https://virgool.ir/feed/@m.madavinezhadfa2026-11-12 15:43:50https://files.virgool.ir/upload/users/295715/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@m.madavinezhadhttps://virgool.ir/@m.madavinezhad/چهارشنبه-سوری-lvattdz5ttjjدستش می‌لرزید و نمی‌توانست خودکار  را به‌راحتی در بین انگشتانش نگاه دارد شروع به نوشتن کرد. نمی‌دانست چه می‌نویسد. فقط ترس و رهایی از آن مهلکه او را وادار کرده بود که هر چه مرد بازپرس می‌گوید بنویسد چشمانش خطوط صفحه را تار می‌دید با تمام توان و غرورش سعی می‌کرد جلوی ریزش اشک‌هایش را بگیرد با لبه‌ی آستینش خون گوشه‌ی لبش را پاک کرد. مردپازپرس نگاهی از زیر عینک ته استکانیش به رها کرد و با فریاد مشتش را محکم روی میز کوبید، خودکار از میانِ انگشتان رها به پایین‌ میز پرتاب شد، مردبازپرس گفت سرت را بالا بگیر ببینم : رها چانه‌اش را در گودی گلویش فرو کرد و دستانش را در هم گره زده بود دلش می‌خواست با همان‌ مشت به وسط دو چشم مردِبازپرس بکوبد تا نگاه هیزش تن زخمی او را نکاود. گوشه‌ی لب‌های مردِ بازپرس می‌لرزید و سرخی خون‌ تمام‌ چشمش را پوشانده بود شکمش را جلو داد تا سینه، روی میز خم شد صدایش از ته گلو با خسی‌خسی تهوع آور بیرون‌ می‌آمد و درست همانطور که در مردمک‌های لرزان رها خیره شده بود گفت :ببین خانم، نازنازی من دخترایی مثل تو را خوب بلدم‌ چجوری سرجاشون بشونم‌ و ادب کنم، و با دو انگشت اشاره‌اش خیسی گوشه‌ی لبانش را پاک کرد، و ادامه داد، پس هر چی میگم بنویس و ننه‌ من غریبم هم درنیار، فهمیدی؟ بادی سرد از میان‌ِ شیارهای پنجره‌ی نیمه بسته در فضای اتاق می‌پیچید رها مشتش را جلوی دهانش گرفت و با هوای ریه‌هایش آنها را گرم کرد پایین برگه را با خطوطی شکسته امضا کرد و روی صندلی ولو شد. پلکش سنگینی می‌کرد بدون‌ مقاومت روی هم افتادند. چند لحظه‌ایی هیچ صدایی را نمی‌شنید، جز پچ‌پچ زن مامور در گوش مردبازپرس، زن‌مامور انگشتانش را در بازوی رها فرو کرد و بافشاری محکم از او خواست که از جایش بلند شود. درد در ساق پایش پیچید، جای باتوم به شدت ورم کرده بود و مجبور بود برای راه رفتن پایش را روی زمین بکشاند. از پشت در صدای همهمه می‌آمد چند نفری به التماس و خواهش افتاده بودند و بعضی‌ها فحش و ناسزا می‌گفتند. صداها در گوش رها آشنا می‌‌آمد، مثل همان موقع کنار آتش با هم می‌چرخیدند و آواز می‌خواندند در هم تنیده میشد در فضا گم میشد اما اینجا زیر سقف کوتاه بازداشتگاه همه چیز خفه میشد و چون کلافی در هم‌ می‌پیچیدند.همگی یک صدا با هم‌ می‌خواندند:زردی من ازتو سرخی تو ازمن یکی یکی از روی آتش پردیدند و چرخیدند . دستش در دست آرش بود. موهایش از نم باران به پیشانیش چسبیده بودند قطره‌های آب بینی‌اش را قلقلک می‌داد دماغش را به شانه‌ی آرش کشید و گفت: این بهترین چهارشنبه‌‌سوری زندگیم خواهد شد. می‌دونی چرا؟آرش گفت: آره می‌دونم آره می‌دونم.صورت آرش از خاکستر و دود سیاه شده بود، دندان‌های سفیدش میان لبهایش خودنمایی می‌کرد .دستش را از دست رها بیرون کشید چرخی دور او زد روی یک زانو نشست بی‌آنکه چیزی بگوید بلافاصله حلقه‌ی نقره‌ایی نازکی را به انگشت لاغر رها انداخت.لگد مامور پلیس آرش را روی پای رها انداخت حلقه میان آتش پرتاب شد. باتوم‌ها در هوا می‌چرخید بر ساق‌ پا فرود می‌آمدند. آتش زیر باران خاموش شده بود کسی دور آن‌ نبود. صدای آژیرِ ماشین‌ِ پلیس چون‌ گرگی در بیابانِ باران‌خورده زوزه‌ایی کشید و به دنبالش چند ماشین با شیشه‌های سیاه و پوشیده از حفاظ‌های آهنی پشت‌سرش راه افتادند. زنِ مامور رها را به سمت در می‌کشاند، در ناگهان با ضربه‌ایی محکم باز شد در فضای نیمه تاریک‌ راهرو همه چیز در غبار و مه فرو رفته بود بوی خون وعرق با هجومِ وحشیانه‌ی سرما همه جا پخش میشد.آرش به سمت در اتاقِ مردِبازپرس می‌دوید. سربازی با قامتی متوسط و چهره‌ایی کودکانه که هنوز درست به بلوغ نرسیده بود، قنداقه‌ی تفنگی که بیشترِ قدش را گرفته بود در سینه‌ی آرش فرو کرد. آرش فریاد می‌کشید و رها را صدا میزد، همهمه بیشتر شد صداها بالا گرفت چند نفر از دختر و پسرهایی که به دیوار چسبیده بودند ، جرات پیدا کردند و به سمت در هجوم آوردند . به تعداد سربازان اضافه میشد و باتوم‌ها دوباره در هوا به چرخش در آمدند. آرش به سینه‌ی سرباز می‌کوبید که مردی سیاهپوش از میان جمعیت خودش را به او رساند و شوکر را به ساق‌پای آرش کوباند، رها ناله‌ایی کرد بازوش را از دست زنِ‌مامور بیرون کشید و به سمت در دوید. خودش را به آرش رساند، اما قبل از هر حرکتی مردِ سیاهپوش او را کناری زد و با لگدی محکم به داخل راهرو پرتاب شد رها خودش را میان انبوهی از پاهای لرزان و زخمی دید کف راهرو پر بود از لکه‌های خون، سینه‌خیز خودش را به دیوار رساند. زیرلب آرش را صدا کرد ناله‌های رها به گوش آرش نمی‌رسید جسم بی‌جان و بیهوش آرش را دو سرباز روی زمین‌ می‌کشیدند، رها فریادی کشید اما صدایی از او برنمی‌خاست ارش در کشاکش زمین و دیوارهای خاکستری بر روی شکم کشیده میشد کمربند شلوارش باز شده بود و چون‌ماری او را دنبال می‌کرد پاهایش خالی و برهنه بودند، رها خودش را روی پاهای آرش انداخت و التماس می‌کرد، اما کسی ناله‌هایش را نمی‌شنید زن‌مامور از پشت یقه‌ی لباسش را گرفت سرِ رها به عقب خم‌شده بود زن‌مامور او را به سمت خودش کشاند. رها نگاهی به او انداخت و با تمام قوا همه‌ی آبی که در دهانش با اشک و نم‌باران آغشته شده بود را به طرفش انداخت . زن‌مامور دستش را از یقه رها جدا کرد و با گوشه‌ی چادرِ سیاهش صورتش را پاک کرد. رها دست انداخت چادرش را پایین کشید، سوراخ‌های دماغِ زن‌مامور به اندازه‌ی دو دودکش گشاد شده بودند و پره‌های آن با فریادهای از سر خشم می‌‌لرزیدند. رها فرصت را غنیمت دید و با لگدی او را نقش برزمین کرد صدای ناله‌ایی ضعیف از دهان‌ِ آرش به گوشش می‌رسید .رها برورها برو فرارکنرها نگاهی به ابتدای راهرو انداخت دو سرباز جلوی در به داخل بازداشتگاه آمدند و از روی تنِ نیمه‌جان آرش و رها گذشتند، زن‌مامور دستش را زیر مانتویش برد دستبندی فلزی را بیرون‌کشید رها با دیدن دستبند به سرعت از جایش برخاست بازوی آرش را گرفت اما آرش سنگین‌تر از آن‌بود که بتواند او را با خود بکشاند سیاهی خیابان و صدای نعره‌ی آسمان او را به سمت خود می‌کشاند هر چه بود باید به دل سیاهی بیرون‌ میزد آنجا حتما راه فراری خواهد یافت. رها روی پای زخمی‌اش ایستاد و به سمت حیاط دوید چشمانش جایی را نمی‌دید خودش را درتونلی از باد معلق می‌دید که قدم‌هایش در هوا آویزان به جلو کشیده می‌شدند. به خیابان رسیده بود، صدای شلیک چند گلوله در هوا پیچید مرد سیاهپوش در تاریکی زیر نور چراغِ پیاده‌رو نمایان شد چند سرباز پشت سرش بودند، زن‌مامور چادرش را روی سرش می‌کشید و کشِ آن کنار صورتش آویزان بود، دستبندی نداشت، و با حالتی شکست خورده رها را نگاه می‌کرد به اشاره‌ی مرد سیاهپوش به سمت رها حمله‌ور شد. شاخه‌های بریده شده درختان تمام پیاده‌رو را پوشانده بود تنه‌ی درخت چنار پیر به سمت زمین خمیده بود و انگار در داغی کهنه زیر باران پنهانی اشک می‌ریخت،گویی او هم از بخت سیاهش که تمام عمر سایه‌افکنِ ماموران سیاهپوش شده بود بر خود لعنت‌ می‌فرستاد. زن‌مامور چون دیو قصه‌ی شاه پریان نفیر می‌کشید و از دهانش به جای آتش بخار بیرون‌میزد رها در خیالش به دنبال همان ساقه‌های سحرآمیز لوبیای جک می‌گشت تا به آن‌ آویزان شودو خودش را از دست دیو قصه نجات دهد. او به سمت خیابان می‌دوید پایش در شاخه‌ها فرو رفتند، و او را به زمین انداختند،. باران بی‌رحمانه بر صورتش می‌کوبید نوری سفید به او نزدیک شد و صدای چرخ‌های ماشین در تماس با آسفالت، گوشش را پر کرد و در ستون‌مهره‌هایش خنکی جریان گرفت و به همه‌ی پیکر بی‌حانش سرلیت کرد و قلبش را از تپش انداخت انگار ساعتی از تیک‌تاک هر روزه خسته شده باشد. بع یکباره نه نوری دیگر چشمش را می‌آزرد و نه صدایی گوشش را می‌خراشید، همه چیز در سکوتی وهم‌انگیز فرو رفت.