بهش هجوم می‌آرن، از حضور در جشن‌ها و رژه‌های بزرگ خودداری می‌کنم. البته رژه‌ی غرور استثناست؛ حضور در این رویداد بسیار شلوغ برام چالش برانگیزه، اما احساس می‌کنم یک آئین عبوریه (چیزی شبیه جشن تکلیف یا عبور از مرحله‌ای از زندگی به مرحله‌ی بعدی).من هیچ وقت فکر نکردم چرا این کارها رو انجام می‌د‌م و ا‌ونها فقط بخشی از برنامه معمول و روتین من شدن. اما حالا همه‌ی این‌ها معنا پیدا می‌کنه، و من عاشق دونستن دلیل پشت رفتارهام هستم.جعبه ابزار منِ بسیار حساس برای زمانی که احساس می‌کنم بیش از حد تحریک یا برانگیخته شده‌ماون قدیم‌ها که برچسب "دمدمی" به من زده شده، به احتمال زیاد تحریک بیش از حد داشته‌م و مشغول متعادل‌سازی جنبه‌های مختلف زندگی پرمشغله بوده‌م که می‌تونه به‌شکل استرس ظاهر بشه. و تندخو بودن و زودرنجی می‌تونه نشون‌دهنده‌ی از پا دراومدن و تأخیر در زمان استراحت و مراقبت از خود باشه. و وقتی می‌گفتن "خیلی احساساتی" هستم احتمالاً معناش این بوده که در سیلاب روحی و روانی غرق شده بودم.داشتن آگاهی بیشتر از خودم - ضمن اینکه زبان جدیدی را از نظر فردی بسیار حساس بودن به دست می‌آرم - فرصتی برای تأمل درمورد خودم، و برنامه ریزی و توضیح درمورد خودم هم فراهم می‌کنه. با استقبال از اطلاعاتی که حالا در اون‌ها شریک هستم و غیر از لحظات گاه به گاهِ "اگر اون زمان چیزی رو که الان می‌دونم می‌دونستم"، با استراتژی‌های بیشتر و روزافزون، راههای بهتری رو برای خودم باز می‌کنم.ابزارهای موجود در جعبه ابزار من برای یافتن تعادل به‌عنوان کسی که تازه فهمیده یک آدم بسیار حساسه عبارتند از:*اختصاص دادن زمانی در روز و هفته برای استراحت*کنترل محیط فیزیکی (درصورت امکان) برای کاهش محرک‌ها* ایجاد یک مینی پناهگاه (پناهگاه کوچک)؛ مکانی آرامش‌بخش برای خلاقیت یا استراحت* لذتبخش کردن لحظات تنهایی* گشتن و پیدا کردن جاهای طبیعی در هر زمان ممکن (که برای افراد بسیار حساس یک ضرورته)* پیش بینی عوامل استرس‌زای اجتناب ناپذیر (مثل تعطیلات) و درعین حال محدود کردن اضافه‌بار مضاعف*مقاومت در برابر وسوسه "دوام آوردن و ادامه دادن در شرایط سخت" (که می‌تونه منجر به ازپا دراومدن بشه)*ارتباط با آدم‌های بسیار حساس دیگه (به عنوان مثال، گروههایی در رسانه‌های اجتماعی که مخصوص افرادی با همین ویژگی هستن)*شناخت علائم خماری عاطفی، غرق شدن و درهم شکستن، در اسرع وقت، و سپس کاهش تحریک بیشتر و برنامه‌ریزی متناسب با اون برای استراحت فوری و بازیابی نیرو*پذیرفتن ویژگی حساسیت بالا، آموزش دیگران، احساس گناه نکردن به خاطر سیستم‌بندی یا سیم‌پیچی متفاوت به این شکل و تشخیص اون‌چه نیاز دارم و درخواست کردنش!ویژگی بسیار حساس بودن، خیلی می‌تونه اشتباه درک بشه، و اگر می‌خوایم درها کاملاً به روی ما باز بشه و احساس کنیم مورد استقبال قرار می‌گیریم تا با تمام آسیب پذیری‌ها و نقاط قوت خودمون پشت میز بشینیم، این مسئولیت مای ۲۰-۱۵ درصدیه که ۸۰ درصد بقیه رو آموزش بدیم. مهمه به یاد داشته باشیم که گرچه حساسیت پردازش حسی یک ویژگی اقلیتی هست، اما در بیش از ۱۰۰ گونه‌ی جانوری شناسایی شده و به‌عنوان یک استراتژی تکاملی برای بقا در داخل گونه‌ها درنظر گرفته می‌شه.اچ اس پی‌ها چیزهای زیادی برای اشتراک با جهان دارن، اما جهان ابتدا باید بفهمه که ما وجود داریم.پس بیاید همه پا پیش بذاریم و دیده بشیم!اعظم جوزدانیاعظم جوزدانیSat, 26 Jun 2021 12:53:12 +0430https://virgool.ir/hsp-sanctuary/۹-موردی-که-ای-کاش-قبل-از-رفتن-به-روان-درمانی-می-دانستم-gputn0ogy3j3اچ اس پی ها (افراد بسیار حساس) اغلب در ذهن خود در سکوت رنج می‌برند، اما درمان می‌تواند دیوارهایی را که ساخته‌اید خُرد و به شما کمک کند خود را بپذیرید.آن طور که ساکت و آرام در اتاق انتظار نشسته بودم، احتمالاً درنظر دیگران در آرامش و کاملاً خونسرد بودم. اما هیچ کس نمی‌توانست تپش قلب من را که به سینه‌ام می‌کوبید احساس کند یا کف دست‌های عرق کرده‌ای را که رویشان نشسته بودم تا از لرزیدن آنها جلوگیری کنم ببیند. دم و بازدم‌های عمیق هم به نظر نمی‌رسید کمک زیادی کند. در انتظار برای موقعیتی که چیزی از آن نمی‌دانستم ناگهان اضطراب مرا فراگرفت.این اولین ملاقات درمانی من بود و وحشت ‌کرده بودم. به عنوان یک فرد بسیار حساس (اچ اس پی) و کسی که اضطراب اجتماعی دارد، برنامه‌ریزی برای اولین جلسه هم شاهکار قابل توجهی بود - و من هنوز مطمئن نبودم که ارزشش را دارد یا نه.خوشبختانه، من این را حدود یک سال ونیم بعد می‌نویسم و می‌توانم قاطعانه بگویم که رفتن به روان درمانی فکر خوبی بود. در واقع، این یک قدم بزرگ به سمت بهبود سلامت روان من بود. اما من در این راه چالش‌های مربوط به حساسیت بسیار زیاد خود را داشتم (و هنوز هم گاهی اوقات دارم) که در زیر به آنها می‌پردازم.اگر شما هم از رفقای اچ اس پی من هستید و در مورد رفتن به جلسات روان درمانی کنجکاوید، در اینجا برخی از دیدگاههایم را با شما به اشتراک می‌گذارم.و اگر همین حالا هم به روان درمانگر مراجعه می‌کنید، شاید بتوانید با این دیدگاهها ارتباط برقرار کنید.۹ نکته ای که افراد بسیار حساس باید در مورد رفتن به روان درمانی بدانند۱. ممکن است درمان از آنچه انتظار دارید سخت‌تر باشد و در ابتدا احساس بدتری داشته باشید.این واقعیت شماره یک است که من برای درمان آماده نبودم: ممکن است سخت باشد. در اولین قرار ملاقاتم، در همان چند دقیقه‌ی اول شروع به گریه کردم و تا وقتی که از آنجا رفتم، یک بند هق هق می‌کردم. چیزهای زیادی برای تخلیه وجود داشت و وقتی تمام شد احساس خستگی می‌کردم. این با راز دل گفتن برای یک دوست یا گریه کردن برای شوهرم فرق داشت. مثل کار بود.من به خانه رفتم و فکر کردم آیا درمان برای من مناسب است؟ چون احساس می‌کردم بسیاری از مسائل هنوز حل نشده باقی مانده‌اند. فکر می‌کنم این مورد برای ما که بسیار احساس می‌کنیم عادی است.اچ اس پی‌ها وزن قابل توجهی از احساسات را با خود حمل می‌کنند، چون ما بسیار عمیق پردازش می‌کنیم و به احساسات دیگران هم می‌چسبیم؛ به همین خاطر ممکن است متوجه نشویم که چه حجمی از احساسات را باید آزاد کنیم - تا زمانی که شخصی به ما این فرصت را بدهد.با این حال ، نتیجه کار درمان همان چیزی بود که برای شروع احساس بهتر به آن نیاز داشتم.همان‌طور که به جلسات بیشتری می‌رفتم، من و درمانگرم شروع به خرد کردن مسائل کردیم و به آرامی بر روی موضوعاتی که قبلاً هرگز از آن‌ها حرف نزده بودم، کار می‌کردیم. به عنوان مثال، من به نظرات انتقادی اشخاص در محل کار یا باورهایی راجع به خودم گیر می‌کردم و عادت داشتم به جای رسیدگی، به آنها انرژی بدهم و به دنبال چرایی‌شان بگردم. صحبت کردن در مورد این موارد بسیار ناخوشایند بود ، اما در نهایت آسان‌تر شد.بنابراین اگر در ابتدا درمان برایتان بسیار سنگین بود، فقط بدانید که احساسات شما طبیعی و معتبر است. درمان آسان نیست. اما وقتی یک درمانگر خوب پیدا کردید، او نیازهای شما را می شناسد و شما یک رابطه مفید درمانگر و مراجع برقرار می‌کنید. و آن وقت شروع خواهید کرد به تجربه‌ی کمک‌ها یا منفعت‌هایی که به‌دنبالش هستید.۲. اولین درمانگر ممکن است برای شما مناسب نباشد (و این اشکالی ندارد).وقتی از درمانگر "درست یا مناسب" حرف می‌زنیم، باید بگویم ممکن است یافتن آن شخص زمان‌بر باشد.من خیلی خوش شانس بودم که اولین نفری که با او ملاقات کردم، کاملاً مناسب من بود و اشتراکات زیادی داشتیم. اما می‌دانم که افراد معمولاً پیش از پیدا کردن موردی که کاملاً با آن‌ها جور باشد، به یک یا چند درمانگر مراجعه می‌کنند. داشتن یک تجربه‌ی بد درمانی می‌تواند به‌خصوص برای اچ اس پی‌ها (افراد بسیار حساس) سخت باشد، چون ما بسیار از قضاوت و انتقاد می‌ترسیم. یک جلسه با یک درمانگر اشتباه برای فرد بسیار حساس، به جای تجربه‌ی ساده‌ی یک جفتِ بد، می‌تواند احساس شکست شخصی را به ما بدهد.اگر درمانگر شما باعث می‌شود نسبت به خودتان احساس بدی داشته باشید یا به نظر نمی‌رسد که نیازهای شما را درک ‌کند، جستجوی جای دیگر اشکالی ندارد. و اگر لازم است برای یافتن یک درمانگر جدید کمی وقت بگذارید، لطفاً این کار را انجام دهید. فقط به یاد داشته باشید که درمان یک روند است و یک تجربه‌ی بد به این معنا نیست که لزوماً فکر بدی بوده یا برای شما خوب نیست.اگر پزشکی را می‌شناسید که به او اعتماد دارید، ممکن است از او بخواهید براساس آنچه برای کمک به آنها نیاز دارید، کسی را به شما توصیه کند. این همان چیزی است که به من کمک کرد: من درمانگرم را ازطریق روانپزشکی که مدتی بود نزدش می‌رفتم پیدا کردم.۳. احتمالاً احساس می‌کنید به پنهان کردن حساسیت خود گرایش دارید.هر فرد اچ اس پی، این عبارت را با برخی تغییرات شنیده است: "تو زیاده از حد حساس هستی!" یا "خیلی حساس نباش!" در دنیایی که جسارت و گستاخی را ستایش می‌کند، من عادت کرده‌ام که طرف حساس خود را پنهان کنم و وقتی خوب نیستم، تظاهر کنم هستم. این فقط به این دلیل تغییر نکرد که من روی یک کاناپه دنج جلوی یک فرد حرفه ای مهربان نشسته بودم.من یک جلسه را با حرف زدن در مورد همه‌ی اتفاقات خوب زندگی‌ام تمام می‌کردم و هفته‌ی بعد با گریه بر می‌گشتم. به یاد می‌آورم که درمانگر من سوال کرد چه چیزی به این سرعت تغییر کرده و من درحالی که در جواب زیر گریه زدم، چیزی شبیه این گفتم: «من فقط سعی می کنم مثبت بمانم و از همه‌ی چیزهای اشتباه آگاه نبودم.»من به عنوان اچ اس پی عادت نداشتم از موضوعاتی حرف بزنم که به نظر می‌رسد دیگران را خیلی آزار نمی‌دهد، چون احساس می‌کردم نباید برای من هم مشکلی ایجاد کند؛ بنابراین گرچه ممکن بود یک هفته‌ی پیش عالی به نظر برسم، اما درواقع همه‌ی چیزهایی که نگفته بودم جمع شده و به مرحله‌ی جوش رسیده بودند و من ازنظر روانی و عاطفی داشتم در سیلاب غرق می‌شدم. مانند بسیاری از اچ اس پی‌ها، من هم خوشحال کننده‌ی مردم هستم؛ بنابراین طبیعت من باعث می‌شود درمانگرم احساس کند پیشرفت من خوب است- حتی اگر اینگونه نباشد.من باید یاد می‌گرفتم که درمانگر من شخصی است که می‌توان این نگرانی‌ها را با او مطرح کرد. صادق بودن در مورد هر چیزی که مرا آزار می دهد به این معناست که می‌توانم از این طریق در یک فضای امن کار بر روی آن‌ها را شروع کنم. درمانگر شما از هر چیزی که بگویید ناراحت یا آزرده نخواهد شد. (اگر می‌شود، نشانه‌ی آن است که مناسب نیست.) او آنجاست تا در مورد نگرانی‌های شما به شما کمک کند.برای این منظور، مهم است که به درمانگر خود اطلاع دهید که بسیار حساس هستید (اگرچه ممکن است خودش این مسئله را بفهمد؛ مانند مثال گریه‌های من که بالاتر به آن اشاره کردم). به این ترتیب، او می‌تواند با توجه به نیازهای شما به عنوان یک فرد بسیار حساس، بهتر به شما کمک کند.و اگر مطمئن نیستید که چگونه می‌توانید چیزی را مطرح کنید، می توانید بگویید: "من می‌خواهم درمورد چیزی صحبت کنم، اما احساس خجالت/ ترس/ ناراحتی می‌کنم." این می تواند مثل برداشتن یک قدم به سمت مطرح شدن موضوع عمل و به شما و درمانگرتان کمک کند تا آرام آرام روی آن کار کنید.۴. اگر می‌توانید، برنامه‌ی روان درمانی را برای روزهای کم مشغله‌تر خود بگذارید.درمان می‌تواند خسته کننده باشد؛ به‌خصوص برای اچ اس پی‌ها که احساسات زیادی را در خود نگه می‌دارند. پس از یک روز پر از تعاملات انسانی، ما برای بازیابی نیرویمان نیاز به زمانی داریم که کاملاً تنها باشیم.اگر برنامه‌ی شما اجازه می‌دهد، برنامه درمان را برای روزهایی بگذارید که می‌توانید کمتر کار کنید. اگر نمی‌توانید این کار را انجام دهید، حداقل یک برنامه‌ی مراقبت از خود مانند مراقبه یا قدم زدن در پارک مورد علاقه‌تان درنظر بگیرید. و به کسانی که با آنها زندگی می‌کنید بگویید که به کمی فضای اضافی احتیاج دارید، چون پس از رسیدن به خانه برای پردازش قرار ملاقات درمان به زمان نیاز خواهید داشت.۵. قرار ملاقات خود را حفظ کنید؛ حتی اگر احساس می کنید چیزی برای گفتگو وجود ندارد.