https://virgool.ir/feed/@m.malekpaeenfa2026-11-12 00:33:15https://files.virgool.ir/upload/users/460264/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@m.malekpaeenhttps://virgool.ir/@m.malekpaeen/personalbranding-l6zumkd67bizراجب کارایی که میکنی حرف بزنی ، پست بزاری ، این متخصص بودنه رو بولد کنیو کاملا هدف کمک کردن به اونایی که نمی دونن باشهیادمون نره این مطلب رو و حواسمون باشه اکثر محتواهای ما این رو القا بکنه حتما ، قشنگ توپ باشه از زبون یه متخصص راجب یه باگ نرم افزاری که کشف کردی ، حرف میزنی راجب به همایش های بزرگحوزه های برنامه نویسی خیلی شاخ و تکنولوژی های نوین رو راجع بهشون حرف میزنیاین که بیای بگی من این زبان های برنامه نویسی رو بلدم دوزار نمی ارزه ،متخصص کسی هستش که عمیقیه و دیوونه است ، راجب به عمق مطالب صجبت میکنه در مورد چیزایی که هیچ جا به راحتی نیست و پیدا نمیشه و کسی نمی دونهاین میشه فرایند برندینگ یا فعلیت بخشیدن به ذهن مخاطب برای متخصص بودنه منکنار این اون پرسونال رو هم داریم ، چیزهایی کاملا شخصی که به من مربوط میشهباید خودم و صفاتم رو هم کنار این تخصص بیان و حک کنم تو ذهن مخاطب ، همه صفات و شخصیت انسان هم نمیشه یکجا ، معمولا یکی دو تا صفتی که دلمون میخواد رو با کارهایی که می کنیم مثل مهربونی ، دست و دل بازی ، عشق به فوتبال داشتن یا هر چیز دیگه ای رو هم میکس کنیم باهاشمثلا اگه قراره نشون بدم که من یه برنامه نویس مختصص و در عین حال فان و شوخ هستم باید راجع به هر چیزی صحبت می کنم و پست میزارم چاشنی فان رو داشته باشهو این رو نه فقط یکی دو روز ، بلکه سالها باید ادامه بدیحالا سوال اینجاست که چرا بخش پرسونال یا شخصی باید به برند توی دنیای نوین حتی برای غیر حوزه پرسونال برندینگ و شرکت ها هم اضافه بشه ؟بزارین به این قضیه این جوری نگاه کنیم که اینترنت اومده ما رو به هم دیگه وصل کنه و ارتباط بده حالا اگه فقط من یکی باشم که بیای جلوی دوربین و خشک و خالی پایتون درس بدم و برم و هیچ اثری از شخصیت ام نباشه فقط متخصصین دنبال علم با من ارتباط می گیرن ، ولی اگر فوتبال دوستی یا هر صفت دیگه ای هم از من نشون داده بشه و شخصیتی در کل در کنار تخصص مطرح بشه خودش باعث افزایش کانال ارتباطی با کسایی هستش که اون صفات و شخصیت رو دوست دارن و به اون خاطر می تونن دنبال کننده اش باشن . و هر چه ارتباط بیشتر ، صمیمی تر ، بهترخیلی اشتباهه که میگن فضای مجازی ؟ و این رو مقابل کلمه ی حقیقی و یا واقعی قرار میدن ؟ این کلمه به شدت اشتباه ترجمه شده ، ما cyber space داریم فقط و این لغت cyber پیشینه ای برای خودش داره ، مفهوم داره ، مجری و اجرا کننده های اون فضاهای حقیقی و شخصیت های انسانی هستند ، حالا اگه کانال ارتباطی اون بین انسان ها فیزیکی نیست نباید این طور معنا کرد ، پس حقیقی و واقعیه ، و به جای بایت های در کنار هم ، انگار بیت های از هم پراکنده ای هستش از هر سو به سمت ما میاد یا می تونیم باهاشون ارتباط بگیریم ، هنگام ملاقات یک شخص فقط یک بایت کامل از اون ادم هست برای ارتباط گرفتن همچون مایی مثل یک رایانه با او ، ولی در فضای سایبر بیت های بسیار زیادی هست که میشه با هر کدوم به دلخواه ملاقات کرد و ارتباط گرفت ، و چرا میگیم بیت های بسیار زیادی و نه بایت های بسیار زیادیبه این خاطر که یک بایت کوچک ترین واحد قابل لمس و فهم برای ذخیره سازی هست و میشه ملموس درکش کرد و ارتباط cyber قابل لمس نیست ولی نمیشه گفت که حقیقی یا تاثیر گذار نیست و مثل یه ارتباط فیزیکی به هیچ وجه نمیشه .