صدای آرش در سرش می‌پیچید و می‌گفت:با من ازدواج می‌کنی؟    Maryam MahdaviMaryam MahdaviThu, 27 Jan 2022 15:01:09 +0330https://virgool.ir/@m.madavinezhad/انتخاب-vdiqgkatuwzbچقدر حرف میزنی بس‌کن و زودتر تلفن را قطع کناین جمله‌ی تکراری و  همیشگی مادرم بود که هر بار  گوشی تلفن  را دست من می‌دید، گفته میشد .مشغول به انجام هر کاری بود، خودش را به من می‌رساند و از بالای عینک‌اش نگاهم می‌کرد، در حالی که دو دستش را در گودی کمرش فرو کرده بود و با نوک پنجه‌ی پاهایش به زمین می‌نواخت تا اینطور من را متوجه‌ی حضور مقتدرانه‌اش کند و اگر بلافاصله به علائم هشدار‌دهنده‌اش توجهی نمی‌کردم قطعا موج صدایش تمام فضای خانه را پر می‌کرد.باز که رفتی سروقت اون‌ تلفن لعنتی اینا کی هستند که مدام در حال پچ‌پچ کردنی باهاشون چی می‌گید که تمومی نداره؟بارها او را در حالی که پشت در اتاقم فال‌گوش ایستاده بود مچش را گرفته بودم و به راحتی می‌گفت :چیه؟ من مادرتمباید بدونم که با کی دوستی و چی داری میگیتو خودت عقلت نمیرسه یه روز میفهمی که ....و از اینجا به بعد حرف‌هایش را از بَر بودم یا من را به ندامتگاه و بازداشتگاه کشانده بود و یا میان‌ِ معتادانِ کارتن خواب پیدایم کرده‌اند و یا آنقدر فساد و سیاهی از من بیرون زده که حکم اعدامم را در جا اعلام می‌کرد .بیشتر اوقات برای جلوگیری از آبروریزی بیشتر در مقابل دوستانم، مجبور می‌شدم با عذرخواهی تلفنم را نیمه‌کاره قطع کنم. حرف‌هایش مثل پتک بر سرم کوبیده میشد و چنان‌ میخی هرز و کند من را در زمینی سفت فرو می‌کرد . و برای هزارمین بار شباهت من با پدرم را یکی‌یکی یاداوری می‌کرد و من را سزاوار هر دشنام و تهمتی می‌دانست‌. در خیالش دادگاه صحرایی برایم برپامی‌کرد و نامه اعمالم را بدست چپم می‌داد.و‌می‌گفت: تو هم قراره بشی یکی مثل همون‌ پدرت دیگه،  اینقدر دنبال این و اون افتاد و به حرف  دوستاش گوش کرد ،  که آخرِ سر با همونا رفت و گم‌گور شد.و مارو با هزار بدبختی تنها گذاشت.بفرما اینم نتیجه رفیق‌بازی ..... سلاحی جز سکوت و اطاعت نداشتم.استخوان‌هایم در زیر آوار تحقیر‌هایش خرد میشد می‌دانستم اگر لب باز کنم اوضاع بدتر خواهد شد .تماسم را قطع کردم. دوستان نزدیکم دیگر همه چیز را می‌دانستند گاهی این‌ ماجرای تکراری باعث خنده‌امان  میشد اما برای من زهرِ تلخندی بود که ذره‌ذره وجودم را خرد می‌کرد در پشت تمام مادرانه‌هایش همیشه زخم‌زبان‌هایش  بر دلم‌ نیشدر میزد. و نمی‌توانستم به عنوان یک‌ مادر او را بپذیرم بیشتر شبیه یک‌زندانبان بود، تا مادر، مادری که می‌بایست فرشی از بهشت زیر پایش پهن می‌بود، اما آنچه که من می‌دیدم‌ جهنمی از برهوت عاطفه بود که او بر آن قدم می‌گذارد.  حرف‌هایش را میزد و می‌رفت‌ چنانکه ماموریتش تنها تحقیر و له کردن من باشد. غروری که بعد از آن در حرکات و رفتارش می‌دیدم‌ بیشتر از هر زمانی من را از او متنفر می‌کرد.و من خموده و بی‌حوصله‌تر از همیشه برای التیام زخم‌های روحی‌ام و فرار از سرزنش‌های مداوم‌ به کنج اتاق بی‌پنجره‌ام و کتاب‌های چندبار خوانده شده پناه می‌بردم و خود را میان دیوارهایش جای می‌دادم . از اینکه هنوز خاطرات کودکی من را در سی‌سالگی رها نکرده به خودم لعنت می‌فرستادمباید کاری می‌کردم. دانشگاه و رشته‌ی مورد علاقه‌ام را به خاطر همین سرزنش‌های او از دست داده‌ام .سرم‌ از سنگینی روی گردنم باری اضافه می‌نمود و اگر رهایش می‌کردم به آنی پخش زمین میشدم مردمک چشمانم به ته کاسه‌ی سرم چسبیده بود. سروصدای روده‌هایم امانم را برید و توان صبر برایم نگذاشت چند لحظه بعد خودم را جلوی در یخچال یافتم که پنجه در قالب پنیر فرو کرده‌ام می‌خواستم همه چیز را در لذت خوردن‌ِ پنیر هضم‌کنم و فرو دهم شکمم را به داخل یخچال هل دادم و خودم را روی در آن انداختم و محو تماشا شدم و به دنبال طعمی تازه می‌گشتم. زیر نگاهم برآمدگی شکمم سایه انداخته بود از دیدنش بیزار بودم هر روز جلوتر می‌آمد و با خودش زخم‌ِزبان‌های مادرم را بیشتر به سمتم می‌کشاند . خودم را از هر فکری رها کردم و انگشتان آغشته به خامه را در دهانم فرو بردم همه چیز برایم رنگ باخت چشمانم را بستم و حرکت نرم خامه را در مری دنبال می‌کردم که به آنی همه چیز چون صاعقه از چشمانم بیرون زد و غرشی تمام فضای آشپزخانه را پر کرد ، پس سرم‌می‌سوخت و گزگز آن تا نوک‌انگشتانم‌ پیچید . با فریاد مادرم به دنیای سیاهم برگشتم . خامه در گلویم ماسید و سرفه‌های مداوم امانم را بریده بود کف اشپزخانه پر شد از تکه‌هایی مخلوط از پنیر و خامه، فریادهای مادرم به فحش و ناسزا تبدیل شده بود.  پسره‌ لندهور دیوانهاین چه وضع غذا خوردنههیچ‌وقت بلد نیستی یک‌ کار را درست انجام بدی.خودمم را زیر پتو جا دادم و در سیاهی ان فرو رفتمکاش همان سال به بهانه دانشگاه رفته بودم ، کاش می‌توانستم مثل زهره و سپهر چمدانم را برمی‌داشتم و می‌رفتم ، ای کاش می‌توانستم من هم مثل آنها ناله‌های او را نشنوم. بعض روی خامه می‌لغزید و من به اصرار آن را فرو می‌دادم گرمایی گونه‌هایم را داغ می‌کرد و در شیار گلویم فرو می‌رفت .هر چه می‌کردم فریادهای بی‌امانش راحتم‌ نمی‌گذاشت . تصمیم گرفتم‌ یک قرص آرامبخش بخورم از جایم‌ برخاستم و پاورچین به سمت آشپزخانه رفتم راهرو نیمه‌ تاریک‌ بود نور ضعیفی از میان شیارهای کرکره روی زمین افتاده بود. سکوتی مشکوک و خالی از فریادهای مادرم تمام خانه را پر کرده بود. که صدای برخورد جسمی سنگین با زمین‌ میخکوبم کرد جرات تکان خوردن نداشتم در دم همه چیز در تاریکی فرو رفت انگار آسمان به یکباره با تمام سیاهیش پایین آمده بود .چنان همان روز که میان تاریکی کوچه به بهانه‌ی یک‌آبنبات ساعت‌ها به انتظار پدر ایستاده بودم . شانه‌هایم از سرما یا ترس می‌لرزیدند. بدنم خیس عرق  بود و پاهایم در میان دمپایی‌های ابری لیز می‌خوردند ترسی در دلم افتاد این همه سکوت عجیب به نظر می‌آمد.  می‌ترسیدم از سرجایم تکان بخورم هر لحظه منتظر بودم که لنگه دمپایی و یا لیوان و حتی کارد آشپزخانه‌ایی به سمتم بیاید و یا دستی از دیوار پشت‌سرم بیرون بیاید و محکم پس‌سرم بزند دستم را به دیوار حایل کردم .پاورچین پاورچین خودم را به آشپزخانه رساندم آنچه که را می‌دیدم برایم باور کردنی نبود .بیشتر شبیه کابوس‌های شبانه‌ام بود . تا واقعیتی که جلوی چشمانم اتفاق افتاده .او را دیدم که با دهانی باز و چشمانی از حدقه در آمده کف آشپزخانه ولو شده بود . شاید این‌نقشه حدیداش برای تحقیر و تنسخر من باشد در خیالم این را هم ترفندی از طرف مادرم می‌دانستم که بیشتر من را عذاب دهد و یا دل و جراتم را محکی زده باشد.  بعد از چند لحظه که خوب خودم را باختم‌ بلند شود و  خنده‌های تمسخر امیزش را نثارم کند .چند دقیقه‌ایی فقط خیره نگاهش کردم‌هیچ واکنشی نشان‌نمیداد .ترس جای خودش را به دلهره نگرانی می‌داد خم شدم و مچ دستش را گرفتم‌ نبضی ضعیف زیر انگشتانم حس کردم اما نمی‌توانستم تشخیص بدهم‌ مرده است یا زنده ، بعد از سال‌ها در کمترین‌ فاصله از او قرار داشتم حسی غریب و عجیب وجودم را می‌خراشید صورتم را به دهانش نزدیک کردم و توانستم گرمای نفس‌هایی که با خس‌خس از سینه‌اش بیرون‌میزد را حس کنم .او بی‌جان روی زمین افتاده بود و در سکوت مطلق فرو رفته بود .کاش همیشه همانطور بماند. لحظه‌ایی از این سکوت و درماندگیش خوشحال شدم از اینکه دیگر قدرتی برای خرد کردن‌ من ندارد در خودم احساسی شیطانی پیدا کردم. دلم‌می‌خواست دیگر بلند نشود و برای همیشه در همان‌حالت بماند .