افراد بسیار حساس، احساسات و عواطف خود را با شدت بیشتری نسبت به سایرین پردازش می کنند. من معمولاً قبل از اینکه بخواهم احساس خود را به زبان بیاورم، به زمان زیادی برای کار کردن روی آن نیاز دارم. (به عنوان مثال ، هفته ها منتظر ماندم تا در مورد جدایی سنگین و سختم از پسری که مدتی طولانی در دانشگاه با او دوست بودم، به کسی بگویم؛ چون نیاز داشتم ابتدا خودم آن را پردازش کنم.)این می‌تواند درمان را دشوار کند، چون من اغلب احساس می‌کنم انرژی لازم را برای به اشتراک گداشتن موضوع ندارم. اما وقتی هرطور شده به جلسه‌ی‌درمان می‌روم، معمولاً خوشحالم که این کار را کرده‌ام و صرفاً حضور در آنجا به من کمک می‌کند به چیزهایی که باید درباره آنها صحبت کنم فکر کنم. درمانگرم هم من را تشویق کرده است تا هنگام فکر کردن به مواردی که مرا آزار می‌دهد، آن‌ها را یادداشت کنم. من هنوز در این زمینه بهترین نیستم، اما حتی نوشتن چند کلمه یا جمله در وسط روز هم کمک می‌کند. من آن لیست را به قرار ملاقات خود می‌برم و درمانگرم می‌تواند سوالاتی از من بپرسد تا کمک کند موضوع باز شود.۶. می‌توانید مشق شب (تکلیف خانه) داشته باشید.کلمه "مشق شب" ممکن است شما را به دبیرستان برگرداند که اکثر ما از آن لذت نمی‌بریم. تکالیفی که برای درمان انجام می‌دهم هم دقیقاً سرگرم کننده نیست؛ فقط به این دلیل است که این کار مرا تشویق می‌کند تا خارج از یک جلسه‌ی ۵۰ قیقه‌ای اقدامی انجام دهم، و همان‌طور که در بالا توضیح دادم، کار کردن روی خودتان شوخی نیست. درعین حال، من می‌دانم که کار روان درمانی باعث می‌شود من راحت‌تر در جهان حرکت و آرامش بیشتری پیدا کنم. و این برایم به اندازه‌ی کافی انگیزه‌بخش است تا ادامه بدهم.نمونه هایی از "مشق شب" من:*اختصاص دادن وقت برای مراقبه‌های یک دقیقه ای، سه بار در روز (شما می‌توانید از مواردی که خودتان بلد هستید یا یک اپلیکیشن استفاده کنید.)*تکمیل کاربرگ "افکار منفی" (بله، همان طور است که به نظر می‌رسد!)*سلام کردن به سه نفر در روز (برای رفع آرام اضطراب اجتماعی)این وظایف (تکالیف)، بسته به نیازهای شما، درمانگرتان و سایر عوامل بسیار متفاوت خواهد بود.۷. درمانگران هم انسان هستند و ممکن است همیشه درست نگویند.حتی روابط حرفه ای هم کامل نیستند. من اغلب انتظار داشتم درمانگر من همه‌ی راه حل‌های مناسب برای مسائل من را بداند یا به روش‌های خاصی پاسخ دهد. و وقتی واکنش‌های او انتظارات من را برآورده نمی‌کرد، گاهی احساس شکست می‌کردم. اما هرچه قرارهای بیشتری گذاشتیم، من یاد گرفتم که مانند هر انسان دیگری با او هم با حسن نیت رفتار کنم. و هرچه بیشتر از ملاقات‌هایمان گذشت، سازگاری بهتری پیدا کردیم که برای من جواب می‌دهد.۸. مکث یا توقف درمان اشکالی ندارد- فقط در مورد این موضوع با درمانگر خود صحبت کنید.اینکه چه مدت به روان درمانی می‌روید، به شرایط شما بستگی دارد. برخی افراد فقط مدتی کوتاه به درمانگر مراجعه می‌کنند، درحالی که دیگران سال‌ها یا دهه‌ها تحت درمان هستند. من درحال حاضر در موقعیتی هستم که درصورت نیاز به صحبت کردن، به درمانگرم پیغام می‌دهم و قرارهای مستمری تعیین نمی‌کنیم. سعی کنید درمورد نیازهای خود با درمانگرتان روراست باشید، ازجمله در مورد اینکه به مکث یا توقف کامل درمان فکر می‌کنید.۹.کاری که در درمان انجام می دهید به خود بسیار حساس فعلی و آینده‌ی شما کمک می‌کند.روان درمانی پریشانی و ناراحتی و ترس زیادی دارد، اما به شما کمک می‌کند تا به سلامت روان، ضربه‌ها‌ی روحی، مسائل مربوط به حس ارزشمندی و موارد دیگر درون خود رسیدگی کنید. ما اچ اس پی‌ها اغلب بدون اینکه بدانیم چگونه احساس بهتری داشته باشیم، در ذهن خود در سکوت رنج می‌بریم. روان درمانی دیوارهایی را که دور خود ساخته‌ایم خرد و به سبک شدن بار ما کمک می‌کند- و همچنین به ما کمک می‌کند تا خودمان را همان‌طور که هستیم بپذیریم.درمجموع، روان درمانی می‌تواند زندگی شما را تغییر دهد. (البته به سمت بهتر شدن!اعظم جوزدانیاعظم جوزدانیThu, 10 Jun 2021 12:01:28 +0430https://virgool.ir/hsp-sanctuary/کنترل-و-ترس-از-آزادی-eawtkj9mpl2fمن اخیراً اتفاقی یکی از دوستانم رو دیدم که شاید یک سالی بود ندیده بودمش.وقتی وارد کافه شد، به سختی شناختمش. از آخرین باری که همدیگه رو دیده بودیم،به طور حیرت انگیزی وزن کم کرده بود؛ ‌طوری که بدن من با سایز معمولی، در کنار بدن اون که به طور قابل توجهی کوچیک شده بود، عظیم الجثه به نظر می‌رسید.در طول ناهار، مکالمه‌ی ما تبدیل به صحبت درباره‌ی کاهش وزن اون شد. از برنامه‌ای گفت که در نُه ماه گذشته دنبال کرده بود. بیشترش مواردی بود که من به عنوان یک برنامه‌ی رژیم غذایی شدید درنظر می‌گیرم: بدون شکر (ازجمله عسل، شیرین کننده‌ی استویا، میوه‌های خشک و غیره)، بدون آرد (حتی آردهای جایگزین)، و بدون میان وعده (یعنی هیچ میان وعده‌ای؛ بدون استثنا).اما برنامه‌ش، از این هم بسیار فراتر می‌رفت- هر لقمه غذا باید توزین و اندازه گیری می‌شد؛ باید هر روز با یک مربی تماس‌ تلفنی می‌گرفت، ورزش به دلیل مقدار بسیار کمِ کالری مصرفی توصیه نمی‌شد، هنگام پخت و پز روی دهانش چسب می‌زد تا از هرگونه "گاز زدن، لیس زدن یا مزه کردن" جلوگیری بشه، و کسانی که از برنامه خارج می‌شدن، در خطر چسبوندن برچسب "معتاد به مواد غذایی" روی دهانشون قرار می‌گرفتن.به عنوان کسی که روزگاری با ارتورکسیا (وسواس غذایی) دست و پنجه نرم ‌کرده و حالا فرهنگ رژیم رو به نفع سلامتی و غذا خوردنِ شهودی کنار گذاشته، سخت بود که در چنین گفتگویی بی‌طرف بمونم؛ درحالی که تمام فکرم این بود که می‌شد با پرچم‌های قرمزی که در اون مکالمه در ذهنم بالا رفته بود، اون قدر پتو دوخت که یک کشور رو گرم نگه داره. دوستم می‌گفت بالاخره رهایی رو پیدا کرده.اوه عزیزم، تو رهایی رو پیدا نکردی؛ کنترل رو پیدا کردی!پارسال بعد از دو سال وقفه، خودمو به پروسه درمان برگردوندم. همون طور که پاندمی کرونا همه‌ی دنیا رو فراگرفت، اضطرابی که خودمو متقاعد کرده بودم تحت کنترل منه، به اوجش رسید.واقعیت این بود که من هرگز اونو تحت کنترل نداشتم، بلکه صرفاً تک تک جنبه های زندگی خودمو به گونه‌ای مهندسی کرده بودم که به این معنی بود که چنان کنترلی بر اطرافم داشتم که اضطرابم قابل مدیریت شده بود. تنها چیزی که لازم بود این آگاهی بود که من نمی‌تونم و نمی‌شه همه‌گیری جهانی (و توطئه‌های بی‌شمارش) رو کنترل کنم و تنها کاری که باید می‌کردم این بود که عمیقاً به درون مارپیچ اضطرابی که فکر می‌کردم بهش غلبه کردم برم.درمورد من، نیاز به کنترل، ریشه در آزارهای دوران کودکی داره؛ در ناتوانی‌ای که در اون سال‌های کودکی تجربه کردم. پیامی که در همون سنین پایین در مغز من حک شد، این بود: از کنترل خارج بودن به معنای ناامنی است.متوجه شده‌م که این نیاز به کنترل در زندگی من به عنوان یک بزرگسال به شکل‌های مختلف نقش بازی می‌کنه؛ مثل دستیابی به موفقیت‌های بیش از حد، رعایت قوانین، کمال‌گرایی، تلاش و تکاپو، مسئولیت پذیر بودن، وسواس به غذا و ورزش. همچنین: ناتوانی در ریلکس کردن و آرامش گرفتن، استقلال ناسالم، بی‌خوابی، خستگی و ناتوانی، ته‌کشیدن انرژی، بیماری، اضطراب، افسردگی و فروپاشی روانی.من اعتقاد ندارم که نیاز به کنترل، فقط ریشه در آسیب‌های دوران کودکی و سوءِاستفاده‌ها داره. با این حال، درمورد زنان نسل ایکس (یعنی متولدان بین 1965 تا 1980) که می‌شناسم و مثل خودم، در مسئولیت‌های شغلی و خانوادگی و کارهای خونه غرق شدن، نیاز زیادی برای کنترل می‌بینم؛ زنانی که از کمک نکردن شریک زندگی‌شون ناامید شده‌ن، و تلاش می‌کنن نیازهای فرزندان و والدینِ پابه سن گذاشته‌ شون رو تامین کنن، بسیار سخت کار می‌کنن تا جایی که هیچ‌وقت خواب کافی ندارن؛ و درحالی که بدون هیچ حمایتی یا حمایت بسیار کم سعی می‌کنن همه‌چیز رو در زندگی متعادل نگه دارن، در حالت استرس مزمن باقی می‌مونن.نیاز به کنترل در این شرایط بارزتر می‌شه؛ وقتی زندگی ما تا حد زیادی غیرقابل کنترل می‌شه، وقتی احساس می‌کنیم کنترل چنان از دستمون خارج شده که به هر اون‌چه می‌تونیم چنگ می‌اندازیم تا به ما این امکان رو بده که یک بار دیگه احساس امنیت یا قدرت کنیم.دوست من و دلبستگی شدیدش به لاغری، وسواس یک دوست دیگه درمورد ورزش، نیاز وسواس‌گونه‌ی من برای مدیریت ذره‌بینی دنیای خودم، دوستی که هر روز دیوانه‌وار خونه‌شو تمیز می‌کنه و زن دیگه‌ای که درگیر رابطه‌ای می‌شه فقط به این خاطر که این تنها وجه زندگیشه که در اون باقیمانده‌ی قدرت رو احساس می‌کنه؛ درحالی که بقیه‌ی جهانش از هم می‌پاشه...همه ی ما تحت کنترل چیزی هستیم.گلنون دویل، نویسنده کتاب پرفروش رام نشده (Untamed)، چندی پیش ویدیویی را در توییتر منتشر کرد که در اون از اختلال خوردن و نبرد مداومی که پیشتر با رابطه‌ش با غذا و تصویر ذهنیش از بدنش داشت گفته بود. می‌گفت: "من خودم را در زمینه‌ی بدن و غذا آزاد نکردم. می‌دونم که بدنم رو دوست ندارم، چون عشق دلالت بر اعتماد داره و من می‌دونم که به بدنم اعتماد ندارم، چون تمام روزم رو صرف کنترل اون می‌کنم و ما فقط اون چه رو که بهش اعتماد نداریم کنترل می‌کنیم."دوست من نمی‌تونه اعتماد کنه که بدنش در امانه؛ پس باید کنترلش کنه و به این می‌گه رهایی از وسواس غذایی. من نمی‌تونم اعتماد کنم که دنیای من امنه و باید کنترلش کنم و اسمشو می‌ذارم رهایی از اضطراب.ما آزادی رو با کنترل معامله می‌کنیم، چون کنترل به ما این امکان رو می‌ده تا ترسمون رو مدیریت کنیم و اون‌قدر به کنترل به عنوان وسیله‌ای برای اداره‌ی زندگی عادت کردیم که اگر بخوایم این ابزار اساسی بقا رو کنار بذاریم، از نتیجه‌ی اون می‌ترسیم.اما اگر دوستم تصمیم بگیره به بدنش به جای کنترل کردن اعتماد کنه، چطور می‌شه؟ چاق می‌شه یا می‌تونه در رابطه با غذا و بدنش به آزادی و لذت برسه؟ اگر من تصمیم بگیرم که به ایمن بودنم اطمینان داشته باشم و بیش از حد دنیای خودمو کنترل نکنم تا مطمئن بشم امنیت دارم، چی؟ آیا اضطراب در من نهادینه می‌شه یا اینکه می‌تونم آرامش رو در یادگیری تسلیم شدن در لحظه پیدا کنم؟ما می‌ترسیم اگر کنترل کردن خودمون رو کنار بذاریم، چه اتفاقی می‌افته – فکر می‌کنیم به شدت از کنترل خارج می‌شیم - اما این به‌ندرت اتفاق می‌افته.واقعیت اینه که هرچی کمتر به‌دنبال کنترل بخش‌هایی از خودمون باشیم که بهشون اعتماد نداریم، بیشتر به سمت پذیرش ریشه‌ای و بنیادی خودمون هدایت خواهیم شد و سرانجام در این فضا، به رهایی از چیزهایی که ازشون می‌ترسیم، دست خواهیم یافت.برای من، هدف لزوماً ازبین بردن اضطراب نیست، بلکه درعوض دیدنش صرفاً به‌عنوان بخشی دیگه از اون چیزیه که هستم؛ یعنی هیچ تفاوتی با غم و اندوه، خشم، شادی، غصه و ماتم یا خوشحالی نداره و باید یاد بگیرم به جای کنترل کردن، اونو بپذیرم. شاید حتی یک روز یاد بگیرم که این قسمت از خودمو دوست داشته باشم، چون همون طور که گلنون دویل می‌گه ما می‌تونیم خودمون رو کنترل کنیم یا دوست داشته باشیم، اما نمی‌توانیم هر دو رو انجام بدیم!شاید بزرگترین کنترلی که می‌تونیم در زندگی خودمون داشته باشیم، انتخاب رها کردنه.منبع: elephantjournal.com اعظم جوزدانیاعظم جوزدانیThu, 27 May 2021 20:18:59 +0430https://virgool.ir/hsp-sanctuary/راههای-توقف-چرخه-ی-تنهایی-و-دل-گسستگی-ojqjs4okjq8sخسته و نادلبستهاین حالت برای چند ماه تعریف من بود. تمایلی به ارتباط برقرار کردن نداشتم و سطح استرسم رضایت‌بخش بود. نمی‌خواستم بنویسم. در حقیقت، هیچ کلمه‌ای برای طرح کردن وجود نداشت. کاملاً بی‌حرکت و ثابت بودم.ما انسان‌‌ها، تمایل طبیعی داریم که از درد کشیدن دوری کنیم. اما چرا نمی‌خوایم درد بکشیم؟ این کاملاً منطقیه که برای جلوگیری از تماس یا ارتباطی دردناک، تمام تلاش خودمونو بکنیم. ما جدا (دل گسسته) می‌شیم تا از خودمون در برابر درد کشیدن محافظت کنیم. درد ناشی از تعاملاتِ ناهنجار، افکار و احساساتِ خودمون و موقعیت‌هایی که در اون‌ها چنین احساسی داریم، باعث رنج کشیدن ما می‌شه.