در پشت و مغر و هسته ی اصلی پرسونال برندیگ در حقیقت ساخت اعتباره ، و من با انتشار محتوای با ارزش و مستمر کاری می کنم که اعتبار پیدا کنم و یه نوع یا همون فرم جدیدی از اعتبار هستش .اگر قبلا داشتن یه سمت مدیریتی ، داشتن یه مدرک خاصی به ما یه نوعی از اعتبار رو در اجتماع می داد . الان داشتن تعداد مخاطبی که میزان توجهشون رو به تو دارن نشون میدن و دنبال می کنن شده یک نوع اعتبار و خیلی خیلی حیفه که برنامه نویسی ها و بچه های ما تو ایران از این استفاده نکنن و دو سه سال دیگه که این فضا خالی هم پر شد حسرت بخورن .با این که توی ایران فعلا نیچ لازم نیست ، ولی اتفاقا نیچ همیشه خیلی خیلی بهتره و سرعت رشد رو مثل یه موش فرض و سریع بالا میبره و یه حاشیه امن درست میکنه و یواش یواش توی دل یه جامعه ی بزرگ خودشو نشون میده و پیدا می کنه ، راجب مطالب خاص صحبت کنین یه ذره از این یه ذره از اون به درد نمیخوره واسه رشد سریع ، فقط حاشیه نریم ، هر روز یه زاویه جدید و غیر منسجم نشون ندیم یه روز قر دادن تو عروسی یه روز کوه یه روز ابگوشت قشنگ منسجم راجب به چیزهایی که مربوطهاینم بدونین پرسونال برند واسه کسی که متخصص نیست و حرفی واسه گفتن نداره اصلا نیست و نمی تونه کاری بکنه ، ولی بد بختی بچه های متخصص اینه که نمی تونن حرف ریشه ای و اساسی تولید محتوا که دیوید اوگیل وی میگه رو گوش کننبساز ، بعد بهترش کنمتخصص ها کمال گران ، باید بزاریش کنار ، کف کف چیزی که در توانت هست رو باید تولید کنی و هر روز و بهتره بگیم روز به روز یواش یواش بهترش کنی حالا به هر لحاظ ، فنی ، دانش ، تجربه ، میزانسن و ...مثلا اقا من بلد نیستم فیلم ادیت کنم ، خب ، بنویس متنیاقا من بلد نیستم عکس خوب بگیرم خب فیلم درست کناقا هیچ کدوم رو اصن بلد نیستم خب صداتو ضبط کنتوی شروع هیچ ثابتی وجود نداره فقط هر چیزی که از دستت بر میاد با بهترین کیفیتی که واقعا میتونی رو میدی بیرونپست اول ، دوم ؛ سوم تا دهم ، حتی اگه فقط نسبت به هم دیگه فقط یک دهم درصد بهتر باشن ، شما تو ده تا پست یه درصد بهتر شدی و این توی صد تا پست میشه 10 درصد و تصاعدی میره جلو و هنوز دویست تا پست منتشر نشده شما کاملا 100 درصد تغییر کردی و اصلاح شدی و بهتر .توی پرسونال برند ، حتی نمیشه گفت پله پله رشد ، باید گفت سانت به سانت و میلی متر به میلی متر باید رشد کنیاین مسیر این شکلیه که بچه های استارتاپی خوب میدونن و بلدن یه ایده به ذهنت میرسه پنج تا ایده باهاش میدی بیرون تستش میکنی و فید بک میگیری واصن برات مهم نیست واقعا مورد قبول و لایک و تاثیر بالا بگیره فقط سعی میکنی تست کنی و هر چه کم خرج تر ولی با تعداد بالا ایده تولید کنی و تند تند ببازی و توی دله باختن ها کار های نا صحیح رو تشخیص بدی تا یواش یواش طرز صحیح کار برات جا بیوفته .مثلا یهو میگی مصاحبه خوبه ، خب پنج تا مصاحبه میکنی و تولید میکنی و یهو بر می گردی میگی جواب نداد ، خب با چه متریکی ، با چه سنجشی ؟