خودم‌را عقب کشیدم و به پایه‌ی میز تکیه دادم سرم هنوز درد می‌کرد پاهایم مثل دو دکل سنگی شده بودند که من را به اقیانوسی مبهم فرو می‌کشیدند وهر چه بود دور سرم می‌چرخید. صدای زنگ‌تلفن را می‌شنیدم اما جرات برخاستن نداشتم‌ چطور به این زودی خبر دار شدند . من کسی را نکشته‌ام  من قاتل نیستم . کسی حرفم را باور  نخواهد کرد. مادرم که لحظه‌ایی دهان‌ نمی‌بست حالا در سکوتی کامل جلوی چشمانم بی‌جان افتاده بود. تلفن پشتِ سرِهم زنگ می‌خورد و من خودم را در دادگاهی خیالی محکوم به قتل کرده بودم چوبه‌ی داری که من را از آویزان‌می‌کردند در مقابلم می‌دیدم چطور برای خواهر و برادرم بگویم که من بی‌گناهم او خودش سکته کرد و مرد از بس که فریاد می‌کشید و مدام عصبانی بود .کاش همان چند سال پیش که قصد فرار داشتم رفته بودم وخودم را گم‌گور می‌کردم.حالا صدای زنگ خانه هم می‌آمد. انگار چند نفر پشت در محکم به آن می‌کوبیدند و فریاد میزدند.صداها دور میشدند و در فضایی نامعلوم گم میشدند دستی بازویم را می‌فشرد خنکی در رگ‌هایم‌ جاری شد. از گوشه‌ی چشم‌مرنگی سفید و مات نمایان بود . حالا چشمات را باز کن صدایش بمن جرات میداد تا آنچه را که در اطرافم هست را ببینم آرام آرام‌ چشمانم را باز کردم تمام بدنم از ضربان‌قلبم‌می‌تپید با خودت چکار کردی مردِ گنده ...زهره بالاسرم‌ایستاده بود و با خنده‌ای ریز خیره من را تماشا می‌کرد .صدای ناله‌ایی باعث شد سرم را بچرخانم . سری باندپیچی شده پایی کچ گرفته شده میان تخت فرو رفته بود اما آتش چشمان‌مادرم هم‌چنان زبانه می‌کشید . لحظه‌ایی از دیدن آن صحنه خنده‌ام گرفت و خوشحال بودم اما خیلی زود لبخند بر لبانم چسبید زهرِمادر پسره بی‌دست‌وپا..... چه بلایی سرم آمده آیا زلزله شده  وهمگی با هم مرد‌ه‌ایم. یعنی اینجا جهنم است. خدایا چه گناهی کرده‌ام . ناله‌ام به هوا رفت .خواهرم خودش را بمن نزدیک کرد و ارام در گوشم گفت :شانس آوردی مامان‌ پاش شکسته وگرنه خدا می‌دونست به خاطر اون دسته گلت چیا بهت نمی‌گفت .با تعجب پرسیدم مگه چه اتفاقی افتاده مگه مامان نمرده بود.نه دیونه اون به این راحتی‌ها جون به عزرائیل نمیدهبهتره حواست را جمع کنیدفعه بعدی پوست موز را بندازی تو سطل آشغال نه کف آشپزخونه.زهره ، میشه گوشیمو بدی بهم؟میخوای چکار؟حرفی نزدم و زهره من را در سکوت تماشا کرد.از او قول گرفتم که به کسی چیزی نگوید. دستانش گرم بود در آغوشش کشیدم و خواستم برایم دعا کند. مرد راننده از پشت سرم فریاد زد:آقا اگر خداحافظیتون‌ تموم‌شده بفرمایید سوار بشید می‌خوایم‌ حرکت کنیم.چشمامو بستم  خودم را میان صندلی اتوبوس ولو کردم هوا شرجی بود و من برای یک سفر چند ماهه آمادگی لازم را نداشتم دوباره سرم گیج میرفت و صداهای عجیب و غریب به گوشم می‌رسید. اینجا همه با من غریبه بودند ، باران می‌آمد و چتر نداشتم. جلوی مسافرخانه ایستادم به تابلوی( نگهبان شب نیاز داریم ) نگاهی انداختم بی هیچ فکری داخل شدم . گرمای بخاری صورتم را نوازش داد پلک‌هایم سنگین شدند همانجا پشت پیشخوان مسافرخانه به خواب فرو رفتم.Maryam MahdaviMaryam MahdaviThu, 30 Dec 2021 17:24:29 +0330https://virgool.ir/@m.madavinezhad/بدون-عشق-nk9ks5xjcs83نگاهش کردم چیزیی در درونم‌چون‌پشه‌ایی وز‌وز می‌کرد بی‌اعتنا به آنچه من را سال‌ها متوقف ساخته بود روی برگرداندم پنجره را بستم و به سمت در رفتم صدایی نمی‌آمد جز صدای نفس‌های بلندی که آرام‌آرام به شماره می‌افتادند و انگار در ته چاهی فرو می‌فتند . در شلوغی خیابان گم شدم .دوباره نگاهش کردم چیزی نگفت خندیدم و دستش را گرفتم و گفتم مهم نیست درستش می‌کنیم غافل از دنیای اطرافمان در هجوم ترشحات هورمونی چون کودکانی سربه هوا چیزی به نام عشق را بهانه کردیم و حلقه‌های طلایی را با کمترین دردسر و ساده‌ترین شکل ممکن به‌ دست هم انداختیم. سرخوش بودیم از آنچه که اتفاق افتاده بود و هرگز چهره‌هایی درهم شده‌ و ابروان‌گره خورده و دست‌های در پشت قلاب شده ما را از راهی که در پیش گرفته بودیم باز نداشت. همان داستان همیشگی کودکانه که گوشه‌‌ی کتاب‌های مدرسه برای هم‌کلاسیم می‌نوشتم با قلبی شکسته و خونی چکیده در میان‌جامی نیمه پر، که عاشق باشی، روزنامه‌ایی فرشت می‌شود و آسمان سقفت، از همان لحظه‌ی اول مشکوک شدم و دلم لرزید مانند کبوتری بودم که به باغ وعده داده باشند، اما او را میان قفسی در گوشه‌ی اتاقکی رها کرده بودند. می‌دانستم که یک‌جای کار می‌لنگد و قصه از میان‌شعرها و داستان‌ها توفیر زمین تا آسمان دارد اما به روی خود نیاوردم و راهی که با او انتخاب کرده بودم را بهترین‌ می‌دیدم. سفره را با عشق پهن می‌کردم و منتظرش می‌ماندم اما هنوز چند روزیی از شکفتن بوسه‌های دیدار صبحگاهی نگذشته بود که کلامش باری سنگین به خود گرفت من را پای سفره‌ی کوچکمان تنها گذاشت منتطرم‌نباش ناهارت را بخور سخت بودکه معنای گفته‌های سرد وبی‌جانش را به راحتی بپذیرم خودم را باور نمی‌کردم و در غلیان خون به بطن‌های چپ و راستم مغزم از کار افتاده بود و دامن به سوگواری بغل کردم و پنهانی اشک ریختم و گاه نا امیدانه در آغوشش می‌گرفتم تا به اجبار دستش حلقه شود بربازویم و نگاهش خیره شود بر مردمک‌های منتظرم اما نشد که نشد و انتظار پشت انتظار روزها را بی‌حوصله سر می‌کردم به امیدِ رستگاری یافتن در طولِ زمانی که از دستم‌ میرفت بیشتر از خودم به او ایمان داشتم. عطر تنش و نگاهش و حرف زدنش هر چه داشتم آرزوهای نشکفته‌ایی بودند که در لحظه‌های پریشان با او بودن می‌کاشتم به امید جوانه زدن و شکفتن عشقی که ادعایش را داشتیم . اصلا مگر چه چیزی من را در این غربت و دوری می‌توانست نگاه‌دارد. خوب معلوم بود خود او بود اما راستش را بخواهید آن وقت‌ها دنبال دلیلش نبودم هر چه بود همان دم اتفاق می‌افتاد و من چشمهایم را بروی روزهای آینده‌ایی که در پیش داشتم محکم بستم و سخت خودم را به آن راه زدم و تن به کسالت روزهای تکراری دادم که از سرکار بیایم و غذایی بپزم و هنوز دهانم به حرف زدن باز نشده ، خرناسه‌های سنگینش هم‌چون پیرمردی که فراموش کرده وقت خوابیدن دندان مصنوعی‌هایش بیرون آورد در گوشم طنین اندازد و سرخوردگی و ملال را به حانم بریزد و من چاره‌ایی نداشتم‌جز چند غرولند زیر لب ، آهسته صدای تلوزیون سیاه و سفید را کم می‌کردم‌خودم را به ستون‌های جدولِ گوشه‌ی روزنامه‌ی چند روز پیش می‌سپاردم. گاهی هم‌ تیترهای بزرگش را می‌خواندم یا صفحه‌ی حوادثش را ، از دیدن آن همه آگهی تسلیت تعجب می‌کردم‌، چطور کسی می‌آید این‌ها را می‌خواند؟ مگر وقتی آدم کسی را از دست می‌دهد حال و حوصله‌ی روزنامه خواندن هم دارد ؟دلم تنگ میشد و فکرم هزار راه میرفت یاد مادرم می‌افتادم هزار کیلومتر آن طرف‌تر برای زمستانم میل در میل می‌چرخاند و نخ‌ها را به هم می‌بافد به امید آن شب یلدایی که کنار سفره‌‌اش بنشینم.اما سال به سال وعده‌ی دیدارش را موکول به عید و سال نویی دیگر دادم آن موقع که روزهایش کاری نباشد و دلواپسی کودکانم من را از راه باز ندارد .اما اجل دیدار ما را به برزخی بی‌انتها انداخت و دل‌ِ پریشانم تکه‌تکه شد در دیدار جا مانده‌اش.خواهش و تمنایم در او اثر نکرد هر چه گفتم واژگونه شنید و یا نشنیده از کنارم گذر کرد .شکم برآمده‌ام‌ را دستی کشیدم در غبار دود قطار رهسپارم کرد و به سرزمین‌مادری، و باز هم باورم نشد که اوست که من را تنها، راهی کرده است .شال گردنم را محکم دور گردن و شانه‌هایم پیچاندم و پله‌ها را یکی یکی بالا رفتم چشمانم سیاهی میرفت و تنم سرد بود حالت تهوع رمق از پاهایم ربوده بود دکتر نگاهم کرد و نسخه‌ام را نوشت چند قرص آهن و چند کلسیم، همه‌اش تقویتی بودند و بازدارنده تهوع‌های دوباره‌ی صبحگاهی، و باز شکمی برآمده که سنگینی‌اش را برای بار دوم بیشتر و سخت‌تر به تن می‌کشیدم .