گذر از زندگی، بدون چالش، غیرممکنه! بالاخره این زندگیه؛ یک چرخه‌ی جاودان از فصل‌ها‌، بالا و پایین‌ها، طوفان‌ها و نور آفتاب.ما از هم جدا می‌شیم، طلاق می‌گیریم، خانواده‌ها رو با هم ادغام می‌کنیم، با چالش‌های فرزندپروری کنار می‌آییم، با مرگ و انتظارِ غم‌ها و از دست دادن‌ها کنار می‌آییم، با تعادل برقرار کردن بین کار و زندگی دست و پنجه نرم می‌کنیم، اغلب با تصمیمات مهم تأثیرگذار روبرو هستیم، از فکر بیماری عزیزانمون نگران می‌شیم، خودمون بیمار می‌شیم، اون‌ها هم بیمار می‌شن و گاهی اوقات، صرفاً روزهایی می‌آن که واقعا می‌گیم: «چه روز گندی!".درحالی که ما می‌تونیم کارهای زیادی برای «افزایش» رنج خودمون انجام بدیم، اما اغلب هر کاری می‌تونیم انجام می‌دیم تا به بهترین شکلی که بلدیم با مسائل زندگی «کنار بیاییم». به همین دلیله که ما اغلب به درون غارهای رحم- مانند خودمون عقب‌نشینی می‌کنیم. همه‌ی ما کم وبیش با جدایی گزینی (نادلبستگی) و رفتارهای خود آرامش بخشِ دل گسستگی، سروکار داریم.در طرحواره درمانی، می‌آموزیم که همه‌ی ما از روش‌هایی استفاده می‌کنیم که به ما کمک می‌کنن بتونیم از احساساتی که برای ما واقعاً دردناک هستن و نمی‌تونیم باهاشون بمونیم و تجربه‌شون کنیم، جدا و گسسته بشیم. این فعالیت‌ها حواسمونو ‌پرت، ما رو آروم و بعد برانگیخته (فعال) می کنن و به ما در ارائه راهی برای بی‌حس شدن (کم کردن شدت احساسمون) و توجه نکردن، کمک می کنن.درحالی که همه‌ی ما به نوعی از قطع ارتباط استفاده می‌کنیم، اما مشکل واقعی وقتی پیش می‌آد که این رفتارها رو به روشی «اعتیادآور» و «اجباری» انجام بدیم.اینها برخی از رفتارهای جدایی‌گزینی (نادلبستگی) خود -آرامش بخش هستن که می‌تونن ما رو به مسیر «الگوهای تکراری اجتناب» هدایت کنن:*اعتیاد به کار (با حقوق یا بدون حقوق)*قمار*ورزش‌های خطرناک (اعتیاد به آدرنالین)*روابط جنسی بی‌قاعده و بی بندوبار*مصرف مواد مخدر*بازی (بازی‌های کامپیوتری)* تماشای فیلم‌های هرزه نگاری جنسی*پرخوری*تماشای تلویزیون* وقت گذراندن بیش از حد در شبکه های اجتماعی*رویابافی*لحاف درمانی (خواب) بیش از حد*خرید* معنوی و بیش از حد صحبت کردن*نشخوار ذهنی*ورزش بیش از حدمن حواسم به جداکننده‌ها (نادلبستگی‌ها) و آرامش‌بخش‌های خودم بود و بهشون آگاه بودم. آرام‌بخش‌های من، اعتیاد به کار، راحت غذا خوردن و تماشای بی‌فکر و خیالِ سریال‌های تلویزیونی بود (اینم اضافه کنم که باید از بعضی‌هاشون سریع بگذرم) . من می‌دونم چالش این کار اینه که مطمئن بشم این رفتارها به الگویی تبدیل نمی‌شن که سلامت روان، کیفیت زندگی و روابطم رو مختل کنن.جدایی‌گزینی ازطریق محافظت و خودآرام‌سازی، می‌تونه ارتباط و احساس تعلق را که برای ادامه‌ی زندگی سالم بهش نیاز داریم، از ما بگیره (بدزده). بنابراین ما شروع به کندن گودالی برای خودمون می‌کنیم، و حقیقت اینه که ممکنه برای این که بتونیم چنگ بندازیم و از این گودال خارج بشیم، احساس خستگیِ بیش از حد کنیم.جداکننده‌ی آرامش‌بخش ما رضایت فوری، اما در مقابل، خستگی طولانی ‌مدت رو هم فراهم می‌کنه. جدایی‌گزینی به احساس دلتنگی و تنهایی در زمان رنج کشیدن ما منجر می‌شه. هرچی بیشتر در اون گودال باشیم، احتمالِ داشتن انگیزه یا اراده برای خروج از اون و حمایت از ارتباطاتمون با خودمون و دیگران در ما کمتر خواهد بود.در اینجا هفت روش برای یافتن ارتباط و تعلق و جایگزین کردن اون‌ها با احساس جدایی‌گزینی ما که باعث ایجاد تنهایی در وقت‌های گرفتاری و ناراحتی‌مون می‌شه، آورده شده:۱. احساسات منفی و یا دردناک رو بپذیریدما زمان زیادی رو برای مقاومت و اجتناب از این احساسات می‌گذرونیم، چون احساس می‌کنیم اگر تجربه‌شون کنیم، ممکنه توسط اون‌ها نابود بشیم. بله، ممکنه بدونیم که این کار غیرمنطقیه، اما از نظر احساسی حاضر نیستیم این فرصت رو داشته باشیم که اون دروازه‌ها رو باز کنیم. جا دادن و فرصت دادن به همه‌ی احساسات ما باعث می‌شه که دیگه اون بار و حجم دردناک رو نداشته باشن. اون‌‌ها به احساساتی تبدیل می‌شن که دیگه لازم نیست ازشون بترسیم و درد، سرانجام کاهش پیدا می‌کنه و فروکش می‌کنه.۲.کمک دیگران رو بپذیریدگاهی اوقات ما از درخواست کمک، احساس بی‌ارزشی و شرمندگی می‌کنیم، چون نمی‌خوایم باری بر دوش دیگران بذاریم و نیازها و خوشحالی دیگران رو نسبت به نیازهای خودمون در اولویت قرار می‌دیم. ولی با عقب کشیدن، ممکنه احساس پوچی و قطع ارتباط و حتی بدبینی، ناامیدی و بدگمانی به ما دست بده. دستیابی به حتی چند ارتباط معدود و نزدیک می‌تونه به شما کمک کنه تا به حس تایید و پذیرش از سوی دیگرانی که شما رو "درک می‌کنن" اجازه‌ی بروز بدید.۳.به اصول مراقبت از خود برگردیداین بخش، شامل تغذیه‌ی متعادل، بهداشت خوابِ خوب، درمان بیماری‌های جسمی، فعالیت داشتن به‌صورت متعادل و انجام کارهای مهم روزمره و قرارهای ملاقات می‌شه. با تمرکز بر سوخت لازم برای شروع کار سیستم خودمون، احساس موفقیت می‌کنیم.۴. مهرورزی واقعی به خود رو در درون‌تون پرورش بدیدمنظورم اون حمام‌های آب گرم و شراب و غذاخوری‌های خوب نیست. این اصطلاح عمیق‌تره؛ به قول معروف در «پشت صحنه» کار می‌کنه و می‌تونه شامل کار روی کودک درون، التیام ضربه‌های روحی، کنار گذاشتن وابستگی‌ها، گفتگوهای دشوار، احساس کردن همه‌ی احساسات، و شناخت محرک‌ها و استراتژی‌های ناسالم برای کنار اومدن با مسائل زندگی باشه.۵. قبیله‌ی خودتونو پیدا کنیدما در زمان گرفتاری، به یک قبیله از روابط نزدیک نیاز داریم. هدف ما صرفاً استفاده از انرژی اون‌ها نیست. منظور، به اشتراک گذاشتن، ارتباط برقرار کردن و رشد کردن در کنار همدیگه‌س. وقتی عمیقاً با خودمون ارتباط برقرار کنیم، یک حس آگاهی یا خودآگاهی در ما ایجاد می‌شه. و این ما رو با قدرت به سمت یک «آگاهی جمعی یا مشترک» می‌بره. ما قبیله‌ی خودمونو پیدا می‌کنیم که در اعتقادات و ارزش‌های ما شریکه. این قبیله ممكنه پر از افراد قدیمی و جدید باشه، اما مثل اینه که در لحظاتی كه به درون خودمون می‌رسیم، با خارج از خودمون هم ارتباط برقرار می‌كنیم.مشکل اینه که وقتی ما گرفتار و درگیر هستیم، اون‌قدر مشغول اجتناب از خودمون هستیم که «بیشتر» احساس تنهایی می‌کنیم. من اغلب احساس خستگی کردم و انرژی کمی برای ارتباط داشته‌م، اما اینم می‌دونم که زمان زیادی رو صرف جدا کردن و پرهیز از خودم کرده‌م و در نتیجه به‌جای این که تجدید قوا کنم، بیشتر خسته شده‌‌م. تمایل من به عقب‌نشینی و احساس تنهایی، بیشتر مربوط به وضعیت قطع ارتباط «من» هست؛ نه این که کسی برای برقراری ارتباط وجود نداشته باشه. من همیشه در زندگیم اون‌قدر خوشبخت و خوش شانس بوده‌م که عالی‌ترین انسان‌هایی رو پیدا کنم که در زمان‌های گرفتاریم از راههای بسیاری ظاهر می‌شدن. این نعمت، قبایلی است که ازش حرف می‌زنم.۶. پذیرش رو تمرین کنیدمن فکر می‌کنم هیچ فضیلتی خالص‌تر از پذیرش نیست. پذیرش، توانایی درک این موضوعه که ما قربانی شرایط خودمون نیستیم و زندگی، به سادگی و به تدریج همه چیز رو برای ما آشکار می‌کنه. ما «انتخاب‌هایی» داریم. من همیشه اولین کسی هستم که می‌گم: "جهان، همین طور که هست کافیه"، اما بسیار مهمه که به چالش‌های زندگی به عنوان فرصت‌هایی برای یادگیری و رشد خودمون نگاه کنیم. وقتی همه‌چیز راحت باشه، ما رشد نمی‌کنیم. «مقاومت» و «مبارزه» با چالش‌های زندگی، فقط رنج رو افزایش می‌ده. پذیرش، یک حالت وجودی است و از بسیاری جهات به ما امکان تجربه‌ی یک حالت قناعت و رضایت رو هم می‌ده. ۷. به تصویر بزرگ اعتماد کنیدبا پذیرش، اعتماد هم می‌آد. وقتی یاد بگیریم به تصویر بزرگتر اعتماد کنیم، آرامش خواهیم گرفت. ما اون‌قدر مضطرب هستیم و همیشه احساس می‌کنیم شکست خواهیم خورد، یا تنها خواهیم بود، یا دلشکستگی بزرگی رو تجربه خواهیم کرد که هرگز ازش بهبود پیدا نمی‌کنیم. با این پذیرش که زندگی به سادگی درحال وقوعه، می‌تونیم اینم یاد بگیریم که اعتماد کنیم و بدونیم تجربه‌های منفی زندگی، نفرین یا مجازات شما نیستن.ما می‌تونیم اعتماد کنیم که اگر ما مسیر رو به سمت سلامت خودمون و روابطمون دنبال کنیم، جهان بقیه‌ی کارها رو برای ما انجام می‌ده. این قطعاً یک جهش به سمت ایمانه، اما زمانی که ما «نقش خودمون» رو ایفا می‌کنیم، بقیه‌ی راه جریان پیدا می‌کنه. مسئله اینه که ما انتظار داریم همه‌چیز به نرمی و طبق برنامه‌های «ما» جریان پیدا کنه و متأسفانه، صرفاً به این صاف و سادگی نیست. فقط لازمه بدونیم که مسیر به سمت «بالاترین خیر» برای ما خواهد بود.من دارم دوباره از جدایی‌گزینی به سطح آب بر می‌گردم. فکر می‌کنم این یک دوره‌ی مهم برای من بود تا درد خودمو احساس کنم؛ و متوجه شدم که من به «آگاهی جمعی» متصل هستم که در واقع همون انجام کارهای خوب، سودمند بودن، و استفاده از گرفتاری‌هامون برای عمیق‌تر شدن در حالات درون و شکل دادن روابطی است که به خود ما، عزیزانمون، و دیگران کمک می کنه.ما در گرفتاری‌ها و رنج‌هامون تنها نیستیم و هرچند ممکنه بخوایم در تنهایی‌مون غرق بشیم، اما چنگ انداختن و بیرون اومدن از این گودال مهمه. ما می تونیم خاک خستگی رو از تن خودمون بتکونیم، واقعا تجدید قوا کنیم، احساس کنیم دوباره انرژی گرفتیم، و اجازه بدیم «خلاقیت ما در حل مشکلات» به جریان بیفته.هیچ چیز نیست که برای همیشه طول بکشه؛ به خصوص وقت‌های تنهایی و تاریکی ما!اعظم جوزدانیاعظم جوزدانیTue, 18 May 2021 08:54:54 +0430https://virgool.ir/hsp-sanctuary/وقتی-فردی-بسیار-حساس-هستید-فرزندپروری-چطوره-wrg6hlprm0mqمن از گروه‌های مادرانه پرهیز می‌کردم. پسرم را تا شش ماهگی به تنهایی برای خرید مواد غذایی بیرون نبردم. اگر زودتر می‌فهمیدم یک آدم بسیار حساس (اچ اس پی) هستم، به عنوان یک تازه-مادر شده، می تونست حجم زیادی از شک‌های من به خودمو ازبین ببره.همه‌ی کتاب‌های مربوط به بچه که هنگام بارداری بهشون چسبیده بودم و می‌خوندمشون، همگی دلایل مشابهی را برای گریه کردن کودک آورده بودن: گرسنگی، خستگی، و باد شکم. اما یک دلیل مهم دیگه هم تحریک بیش از حده. مغز یک نوزاد درصورت مواجهه‌ی یکباره با حجم زیادی از اطلاعات حسی، ازجمله سروصدا، چهره‌های جدید یا چراغ‌های چشمک زن، می‌تونه به راحتی سرریز کنه. حتی فعالیت‌هایی که لذت بخش به نظر می‌رسن، مثل خواهر یا برادر بزرگتر هیجان‌زده‌ای که با اسباب بازی الکترونیکی پر زرق وبرق جدیدش بازی می‌کنه، وقتی همه چیز بیش از حد بشه، می‌تونه اشک کودک شما را دربیاره.حالا یک صحنه‌ی‌ مشابه را تصور کنید؛ فقط این بار، این شما (پدر یا مادر) هستید که بیش از حد تحریک شدید. شاید شما اشک نریزید، اما مطمئناً اوج‌گیری تنش، تحریک پذیری و عدم آسایش را تجربه می‌کنید که اگر غیرقابل تحمل نباشه، بسیار ناراحت کننده است. همه‌ی‌ این‌ها باعث می‌شه کودکان را به اتاقی دیگه فراری بدید، اون اسباب بازی را (که به وضوح توسط یک سادیست طراحی شده) از پنجره بیرون بندازید و زیر پتو پنهان بشید. شما فقط به این دلیل این کار را نمی‌کنید که مادر (یا پدر) هستید.زندگی خانوادگی پر از چیزهای خوب فوق تصوره، اما چالش‌های خاص خودش را هم داره: بهم ریختگی‌ها، غوغای سردردآور یک خانه‌دار پرمشغله و استرس ناشی از رسیدن به همه‌ی افراد خونه (سر وقت) و بقیه‌ی چیزهایی که همه می‌دونن. طبیعی است که والدین هر از گاهی احساس خستگی، حساسیت و حتی کمی شکنندگی کنن. اما اگر بیشتر اوقات این احساس را داشته باشید چی؟آیا انقدر بر تک تک احساسات خام خودتون که ناشی از کج خلقی‌های کودک سه ساله‌ی شماست، سرپوش می‌ذارید تا سرتون از آشفتگی و هیاهو به حدی گیج بره که نتونید درست فکر کنید؟ شاید شما هم وقتی دیر به کلاس رقص پیش دبستانی می‌رسید، در ماشین فرو می‌ریزید و نمی‌تونید با نگاه‌های نفی‌کننده‌ی از گوشه‌ی چشم دیگران روبرو بشید. این مسئله می‌تونه درمورد والدینی که مثل من اچ اس پی (افراد بسیار حساس) هستن صادق باشه.