نباید این سنجش لایک ، کامنت و ویو باشه ، بهترین متریک فید بک مخاطب هاست ، باید ببینی بهت چی میگن ، اونا چی میخوان راه رو بزار نشونت بدن نه خودت حدس بزنیچطوری رو که گفتم ، مدام چیزهای مختلف رو امتحان میکنی ، خلاقیت به خرج میدی و تست میکنی رو مخاطبات میری جلو ، رید هافمن میگه : اگر اولین محصولت یا همونMVP که میشه مزخرف ترین ورژن رسمی پروژه رو دادی بیرون چه تو محتوا چه نرم افزار و دیدی که خجالت نکشیدی ازش ، این یعنی دیر شروع کردیاگر اولین محتوات رو دادی بیرون و خودت خجالت نکشیدی از چیزی که دادی بیرون ، یعنی اینکه دیر شروع کردی ؟چه کارهایی حالا نباید و باید بکنیم : باید چیزی که به مخاطبات میخوای نشون بدی رو گزینش کنیمثلا من این مسیر رو دارم میام جلو که مخاطب از زندگی شخصی من هیچ دیتا ای نداره ولی اون قسمت هایی از زندگی کاریم که کمک میکنه به رشد پرسونال برند خودم رو میزارم ، این خیلی مهمهاحساساتی عمل کردن ، خیلی بده و چهره پرسونال برند رو به شدت خراب میکنه ، تو جامعه یه اتفاقی می افته یه چی گرون میشه یکی ترور میشه هر چی احساساتی برخورد نکن ، یکی میاد کامنتی میزاره که عمدا عصبی ات کنه ، شاید اومده دایرکت یه چی بگی عصبی بشی یه وویس بدی که ببره اونو پخش کنه برات بد بشه ، لطفا احساساتی عمل نکنین ،حتی اگر کار احساسی خواست صورت بگیره ، منطق باید کنارش باشه و گفته بشه چون اولین شاخص برندینگ تفکر به اینه که من دارم چی تو ذهن مخاطبم میسازم ،من میخوام کی باشم ، یه متخصص با عقاید سفت و سخت مذهبی ، یا یه متخص با عقاید میانه رو یا یه متخصص که کلا مخالف هر چیزیه که به دین ارتباط دارهاین میشه یه فیلتر ، حالا پستی که میخوای منتشر کنی رو میاریش از تو دل این فیلتر رد میکنی و میبینی یهو که اگه من اینو منتشر کنم میگن عه این ادمه چه مذهبیه ، در صورتی که تو میخواستی میانه رو بودن رو نشون بدییا مثلا میخوای بگی من ورزش کارم ، ولی قلیون هم میکشم ، نباید قلیون کشیدنه باشه تو پرسونال برند توهمه چی یه تصویر ذهنیه ، وقتی تو پیج اینستات نشون دادی یه ادم دری وری هستی اگه الان هم نباشی ولی موقع استخدام یارو تا اولین پست پیج ات رو چک میکنه نه فقط اون روزت رو ببینهیه مطلب دیگه هست دیجیتال فوت پرینت ؟ بهش میگن ردپای دیجیتال شخص :یعنی اون آثار و ردپایی که از حضور تو توی فضای دیجیتال هست خیلی خیلی با ارزش تر از رزومه ای هست که تو می نویسی از خودت ،من مثلا 6 ساله برنامه نویسم ، ولی محتوا بیرون نمی دادم ، حالا الان دو ساله دارم راجب به یه موضوع خاص محتوا بیرون میدم و مخاطب من حالا مامور استخدام من هست یا هر کی هیچ اطلاعاتی نداره راجع به قبل این دو سال یعنی همون 4 سال که هیچ اثری ازم نبوده و من مجبورم اون رو رزومه بنویسم بهت بدم ، ولی برای این دو سال هیچ احتیاجی نیست خودت میتونی بیای بینییتوی بحث استخدام راحتی ، توی بحث کار آفرینی چون کلی توجه به سمتت بوده خیلی راحت تر سرمایه گذار جذبت میشه ، برای فروش محصول اولیه ات یا چیزی که میسازی و تبلیغ اش رو میکنی خیلی راحت تری و بهت اعتماد میشه .و توی لول بالاتر که اینا لول پایینش حساب میشن مثل پول و کار و محصول و فروشتو هوادار دو اتییشه پیدا میکنی و یهو یه جامعه چند هزار نفره انگار گوش به فرمانت هستن و قدرت داری برای تاثیر گذاری ، ممکنه قشنک باعث بشی فروش یه نرم افزار دیگه با یه بد گویی تو راجب به اون کم یا بیشتر بشه و ...