تکیه به دیوار دادم تا از بوی پاییز نفسم پر شود چادرم را بر سر انداختم . راستی چرا تنهایم؟ مگر عاشقم‌نبود ؟مگر دوستم نداشت؟ کجاست الان؟ تا دستم را به جای دیوار به بازویش تکیه دهم. دفترم را باز کردم و برایش نامه‌ایی نوشتم نامه‌ایی که آرام آرام به شکوایه‌های شبانه‌ام بدل شد و هرگز راز آن فاش نشد، درست مثل همان دردی که در من می‌پیچید اما او غرق خواندن تیترهای ریز و درشت روزنامه‌اش بود و من برای دومین‌بار، تنهایی پسرم را در آغوش کشیدم و او نبود که بداند چقدر محتاج بودنش هستم نگاهش کردم و به او گفتم :ازت متنفرم بند‌بند تنم از هم گسسته شد و تمام استخوان‌هایم فرو ریختن دیگر چیزی از خود واقعی‌ِ عاشقم نمانده بود رودرو با او عشقم را انکار کردم حالا می‌بایست تنهایی را، زهرش را، با همه‌ی تلخی فرو میدادم .دستی لرزان از تنم آویزان بود و با فشار دندان‌هایم بغض را در اعماق جانم‌ فرو می‌دادم. نگاهش تحقیرآمیزتر از هر لحظه شکست وفرو ریختنم را تماشا می‌کرد .اما من به مبارزه‌ایی سخت فراخوانده شده بودم که پایانش چون روز روشن بود جدایی از هر چه که نامش عشق میشد و دلدادگی که کورکورانه من را سال‌ها به دنبالش کشانده بود. حالا وقت بریدن بود تیغ را می‌بایست با یک‌حرکت کشید و کار را تمام می‌کردم در همین لحظه جمله‌ی طنزی ذهنم را پر کرد بدون درد و بدون‌خونریزیآری نباید کسی قطره‌ایی خون از دماغش می‌آمد . باید صبر می‌کردم به اندازه‌ی قد کشیدن دختر و پسری که نافشان به نامم بریده شده بودند و حالا آلبوم‌های کودکی‌اشان در گوشی‌های شان‌جمع شده بود . و در پس دلهره‌هایشان تنها نام مادر آرامشان می‌کرد نمی‌توانستم‌این اتصال را نا به هنگام و یک‌باره قطع کنم باز هم‌باید صبر نی‌کردم‌دندان به دندان‌نی‌ساییدم. باید جوانه میزدند و رشد می‌کردند و آنقدر که برای چشم در صورت انداختنشان سرم را بالاتر می‌گرفتم دلم برای حس نداشته‌اشان از مهر پدری می‌سوخت هم‌ مادر بودم و هم پدر و تمام خانواده‌ایی که می‌بایست کمی نزدیک‌تر باشند اما باز هم دور بودند و بیخبر از هر لحظه‌ایی که بر من چون شب‌های سردو تاریک پاییزی می‌گذشت آنها بزرگ شدند و بیشتر از پدرو مادرشان‌چیز فهمیدن و من دوباره تنها شدم حالا می‌بایست گره در گره نگاهش که نه، پشت به او، فریاد زنان که نه، در سکوت، قدم‌ بردارم هر چه بیشتر از او دور شوم . حالا می‌بایست روی دو پای خودم برای خودم عشقی درونی بسازم تنهایِ تنها برای همیشه به دور از هر چیزی به نام عشق ، بدون عشق خودم را در روزهای کش‌دار پاییزی به جلو برانم .پرده را که کنار زدم‌برف می‌بارید و کوه از ابری سنگین و انباشته پوشیده بود. مشتی دانه ریختم قمریِ پیر سرش را چرخاند و چشمان سیاهش را بمن دوخت ، چایم را ریختم صدای زنگ گوشی‌ام می‌آمد تصویر خندان دخترم یادم آورد که هنوز زنده‌ام با عشقی دوباره .Maryam MahdaviMaryam MahdaviTue, 30 Nov 2021 14:24:26 +0330https://virgool.ir/@m.madavinezhad/ریشه-در-باد-etwhmbmqpjwv روزها بود که چون پرنده‌ایی اسیر در قفس دور خود می‌چرخید مدام با خودش حرف میزد گاهی می‌نشست و گاهی پله‌های باغ را آنقدر بالا و پایین می‌کرد تا درد در زانوهایش می‌‌پیچید . درخت انجیر تنه‌اش خمیده بود شاخه‌هایش در میان هوا سرگردان بدست باد این سو آن سو می‌رفتند سردی هوای پاییزی پوست تنش را می‌گزید و لرزه به پایش می‌انداخت ، شاهرخ‌خان شاهرخ‌خان بیاید داخل هوا سرده سینه‌پهلو می‌کنید.صدای جمیله تنها صدایی بود که در این روزها سرسرای خانه و اتاق‌ها را پر می‌کرد .وقت قرصاتونه آقا، بیاید براتون چایی ریختم صدای جمیله با شور هیجان عجیبی که سرشار از زندگی بود او را وادار کرد دست از تماشای باغ خشکیده‌اش بردارد. روی میز پر بود از برگه‌ها و اسنادی که روزها به حال خودشان رها شده بودند . پایین هر صفحه کنار مهر پدر جوهری‌ سیاه با خطوطی کج و درهم‌برهمشاهرخ را وارث تمام اموال نشان می‌داد ساعت‌ها به آنها خیره میشد و یا صفحه به صفحه‌اش را ورق میزد و بعد دوباره همانجا به حال خودشان رها می‌‌کرد. سیگار با سیگار روشن می‌کرد . آتشِ شومینه فروکش کرده بود دستش را دور لیوان چای گرفت ، نفسی کشید سرش را به طاقچه‌ی بالای شومینه تکیه داد . صدایی می‌آمد انگار آدم‌های قاب عکس روی طاقچه با او حرف میزدند . دستی روی شیشه‌اش کشید لبخندِ زن و مردی جوان همراه دخترکی کنار پیکانی سفید هویدا شد نگاهش بر روی چهره دختر بچه‌ی داخل قاب خیره مانده بود و با انگشتش خطوط ریز صورتش را روی قاب شیشه‌ایی رسم‌می‌کرد.شیرین بچسب به مامان بابا شما دستتون را بندازید دور گردنش ، آماده‌اید ؟حالا بگید سیب، خنده‌ها ساخته شدند و شاهرخ با دوربین مدل جدیدش چپ و راست از باغ و نهال‌های تازه رسته‌اش عکس می‌گرفت از آن همه عکس تنها این یکی مانده بود. چین‌های  گوشه‌ی چشمانش عمیق‌تر میشد و دود سیگارش غلیظ‌تر ، فریاد شادی خنده‌های شیرین در لابلای باد می‌چرخید .صندلی عقبِ پیکانِ سفید، تختِ راهواری بود که شیرین را به آرامش می‌رساند. پیکان سفید پدر هم‌چون رخشی می‌درخشید که سفینه‌ی آرزوهایشان بود و هر هفته مادر صندوق عقب آن را پر از غذا و لباس می‌کرد و به باغ پدربزرگ می‌رفتند .شاهرخ قاب را بر روی سینه‌اش گذارد و اجازه داد خاطرات اورا تا هر جا که می‌خواهند ببرند می‌دانست که انتهای این مرور خاطرات نتیجه‌ایی جز عذاب وجدان بیشتر برایش نخواهد داشته اما ماه‌ها بود که حکایت عصرهای هر جمعه‌اش با این قاب عکس قدیمی می‌گذشت سر و صدای جمیله از آشپزخانه اورا از وسط خاطره‌ها بیرون کشید .بله بله خانم چشم‌حتماقربونتون برم بجه‌ها خوبن؟ آقا بیدارند بله ، الان صداشون می‌کنم.پلک‌های شاهرخ سنگین شدند و طاق بلندِ اتاق، کوتاه و کوتاه‌تر میشد . دیوارها از هر سو به سمتش می‌آمدند گویی او را در قبری جای می‌دادند که سال‌هاست بدست خودش آن را کنده بود. همان‌وقت که در میان بهت و حیرت و نگاهِ بی‌قرار شیرین اسناد باغ و خانه را نشانش می‌داد و فریاد میزد و با فشار مشتش او را به عقب می‌راند . شیرین روی زمین افتاده بود با ضجه‌هایی سربسته خاک باغچه را میان انگشتانش جمع می‌کرد. چیزی نگفت و فریادی نزد و مشت بسته‌اش را جلوی صورت شاهرخ گرفت باد زوزه کشید و پیچید و در چشمان شاهرخ خاکِ را نشاند او اشک می‌ریخت و همه چیز را در ابری خاکستری رنگ می‌باخت .سیاهی چادر شیرین از شیارهای دیوار دیده میشد که استخوان‌های لرزانش را حائل شده بودند . و در میان قدم‌های آهسته‌ و سنگینش فرو می‌رفتند. این آخرین تصویری بود که شاهرخ از شیرین به خاطر داشت .صدای زنگ‌داری در گوشش می‌پیچید شاهرخ خونه و باغ را چیکارشون کردی؟تصمیمت را گرفتی؟شاهرخ گوشِت به من هست اصلاببین! من رفتم و اسم بچه‌هارا کالج نوشتم فقط منتظرم که تو پول بیشتری برام بفرستی تا بتونم یه خونه بخرم از این وضعیت بیایم بیرون صدا دورتر و دورتر میشد نفس‌های عمیق شاهرخ در فضای گوشی می‌پیچید.و بعد از چند لحظه همه چیز به سکوت و سکون برگشت پنجره‌های چوبی زیر فشار باد به ناله افتاده بودند . سرما از میان‌ سوراخ‌های پرده‌ی توری آتش شومینه را نشانه گرفتند و آخرین رقص شعله را به اشاره‌ایی خاموش کردند .ببخشید آقا وقت قهوه‌تان هست. جمیله قهوه را روی میز گذاشت و همانطور که دور مبل و میز در حال چرخیدن و مرتب کردن بود قاب عکس را از دست لرزان شاهرخ گرفت و روی شومینه گذارد . نگاهی به آن کردو گفت روزیی چندبار نگاهش می‌کنید آقا خدا رحمت کند پدر و مادرتان را چه مرد و زن نازنینی بودند.