طبق گفته روان درمانگر و محقق الین آرون، نویسنده کتاب "آدم بسیار حساس"، اچ اس پی‌ها چیزی به نام حساسیت پردازش حسی یا اس پی اس دارن. اون‌ها تقریباً یک پنجم جمعیت را تشکیل می‌دن؛ یعنی ۱۵ تا ۲۰ درصد.اچ اس پی‌ها با خود، دیگران و محیط اطرافشون بسیار هماهنگ هستن. اگرچه درجه و میزان تمرکز حساسیت‌های اون‌ها می‌تونه متفاوت باشه، اما افراد بسیار حساس (حس کننده) محرک‌ها و احساسات را عمیق‌تر از یک فرد عادی پردازش می‌کنن. این امر در بسیاری از جنبه‌های زندگی، مفیده: مراقبت از دیگران، خواندن و درک افراد و موقعیت‌ها، همدلی، خلاقیت و تجربه عمیق زندگی. اما همه‌ی‌ این احساسات و تحریکات می‌تونه عوارض ذهنی و جسمی شدیدی به وجود بیاره؛ به ویژه اگر هر روز شما را در بر بگیره. (سلام، والدین کودکان خردسال!)خب چه چیزی من را یک اچ اس پی می‌کنه؟ من به بسیاری از چیزها "بیش‌از حد" واکنش نشون می‌دم؛ از موسیقی بلند و تلویزیون گرفته تا تُن صدای آدم‌ها. صداها یا رویدادهای ناگهانی به حدی من را وحشت‌زده می‌کنه که در اعضای بدنم احساس درد می‌کنم؛ حتی اگر شوهرم فقط بازیگوشانه از گوشه‌ای بیرون پریده باشه تا من را غافلگیر کنه.من بسیار تحت تأثیر اونچه دیگران درباره‌ی‌ من فکر می‌کنن هستم و اغلب نظرات بی‌ضرر را به عنوان انتقادی ویرانگر درک می‌کنم. بودن در کنار دیگرانی که با هم درگیر هستن هم به شدت اعصاب من را به هم می‌ریزه، چون من عصبانیت و تنش اون‌ها را جذب می‌کنم (حتی دیدن خشونت بر صفحه‌ی تلویزیون هم آزارم می‌ده) و اگر شخصاً هم با کسی درگیر بشم باعث می‌شه تا روز حالم بد باشه.آیا هر بار که پیراهنی را آویزان می‌کنید خودتون را در کمد معطل می‌کنید یا اینکه مخفیانه آرزو می‌کنید اون روپوش‌های نامرئی کننده فقط محصول تخیلات جی.کی. رولینگ نبود؟ آیا شما هم مثل من واقعاً منتظر خوابیدن در تاریکی و سکوت کنار کودکتون شبی پس از شب دیگه هستید؟ همه‌ی این‌ها می‌تونه نشونه‌ی‌ این باشه که شما هم یک آدم بسیار حساس (اچ اس پی) هستیدبزرگ که می‌شدم به من آموختن که حساسیت بالای من یک نقص بزرگ شخصیته؛ چیزی که برای "طبیعی بودن" باید بر اون غلبه می کردم. این بود تا زمانی که یک شب درحالی که با اضطراب پس از زایمان دست و پنجه نرم می‌کردم ، به گرداب جستجو کردن در گوگل افتادم و با این اصطلاح مواجه شدم: افراد بسیار حساس. بعد از کمی تحقیق، برای اولین بار خودم را به وضوح دیدم. آیا من به شدت تحت تأثیر هنر و موسیقی قرار می‌گیرم؟ تیکِ تایید. آیا من بیش از حد وظیفه شناس هستم؟ آره. آیا سیستم عصبی من طوری از پا درمی‌آد که به دنبال مکانی تاریک و ساکت می‌گردم؟ بله لطفا! چه آرامش عظیمی حاصل شد وقتی فهمیدم از هر پنج نفر یک نفر بسیار حساسه و من عجیب و غریب نیستم.برخلاف اختلال پردازش حسی (اس پی دی) حساسیت بسیار زیاد یک شرایط شناخته شده توسط "راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی"(دی اس ام ۵) نیست.به گفته محقق و مشاور خلق و خو، دکتر "یاجا یاگیلوویتز"، این یک تفاوت طبیعی در شخصیته.او توضیح می‌ده بسته به چگونگی رفتار سرپرستان ما و تجربیات خود ما در مسیر رشدمون (به عنوان مثال، این که آیا والدینی داشتیم که در موقعیت‌های جدید به طور مثبت از ما حمایت می‌کردن یا مرتباً ما را با فشار بیش از حد از منطقه‌ی‌ آسایشمون بیرون می‌فرستادن)، اچ اس پی‌ها ممکنه بیشتر مستعد افکار منفی باشن. الگوهای مقاوم به درمانِ تفکر منفی می‌تونه منجر به اختلالاتی مانند اضطراب یا افسردگی بشه.اچ اس پی بودن اغلب با درون‌گرایی اشتباه گرفته می‌شه. ۷۰ درصد اچ اس پی‌ها مثل من درون‌گرا هستن، اما این باعث می شه ۳۰ درصد بقیه برون‌گرا باشن. این افراد معاشرت‌های اجتماعی را انرژی‌بخش می‌دونن، اما درعین حال برای پردازش و تنظیم مجدد به زمان استراحت انفرادی نیاز دارن.ای کاش در زندگیم زودتر درباره بسیار حساس بودن می‌آموختم، چون باعث می‌شد اعتماد به نفس بیشتری داشته باشم؛ به خصوص به عنوان کسی که به تازگی مادر شده.من پسرم را تا شش ماهگی به تنهایی برای خرید مواد غذایی بیرون نبردم. در اوج کمبود خواب، چراغ‌ها، سروصدا و مشغله‌ی زیاد بسیار رنج‌آور بود. من از حضور در گروه‌های مادری اجتناب کردم، چون حفظ مکالمات منطقی و توجه به بچه، بار زیادی روی مغز خام من می‌گذاشت.هیچ یک از دیگر دوستانم که مادر شده بودن این مشکلات را نداشتن و اینکه من با فعالیت‌های به ظاهر پیش پاافتاده‌ی والدین، دست وپنجه نرم می‌کردم، باعث شد من صلاحیت و سلامت عقل خودم را زیر سوال ببرم.ساعت استراحت برای افراد بسیار حساس یک چیز لوکس نیست؛ یک ضرورته. این کار درواقع راهی برای تنظیم مجدد هنگام تحت فشار بیش از حد قرار گرفتن سیستم عصبی ماست. قبل از بچه‌دار شدن، این برای من به معنای خروج بود؛ مثلاً ترک یک موقعیت، یا مشغول کردن توجه‌ام به چیز دیگه، مثل شکار گوشه‌های تاریک کتابخانه‌ها، یاداشت نوشتن، پخش موسیقی یا کارهای آرامش بخش دیگه. اما والدین نمی‌تونن از موقعیتشون خارج بشن؛ این یک نمایش ۲۴ ساعته در هفت روز هفته‌س!ما اخیراً به یک محله‌ی کوچک‌تر (با قیمت ارزان‌تر مسکن) نقل مکان کردیم که به من امکان می‌ده از خونه کار کنم و تمام وقت از پسرم مراقبت کنم. من بی نهایت از این امتیاز خوشحالم، اما بخصوص در روزهای سخت، گاهی اوقات خودم را به یاد میارم که کتابدار بودم. بله پیش می‌اومد وقتی بچه‌های یک کلاس وارد می‌شدن، اونجا شلوغ بشه و سروصدا زیاد بشه، اما بعد که می‌رفتن دوباره همه جا آرام می‌شد.همین طور که پسرسه ساله‌ام بزرگتر می‌شه، سخته که به درون موج احساساتش کشیده نشی؛ به ویژه اینکه در این سن، شدیدتر و غیر قابل پیش بینی هستن. خواسته‌هاش به طور مکرر، فوری، و با صدای بلند بیان می‌شن، طغیان‌های او فیزیکی‌تر شده، و با شلوغ شدن زندگی روزمره، اون تنها کسی نیست که از چیزهای به ظاهر کوچک گریه‌ش می‌گیره.از اونجا که چرت بعدازظهر، حالا دیگه مربوط به گذشته‌س (متاسفانه)، من سعی می‌کنم بیش از حد برنامه ریزی نکنم و مطمین بشم که در هر روز زمان انعطاف پذیری وجود داره. این به ما (خیله خب، من) این امکان را می‌ده که مکث کنم و با فعالیت‌های ملایم مثل گشتن ساحل برای پیدا کردن چیزهای جالب یا کتاب خوندن با همدیگه، خودم را جمع و جور و نفسی تازه کنم. در روزهای شلوغ‌تر یا سخت‌تر، با نفس‌های عمیق و لحظات بیرون کشند‌ه‌ی ذهن آگاهی، دوام میارم. زمان انفرادی شبانه با یک کتاب یا جدول کلمات متقاطع هم به من کمک می‌کنه تا دوباره خودم را بازیابی کنم.نظارت بر پاسخ فیزیولوژیکی به استرس‌ها به من کمک می‌کنه عوامل محرک را شناسایی کنم و نسبت به اجتناب از اون‌ها یا حداقل کاهش اون‌ها فعال باشم (منفعل نباشم). چراغ‌های خونه‌ی ما نور گرم، اما ملایمی دارن و من سعی می کنم صداهای اضافه‌ی پس زمینه را به حداقل برسانم (به استثنای موسیقی آرام). شروع با یک پناهگاه راحت باعث می شه صدای اضافی بازی‌های پرشور پسرم بیشتر قابل کنترل بشه.اما زندگی چیزی نیست که بشه همیشه مدیریتش کرد. گاهی اوقات کوچولوی عزیز شما وسط سوپرمارکت ناگهان شروع به گریه‌ای گوش خراش می‌کنه و شما (که شاید از برنامه ریزی لیست خرید غذا و درگیری با کودک نوپا آشفته شدید) شروع به احساس سوختن گونه‌هاتون به خاطر شرم از جلب توجه مردم و موج فزاینده‌ی احساسات می‌کنید. حالا چی؟دکتر یاگیلوویتز به بیمارانش یک روش مهار و کنترل یاد می‌ده که اسمش را گذاشته "گفتگو" تا به آرام کردن احساسات منفی کمک کنه. او می گه: "کج خلقی بچه جلوی دیگران همیشه باعث عکس العمل شدید در شما نمی‌شه."او پیشنهاد می‌کنه مواردی از این قبیل را به خود بگویید: "این کاملاً طبیعیه که بچه‌ها این نوع طغیان‌ها را داشته باشن، چون هنوز یاد نگرفتن احساسات خودشون را تنظیم کنن. این نوع اتفاقات پیش می‌آد. و مادر بدی نیستم اگر نتونم کمش کنم ."زمان مشخص خواهد کرد که آیا پسرم مثل مادرش بسیار حساسه یا نه؛ گرچه من شک دارم که باشه. صرف نظر از این موضوع، اون داره از تماشای من هنگام کنار اومدن با احساسات خودم آگاه بودن از احساساتش را یاد می‌گیره. اگر من باهاش کوتاه و خشن حرف بزنم، می‌پرسه: "مامان، از چیزی ناراحتی؟"و بعد با هم به راه حل مسئله ای که من را ناراحت کرده فکر می کنیم. من گاهی اوقات تا ده می‌شمارم، اما این تهدید نیست؛ راهی است برای این که قبل از عمل، خودم را آرام کنم. من امیدوارم که قرار گرفتن درمعرض این تکنیک‌های تنظیم کننده به ایجاد انعطاف پذیری و سازگاری در او کمک کنه. او مرتباً به من یادآوری می‌کنه "نفس بکش مامان، نفس بکش!"فرزندپروری یک ماجراجویی بزرگه؛ چه درون‌گرا باشید چه برون‌گرا، چه کودک نوپا داشته باشید چه فرزند نوجوان، چه پنج تا بچه بزرگ کنید چه فقط یک بچه. (یک بچه کاملاً برای من کافیه، متشکرم!) با وجود چالش‌ها، من از این که مادری بسیار حساس هستم خوشحالم. این به من کمک می کنه از پسرم حمایت کنم و در این که چقدر همه‌چیز می تونه براش طاقت فرسا باشه باهاش احساس همدردی کنم: یک آدم کوچولو که در یک جهان بزرگ و جدید راه خودش را باز می کنه.اعظم جوزدانیاعظم جوزدانیMon, 26 Apr 2021 22:29:25 +0430https://virgool.ir/hsp-sanctuary/در-تعطیلات-بر-بسیار-حساس-ها-چی-می-گذره-و-چه-باید-کرد-dib1fp4xbflu آیا به عنوان یک HSP با اضطراب تعطیلات روبرو شدید؟ اولاً این که شما لازم نیست بسیار حساس باشید تا احساس اضطراب در تعطیلات را تجربه کنید. در تعطیلات به اندازه‌ی کافی فشار، تنگناهای زمانی و ماراتن‌های اجتماعی وجود داره که باعث می شه حتی دوستان غیر HSP ما هم دچار استرس بشن. با این حال، برخی از محرک‌ها هستن که فقط HSP ها می فهمن. این به اون معنا نیست که افراد بسیار حساس تعطیلات شادی ندارن. اون‌ها هم می تونن احساس شادی کنن؛ فقط براشون مثل آش شله قلمکار و ملغمه ای از چیزهای مختلفه! و خب، نادیده‌ گرفتن این عوامل اضطراب در تعطیلات برای یک اچ اس پی فایده‌ای نداره. نادیده گرفتن این محرک‌ها باعث می شه این تجربیات غیرقابل تحمل بشه، سیستم عصبی شما را ویران کنه و در نتیجه منجر به اضطراب بیشتر بشه. با نگاهی به عوامل محرک اضطراب HSP ها ، می‌تونید بفهمید که:*شما تنها نیستید و سایر HSP ها هم عوامل مشابه اضطراب تعطیلات را تجربه می‌کنن. *شناسایی عوامل محرک، یک گام اساسی برای یادگیری و کنار اومدن با اون‌هاست.*آماده شدن برای عوامل اضطراب در تعطیلات باعث می‌شه بخش زیادی از این مسیر طولانی را از قبل طی کنید.*می‌تونید به گونه‌ای با این عوامل کنار بیایید که باعث می‌شه از تعطیلات لذت ببرید.فهرست زیر به هیچ وجه دربرگیرنده‌ی همه‌ی اضطراب‌های تعطیلات برای یک فرد بسیار حساس نیست، اما برخی از موارد اون مشابه تجربه‌های شخصی من و اونچه از مشتریانم شنیدم هست. عوامل اضطراب در تعطیلات آدم بسیار حساس ۱. محیط‌‌‌‌های با صدای بلند بسیاری از اچ اس پی ها در محیط‌های پرسروصدا احساس درهم شکستگی و غرق شدن می‌کنن. یک فرد بسیار حساس احتمالاً فقط می‌تونه با یک صدای بلند کنار بیاد و اون را بپذیره. اما اگر درحالی که یک اچ اس پی سعی در گوش دادن به حرف‌های کسی داره، گفتگوهای متقابل دیگران، فریاد بچه‌ها، موسیقی شلوغ و کَل کَل ها و بحث‌های پرسروصدای فوتبالی را هم اضافه کنید، سیستم عصبی اون از کنترل خارج می‌شه و به هم می‌ریزه. ۲. تجاری‌سازی و مصرف‌‌گرایی در سطح حسی، افراد بسیار حساس می‌تونن به راحتی تحت تأثیر بمباران تبلیغات، چراغ‌ها، زنگ‌ها و جمعیتی که در تعطیلات همه‌جا پخش می شن، احساس غرق شدن و درهم شکستن کنن. و در سطح عاطفی، هنگامی که این تجربه‌ی حسی، مملو از مصرف‌گرایی و بی‌توجهی به تأثیر اون بر جامعه و کره‌ی‌ زمینه، بسیاری از اچ اس پی‌ها احساس غم و اندوه عمیقی می کنن. من نمی خوام مالیخولیایی باشم، اما برای تطبیق دادن "احساس شادی و عشق به دیگران" با "زباله های فراوان و آسیب رسوندن به دیگران"، انرژی زیادی لازمه! ۳ . عطرهای لعنتی بسیاری از اچ اس پی‌ها به شدت با بوی عطر و ادکلن اذیت می شن. و واقعاً می تونه براشون مثل برهم زننده‌ی فضاها و حس‌ها باشه. زندگی در دنیا به این معناست که مواد شیمیایی مزاحمی که باعث خس خس سینه و عطسه در من می شه، غیرقابل اجتنابه. و خب، نمی دونم، ولی حتماً استرس تعطیلات باعث می شه مردم فکر کنن بو می‌دن، چون به نظر می‌رسه هنگامی که لباس‌های نو و زیباشون را می پوشن، حجم استفاده از عطرها بیش از حد بالا می ره.