راجب به فضای افلاین و حضوری بگیم یکم :بهترین مدل اینه که تو خودت باشی ، عموما نمی تونیم ما این کار رو بکنیم ما می ترسیم ، از افکار مردم از پریزی که توی گوشه تصویر پیداست یا هر چی ، می دونیم باید خودمون باشیم اگه حتی ادم چرتی هستیم بگیم که اقا من همینم ، یا اگه کت شلواری نیستیم الیک هی نپوشیم بیایم جلو دوربین که قشنگ زار بزنه یا بخوایم ادا دربیاریم باهاش و مخاطب بازی بدیم ،جسارت داشته باشین نه شجاعت ، شجاع خب نمی ترسه و یه کاری رو میکنه ولی جسور دستش می لرزه ولی باز انجام میده یه ویدیو گرفتی موهاتو یادت رفته شونه بزنی ، کلی تپق زدی ، چرت و پرت زیاد کفتی ولی وقت هم نداری باز بگیری اگه همون رو منتشر کنی و نترسی کار تمومه تو روز به روز اینا درونت نهادینه میشه و پیشرفت می کنی .فضای ترس در مقابل موفقیت ، فضای خود شناسی در مقابل دیگران شناسی مخاطب شناسی قرار گرفته ، اگر دقت کنی وحید خزایی و سحر تبر و ادم های بی چارچوب به راحتی مخاطب جذب میکنن و پیشرفت می کنن ولی من و تویی که یه حریم برای ذهن خودمون درست می کنیم ، یه کاری متافیزیک و عقیده باهامون میکنه که خارح شدن از اون فضای بهمون احساس نا امنی میده، این نا امنی از سمت خود ما نیست و خیلی جالبه که بدونین از سمت یه نیروی بیرونی به ما القا میشه که اون نظرات مردمهمثلا وقتی من توی یه مصاحبه با کت و شلوار نشستم خب هر چی ثانیه های اول منو ببینه میگه اره این یه با شخصیت و متخصصه ولی میبینی که من با یه تیشرت استین بلند معمولی نشستم که باعث میشه شاید اون بگه توی لحظات اول که بابا این دیگه کیه الکی الکی نشسته گنده تر از دهنش حرف میزنه تا حالا هی ویدیو و مصاحبه بره جلوتر و ذهنینتش تغییر پیدا کنه . این که هر کسی چی فکر میکنه توی یه نگاه و اینا رو بریزین دور ، شما مخاطبین تون مشخصه اگه واسه برنامه نویس ها که مثلا مخاطب های شما هستن لباس حاص و کت شلوار و این حرفا اصن مطرح نیست خب چرا گیر دادین بهش ؟حالا چرا گفتیم خود سازی ؟خب ما دو نوع پرسونال برند داریم گفتیم دیگه یکی اینکه یه شخصیت میسازیم و در نقش اون فعالیت می کنیم و اون رو بهترش می کنیم ولی مخاطب زیاد نداره و لو میرهگفتیم بهترش اینکه که بیای بگی این شخصیت و صفات پرسونالیتی برای منه و این من خودمم و واقعیه ، خب وقتی اینو گفتی حالا اگه چیزی هست درونت که نباید مخاطب ببینه دیگه واقعا باید توی خودت اصلاحات انجام بدی و وجود نداشته باشه که این جا میشه خود سازی ،خب مثلا من ادمی هستم که مثلا خیلی حرف میزنم و این خوب نیست ، یا مثلا عصبی یا هر چی ، خب گفتیم چون قراره خودمون باشیم پس اینو نشون میدیم تو ویدیو که مثلا خیلی حرف میزنیم یا عصبی حرف میزنیم ، خب بعدش مردم میان فیدبک میدن اقا تو چقدر عصبی هستی ؟ خوب نیستاااا و ازاین حرفا ، خب من اینجا تنها راهم اینه که خودمو اصلاح کنم واقعی و این مدل ماندگار ترین مدل پرسونال برند هستشو اولین نکته ای که از همین امروز شروع کنین بهش توی اولین اصلاح خودتون این باشه که مردم رو قضاوت نکنین و راجب بهشون نظر بدین هی :راه نترسیدن از نظرات مردم هم که برات بگم بری حال کنی ، نباید مردم رو قضاوت کنی یا موقع خودت هم که شد ، حس نکنی دارن همش قضاوتت میکنن و بترسی ،وقتی من خودم همیشه موهام کوتاهه و این رو مهم میدونم ، وقتی یه مو بلند میبینم اگه تو ذهنم قضاوت کنم و بگم عه این یارو عجب ادم خنگی و غیر به روزی هستش ، هیچ وقت خودم این کاره مو بلند کردن رو بمیرم هم نمی تونم انجام بدم چون می ترسم که یکی دیگه مثل خودم برگرده تو ذهنش بهم بگه غیر به روز و عقب موندهبزرگ ترین شخصیت های پرسونال برند دنیا پیامبران هستند که هنوز هم که هنوزه اینقدر شاخص و صفات خوبی رو به فعلیت و واقعیت از خودشون نشون دادن که مثال زدنی هستند ، بعد از 1400 سال هنوز داریم سعی می کنیم شکل و شبیه شون باشیم فاکتورهایی که توی شخصیت و اخلاق شون داشتن رو بخونین راجب بهشون و یاد بگیرین و درون خودتون نهادینه کنین و خود واقعی تون اصلاح بشه و جلوی دوربین قرار بگیره عالی میشهحرف پایانی :بیا یه چیزی موضوع خاصی که توش خیلی خوبی رو پیدا کن ، توش کاملا عمیق و متخصص شو و یواش یواش راجب به همین تجارب ات ازش و عمق گرفتن هات بگو و پست بزار ، مهم نیست واقعا روی کجا و کدوم شبکه ، ویرگول ، اینستا ، حتی لینکدین برای برنامه نویس ها عالیهخب پس ادامه بده ادامه تا به یه میزان هوادار محبوب برسی ، جامعه ات رو بساز و دنبال کننده های اون موضوع رو پیدا کنه وقتی به درصد قابل قبولی رسییدی ، 80 درصد رو با همین فرمون و موضوع پیش برو ، 20 درصد رو صرف یه کانال دیگه یه موضوع دیگه جانبی کن ، یهو همه چی رو باهم برندار برو جلو ،با خودت همه چی رو قرارداد کن ،برای کی میخوام حرف بزنم ، مثلا فقط برنامه نویس های خانم ، فقط برنامه نویس های خسته از شده از شغل فعلی و در حال انتخاب شغلی جدید ،خب ،حالا میخوام چی بگم : یه موضوع خاصکجا میخوام این حرفو بزنم : فقط اینستاخب مثلا اقایی که خودش علاقه منده به برنامه نویسی خیلی فرق میکنه با اقایی که خودش برنامه نویس هست و میخواد تصمیم بگیره فریلنسر بشه ، اینا هر کدوم یه جور محتوا خاص میخواد، بحث خوب بودن هم که دیگه دوره اش تموم شده باید ببینی کجا عالی هستی تو چه موضوعی ؟ توی چه نوع تولید محتوایی عالی هستی متنی ، صوتی ، ویدیویی ؟اصلا فکر نکن اگه تو نوشتن خوبی ، اقا همه دارن عکس میزارن اینستا ولی اخ خدا من چی کار کنم اصلا نترس تو کار خودتو بکنتطبیق پذیری و جامعه ای که داره پیشرفت میکنه رو حتما نگاه کنین و به خودتون فکر کنینالان هنوز شاید برخی جاها اسم رزومه و اینا مطرح باشه ولی چند وقت دیگه آدرس لینکدین و اینستات رو میگیرین ، واسه شغل فرهنگی ات ادرس توئیت هات رو ازت میخوان ، و اگر نداری اصن خدافظ استخدام و اینم بگم اگر عقب بمونی از این فضا چند وقت دیگه دهه هشتادی ها جایی تو بازار برات نمی زارنبازار به شدت بی رحمه و کاری نداره تو عاشق برنامه نویسی هستی ، یا زن و بچه داری و میخوای بمونی داخلش ، خسته ات میکنه و پرتت میکنه بیرون ، وقتی تک بعدی باشی ، باید در کنار اینکه برنامه نویس خوبی هستی رو زبانت کار کنی ، روزی مصاحبه صحیح ، توانایی ساخت رزومه خوب و سواد انتشار محتوا و پرسونال برند کار کنی ... این تنها توصیه منه .... انتشار محتوا با ارزش و با کیفیت مطابق با مخاطب هدفت و برنامه پرسونال برندینگی که برای خودت چیدی ..mohammad malekpaeenmohammad malekpaeenSat, 12 Dec 2020 08:30:37 +0330