جمیله دست از کار کشیده بود و با چشمان درشتش سرتاپای شاهرخ را تماشا می‌کردآقا بفرمایبد عصاتون با پاهایی که مدت‌ها دیگر او را همراهی نمی‌کردند به کنار پنجره خود را رساند دستش را دراز کرد و شاخه‌‌ی خشکیده درخت انجیر را در دستانش فشار داد شاخه به راحتی شکسته شد و از شاخه‌ی اصلی به زمین افتاد زیر پنجره پر شده بود از برگ‌های زردی که انجیر پیر یکی‌یکی بدست باد سپرده بود.شاهرخ زیر لب زمزمه می‌کرد شیرین خواهرم شیرین من را ببخش .پس این آقای سلطانی چیشد؟ مگه قرار نبود امروز بیاد اینجا؟جمیله برو زنگ‌بزن‌بگو زودتر بیان.سی‌سال بیخبری چطور پیدایش کنم چه حرفی برایش دارم . اصلا از کجا معلوم من را ببخشد . نکند شوهر معتادش بلایی سرش آورده باشد.بچه‌هایش را چطور بزرگ‌کرده .ماه‌ها بود که شاهرخ با همین افکار و خیالاتش صبح را به شب می‌رساند و غروب‌های سنگین‌پاییزی را با قهوه و سیگار به شب می‌رساند.عشق فرزانه و شرط‌های پدرش او را به یک عاشق دیوانه تبدیل کرده بود . حاضر بود هر کاری بکند تا به او برسد . دستان‌ سرد پدرش را گرفت و انگشتش را در جوهر فرو می‌کرد و یکی یکی به برگه‌های سند فشار می‌داد و در آخرین فشار دست شاهرخ ته مانده‌ی نفس پدرش در سینه‌اش جا ماند . و شاهرخ چیزی حس نمی‌کرد جز رسیدن به عشقی که او را از هر کسی دور و دورتر می‌کرد تا جایی که نه التماس‌های مادرش در او اثر کردو نه نگاه‌های حسرت‌بار شیرین را میدید او تنها در قاب چشمان فرزانه خودش را می‌دید و زندگی می‌کرد.دستان‌پدر چون شاخه‌ایی شکسته در باد تکان میخورد و از لبه‌ی تخت فرو افتاد و شاهرخ قبل از هر کاری رمز گاوصندوق را عوض می‌کرد. نگاهی به بالای شومینه و شیرین داخل قاب عکس انداخت تنش لرزید و قلبش تیر کشید چطور این همه سال در بیخبری گذشت .سلام شاهرخ‌خان،صدای گرفته و بمِ آقای سلطانی شاهرخ را به خود آورد نگاهی به پالتوی مشکی او انداخت و با سر اشاره کرد که بنشیند .آقای سلطانی به سمت او می‌آمد. ابروان پر مویش روی پلک‌هایش را‌پوشانده بود. نگاهش را به زمین دوخت و با صدایی که به زمزمه شبیه بود،گفت: تسلیت میگم شاهرخ‌خانزمین زیرپای شاهرخ فرو ریخت و خودش را در اعماق چاهی می‌دید که هیچ صدایی به جایی نمی‌رساند .تسلیتبرای چی بمن تسلیت می‌گید؟ آقای سلطانی کی فوت شده؟ که من‌خبر ندارم.سکوت همه فضای اتاق را در خودش پیچاند و شتابان چون تندبادی نفس همه را در سینه حبس گرداند . از کسی صدایی در نمی‌آمد و جمیله سینی چایی بدست در میانه‌ی در به یاد پاکتی افتاد که صبح رسیده بود . مگر پاکتی که صبح برای شمافرستادم را باز نکردید؟پاکت ؟کدوم‌پاکت ؟جمیله در خودش فرو رفت و در حالی که سینی را روی میز می‌گذاشت دستانش را درهم قلاب کرد و گره روسری‌اش را محکم‌تر کرد .حرف بزن‌جمیله پاکت را چیکار کردی؟آقا ببخشید افتاد تو گِل باغچه، گذاشتم لبه پنجره‌ی آشپزخونه تو آفتاب خشک بشه تا بعد براتون بیارم اما فراموشم شد. الان میارمش آقا.آقای سلطانی دستان شاهرخ را گرفت و او را روی صندلی روبروی شومینه نشاند و گفت:شاید بهتر بود تلفنی بهتون‌اطلاع می‌دادم قرار بود...هیچی نگید آقای سلطانی همه چیز را فهمیدم شیرین مرده درسته ؟اونم رفته .اشک‌امانش نمی‌داد بغض‌اش بعد از سال‌ها ترکید بود . خاطرات کودکی چون خنجری در مغزش فرو می‌رفتند و از سینه‌اش بیرون‌میزدند .متاسفانه در یک حادثه آتش‌سوزی شیرین خانم و دوتا بچه‌هاش از بین رفتند ظاهرا آتش‌سوزی هم‌عمدی بوده و شوهرش اینکار را کرده توی اون پاکت مدارک فوت را گذاشته بودم به همراه یک نامه که ماجرا را نوشته بودم واقعیتش نمیدونستم چجوری این خبر را بهتون بدم می‌دونستم بعد از شنیدنش خیلی بهم خواهید ریخت.جمیله آهسته ویلچر را به سمت در کشاند آقای سلطانی قیچی را بدست شاهرخ داد ربانی قرمز روی گل‌های سرخ افتادند و تابلویی که روی آن نوشته بود آسایشگاه خیریه سالمندان بانو شیرین غفاری بالای در نصب شد نام شیرین روی تابلو برای همیشه نقش بست و شاهرخ قاب عکس را روی میز گذاشت پیکان سفید بیشتر از قبل می‌درخشید و لبخندی شیرین در قاب دوربین او را به سمت خویش می‌کشاند . شاخه‌های درخت انجیر سنگین و پربار بودند و شهدشان سرازیر شده بود . دستان شیرین در هوا پرواز کرد و میان ابرها فرو می‌رفت و شاهرخ را با خود سوار بر ابرها چون تختی راهوار در باد می‌برد . Maryam MahdaviMaryam MahdaviMon, 01 Nov 2021 11:15:28 +0330https://virgool.ir/@m.madavinezhad/سفر-در-مه-r35uzghth1llهنوز از دروازه شهر بیرون نرفته بودیم که جرو بحث همیشگی بینمان در گرفت ، بگو مگوهای کهنه‌ایی که دیگر خودمان را هم خسته کرده بود مدت‌ها بود که تصمیم گرفته بودم که اگر دوباره کارمان به اینطور جدل‌ها کشید سکوت کنم و جوابی ندهم به همین‌خاطر دوجمله اول را که گفتم  به خود آمدم و دست از حرف زدن و ادامه بحث کشیدم ، چند دقیقه‌ایی چیزی نگفتیم . پرویز از زیر چشم من را می‌پایید منتظر بود حرفی بزنم تا دوباره سرکوفت‌زدن‌هایش را شروع کند.صدای نفس‌هایش بلند بود و خس‌خس سینه‌اش آزارم می‌داد عرق از کنار شقیقه‌اش سرازیر شده بود و رگ‌های گردنش ورم کرده بودند منتظر ماند تا من دوباره به حرف زدن ادامه بدهم اما بر خلاف همیشه چیزی جز سکوت نصیبش نشد برای اینکه نشان دهد قافیه بازی را نباخته و خودش را پیروز میدان نشان دهد،  گفت معلوم است حرف حساب جواب ندارد حالا هم ساکت شدی چون جوابی نداری، می‌خواست من را دوباره به حرف بکشاند، اما نمی‌دانست که روزها فکر و تمرین کرده بودم تا این لحظه را دوام بیاورم خوب می‌دانستم سختی‌اش چند دقیقه بیشتر نخواهد بود سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم و به کوه‌ها و درختانی که به سرعت از جلو چشمانم رد می‌شدند نگاه کردم ، دستی به بخار شیشه کشیدم و به تصویری مه‌آلود آنطرف جاده که با سرعت از جلوی چشمانم رد میشدند خیره شدم دلم می‌خواست دستم را دراز کنم و به شاخه‌ایی آویزان شوم و معلق بمانم میان زمین و آسمان و مثل تمام برگ‌های خشکیده درخت باد هم مرا با خود می‌برد . از تماشای‌شان دلم کمی آرام گرفت در سکوتی که برقرار شده بود مجالی برای فکر کردن به کاری که مدت‌ها به‌دنبال فرصتی برای انجام دادنش بودم   پیدا کردم یکبار دیگر تمام ده  سال گذشته را از ذهنم گذراندم آرزو می‌کردم . همیشه به دنبال نقطه‌امیدی و روزنه‌ایی بودم که درز باز کند و دلم را روشن سازد از این جدایی مرا به آغوش بکشد،  آرام زمزمه کند که همه چیز کابوسی بیش نبودند ، اما محال بود بارها تلاش کردم ، جز تاریکی کج‌فهمی پرویز چیزی نبود که بتواند با آن دغدغه‌های چند ساله‌ام را از بین ببرم هر روز درد مادر نشدن در جانم چنگ میزد و زخم بر دلم کهنه‌تر و عمیق‌تر میشد دکتری نبود که نرفته باشیم و دوایی نبود که نخورده باشم هر که هر چه گفته بود کردم و آخرش اینجایم ، هر روز از خودم بیزارتر می‌شدم و از اینکه توان مادر شدن را نداشتم خودرا لایق هر حرکت و برخوردی از طرف پرویز می‌دانستم،  آنقدر که  با وقاحت تمام پیشنهاد ازدواج با دختر خاله‌اش را از طرف مادرش قبول کرده بود و حالا با همراهی من به مراسم خواستگاری می‌رفتیم خودم را نمی‌شناختم و جایگاهی نداشتم هر بار به خود می‌گفتم تو کجای این ماجرا هستی و چه نقشی داری ؟