۴. سفر حتی مسافرت‌های تعطیلاتی هم به دلیل جنبه های مختلف برنامه ریزی و موقعیت‌های نامعلوم و غیرقطعی، می تونه برای اچ اس پی‌ها استرس‌آور باشه. وقتی محدودیت‌های زمانی، ترافیک خفه کننده، هزینه های مالی، قاچاق شیرینی‌جات ازطریق امنیت فرودگاه و انتظارات دیگه‌ای را که می تونه همراه با تعطیلات باشه با هم جمع کنیم، اگر ملاحظاتی را برای محافظت از خودمون درنظر نگیریم، مسافرت به سرعت برای افراد بسیار حساس طاقت‌فرسا می شه. ۵. لباس‌های شیک پوشیدن قبلاً فکر می کردم تنها زنی هستم که از پوشیدن لباس‌های شیک‌ وپیک متنفره؛ تا اینکه با سایر اچ اس پی‌ها آشنا شدم. اچ اس پی‌ها ممکنه به بافت برخی لباس‌ها حساس باشن و بسیاری از لباس‌ها اون قدر تنگ و دست وپاگیر هستن که ممکنه بخواهید از بدن خودتون بیرون بپرید. بنابراین چرا از لباسهایی که شرایط را سخت تر می کنن چشم‌ پوشی نکنیم؟ خب، برای من، چیزی که یک روز خوبه، ممکنه یک روز دیگه به معنای واقعی کلمه منفورترین لباسم باشه. نمی دونم علت این تغییر ناگهانی چیه، اما این اتفاق واقعیه! ۶. سیاست هی، هی، قبل از اینکه بخواهی من را با دندان‌های به هم فشرده، "حساس و زودرنج" صدا کنی، باید بگم اچ اس پی‌های لیبرال و محافظه کاری که من باهاشون صحبت کرده م، هردو گفتگوهای سیاسی را بسیار تحریک کننده می‌دونن و از شنیدن اون‌ها برانگیخته می شن؛ درحالی که برخی از مردم اختلافات سیاسی را خوراکی جالب برای یک بحث سرگرم کننده می‌دونن. اما اگر فردی بسیار حساس (بسیار حس کننده) باشید، اونچه شما احساس می کنید و باور دارید، درست به مرکز قلب شما وصله. اچ اس پی‌ها می خوان از راههای معنادار با دیگران ارتباط برقرار کنن و بنابراین، ممکنه ترجیح بدن تمرکزشون را روی موضوعاتی بذارن که ارتباطات را می سازن. ۷. غم و اندوه بسیار حساس ها همه چیز را عمیق احساس می کنن که این موضوع می تونه به معنای احساس نوستالژی شدید هم باشه. دلتنگی می‌تونه تجربه ی زیبایی از یادآوری خاطرات باشه، اما اگر عزیزی را از دست داده باشید، طلاق را تجربه کرده باشید یا با تغییرات بزرگ دیگه ای در زندگی روبرو شده باشید، می تونه تبدیل به احساسی طاقت‌فرسا بشه. شما می دونید چی می گم. یک یادگار خانوادگی، موسیقی، تصاویر حسرت‌آور از خاطرات خوب، صحنه ای از یک فیلم کریسمسی، ادویه‌جات آشپزخانه،... بقیه ش را خودتون بگید. هر یک از این‌ها می تونه یک سونامی از احساسات ایجاد کنه. ۸. بحث‌های کوچک تعطیلات می‌‌تونه مهمانی‌های اداری، دورهمی های خانوادگی، دیدن دوستان قدیمی و سایر رویدادهای اجتماعی را دربر داشته باشه. برخی از این رویدادها می تونه به معنای تلاش برای جلب نظر افراد زیادی در طی چند ساعت یا به طرزی ناخوشایند، یا جستجوی راههایی برای مکالمات جذاب باشه. اچ اس پی‌ها کاملاً از احساس عدم اعتماد خودشون هنگام پیش اومدن بحث‌های بیهوده آگاه هستن و با پریدن از مکالمه ای به مکالمه ای دیگه ممکنه احساس فرسودگی کنن.حالا چگونه به عنوان یک HSP با عوامل اضطراب تعطیلات کنار بیاییم؟ ۱. عوامل محرک خودتون را بشناسید. توانایی شناسایی اونها می تونه به شما کمک کنه وقتی پیش میان، از نظر جسمی و روحی آمادگی لازم را برای نحوه برخورد باهاشون داشته باشید.۲. برای مواقع نیاز، ابزارهایی داشته باشید. تکنیک‌های grounding (تجربه ی احساس اینجا و اکنون)، نفس عمیق، حرکات ملایم بدن و چشم دوختن به یک جا، همگی می تونن ابزار مفیدی برای مدیریت عوامل تحریک کننده در تعطیلات باشن. البته باید بررسی کنید ببینید کدومش مناسب شماست.۳. لباس‌هایی بپوشید که توشون راحتید و خودتون هستید. به اندازه ی کافی عوامل تحریک کننده برای مقابله وجود دارده؛ بنابراین راحتی را به عنوان یکی از مواردی که می تونید روش کنترل داشته باشید، انتخاب کنید تا بدن شما احساس راحتی بیشتری داشته باشه.۴. اونچه را که نیاز دارید درخواست کنید. خب، درخواست از عموی خودتون برای شستن ادکلنش کمی شبیه اینه که به خواهرتون بعد از این که لباسی را خریده و پوشیده، بگید لباسش زشته. اما مواردی وجود داره که می تونید درخواست کنید. مثلاً اگر دارید با کسی حرف می زنید و احساس می کنید سروصدا زیاده، درخواست کنید صدای تلویزیون را کم یا خاموشش کنن تا بتونید بهتر بشنوید. یا از طرف صحبتتون بپرسید می شه شما دوتا به یک اتاق دیگه برید تا واقعاً حرف‌های همدیگه را بشنوید؟۵. احساسات خودتون را احساس کنید. وقتی در تعطیلات ناراحتی یا غمی به وجود می آد، به خودتون اجازه بدید باهاش همراه بشید. هر طور شده برای یک مراسم خاص خودتون وقت بذارید یا تمرین کنید فضایی برای غمگین بودن به خودتون بدید. وقت دادن به خود می تونه احتمال بازشدن دروازه‌های سیل در لحظه ای نامناسب را کاهش بده. اگرچه این اتفاق هم بیفته، مشکلی نیست؛ با خودتون دوست باشید.۶. در مکالمات کنجکاو بشید.فقط افراد بسیار حساس نیستن که نگران بحث‌های بیهوده هستن. بپذیرید که دیگران هم می تونن عمیق باشن. اونچه را که می دونید در زندگی‌شون داره می‌گذره هم درنظر بگیرید. از اونها درباره مواردی که می دونید براشون جالبه بپرسید؛ از چیز خلاقانه ای که روش کار می کنن، اون بخش از کار جدیدشون که دوستش دارن، موارد مهم و برجسته ی هفته، ماه یا سال گذشته و...۷. برنامه ریزی کنید و آماده باشید، اما انتظار غیرمنتظره‌ها را هم داشته باشید. اگر می دونید برای تعطیلات به مسافرت می رید، کارها را ازپیش انجام بدید و لیست‌هاتون را چک کنید. اما دونستن اینکه ممکنه در طول راه، مشکلات غیرمنتظره ای هم اتفاق بیفته، می تونه در شرایطی که کنترل از دست شما خارجه، با بکارگیری نگرش "با جریان حرکت کن" بهتون کمک کنه.۸. مراقب خودتون باشید. می‌دونم از شنیدن مراقبت از خود خسته شدید، اما وقت گذاشتن قبل و بعد از فعالیت‌های فراوان تعطیلات، می تونه وقتی نوبت به چگونگی پاسخ سیستم عصبی در شرایط تحریک کننده می رسه، براتون بسیار ارزشمند باشه. کمی بخوابید، آب بنوشید و با چای، گرم بگیرید!۹. شادی را پیدا کنید. یادم می‌آد چند وقت پیش با خانواده ی ایتالیاییم یک دورهمی داشتیم که در اون حجم صحبت‌ها، خنده‌ها و موسیقی‌های هیجان انگیز بسیار زیاد بود. سیستم عصبی من بیش از حد حساس شده بود، اما به نوعی اجازه دادم که همه ی صداها تار و مبهم بشن و به اطرافم نگاه کردم. دیدم کسانی که دوستشون دارم دارن می‌خندن، آواز می خونن و بچه‌های کوچک بالا و پایین می پرن. در اون لحظه، احساس کردم که یک گریه ی "بسیار حساس"ی داره از راه می رسه، اما بیشتر به خاطر شادی ای که شاهدش بودم تا محرک‌های پر سروصدا!موفق باشید و از زندگیتون لذت ببرید!اعظم جوزدانیاعظم جوزدانیWed, 14 Apr 2021 12:43:29 +0430https://virgool.ir/hsp-sanctuary/چیزهایی-که-بسیار-حساس-ها-در-تعطیلات-نیاز-دارن-whrorrddv2r1شاید الان که تعطیلات نوروز به پایان رسیده کمی برای انتشار این مقاله دیر باشه، اما فکر می کنم در هر صورت برای همه و به ویژه آدم‌های بسیار حساس که شخصاً ترجیح می‌دم بگم «بسیار حس کننده» مفیده که در تعطیلات بزرگِ دیگه یا حتی تعطیلات آخر هفته و دورهمی‌هایی که در فصول گرم‌تر سال و بعد از پایان ماجرای کرونا پیش می‌آد، بدونن چه کار کنن و چطوری مراقب خودشون باشن تا به هم نریزن و بهشون خوش بگذره! پس بخونید و یاد بگیرید و از زندگی تون لذت ببرید. سال نو هم مبارک!تعطیلات می‌تونه برای هر کسی سختی‌هایی داشته باشه، اما وقتی شما یک آدم بسیار حساس هستید ممکنه به طور ویژه‌ای استرس زا باشه. افراد بسیار حساس ۱۵ تا ۲۰ درصد جمعیت هستن که سیستم عصبی‌شون همه چیز را عمیق‌تر پردازش می‌کنه. بسیار حساس بودن به این معنیه که بقیه هم مثل شما همه‌ی استرس های عادی تعطیلات را دارن، اما برای شما ممکنه مثل پیچاندن پیچ اون استرس‌ها تا شیار آخر باشه.اگر یک اچ اس پی باشید، ممکنه پیش از رسیدن به دورهمی‌های خانوادگی تعطیلات هم آشفته و برانگیخته شده باشید و تازه از اونجا به بعد طاقت فرساتر هم می‌شه.اما لازم نیست حتماً اینطور باشه!در واقع من در صحبت کردن و کار با اچ اس پی‌ها متوجه شده‌ام که مهم‌ترین چیزی که اون‌ها در موقعیت‌های استرس زا نیاز دارن اینه که فقط اجازه پیدا کنن همونی باشن که هستن و این به معنای ارزش و اهمیت قائل شدن برای نیازهای خودمون به عنوان آدم‌های بسیار حساس و آگاه کردن دیگران از این نیازهاست.این‌ها هشت مورد هستن که همه ی افراد بسیار حساس بهشون نیاز دارن تا از تعطیلات، سالم بیرون بیان.۱. فعالیت‌های آرامش‌بخش و ملایم در تعطیلاتاز اونجا که اچ اس پی‌ها همه‌ی جزئیات را عمیق‌تر پردازش می‌کنن، احتمال این‌که بسیار سریع تر از غیر اچ اس پی ها تحریک و برانگیخته بشن بیشتره. اون ها ممکنه نیاز داشته باشن آهسته‌تر حرکت کنن، طولانی‌تر به همه چیز فکر کنن و از بسیاری از فعالیت‌های با شدت بالا (مثل موسیقی با صدای بلند، بازی‌هایی که نیاز به حرکات سریع دارن یا بحث‌های خانوادگی پرشور و حرارت) اجتناب کنن. متاسفانه رویدادهای تعطیلات، گرایش زیادی به تبدیل شدن به گردبادی از محرک‌های حسی و عاطفی دارن و خارج شدن از اون‌ها تلاش زیادی می‌خواد.پس تعجب نکنید اگر یک اچ اس پی در حالی که دیگران مهمونی گرفته‌ن، سرو کله‌اش با یک کتاب رنگ آمیزی، بافتنی، یا یک دفتر طراحی پیدا شد تا کاری با شدت کمتر انجام بده.۲. فرصتی برای دوباره نیرو گرفتن، به تنهاییدر دنیای ایده آلِ یک آدم بسیار حساس، هر تعطیلات باید مثل یک ساندویچ بین یک روز مراقبت از خود (روز قبل از شروع تعطیلات) و یک روز دیگه (پس از تعطیلات) قرار بگیره. این به این دلیل نیست که اچ اس پی‌ها مردم را دوست ندارن؛ بسیاری از اون‌ها زمانی که در کنار دوستان و عزیزانشون هستن، از همیشه خوشحال‌ترن. با این حال سیستم عصبی فرد بسیار حساس، کوهی از اطلاعات را به درون خودش می‌کشه و هر جزءِ اون را پردازش می کنه و به همین دلیله که اچ اس پی‌ها اغلب نیاز دارن برای چند ساعت یا بیشتر به تنهایی، به دوباره نیرو گرفتن بپردازن.اگر بسیار حساس هستید، در برنامه ریزی‌هاتون وقت‌هایی آزاد در عصر یا وقتی برای مراقبت از خودتون در طول تعطیلات در نظر بگیرید و به اون وقت ها هم مثل رویدادهای خانوادگی متعهد باشید.۳. عزیزانی که حساسیت بالا را درک می‌کننهیچ شکی وجود نداره که حساسیت بالا هنوز به طور گسترده‌ای اشتباه فهمیده می‌شه، اما این یک ویژگیه که در بیش از ۱۰۰ گونه ی جانوری رخ می‌ده. این یک بخش از روانشناسی انسان هم هست که به خوبی درک شده و به اندازه کافی رایجه (حدود یک نفر از هر شش نفر)؛ به گونه‌ای که هر کسی حداقل یک فرد اچ اس پی را در زندگی‌اش دیده و می‌شناسه. بسیاری از خانواده‌ها با یکی از عزیزانِ بسیار حساس خودشون، مثل «جوجه اردک زشت» رفتار می‌کنن، و یا آشکارا ازش به دلیل "بیش از حد حساس بودن" و یا "واکنش‌های بیش از حدش" انتقاد می‌کنن. اما هنگامی که یکی از بستگان برای درک تعریف یک آدم بسیار حساس وقت می‌ذاره، و یا به سادگی بدون قضاوت به توضیحاتش گوش می‌ده، برای او بسیار مفید و ارزشمنده.و این حس خوبی داره که حداقل چند خویشاوند داشته باشید که واقعاً شما را درک و قبول می‌کنن.۴. حق «نه»گفتن به یک دعوتدعوت شدن به یک دورهمی در تعطیلات احساس خوبی داره (معمولاً)، ولی مهم اينه که با افرادی که دوستشون داريد وقت بگذرونيد.اما می‌دونيد ديگه چه چیزی احساس خوبی داره؟«نه» گفتن!حقیقت اینه که بسیاری از اچ اس پی‌ها احساس می‌کنن برای حضور در رویدادها تحت فشار هستن؛ حتی وقتی می‌دونن که اون رویداد بیش از حد تحریک کننده خواهد بود و بیش برانگیخته‌شون خواهد کرد.افراد بسیار حساس اغلب در حال مبارزه برای تعیین مرز هستن و از اونجا که به احساسات و نیازهای اطرافیانشون هم بسیار اهمیت می‌دن، سخت تلاش می‌کنن عزیزانشون را حتی به قیمت هزینه کردن از حق خودشون خوشحال کنن. و این موضوع به خاطر وجود موقعیت‌های اجباری فراوان در طول تعطیلات، می‌تونه منجر به تمام شدن انرژی و از پادرآمدنشون بشه.اگر شما بسیار حساس هستید، اشکالی نداره که حضور در برخی از رویدادهای تعطیلات را به خاطر سلامت خودتون رد کنید. و اگر شما را تحت فشار قرار می‌دن تا هر طور شده برید- حتی بعد از اینکه به وضوح مرزتون را بیان کردید- به یاد داشته باشید که این اون‌ها هستن که بی‌ادبن، نه شما.۵. اجازه ی خروج زودهنگامگاهی اوقات لازم نیست برای جلوگیری از غرق شدن یا از پا در اومدن، یک رویداد را به طور کامل رد کنید؛ بلکه اون رویداد یا مهمونی می‌تونه خیلی هم براتون خوب باشه و تاثیر خوبی روی شما داشته باشه؛ البته اگر به عنوان یک آدم بسیار حساس احساس کنید می‌تونید زودتر از بقیه اونجا را ترک کنید (بدون اینکه به خاطرش بهتون این احساس را بدن که آدم بدی هستید).در نهایت اچ اس پی‌ها باید خودشون به خودشون اجازه ی این کار را بدن، اما وقتی دیگران هم این موضوع را درک کنن، خیلی فرق می‌کنه.۶. یک شریک حمایتگراگر شما همسر یا شریک زندگی یک آدم بسیار حساس هستید، باید بدونید که او برای حمایت از نیازهاش روی شما حساب می‌کنه. اون‌ها می‌دونن که در نقاطی خاص بیش از حد تحریک می‌شن و به دخالت و کمک شما برای جلوگیری از اون نیاز دارن.این ممکنه به معنای ترک زودتر جایی که شما دلتون می‌خواست بیشتر بمونید، موافقت با صرف نظر کردن از برخی از تعهدات و اجبارها‌ و یا تنها رفتن به برخی جاها، و یا صرفاً گوش دادن به حرف‌هاشون و کمک به اون‌ها برای مرزگذاری‌ها‌شون باشه.هر آدم بسیار حساس با دیگری متفاوته، اما اگر شما بخواهید و ازشون حمایت کنید، تعطیلات بسیار شادتری در انتظارتون خواهد بود.۷. گذروندن زمان کمتر با بستگان سمیمی‌دونی همه فکر می‌کنن خانواده‌شون يه کم به‌هم‌ريخته و ناجوره؟خب، خيلی وقت‌ها، این کل خانواده نيست؛ فقط چند نفرن که مشکل سازن.و برخورد با اون افراد برای یک اچ اس پی می‌تونه به مراتب سخت‌تر از برخورد دیگران با اون‌ها باشه؛ هم به این دلیل که شما این تعامل را بسیار عمیق احساس می‌کنید، هم این که بارها و بارها پس از اون هم پردازشش می‌کنید. به علاوه به نظر می‌رسه افراد بی‌ادب و اهانت کننده به اچ اس پی‌ها علاقه دارن. و به همین دلیله که وقتی افراد دیگه در خانواده برای به حداقل رسوندن این افراد سمی کمک می‌کنن، اوضاع خیلی فرق می‌کنه و عوض می‌شه. این کار می‌تونه با دعوت نکردن اون‌ها، صحبت کردن باهاشون از قبل در مورد انتظارات رفتاری، و یا برنامه‌ریزی به شکلی باشه که به راحتی بشه در اتاقی دیگه موند.به طور کلی، افراد بسیار حساس فقط همین که بدونن مجبور به مواجه شدن با افرادی که زیاد حرف می‌زنن و به دیگران اهانت می‌کنن نیستن، آرام‌تر می‌شن.۸. یک جشن ساده‌تر و معنادار‌تردر همه‌ی دنیا بسیاری اوقات، مردم فکر می‌کنن هر چی بزرگتر، مجلل‌تر و گرون‌تره، حتماً بهتره؛ به خصوص در مورد تعطیلات. چیزی که ما اغلب فراموش می‌کنیم اینه که تعطیلات در اصل، راهی برای دور هم جمع کردن آدم‌هاست. هر تعطیلات معنای خاص خودش را داره که به مراتب بیشتر از برگزاری جشن‌های مفصل و سنگین اهمیت داره.آدم‌های بسیار حساس به چیزهایی که در زندگی هست عمیق فکر می‌کنن و اغلب برای یک جشن ساده‌تر و معنادارتر، ارزش بیشتری قائل هستن و دلشون غنج می‌ره برای یک زمان با هم بودن ساده و بودن با افرادی که براشون عزیزن؛ بدون استرس مهمانی‌های کامل و عالی!اعظم جوزدانیاعظم جوزدانیTue, 06 Apr 2021 13:46:30 +0430https://virgool.ir/hsp-sanctuary/چطور-بسیار-حساس-بودنمان-را-به-قدرت-تبدیل-کنیم-tb2v8ck10zj5حساسیت شما می تواند قدرتی برای تغییر جهان یا باری بر دوشتان برای تضعیف شما باشد. در این مقاله به آنچه موجب این تفاوت می شود، می پردازیم.آیا تا به حال حس کرده اید که ناگهان یک حباب در ذهنتان می ترکد؛ همان وقت هایی که یک دفعه می گویید: "آهان" و می فهمید که: "این که خود منم!"؟ برای من همه چیز در چنین لحظه ای تغییر کرد؛ وقتی که فهمیدم یک اچ اس پی (فرد بسیار حساس یا بسیار حس کننده) هستم؛ کسی که حساس تر از دیگران است، چه نسبت به محیط اطراف و چه نسبت به احساسات و عواطف دیگران.گاهی اوقات این حساسیت می تواند باری سنگین باشد؛ مثل وقتی که من در یک محیط شلوغ بیش از حد برانگیخته می شوم. وقت هایی که به عقب کشیدن از همه چیز و همه کس نیاز پیدا می کنم تا خلوت و آسایش داشته باشم. وقت هایی که تمایل بسیاری برای گریه کردن دارم و به راحتی گریه ام می گیرد، و وقت هایی که برای انجام یک عالمه کار وقت کمی در اختیار دارم و احساس اضطراب می کنم.در همین حال و اوضاع با افراد دیگر هم در موقعیت هایی که برایشان پیش می آید همدل می شوم و احساسشان را درک می کنم، در مورد دنیای اطرافم فوق العاده کنجکاوم، و برای تفکر عمیق در مورد بسیاری چیزها وقت صرف می کنم.در گذشته به من می گفتند "زیادی حساسی" و من تا به حال به آن فکر نکرده بودم. حالا همه ی این ها معنا پیدا می کند. من بسیار حساس بودنم را با آغوش باز پذیرفته ام. بسیار حساس بودن مثل داشتن یک قدرت خارق العاده است و من جزو آن 20 درصدی هستم که این قدرت را دارند.بهتر بگویم: رفقای بسیار حساس من، ما جزو خوش شانس ها هستیم.بله، آدم بسیار حساس، حساسیت تو بزرگترین قدرت توست.من فکر می کنم اچ اس پی ها منحصر به فرد و دقیقاً آن چیزی هستند که جهان نیاز دارد. ولی به عنوان یک فرد بسیار حساس (بسیار حس کننده) ممکن است مسائلی برایتان چالش برانگیز باشد.به دلیل این که ما به راحتی بیش برانگیخته می شویم، ممکن است در برخی موقعیت ها به سرعت ازپا دربیاییم. ما در احساساتمان غرق و بعد مضطرب می شویم. بعد هم ترس (موسوم به ایگو) وارد می شود. ترس ابر سیاهی است که دیدن لحظه ی "انفجار حباب" در ذهنتان را دشوار می کند.ولی ما می توانیم این ابر را با درخواست کمک، کم کردن سرعت و گوش سپردن، و گشوده بودن برای دریافت کمک پاره پاره کنیم. این دقیقاً همان کاری است که من کردم و حالا آن لحظه های "آهان این که منم" دائم به سویم می آیند.اگر شما هم یک فرد بسیار حساس هستید، اولین کار این است که بپذیرید که بسیار حساس بودن یک ویژگی مثبت است. دومین کار این است که بدانید شما می توانید انتخاب کنید نیروهای خارق العاده ی ناشی از اچ اس پی بودنتان را بپذیرید و آن ها را تبدیل به قدرت های بزرگ کنید یا آن ها را دست نخورده و پرورش نیافته رها کنید و هرگز نفهمید که چه می توانست بشود. ویژگی هایی که شما با آن به دنیا آمده اید، اگر به درستی مهار شوند، می توانند به نعمت هایی تبدیل شوند که هم به شما و هم به دیگران کمک می کنند.حالا چطور این دگرگونی را انجام دهیم؟هر آدم بسیار حساسی با دیگری فرق دارد، اما هفت مورد هست که به من کمک کرد قدرت را در ویژگی های بسیار حساس بودنم پیدا کنم.هفت راه برای تبدیل حساسیت زیاد شما به ابرنیرویی (قدرت خارق العاده ای) که قرار بوده باشد1. با خودتان عهد ببندید: "من ابرنیروهای ناشی از بسیار حساس بودنم را می پذیرم."با این که ممکن است این کار آسان به نظر برسد، اما واقعاً آسان نیست. فقط یادتان باشد هرچیزی که ارزش داشتن داشته باشد، به سختکوشی نیاز دارد. به همین دلیل، با خود عهد ببندید و هرچقدر هم که احمقانه به نظر می رسد، این جملات را با صدای بلند بگویید: "من با خودم عهد می بندم نیروهای خارق العاده ی ناشی از حساس بودنم را بپذیرم. می دانم که به تلاش و پشتکار و صبر نیاز دارد، ولی مصمم هستم که موفق شوم."هر روز این جملات را تکرار کنید (یا حتی اگر لازم شد، چند بار در روز!) تا در ذهنتان ملکه شود. و به یاد داشته باشید که بسیار حساس بودن یک نعمت است.2. برای الهام گرفتن (انگیزه داشتن) یک الگو انتخاب کنید (یا هشت الگو)!کسی هست که برای شما الهام بخش باشد؟ سخنران انگیزشی محبوبی دارید؟ آیا شنیده اید کسی درباره ی چیزی صحبت کند و شما حس کنید مستقیماً با شما حرف می زند و واقعاً هیجان زده شوید؟اگر به یکی از این پرسش ها پاسخ مثبت دادید، پیشنهاد می کنم هرچه می توانید درباره ی آنها بیاموزید. آیا کتابی نوشته اند؟ وبسایت، صفحه یا گروه فیس بوکی یا کانال یوتیوب دارند؟هرچه می توانید اطلاعات جمع کنید تا بفهمید دقیقاً که هستند و چه چیزی می توانند به شما بیاموزند. اگر هم الگو یا سرمشقی ندارید، شما را ترغیب می کنم گبی برنشتاین یا ماری فورلو را دنبال کنید. این دو نفر منابع معتبر و متخصص من برای انگیزه و الهام گرفتن هستند.و گرچه افراد بسیار حساس به طور طبیعی رهبر هستند، الگوی شما لزوماً نباید یک اچ اس پی باشد تا بتوانید از او بیاموزید.3. هر روز در دفتر یادداشت های روزانه تان بنویسید. این ابزار شما برای گره گشایی از افکار عمیق و "نشخوارهای فکری" تان است.به عادت نوشتن (نه تایپ کردن) افکار و احساساتتان در یک دفتر بپیوندید. (از آنجا که اچ اس پی ها به خلاقیت تمایل دارند، می توانید به این کار به چشم یک تمرین خلاقیت نگاه کنید.) به علاوه نوشتن یادداشت روزانه راه بسیار خوبی برای بیرون ریختن چیزهای منفی و نگاه کردن به آن ها از زاویه ای متفاوت است.اگر چیزی شما را برانگیخته می کند، هر بار نوشتن آن به شما کمک می کند یک الگوی رفتاری را برقرار و تثبیت کنید.مطمئن نیستید چه بنویسید؟ فعلاً با نوشتن سه چیز که به خاطرشان شکرگزار هستید و دلایل این شکرگزاری شروع کنید. ایده های دیگر شامل آنچه در رویای شماست، کسی که شما را ناراحت کرده، آنچه بیشتر از همه درمانده و سرخورده تان می کند، و بهترین اتفاقی که در آن روز برای شما افتاده می شود.4. برای خودتان یک تمرین مدیتیشن (مراقبه)ی ثابت تعیین و آن را به عادت تبدیل کنید. و به این عادت وفادار بمانید.اگر هر روز مدیتیشن نمی کنید، چرا امتحانش نکنید؟ مدیتیشن یکی از آسان ترین راهها برای کم کردن سرعت و بودن در لحظه است. و این که ما افراد بسیار حساس از عمیق شدن در افکارمان لذت می بریم!وقتی مراقبه می کنید، به خودتان فرصت می دهید تا ذهنتان آرام شود. و وقتی خودتان را عادت می دهید هر روز مدیتیشن کنید، اوضاع تغییر می کند.هر بار که مراقبه می کنید، خودتان را بهتر می شناسید. اعتماد به نفس به دست می آورید، عشق بیشتری را احساس می کنید، حمایت دریافت می کنید و راهنمایی می گیرید. هر روز فقط چند دقیقه از وقت شما را می گیرد.تمرین های ذهن آگاهی و مراقبه های هدایت شده برای شروع عالی هستند. و وقتی شما تمرینی را تثبیت می کنید، آرزو می کنید کاش وقت بیشتری برای مدیتیشن داشتید.5. افراد همفکر خود را پیدا کنید که درک کنند بر شما چه می گذرد.تغییر به اندازه ی کافی سخت است؛ نیازی نیست به تنهایی انجامش دهید. گروه خود را پیدا کنید؛ آن گروه از افراد همفکری که درک کنند بر شما چه می گذرد. دیدارهای حضوری بهتر است، ولی این همیشه آسان نیست. Meetup.com راهی بسیار خوب برای یافتن گروههایی است که در منطقه ی شما دیدارهای مرتب دارند. اگر هم در فیسبوک هستید از کلمات کلیدی برای گشتن به دنبال گروهها استفاده و بعضی از آنها را برای یک تا دو هفته نگاه کنید. همیشه می توانید به پناهگاه آدم های بسیار حساس سر بزنید.6. یک تمرین روزانه ی شکرگزاری را شروع کنید.شکرگزاری برای آنچه دارید، این قدرت را دارد که باعث می شود برای هر روزی که از زندگی تان می گذرد، احساس لذت کنید و یک تمرین عالی برای مراقبت از خود است. بدون شکرگزاری احتمالاً خودتان را برای عبور از روز، دچار کمبود هیجان و انرژی می یابید. (امتحان کنید خودتان می فهمید!)وقتی یک تمرین روزانه برای شکرگزاری بابت آنچه دارید مقرر می کنید، احساس بهتری (چه از لحاظ جسمی و چه روحی) خواهید داشت، روابط معنادار می سازید و احساس لذت و شادی بیشتری می کنید.