خودرا در قالبِ زنی می‌دیدم که چون‌ مجرمان به جرم نازا بودن تمامی عشق و امید آرزوهایش را در پای دختری که قابلیت بچه‌دار شدن را دارد گردن می‌زنند از این فکر حالم بد شد هوای ماشین که با دود سیگار پرویز آغشته شده بود در ریه‌هایم مانده بود و بالا نمی‌آمد شیشه را پایین دادم و سرم را تا گردن بیرون بردم چند نفس عمیق کشیدم خنکای فررودین همراه با سرمای اسفند مخلوط بودند  و به صورتم کوبیده میشد تازه داشتم از هوای بیرون جان می‌گرفتم که با تشر بلند پرویز هر چه هوای پاک بود با سرفه‌های پی‌در پی بیرون پرید  و پرویز با دادو فریاد می‌گفت دیوانه شدی خودت به درک می‌خوای منو مریض کنی اون شیشه لعنتی را بده بالا تا سینه پهلو نکردم من برای زندگیم هزارتا امید و نقشه دارم بهانه دستش آمده بود تا دوباره سرزنش‌ها و متلک‌هایش را بارم کند و نقص طبیعی و خدادادی را چون گناهی کبیره توی سرم بکوبد و تا آنجا که توان دارد مرا تحقیر کند  تا مبادا در برابر رفتار ظالمانه‌اش حرفی بزنم  و یا اعتراضی بکنم  بی هیچ حرفی شیشه را بالا دادم چند دقیقه‌ایی چشمانم را بستم و فقط به خودم امیدواری می‌دادم که صبر داشته باش این آخرِ تمام آن همه رنج و عذابت خواهد بود تصمیم داشتم به محض رسیدن برگه تقاضای طلاق را بدهم و برگردم برای خوردن چایی و کمی استراحت جلوی یک رستوران توقف کردیم پرویز از ماشین پیاده شد به سمت سرویس بهداشتی رفت  هوا سرد بود بخار کتری‌های بزرگ‌آبجوش دکه‌های بین‌راهی فضا را به جنبش در آورده بودند و هر مسافر خسته‌ایی را در آن سرما به سمت خودشان می‌کشاندند. پیاده شدم و دو لیوان چای دارچین  همراه با نبات سفارش دادم  چای پرویز را روی کاپوت ماشین گذاشتم و خودم شروع به قدم زدن کردم آرام آرام از اقامتگاه بین‌راهی و سروصدای آنها دور شدم باد دربین کوه‌ و دشت می‌پیچید و  زوزه‌کنان چرخشی موذیانه در اندامت میزد و خوب که سرما را با تنت آشنا می‌کرد با قهقه‌ایی شیطانی دور میشد  مجبور شدم کلاهم را پایین‌تربکشم  و حالا باد می‌توانست هر چقدر دلش می‌خواهد چرخش کند و جولان بدهد چند دقیقه‌ایی پرویز و دلیل سفرمان،  به شهرش را فراموش کرده بودم خودرا به طبیعت و تقدیر آن لحظه سپردم و با خود می‌گفتم هر چه باداباد،  آهسته بر قدم برمی‌داشتم غرق عطر دارچین شدا بودم که صدایی از پشت دیوارِ کهنه‌ی خرابه‌ایی در پناه کوه شنیدم  اول فکر کردم صدای زوزه باد است که در بین شکاف‌های دیوار شکسته می‌پیچد اما کمی که جلوتر رفتم به خودم جرات دادم و وارد خرابه شدم صدای ناله‌ایی ضعیف شبیه گریه‌ی نوزادی تازه رسیده بود،   کمی ایستادم تا چشمانم به تاریکی عادت کند در  تاریک‌ ، روشنای خرابه جسمی  پیچیده را دیدم که صدا از آن بیرون می‌آمد جلوتر رفتم پارچه را کنار زدم باور کردنی نبود نوزادی که شاید چند ساعتی از به دنیا آمدنش نمی‌گذشت در آن سرما در خرابه بین راه رها شده بود کدام دل بیرحمی می‌توانست بدون هیچ عذاب وجدانی این کار را بکند بلافاصله بچه را در آغوش کشیدم ، صورت و بدنش یخ‌زده بودند و چیزی شبیه زق‌زق جوجه از گلویش بیرون می‌آمد ژاکتم را در آوردم به دورش پیچیدم از خرابه بیرون آمدم به سمت قهوه‌خانه رفتم قبل از هر حرف و کاری باید این بچه‌را نجات می‌دادم کناربخاری نشستم و بدن نحیف و بی‌جان نوزاد را ماساژ می‌دادم آنقدر غرق شده بودم که متوجه آمدن پرویز نشدم با چشمانی گرد و متعجب بالای سرم ایستاده بود پرسید این چیه تو بغلت گرفتی  بچه گربه‌اس؟با ذوقی فراوان سرم را بالا آوردم صورت نوزاد را به سمت پرویز گرفتم و گفتم نه نگاه کن این یک بچه‌اس! نمی‌دونم کدوم آدم سنگدلی اونو توی این سرما ول کرده رفته تمام دست وپاهاش یخ کرده خدا خواست که من صداشو شنیدم و همینطور در حال حرف زدن و توضیح ماجرا بودم که ناگهان پرویز بچه را از روی پایم برداشت و روی دستانش بلند کرد و با نهیبی بلند طوری که همه مسافران حاضر در قهوه‌خانه متوجه بشوند فریاد زد،  آقایون و خانم‌ها این بچه مال کیه بیاد بگیره مارو هم از شرش خلاص کنه همه چشم‌ها به سمت پرویز و نوزاد خیره مانده بود و صدایی از کسی بیرون نمی‌آمد نگاه‌ها متعجب و پر از سوال بود همه از شرم بیرحمی که در حق این نوزاد شده بود سکوت کرده بودند و  جرات گفتن حرفی نداشتند پرویز نوزاد را روی دست در بین جمعیت چرخاند زمزمه‌ها بلندتر میشدند و همه کنجکاو بودند تا قصه‌ی اورا بدانند تا اینکه مردِ قهوه‌چی از پشت پیشخوان بیرون آمد و گفت آقا هفته‌ایی یکی و دوتا از این بچه‌ها پیدا میشن خودت را به دردسر نینداز برو بذار همونجا که بودهبلاخره ماموری بهزیستی و یک آدم خیری پیدا میشه و می‌بردش.  از صحبت‌های قهوه‌چی چندشم شد و چنگ در دل‌وروده‌ام می‌زدند هیچ بوی انسانی از گفته‌هایش حس نمی‌کردم سریع از جایم برخاستم و نوزاد را از روی دست پرویز گرفتم و بی‌توجه به نگاه و حرف‌های صاحب رستوران با سرعت از آنجا خارج شدم از نوزاد هیچ صدایی در نمی‌آمد داخل ماشین شدم و بخاری را روشن کردم و دست و پاهای یخ‌زده‌اش را ماساژ دادم حس کردم خون در رگ‌هایش آرام‌آرام به جریان‌افتاده و بدنش گرم می‌شود . بی‌اختیار اشک می‌ریختم و برایش زیر‌لب لایی‌لایی می‌خواندم در هر نوازشی که بر روی دست و بازو صورتش می‌کشیدم نیرویی را در جانم وارد می‌کرد  که هر لحظه اشتیاقم را برای داشتنش بیشتر می‌کرد حسی را تجربه می‌کردم که برایم آشنا نبود اما دلنشین ولذتبخش بود دنیا در صدای او جمع شده بود و با هر ناله‌ی زیری که از میان گلوی نازکش بیرون می‌آمد نوای تازه‌ایی را می‌شنیدم که انگار از ازل در وجودم نهاده بودند چیزی نبود که در آن تردیدی داشته باشم قلبم به هم فشرده میشد و در  هرطپش خودرا به موجود بی‌پناهی که در آغوش داشتم نزدیکتر می‌دیدمدلم‌می‌خواست آن لحظه بی‌حرکت می‌ماند . فکری از سرم‌می‌گذشت که جرات و جسارتم را می‌طلبیدشاید پیدا کردن این‌بچه نشانه‌ایی باشد. قوی باش و محکم ندایی در درونم مرا به کاری وا می‌داشت که روزها با خیالش آرزوها پرورانده بودم. تصمیمم را گرفتم از داخل کیفم برگه درخواست طلاق را روی صندلی عقب گذاشتم و ساکم را برداشتم نگاهی به پرویز انداختم که با صورتی برافروخته ، از در قهوه‌خانه بیرون می‌آمد   از دور با حرکات دستش به من حالی می‌کرد که بچه را بگذارم و برگردم توجهی نکردم به طرف تاکسی‌های خالی رفتم صدای پرویز به فریاد تبدیل شده بود و در برخورد با کوه و باد در فضا می‌پیچید . اما برایم هیچ چیز مهم نبود نه پرویز و نه آمال و آرزوهایش و نه قضاوت مردان و زنانی که به تماشای ما ایستاده بودند . پرویز جلوی تاکسی ایستاده بود و من را نگاه می‌کرد سرم از شیشه ماشین بیرون آوردم و گفتم یک‌پاکت روی صندلی عقب گذاشتم بعد تمام شدن مراسم برگشتی منتظرت هستم مبارک باشه و خوشبخت بشیدپرویز با دهانی باز و چشمانی گرد آنچه که در حال رخ دادن بود را در سکوت تماشا می‌کرد. انگار منتظر چنین تصمیمی بود نگاهش سنگین بود و چشمانش نم‌دار و چهره‌اش به نظرم‌ تکیده آمد، چند تار موی کنار گوشش سفید شده بودند . صدای خس‌خس سینه‌اش بلندتر شده بودند بخار از بینی‌اش بیرون‌میزد . ماشین حرکت کرد و مرویز از ما دور میشد. نوزاد را به سینه‌ام فشردم و در قابی مه‌‌آلود پرویز را تا دیده میشد نگاه کردم ستاره‌ی بخت من در آسمانی غبار گرفته سوسو میزد . من برگشتم و پرویز رفت تا هر کدام سهم خودمان را از مادر بودن و پدر بودن در زندگی بگیریم .   دخترکی در لباس سفید کنار سفره عقد برای مادر شدن انتخاب شده بود . تصویری که مدام در افکارم می‌ساختم و من فقط به سنگینی آغوشم فکر می‌کردم و لذت داشتنش را درجانم فرو می‌دادم.       Maryam MahdaviMaryam MahdaviSat, 11 Sep 2021 15:13:27 +0430https://virgool.ir/@m.madavinezhad/نسخه-mt7hxqiif064مرد با گونه‌هایی که از هر دو طرف صورتش به سمت پایین کش‌آمده بودند از در داروخانه بیرون آمد. کاغذیی مچاله را در جیبش چپاند و نگاهی به آسمان کرد و نفسش را از میان دو لبش بیرون داد .شانه‌هایش را به سمت هم جمع کرد و هر دو دستش را در جیب شلوارش فرو کرد کمربندش شل شده بود و قسمت اضافه‌ی آن مثلِ مرغِ سربریده آویزان بود .چند قدمی با پاهایی که او را همراهی نمی‌کردند به سمت خیابان برداشت .با صدای پسرکی جوان ایستاد و به پشت‌سرش نگاه کرد پسر جوان قدی بلند و اندام استخوانی داشت.