شکرگزاری را تمرین کنید؛ آن وقت شروع می کنید به شکلی دیگر فکر و احساس کنید. بیشتر می خندید، سرتان را بالاتر می گیرید، احساس اعتماد به نفس بیشتری می کنید، و یک جور احساس همه جانبه و فراگیر صلح و آرامش را تجربه می کنید. و به عنوان آدم های بسیار حساس (بسیار حس کننده) مهم است که ما استراتژی ها یا تدبیرهایی برای مواقع نیاز به آرام سازی خودمان داشته باشیم که به ما کمک کند.7. درخواست کمک کنید (حتی اگر فکر می کنید نیازی ندارید).اگر شما هم مثل من باشید، یکی از سخت ترین کارها برایتان درخواست کمک است. این که بخواهید همه ی کارها را خودتان انجام دهید کمالگرایی است. به جای این که کمک بگیرید، ممکن است بگویید: "خودم سریع تر انجامش می دهم." یا "خیلی طول می کشد تا به تو یاد بدهم چطور انجامش دهی."ولی آنچه واقعاً اتفاق می افتد این است که شما کنترل را به دست می گیرید و فرصت یادگیری و رشد را از دیگران دریغ می کنید. و نیازی به گفتن نیست که از این طریق (کمک گرفتن) سطح اضطراب و درهم شکستگی خود را کاهش می دهید.به علاوه درخواست کمک وقت شما را برای انجام کارهای مهم تر مثل مراقبه و مدیتیشن یا یادداشت نوشتن آزاد می کند. این به شما کمک می کند راهنمای خود را بیابید و راه حل ها را پیدا کنید و تشخیص دهید.با دنبال کردن همه ی این مراحل یا فقط بعضی از آن ها، شما به زودی در مسیر در آغوش گرفتن قدرت های ناشی از بسیار حساس بودنتان بهتر خواهید شد که دقیقا همان چیزی است که از آن حرف می زنیم!اعظم جوزدانیاعظم جوزدانیTue, 09 Feb 2021 16:11:47 +0330https://virgool.ir/hsp-sanctuary/چطور-به-ادراک-شهودی-مان-دسترسی-پیدا-کنیم-kxruq1uhfsiiچگونه به ادراک شهودی‌مان دسترسی پیدا کنیمتحقیقات نشان می دهد دریافتهای درونی ما را ذهن ناخودآگاهمان هدایت می کند. در این مقاله به این که اچ اس پی ها چگونه می توانند از مزایای این ویژگی بهره ببرند، می پردازیم.من ساعت ۶:۳۰ صبح وارد دفترم شدم. خورشید داشت به زحمت از افق بالا می آمد، ولی من سر کارم بودم؛ در حالی که این اتاق را کمتر از ۱۲ ساعت پیش ترک کرده بودم.به خاطر کمبود خواب، کمی سرگیجه داشتم و حالم از دوناتی که در ماشین خورده بودم بد بود. ولی تصمیم داشتم چند ساعتی بدون شنیدن داستان مراجع اتاق کناری یا در زدن همکاری که می‌خواست درباره مشکلات آژانس صحبت کند، کار کنم. و دقیقاً به همین دلیل هم تا دیروقت ماندم.اگرچه در شغل مورد علاقه‌ام به عنوان برگزار کننده اجتماعات در یک آژانس مدافع قربانیان کار می کردم، می دانستم که نمی توانم تاب بیاورم. مدیریت یک دپارتمان و اداره کردن ستاد بحران آژانس، علاوه بر همیشه در دسترس بودن، به معنای ساعات بسیار طولانی کار هم بود.در عُرف کار آژانس، مراقبت از خود شدیداً کم ارزش تلقی می شد و به همین دلیل من با گنجاندن مدیتیشن (مراقبه) یا روان درمانی در برنامه ام مشکل داشتم. از این گذشته، سِمت من نیاز به سخنرانی های عمومی و ارتباط با جامعه داشت که در نتیجه مجبور می شدم برای دوره های زمانی طولانی روی پا باشم.همه ی این ها -به ویژه برای یک آدم بسیار حساس- بسیار چالش برانگیز بود. به علاوه، حتی با این که عمیق گوش دادن و جذب عواطف دیگران از ویژگی های برجسته ی من، به خصوص در زمینه ی کاری‌ام بود، باعث می‌شد احساس کنم از لحاظ ذهنی و احساسی اشباع و غرق شده‌ام. خسته و درهم شکسته بودم و از پا درآمده بودم.اما از آنجا که در تمام عمرم دریافت‌های درونی‌ام را نادیده گرفته بودم، به سختی می‌توانستم راه متوقف کردن این کار را ببینم و تشخیص دهم. و به جای آن تلاش می کردم با راضی نگه داشتن دیگران یک دیوار محافظ در برابر رنج برای خودم بسازم. ناخواسته، دریافت های درونی ام را خاموش و با تمنای تایید از دیگران مبادله اش کرده بودم.چند ماه بعد، وقتی مثل یک جنین کف آشپزخانه به خود می‌پیچیدم، فهمیدم دیگر تحمل این شرایط از حد من خارج است و باید به درونم گوش کنم.از کارم استعفا دادم و به خانه آمدم. آرامشی که از اعتماد به صدای درونی‌ام حس می کردم آنقدر زیاد و شدید بود که تصمیم گرفتم دیگر هرگز به احساس خستگی مفرط برنگردم.دریافت ذهنی (شهود) چیست؟حتماً وقت هایی را تجربه کرده اید که مجبور هستید تصمیمی بگیرید و به طور طبیعی و فطری می‌دانید که چه باید بکنید. این، کارِ حس شهود شماست؛ یک حس درونی که به شما می‌گوید باید گزینه «الف» را انتخاب کنید؛ نه «ب» (یا برعکس). یا این که شاید گزینه «ب» به طور مثال به معنای شغلی با دستمزد بالاتر، را انتخاب می‌کنید؛ اگرچه می‌دانید گزینه «الف» به معنای شغلی با دستمزد پایین تر، شما را خوشحال‌تر می‌کند.تحقیقات نشان داده دریافت‌های ذهنی ما توسط ذهن ناخودآگاه هدایت می‌شوند و ما «فقط می دانیم» که آن چیز برای ما خوب است یا بد.و وقتی خود بسیار حساسمان را در این داستان قرار بدهیم، گوش دادن به دریافت های درونی باید کار بسیار ساده‌ای باشد؛ نه؟ بالاخره هرچه باشد، ما اچ اس پی‌ها همین حالا هم به پردازش عمیق تر موضوعات تمایل زیادی داریم و در توجه به تک تک جزییات، مهارت داریم که وقتی صحبت از گوش دادن به ندای درون می شود، این‌ها از نقاط قوت ما به حساب می‌آیند.اما وقتی انتخاب می‌کنیم که این غربال حسی درونی را انکار یا از سرمان بیرون کنیم، اعتماد به دریافت‌هایمان رااز دست می دهیم و تجربیاتمان را کم ارزش یا مبالغه آمیز می‌پنداریم. این موضوع می‌تواند باعث یک احساس بی‌ثباتی و سردرگمی فراگیر و همه جانبه شود و منجر به ایجاد چرخه ی فعالیت و کار کردن بیش از حد، راضی نگه داشتن دیگران و کمال گرایی و نهایتاً از پا درآمدن‌مان می‌شود؛ مثل موردی که برای من پیش آمد.چرا گوش دادن به ندای درونی برای آدم‌ بسیار حساس مفید است؟حس شهودی ما یک سیستم هدایت حیاتی است و به ویژه برای اچ اس پی‌ها گوش دادن به آن سودمند است.برای مثال من هرچه بیشتر با دریافت‌های ذهنی‌ام در تماس باشم، بیشتر برایم مثل یک لنگر احساسی عمل می‌کند. این به من اجازه می‌دهد بفهمم کدام احساسات متعلق به من نیستند و حس کنم چه وقت‌هایی در تلاش و دست و پا زدن برای برقراری ارتباطات با دیگران و اصلاح آن ها هستم، به جای اینکه فقط برای شنیدن دردهایشان وقت بگذارم.همچنین امنیت و آرامش را عمیقا حس کرده‌ام. اعتماد به دریافت‌های درونی‌ام به من اجازه داده زیرِ صداهای پی در پی و سریع ذهن بسیار حساس کلافه‌ام یک جای ساکت پیدا کنم.با اعتماد به دریافت‌های شهودی، زندگی من وضوح و ثباتی پیدا کرده که وقتی من در شیدایی راضی نگه داشتندیگران بودم- انگار که ۲۴ ساعته و ۷ روز هفته در دفترم زندگی می کردم- دست یافتنی نبود.۵ تمرین زیر که براساس سعی و خطا آموخته‌ام، به من کمک کردند تا دوباره با درونم متحد شوم و می توانند به شما هم کمک کنند.۵ راه آسان برای تقویت دریافت‌های درونی۱. به ذهنتان بیش از آنچه فکر می‌کنید نیاز دارد استراحت بدهید و این ذهنیت را که چقدر بهره‌ور و سودمند هستید رها کنید.آدم‌های بسیار حساس بیشتر از غیرحساس‌ها به خواب نیاز دارند و فرآیند یادگیری ارتباط با حس های درونی‌تان، با احترام به انرژی و نیازهای جسمی‌تان به جای میل به خط زدن موارد «فهرست بایدهایتان» است.برای این که به خودتان اجازه دهید استراحت کنید، لازم است تمایل شدید جامعه به بهره وری را کنار بزنید؛ رها کردن این ذهنیت مستلزم جدا کردن «حس ارزشمندی» از «بهره وری» شماست.هر وقت احساس کردید تحت فشار هستید و میل شدیدی برای برداشتن یک قدم دیگر دارید، بگویید: «من تصمیم ندارم در کلافگی و درهم شکستگی زندگی کنم.» و وقتی بدن شما فریاد می زند: «توقف کنید»، توقف کنید.برای من ماهها طول کشید که با استراحت متداوم و منسجم، مثل چرت های کوتاه (چند بار در روز) دوباره باقطب‌نمای درونی‌ام ارتباط برقرار کنم. و پیوسته غافلگیر می‌شوم از این که هرچه کمتر خودم را وادار می‌کنم دروظایفی غرق شوم که برای سودمند بودن «مجبورم» انجامشان دهم، کارهای بیشتری را به انجام می‌رسانم.۲. از این که نیازهای خودتان را بر دیگران مقدم می‌دارید، احساس گناه نکنید.همین که شما از جنون کار کردن دست برمی‌دارید، حس می کنید دیگران را ناامید و مایوس کرده اید. آدم‌های بسیار حساس نسبت به نیازها و انتظارات دیگران هوشیار هستند؛ حسی مثل این که اگر آن نیازها را برآورده نکنید، احساس گناه زیادی درون شما فعال می‌شود.وقتی این حس در شما برانگیخته می‌شود، به ترس پشت آن نگاه کنید. فرآیند رها کردن احساس گناه و ترس پشت آن به صبر و حوصله نیاز دارد تا مهربانانه با خود کودکتان که از ناامید کردن دیگران می ترسد هماهنگ شوید.اما وقتی احساس ترس را تصدیق کنید و با آن هماهنگ شوید و در کنارش بمانید، گرفتگی و فشار ناشی از احساس گناه به طور طبیعی شروع به آزاد شدن می‌کند.۳. وقتی برای تنها بودن در نظر بگیرید و اجازه دهید ذهنتان بدود؛ به ویژه در طبیعت...بر کسی پوشیده نیست که اچ اس پی ها به اوقات تنهایی نیاز دارند و این برای بازسازی پیوند شما با دریافتهای شهودی تان حیاتی است. ضروری است زمان و مکانی دور از افکار و احساسات دیگران در نظر بگیرید تا بتوانید به احساسات خودتان آگاه شوید.از آنجا که ما آدم‌های بسیار حساس تمایل داریم مسئولیت افکار و احساسات دیگران را به عهده بگیریم، به زمان احتیاج داریم تا از آنها جدا و به درون خود متصل شویم.و بهترین جا برای تنها بودن کجاست؟ بیرون در هوای آزاد. تحقیقات نشان می دهد وقت گذراندن در طبیعت بسیار سودمند است. چیزی در وقت گذراندن میان درختان، آب، و کوهها وجود دارد که آهنگ درونی شما را منعکس و کمک می کند با بخش عمیق تری از خودتان دوباره ارتباط برقرار کنید.۴ . با یک ابزار مراقبت از خود مثل مدیتیشن با بدنتان همبستگی پیدا کنید.پیوستگی و ارتباط با بدنتان برای کمک به تمیز دادن و تشخیص شهود از میل شما به خوشنود نگه داشتن دیگران ضروری است. وقتی در دریایی از راضی نگه داشتن دیگران زندگی می کنید، اغلب ارتباط با بدنتان را قطع می کنید؛ به طوری که می‌توانید تمام توقعات را بدون وقفه ای برای توجه به نیازهای خودتان برآورده کنید.چیزی که می توانید امتحان کنید مدیتیشن متمرکز بر جسم است؛ هنر اتصال دوباره و آگاهانه با بدنتان. بدن شما احساسات ناشناخته و کشف نشده و ادراکات عمیق تر را در کنار احساسات درونی افراد و موقعیت های دیگر در خود نگه می دارد.تمرین های بسیاری وجود دارد؛ مثل یوگا، تمرین تنفس، اسکن بدن (به معنای حس کردن و فکر کردن به تک تک اعضای بدن)، و ماساژ. با این که در ابتدای کار این تمرین ها عجیب به نظر می‌رسند، فوایدشان –به ویژه اگر به طور مرتب انجام شوند- زندگی شما را تغییر خواهد داد.۵. از یادداشت‌های روزانه برای خودنگری بهره بگیرید.ما اچ اس پی‌ها معمولاً زیاد فکر می‌کنیم، به همین دلیل انجام کارهای درون نگرانه می تواند به ما کمک کند افکار و احساسات خود را بهتر پردازش کنیم. یکی از راه‌های انجام این کار، نوشتن یادداشت روزانه است؛ راهی موثر برای ارتباط با دریافت های درونی تان.افراد بسیار حساس میل شدیدی به انتقاد از خود دارند و این صدای انتقاد درونی که متعلق به سمت منطقی ذهن شماست، می تواند آگاهی شهودی شگفت انگیزتان را مسدود کند.اما نوشتن می تواند ذهن شما را برای ادراکاتی که از راههای دیگر نمی‌توانستید به آنها دست پیدا کنید، باز کند. چیزی در نوشتن هر آنچه به ذهنتان می‌رسد وجود دارد که به شما اجازه می‌دهد احساسات‌تان را بدون بازجویی‌های بخش منطقی و انتقادی خود بیان کنید.و خیلی زود متوجه می شوید که دیدن پاسخ های شهودی شما در نوشته های‌تان کمک می‌کند ارتباط شما با راهنمای درون‌تان برقرار شود.اعظم جوزدانیاعظم جوزدانیSat, 23 Jan 2021 13:30:55 +0330https://virgool.ir/hsp-sanctuary/httpsvirgooliohsp-sanctuary-aa5m3unkx6moاگر علاقه مند هستید این مقاله رو بشنوید خانم مائده صیدی زحمتشو کشیدن و اینجا می تونید گوش کنید.