دود غلیظ سیگار رنگِ چهره‌اش را خاکستری نشان می‌داد و دندان‌های جرم گرفته‌اش از لابلای سبیل تُنکش یک در میان خودنمایی می‌کردند .دستش را به طرف مرد دراز کرد و گفت:نسخه‌ات را ببینم. مرد با چشمانی که بی‌قرار بودند و مدام مردمک‌هایش تکان می‌خوردند پسر جوان را نگاه کرد ، دهانش را باز کرد تا حرفی بزند که پسرجوان زودتر از او گفت :مگه دارو نمی‌خوای ؟خب چرا معطلی بده نسخه‌ات را ببینمدود سیگارش را از بینی‌اش بیرون داد و نسخه‌ی مچاله شده را از دست مرد گرفت . نگاهش که به نسخه افتاد ابروهایش را در هم گره داد و با صداهایی که از گلویش در می‌آورد به مرد فهماند که پول زیادی لازمه برای خرید داروها .آقا اینا خیلی گرون در میاد پولشون را داری ؟تازه، توی هیچ داروخونه‌ایی پیداشون نمی‌کنینسخه مال خودته؟مرد نگاهی به دست پسر انداخت و گفت:نه نسخه‌ی دخترمه هر جا میرم داروهاش گیر نمی‌یاد اگر این آمپول را نزنه خیلی ....بغض گلوش را گرفت و نتوانست حرفش را تمام کند.پسر گفت :نگران نباش خودم برات جورش می‌کنم .اگه پول نداری، یک راه بیشتر نداری یا کلیه بفروشی و یا خونت را .مرد با شنیدن این حرف به دستان لاغرش نگاهی انداخت هر دو دستش را به پسرجوان نشان داد و گفت :اینه، خودت داریزوضعمو می‌بینی. مریض نیستم ولی جونی هم ندارم.اما همین جون نداشته‌امو هم میدم برای یک نفس دخترم ، مرد این‌حرف‌ها را گفت و در چشمان غبار گرفته‌ی پسر جوان‌خیره شد.پسر گفت عیبی نداره فقط یک آزمایش میدی و بعدش کار تمومه . بگم ها دهنت هم باید چفت و بست داشته باشه خودت می‌دونی که کار ما کادر درمان خیلی حساسه و بعد بلندبلند شروع کرد به خندیدن و دستش را روی شانه مرد گذاشت و فشار داد ، دردی در تمام مهره‌های پشتش تیر کشید. سرش را پایین انداخت و در سکوت به دنبال پسر‌جوان راه افتاد.چند دقیقه‌ایی گذشت از چند کوچه و پس‌ کوچه گذشتند و مرد در دلش هراس و نگرانی هر لحظه بیشتر می‌شد . سرفه‌ایی کرد و پرسید :یعنی چقدر باید خون بدم ؟چقدر گیرم میاد ؟پول دواهای دخترم میشه ؟آقا منم و همین یک دختر از دارِ دنیا، مادرش سرِزا رفت و من موندم غربت این شهر، با کارگری و بدبختی بزرگش کردم حالا گوشه بیمارستان افتاده تا من داروهاش را برسونم. دکترا گفتن دو سه روز بیشتر فرصت نداره . آهی محکمی کشید و چانه اش را به سینه نزدیک کرد. تا اشک‌هایی که از شیارهای صورتش راه گرفته بودند پنهان بمانند. پسرجوان ته سیگارش را زیر پایش خاموش کرد و آخرین دود باقی‌مانده را از دهانش به آسمان فرستادو گفت:نگران نباش این روزا مریض‌های زیادی هستند که خون لازم دارند پول خوبی هم براش میدن اگر گروه‌خونیت هم که O باشه که نور علی نوره.راستی گروه خونیت را می‌دونی؟اگه مریضی واگیردار چیزی نداشته باشی با دو تا واحد خون کارت جور میشه و امروز می‌تونی دواهای دخترت را بگیری .مرد در تنش احساس سردی می‌کرد آنقدر گرسنگی و بیخوابی کشیده بود که نمی‌توانست تصور کند حتی خونی در رگ‌هایش جریان داشته باشد. می‌بایست آخرین تلاشش را برای نجات جان دخترش می‌کرد.رو به پسر کرد و گفت :ببین پسر جان حالو روزگار من را که داری میبینی کلکی تو کارت نباشه خدا‌وکیلی من را نکُشید و تنمو تیکه تیکه کنید بفروشید.با گفتن این حرف پسرجوان ایستاد نسخه را جلوی پای مرد پرت کرد و گفت:بفرما آقا جان برو از هر جا که می‌تونی دواهای دخترت را جور کن چرا بیخودی به مردم تهمت قتل و کشتن میزنی ، اینها را گفت و پشتش را به دیوار کوچه تکیه داد و یک پایش را به دیوار چسباند.فکر کردی فقط تو یک نفری ، صدتا مثل تو را هر روز کارشون راه می‌اندازم ، اگه کلکی تو کارم بود تا الان اعدامم کرده بودن حالا اگه سخنرانی تمومه بریم دنبال کارمون .مرد مستاصل و ناامید بود چهره‌ی زرد و لاغر دخترش در نظرش آمد که زیر دستگاه اکسیژن به سختی نفس می‌کشید.چاره‌ای نبود باید به او اعتماد می‌کرد .رو به پسر کرد و گفت باشه قبوله اما بایستی نصف پول را الان‌بهم بدی.پسر جوان خنده‌ایی کرد و گفت:پولِ چی ما که پول نمیدیم تو خونت را میدی منم دواهاتو جور می‌کنم . می‌خوای اول بریم نسخه‌اتو بپیچم .مرد گفت نه بریم قبوله فقط ترخدا دیر نشه. سنگینی پلک‌هایش آنقدر بود که توان باز کردن چشمانش را نداشت بدنش مثل یک تنه‌ی خشکیده‌ی درخت، به تخت چسبیده بود . نور ضعیفی از چراغ بالا سرش می‌تابید .سایه‌هایی کنارش ایستاده بودند و صداها در هم و نامفهوم در سرش می‌پیچیدند . سردی عمیقی در دستانش موج میزد جوری که انگار سال‌ها در کوه یخ جا مانده بودند و اصلا عضوی از او نبودند .توان حرکت دادنشان را نداشت.سایه‌ایی آرام به سمتش خم شده بود مدام صدایش می‌کرد .آقاآقاصدای منو می‌شنوید به‌ هوش اومدین ؟اگر می‌تونید حرف بزنید انگشتون را بیارید بالامرد حرکتی به انگشتانش داد و زن از او دور شد در سرم آمپولی زد و بعد مرد آرام آرام حس کرد سنگینی پلک‌هایش کمتر می‌شود.زنی با روپوش سفید و یک گوشی که از گردنش آویزان بود. و مردی میانسال با شانه‌هایی پهن و بازوانی درشت که به میله‌های تخت تکیه داده بود. بی‌صبرانه چشم به او دوخته بودند تا چشم باز کند و حرفی بزند.زن دوباره به مرد نزدیک شد و گفت :خداروشکر که بهوش اومدین .سه روز پیش نصف شبی این آقا شما را بیهوش پشت در خونش با یک کیسه پر دوا و دارو پیدا کرده ، و به بیمارستان آوردن .خدا خیرشون بده خیلی وضعتون وخیم بود اگه ایشون نبودند خدا می‌دونه چه بلایی سر تون اومده بود.چرا دستاتون اینقد کبوده ؟کجا بودین و از کجا می‌اومدین؟یک شماره بدید که با خانواده‌تون تماس بگیریم .مرد به سختی سرش را به سمت زن چرخاند و گفت دخترم دخترم کجاس چطوره؟دخترتون کجاس ؟مرد میانسال که تا آن لحظه فقط با چشمانی نگران و مضطرب او را نگاه می‌کرد .گفت: یک شماره بدید من تماس بگیرم و در همین حین موبایلش را از جیبش بیرون کشید و منتظر ماند .مرد صدایش می‌لرزید و تکه تکه حرف میزد دخترم بیمارستانهکدوم بیمارستان؟اسمش را بگو چی هست من زنگ بزنماشک امان نمی‌داد و بغض ترکیده بود و صدای مرد از ته حلق به سختی شنیده می‌شد گل‌اندام بیگی، تو بیمارستان شهدا بستریه زن پرستار به سرعت از اتاق خارج شد .و مرد به بهانه زنگ‌زدن هم پشت سرش بیرون‌رفت .چند دقیقه‌ایی گذشت اما کسی نیامد . ضربان قلبش بیشتر میشد و دلهره و نگرانی جان‌نیمه‌اش را به لب آورده بود چرا هیچ‌کسی جواب منو نمی‌ده ؟ترخدا کمکم کنید .چند پرستار پشت در اتاق با هم حرف می‌زدند مرد هنوز با موبایلش حرف میزد حرف‌هایشان در هم می‌پیچید من نمی‌تونم بگمآخه تو این وضعیت چطور این خبر را بهش بدیم تو پرستارش هستی تو باید بریمرد با موبایل حرف میزد و به دیوار تکیه داده بود و بدون توجه به محیط بیمارستان سیگار می‌کشید خانم پرستار او را به سمت در اتاق هدایت می‌کرد و می‌گفت کار خودتونه که خبر دخترش را بهش بدید ما نمی‌تونیم .پدر گل‌اندام نگاهی به سقف انداخت انگار تمام سقف اتاق روی سینه‌اش افتاده بود دستش را به بالا برد و فریاد کشید .دخترم .....گل‌اندامم....... و همه چیز دوباره تاریک و ساکت شد و مرد سرد بود. تنها گوشه‌ی خیابانی که هرگز گل‌اندامی از آن عبور نخواهد کرد.Maryam MahdaviMaryam MahdaviSun, 01 Aug 2021 20:17:29 +0430https://virgool.ir/@m.madavinezhad/نگرش-به-عشق-در-خانواده-ایرانی-rizjhsi4bopeروزیی که مرجان با دلهره و اضطراب به سراغم آمد را هرگز فراموش نمی‌کنم مستاصل بود و نمی‌دانست سرو ته حرفش را چطور جمع کند، تا منظورش را به من برساند. در میان بغض و اشک حرف‌هایی میزد که حکایت از عشقی داشت که مدت‌ها او را درگیر کرده بود .مرجان دختری آرام و گوشه‌گیر بود و کمتر در میان جمع‌ِ دوستانش دیده می‌شد. قدی متوسط داشت و اندام ظریفش او را از سنش کوچکتر نشان می‌داد . در میان شاگردانم کم حرف‌تر از بقیه بود هر بار که اور را می‌دیدم با چشمانی محجوب لبخندی به پهنای صورتش نثارم می‌کرد.