خودتان را سرزنش نکنید که چطور مسحورشان شده‌اید؛ این برای همه پیش می‌آید.اگر دارید این مقاله را می‌خوانید اولین فکری که می‌کنم این است که احتمالا خودتان را (مثل من) یک آدم بسیار حساس (اچ اس پی) می‌دانید یا این که یکی از ما هستید و خودتان خبر ندارید.شاید مثل من در دوران کودکی به خاطر حساسیت عاطفی‌تان مورد سرزنش قرار گرفته و بیهوده تلاش کرده باشید قوی باشید‌‍، حس‌های‌تان را خاموش کنید و در تمام این مدت تلاش کرده باشید یاد بگیرید در پنهان شدن از دست سرزنش‌ها و سوءتفاهم‌ها حرفه‌ای شوید.شاید از والدینی که خوبی ما را می‌خواستند و از این که از بچه‌های بسیار حساس‌شان سوءاستفاده شود یا حتی بدتر –مورد اذیت و قلدری قرار گیرند- یاد گرفته‌ایم که وجود ما در این جهان آن‌طور که هستیم، خطاست. در نتیجه بیشتر ما احتمالا یاد گرفته‌ایم که زخم‌هایمان را در خفا تیمار کنیم؛ زخم‌هایی که والدین یا دیگران به ما می‌زدند. بنابراین با یک حالت درماندگی در دور بی پایان تعامل با دیگران و به دنبال آن عقب نشینی (عزلت نشینی) زندگی کردیم. (ما آدم‌های بسیار حساس معمولا به این زمان تنهایی برای شارژ مجدد بسیار نیاز داریم.)در روابط، حساسیت ما به احساسات دیگران می تواند به شدت انفعالی باشد، چون هم از دیگران و هم از محیط، اطلاعات و انرژی زیادی جذب می‌کنیم. این مورد به ویژه زمانی اتفاق می‌افتد که ما در کودکی مورد بی‌محلی، سوءاستفاده یا رهاشدگی قرار گرفته باشیم.بیشتر اچ اس پی‌ها با درک عمیق و ریزبینی آفریده شده‌اند و به همین دلیل در فهمیدن منظور اصلی طرف مقابل از میان حرف‌هایش و پاسخ‌های درونی به آنچه پیش روست در نوع خود استاد هستند؛ که این موضوع عموما باعث می‌شود در روابط به راحتی از لحاظ عاطفی برانگیخته شوند؛ به ویژه در روابط سمی. ممکن است خلق بالای ما (سرخوشی‌ها) بالاتر برود و خلق پایین ما (افسردگی‌ها) پایین تر باشد.بنابراین وقتی یک آدم بسیار حساس یک خودشیفته را ملاقات می‌کند، انگار که یک مشروب یا الکل قوی خورده باشد، پیامدهایی به همراه دارد که می‌تواند تا سال‌ها ادامه داشته باشد.پیش از هر چیز ببینیم چرا یک آدم بسیار حساس باید جذب یک خودشیفته شود؟هرچند خودشیفتگی پیچیده است؛ به ویژه وقتی به اندازه‌ی کافی شدید و درخور تشخیص اختلال شخصیت خودشیفته (ان پی دی) باشد، اما من می‌خواهم خودشیفتگی را با این معیارها تعریف کنم:*نداشتن حس همدلی*حس محق بودن در اهمیت دادن بیش از حد به خود و نیاز به تحسین شدن دائم و در حد افراط*انتظار اینکه برتر شناخته شوند (حتی بدون دستاوردی که این موضوع را گواهی دهد)*بزرگنمایی دستاوردها، استعدادها و موهبت‌ها*شیفتگی نسبت به توهمات مربوط به موفقیت، قدرت، هوش سرشار، زیبایی یا نیمه‌ی گمشده*باور به اینکه برتر هستند و تنها می‌توانند با کسانی ارتباط برقرار کنند که مثل خودشان خاص باشند*تحقیر یا نگاهِ از بالا به پایین به افرادی که آنها را دون‌پایه می‌دانند*انتظار توجه ویژه و اطاعت بی چون و چرا از توقعاتشان*بهره کشی یا سوءاستفاده از دیگران برای رسیدن به خواسته‌هایشان*حسادت به دیگران و باور به اینکه دیگران هم به آن‌ها حسادت می‌کنند*نشان دادن رفتارهای متکبرانه*و اینکه باید از هر چیزی بهترینش را داشته باشند (لباس، ماشین، و...)چرا یک آدم بسیار حساس یا هر کس دیگری باید چنین رفتارهایی را جذاب ببیند؟اولاً، شناخت یک خودشیفته می‌تواند دشوار باشد. آن‌ها اغلب خود را جذاب، خوش مشرب، با اعتماد به نفس، و موفق نشان می‌دهند و این در حالی است که نداشتن حس همدلی را پنهان می‌کنند.در نتیجه آدم بسیار حساس همان موقع و پیش از آن که روی واقعی خودشیفته را ببیند، در دام می‌افتد.نشانه‌ی مهم رابطه با یک خودشیفته این است که خودتان را سوار بر یک پاندول دائم در نوسان بین آرمانگراییِ و به دنبال آن بی ارزش شدن می‌بینید؛ تا اینکه نهایتاً دور انداخته (کنار گذاشته) می‌شوید.اینکه با چنین رابطه‌ای چه باید بکنید، بستگی به آن دارد که در حال حاضر در کدام مرحله هستید.سه مرحله ی رابطه با یک خودشیفتهمرحله اول: خودشیفته، آدم بسیار حساس را بی‌عیب و نقص و عالی و آرمانی نشان می‌دهد. به این مرحله بمباران عشقی هم می‌گویند.در مرحله آرمانی سازی، خودشیفته، آدم بسیار حساس را روی یک سکو قرار می‌دهد و بر سرش ستایش می‌بارد. حس می‌کنید که واقعا و احتمالا برای اولین بار دیده شده‌اید و ارزشمند شمرده می شوید. پس یک پیوند قوی و فوری با خودشیفته ایجاد می‌کنید.مرحله ی آرمانی سازی در رابطه ی بین یک آدم بسیار حساس و یک خودشیفته، بمباران عشقی هم نامیده می‌شود که از لحاظ شیمیایی اعتیادآور است و می‌تواند سرخوشیی به همرا بیاورد که شبیه آن وجود ندارد؛ و شما را در سیل انتقال دهنده‌های عصبیِ احساس خوب غرق می‌کند. جذابیت جنسی هم احتمالا قوی و همراه با احساس دلبستگی است. بعضی اچ اس پی ها تشنه‌ی پذیرفته شدن، درک شدن، و ارتباط داشتن هستند که این موضوع مرحله ی انفجار عشقی را تقویت و بسیار پررنگ می کند.حالا چرا بمباران عشقی جواب می‌دهد؟ براساس مطالعه‌ای به سرپرستی دکتر هلن فیشر در دانشگاه راتگرز، عشق هیجانی از مراحل مشخصی می‌گذرد که هر کدام مجموعه هورمون‌های تولید احساسات خوبِ خود را دارند:مرحله‌ی میل جنسی: تستسترون و استروژنمرحله‌ی جذب شدن: دوپامین، سروتونین، و نورپینفرینمرحله‌ی احساس وابستگی: آکسی‌توسین و وازوپرسینهدف مرحله ی بمباران عشقی این است که شما را در همه‌ی هورمون‌های شادی ممکن غرق کند و به سرعت به سمت مرحله‌‌ی وابستگی ببرد. در این مرحله شما ناگهان عاشق می‌شوید و فکر می‌کنید رابطه‌ای معنادار و عمیق دارید. این موضوع تمایل طبیعی آدم بسیار حساس به جذب شدن به ارتباط و معناگرایی را ارضا می‌کند. (اچ اس پی ها معمولاً از روابط سطحی و کم‌عمق بیزارند.)خودشیفته اغلب آدم بسیار حساس را با داستان‌هایی درباره قربانی شدن و مظلوم واقع شدن که شاید کم و بیش به ماجرای خودش شبیه است، به دام می‌اندازد. و از آنجا که آدم‌های بسیار حساس معمولاً حس همدردی زیادی دارند، این کار باعث می‌شود حتی بیشتر با آدم خودشیفته احساس همبستگی کنند. فرد بسیار حساس اغلب با این باور که با خودشیفته وجه اشتراک دارد، اعتماد به نفس و قدرت خودشیفته را تحسین می‌کند، چون به خودش هم دل و جرات می‌دهد.اما خودشیفته درست وقتی که آدم بسیار حساس را به آنجا که می‌خواهد کشاند، شروع به فاصله گرفتن و کنار کشیدن می کند.مرحله دوم: خودشیفته شروع به فاصله گرفتن از فرد بسیار حساس کرده، سپس او را بی ارزش (تخریب) می‌کندپس از آن که آدم خودشیفته می‌فهمد آدم بسیار حساس را عمیقا به رابطه متعهد کرده، معمولا شروع به فاصله گرفتن می کند. فرد بسیار حساس هم معمولا تلاش زیادی می‌کند تا رابطه را درست کند و این یک روند اعتیادآور می‌شود.در روابط عاشقانه هم احترام و توجه شریک زندگی می‌تواند بسیار اعتیادآور باشد؛ به ویژه برای یک آدم بسیار حساس. دوپامین، یکی از انتقال دهنده های عصبی که در این اعتیاد دخیل است، توجه زیاد دیگران را به ما، به ویژه در ترکیب با سبک دلبستگیِ آشفته یا اجتنابی، بسیار ارضا کننده می کند.بنابراین تلاش برای دوباره به دست آوردن مهر و عاطفه ی خودشیفته و برگشتن به مرحله ی قبلی رابطه می‌تواند برای برخی به یک پیکار واجب و جذاب تبدیل شود. در همین حال آدم بسیار حساس احتمالا عمیقا گیج می‌شود و با عقب کشیدن خودشیفته احساس بهت زدگی می‌کند. ما ممکن است خود را سرزنش و افکارمان را نشخوار کنیم؛ به ویژه اگر در دوران کودکی به این باور رسیده باشیم که وجود ما در دنیا اساسا غلط است.همان طور که می‌دانیم اچ اس پی‌ها معمولا استاد فهم معانی پنهان در لایه‌های زیرین هستند و درک می‌کنند که چه چیزی زیر لایه‌ی سطحی وجود دارد و چه چیزهایی ناگفته مانده است. درک نشانه‌های ظریف و جزئی در تن صدا، تغییر رفتارها و حرکات بیانگر کینه و دشمنی یا دمدمی مزاجی برای یک اچ اس پی طبیعی ست.تلاش برای نرنجاندن و خوشنود کردن خودشیفته، مثل راه رفتن روی پوست تخم مرغ تمام وقت و انرژی ما را تحلیل می برد. اما به عنوان یک آدم بسیار حساس ممکن است بفمهمیم نمی‌توانیم در مقابل توجه و احترام زیاد دیگران مقاومت کنیم.همین طور که زمان می‌گذرد خودشیفته شروع به بی ارزش کردن شخصیت اچ اس پی می‌کند. از آنجا که خودشیفته احساس همدلی ندارد احتمالش زیاد است که در این مرحله طردکننده، بی عاطفه و بی رحم و اکثرا از لحاظ روانی سوءاستفاده‌گر شود.آنها ممکن است با فرد اچ اس پی که از طرد شدن و رها شدن می‌ترسدیک مثلث درست کنند. وقتی خودشیفته سرد می شود، آدم بسیار حساس خود را گرفتار در یک چرخه پایان ناپذیر تلاش برای ارائه‌ی یک توضیح منطقی برای رفتار خودشیفته می‌بیند. در عوض خودشیفته که طبیعتا تمایل به دغل بازی دارد، به دوباره به دام انداختن اچ اس پی ادامه می‌دهد و نقش قربانی را بازی می‌کند و کورسوهایی کوچک از مرحله ی بمباران عشقی نشان می‌دهد. همچنان که خودشیفته متناوبا به آرمانی سازی و بعد بی ارزش کردن ما ادامه می دهد، ما اچ اس پی ها به احتمال زیاد بیشتر به دنبال دلایل منطقی برای این تغییر می‌گردیم. با باور به مظلوم واقع شدن و قربانی بودن خودشیفته ممکن است سوءرفتار او را تحمل کنیم و به او پیشنهاد کمک هم بدهیم. این مرحله‌ای است که در آن آدم بسیار حساس تقریبا هر کاری برای خوشنود کردن و دلجویی از خودشیفته می‌کند تا رابطه به مرحله‌ی عشق و احساس خوبی که پیشتر تجربه کرده است بازگردد.مرحله سومبالاخره خودشیفته فرد بسیار حساس را که هنوز متوجه نشده چه اتفاقی افتاده رها می‌کند.آدم بسیار حساس و سوءاستفاده‌ی خودشیفتهتحقیقات نشان می‌دهد سوءاستفاده‌ی خودشیفته می‌تواند پیامدهای دراز مدتی بر سلامت جسم و روح داشته باشد. چرخه آرمانی سازی و بی ارزش کردن اچ اس پی جسم و روح او را خسته می‌کند و برای سلامت و آسایش فرد مثل سم است. در نجات یافتگان از سوءاستفاده‌های خودشیفتگان، علاوه بر اضطراب و افسردگی، خستگی مزمن و مشکلات مربوط به سلامت که به استرس ربط دارند هم رایج است.توهین های کلامی خودشیفته می‌تواند موجب یک پاسخ ضربه مانند شود و تشخیص نشانه های آن مهم است؛ به ویژه به این دلیل که خودشیفته به کسانی ضربه می‌زند که بیشترین آسیب پذیری را دارند.اگر شما در کودکی از سوءاستفاده و بدرفتاری، نادیده گرفته شدن و رهاشدگی رنج برده باشید یا دچار مشکلاتی در اثر یک ضربه ی روحی در گذشته باشید، اغلب اینجاست که راه خود را گم می‌کنید، روحیه ی خود را از دست می‌دهید، می‌ترسید و ارتباطتان با خودتان قطع می‌شود.چگونه از سوءاستفاده ی خودشیفته عبور کنید و شفا یابیدمتاسفانه چرخه سوءاستفاده‌ی خودشیفته ممکن است ماه‌ها یا سال‌ها طول بکشد که به چند عامل بستگی دارد. اگر فکر می‌کنید دارید سوءاستفاده یا بدرفتاری یک خودشیفته را تجربه می‌کنید، مهم است که این موارد را به یاد داشته باشید:*تجربه ی سوءاستفاده را برای خود به طور واضح شناسایی و تعریف کنید، چون این که بتوانید چیزی را اعلام کنید و برای آن نامی پیدا کنید مهم است. وقتی خودشیفته از شما سوءاستفاده می کند، باید بتوانید آن را به همین عنوان شناسایی کنید و تشخیص دهید.*کسی که باید به خاطر این سوءاستفاده سرزنش شود، شما نیستید.*بدرفتاری خودشیفته اغلب جسمی هم می‌شود. اگر از لحاظ آزار جسمی در خطر هستید کمک بگیرید.*اگر به رابطه ی خود خاتمه دادید، یادتان باشد که هیچ تماسی با خودشیفته نداشته باشید.* با توجه و مراقبت از خود، از سلامت جسمی تان محافظت کنید: استراحت، ورزش و تغذیه ی مناسب.*از کمک یک روان درمانگر یا گروه حمایتی که شناخت کاملی از سوءاستفاده ی خودشیفتگان دارند، بهره بگیرید.شفای شما ممکن است کمی طول بکشد، اما بدانید که این اولین قدم به سوی عبور از سوءرفتار خودشیفته است.این اولین تجربه ی منِ بسیار حساس برای انتشارات پناهگاهه. بخونید و با کمک این مقاله ها از زندگیتون لذت ببرید.اعظم جوزدانیاعظم جوزدانیTue, 22 Dec 2020 11:23:10 +0330