آن روز مرجان از پسری گفت که در چند ماه گذشته پنهانی با او آشنا شده و رابطه‌ی دوستی ساده‌ی انها تبدیل به عشقی آتشین و وابستگی شدید مرجان به پرهام شده بود. اما بعد از گذشت مدتی دقیقا زمانی که مرجان رویای ازدواج و زندگی ابدی در کنار پسر مورد علاقه‌اش را در خیال خویش به تصویر می‌کشیده متوجه حضور زنی دیگر در زندگی پرهام می‌شود . حالا پای نفر سومی در میان است زنی که معلوم نیست چطور و کجا از وسط زندگی پرهام سردرآورده .مرجان اشک می‌ریخت و ملتمسانه از من راه نجاتی می‌خواست تا بتواند پرهام و عشق از دست رفته‌اش را بازگرداند. و ترس از دست دادن پرهام توام با اشکار شدن رابطه پنهانی‌اش نزد خانواده او را در موقعیتی بسیار شکننده و خطرناک قرار داده بود.و با وجود تمامِ مشکلات و دردسرهایی که در این رابطه وجود داشت، حاضر بود برای رسیدن به عشق‌‌اش تن به ازدواج و ماندن در کنار زنی دیگر بدهد . و چنان غرق احساسات شده بود که نمی‌توانست تصمیمی درست و اگاهانه بگیرد .اودختری بود از خانواده‌ایی که پدر و مادر هر دو پزشک بودند .و از لحاظ مالی در وضعیت مرفه و بی‌دغدغه‌ایی بسر می‌بردند .اما آن روزها مرجان را خالی‌ و تهی از هر اعتبار ارزشی می‌دیدم و تمام اعتماد به نفسش را در مواجهه با عشقی شکست‌خورده از دست داده بود. او برای پر کردن خلاء عاطفی‌اش به هر کسی و یا راهی متوسل شده بود و چنگ میزد. عشقی بی‌سرانجام عقل و منطقش را کور کرده بود و هیچ پناهی و جای امنی برای بیان مشکلاتش در خانواده نمی‌دید. من سنگ‌صبورش شدم و با او همراهی کردم تا بتواند تفاوت میان عشق و تغییرات هورمونی را درک کند و نسبت به دلایل به‌هم ریختگی روحی و روانی‌اش آگاه شود .و برای پر کردن جای خالی خلاء عاطفی‌اش با شناختی کامل‌تر به دنبال گزینه‌ایی بهتر باشد. نگاه اکثر خانواده‌های ایرانی به چیزی به نامِ عشق و عاشقی نگرشی بسته و محدود است که بیشتر جای آن را بعد از ازدواج و فقط در فضای میان زن و شوهر و روابط زناشویی می‌دانند. در حالی که نوجوان در سیر طبیعی رشد خود در این دوران با ترشح زیاد هورمون و تغییرات فیزیکی زیادی روبرو می‌شود که باعث بروز پرخاشگری و یا گوشه‌گیری و سرخوردگی می‌شود .در خانواده‌های سنتی معمولا به واسطه‌ی وجود فرهنگ و رسوم سخت‌گیرانه و تعصبات مذهبی و آیینی، راه را بر هر گونه بروز احساسات تنی و بیولوژی را بر فرزندِ نوجوان خویش می‌بندند و عشق را در اکثر مواقع زشت و احساسی اشتباه و گناه‌آلود می‌دانند. و از ترسِ اینکه فرزندشان دچار انحرافات جنسی شود.، به شدت از چیزی به نام عشق و مطرح شدن آن در سطح خانواده جلوگیری می‌کنند. و گاهی آن را مترادف با هوس و فساد می‌دانند و هرگز جایی برای عرضه‌ی احساسات و بیان‌ آن باقی نمی‌ماند . نوجوانی که خود را در هجوم تغییرات بدنی و فیزیولوژی و هورمونی می‌بیند . دچار سردرگمی از آنچه که در حال رخ دادن، در درونش است می‌شود. هیچ اطلاعات و آگاهی از قبل به او داده نشده . و راهنمایی مناسب و لازم را نگرفته، و یا پای درسِ هیچ معلمی از وجود چنین احساسات و تغییراتی حرفی به میان‌ نیامده .تا سوالات خود را آزادنه مطرح کند و بتواند جوابی مناسب دریافت کند . و میانِ تصورات و اوهام و خیالاتش و واقعیتی که در حال رخ دادن هست قدرت تشخیص و توان‌مقابله داشته باشد و بدون شکستِ عشقی و آسیب روحی این دوران را پشت سر بگذارد .در این دوران ۹ هورمون ترشح می‌شود و ترشح هورمون تسترون در پسران ۱۸ برابر و در دختران دو تا سه برابر می‌شود و این نوجوان را پرخاشگر می‌کند و آستانه‌ی تحمل او را پایین می‌آورد که باعث بروز رفتارهایی به ظاهر نابهنجار می‌گردد که متاسفانه در بیشتر موارد با واکنش‌تند و محدودیت‌های بسیار از طرف اولیا روبرور می‌شوند و احساساتش سرکوب می‌‌گردد.۹۹ درصد افراد در این دوران عاشقی را تجربه می‌کنند . و باید بدانیم که بروز چنین رفتارهایی از یک‌نوجوان نشانه‌ی سلامت و سیر طبیعی رشد او می‌باشد .در اکثر مواقع احساس تنهایی و جدا افتادن از خانواده و کم‌توجهی باعث عاشق شدن و وابستگی به افرادی نامناسب در نوجوان می‌شود.اگر قبل از ورود به دوره‌ی نوجوانی او را از تغییرات و علایم نشانه‌ها آگاه سازیم و اطلاعات کافی را در اختیار داشته باشد. میزان بسیار زیادی از شکست‌های عشقی و ناکامی‌هایی که نوجوانان در این دوران تجربه می‌کنند کم می‌شود .خانواده و پدر و مادر در این دوران با دوستی و همراهی فرزندِ خود می‌توانند به او کمک کنند تا فضایی امن و به دور از قضاوت و تهدید بوجود آورده، و نوجوان در حالی که حس امنیت و آرامش می‌کند بتواند مسائل خودش را طرح کند و راهنمایی بگیرد .گرایش‌های جنسی در این دوران نیز می‌تواند متفاوت باشد که نباید جایی برای نگرانی و یا برخوردهای غیر منطقی از طرف اولیا باشد.ممکن است افراد با بدنی زنانه ، احساسات و تمایلات و رفتارهای مردانه داشته باشند. و یا با بدنی مردانه تمایلات زنانه داشته باشند که این خود نوعی دیگر از جنسیت و گرایش جنسی هست که بر اساس تحقیقات روانشناسان و دانشمندان کاملا طبیعی است و یا حتی می‌توانند گرایش به هم‌جنس داشته باشند .معمولا گرایش به هم‌جنس در جامعه‌هایی که جداسازی دختران و‌ پسران به شدت اعمال می‌گردد بیشتر دیده می‌شود.بر خلاف تصورِ اکثر خانواده‌ها تا فرزندان کوچک هستند ، دختر و پسر به راحتی همبازی می‌شوند و مانعی برای ارتباط با هم ندارند ، اما به محض ورود به دوره‌ی نوجوانی بسیاری از پدر و مادرها برای جلوگیری از بروز تمایلات جنسی و به خطر افتادن آبروی خانواده فرزند خود را از ارتباط با جنس مخالف منع می‌کنند .در حالی که بر عقیده‌ی روانشناسان بهتر است نوجوان در این سن با جنس مخالف خود در حیطه‌ی خانواده و به شکلی دوستانه در ارتباط باشند. تا بتوانند احساسات خود را بهتر درک ، کنترل و مدیریت کنند و نحوه برخورد صحیح و شناخت کافی برای ورود به مرحله جوانی و ارتباطات جدی‌تر را پیدا کنند. متاسفانه در دوران مدرسه و آموزشِ علوم‌ مختلفمهارت و دانش کافی در این زمینه تعلیم داده نمی‌شود و نوجوان با انبوهی از سوالات بی‌جواب روبرو می‌شود که در درونش موجب تناقض و گاهی تنش می‌‌شود .چه بسا بسیاری از بیمارهای عصبی و افسردگی در بزرگسالی ریشه در همین دوران و سرخوردگی‌هایش داشته باشد . و متاسفانه نه تنها آموزشی جدی صورت نمی‌گیرد که حتی چنانچه نوجوان در این دوران دچار خطا و اشتباهی شود .بیشتر راهکارهای تنبیهی و محدود کننده بکار گرفته می‌شود .در حالی که نوجوان بیشتر از هر زمانی نیازمند حمایت و آگاه‌شدن از وضعیتی است که در آن قرار دارد، و باید به او کمک کنیم تا بتواند با کمترین تنش و آسیب این دوره‌ی پر التهاب را پشت‌ِسر بگذارد.تنها چیزی که در کتاب‌های دوران تحصیل و در مدارس در باب عشق نوشته و گفته شده که به گوش همه‌ی ما آشنا هست همان غزل‌های حافظ ومولانا و داستان‌های شاهنامه هستند که بسیار محدود با آنها آشنا هستیم و هر چه بوده فقط همان نگاهِ عاشقانه وعارفانه‌ایی بوده که از زبان شاعران و نویسندگان خوانده‌ایم و تصویری که در ذهن ما بوجود آمده بر می‌گردد به تصویر‌سازی که از این اشعار داشته‌ایم. عاشقانه‌هایمان را در شعر حافظ جستجو می‌کردیم و آن زمان که در افت و خیز نوجوانی و تغییرات هورمونی قرار می‌گرفتیم فال حافظ خبرهای خوشی را برایمان داشت و همواره دلدادگی‌هایمان را با آن تسلا می‌دادیم. آنچه از عشق دیده و شنیده‌ایم را محبوسِ در غزلیات حافظ و مولوی بوده‌اند . و داستان‌های عاشقانه آنقدر دور بودند که تصویری خیالی از آنها ساختن هم کمی غیر ممکن به نظر می‌آمد. با نگاهی به ادبیات سراسر عاشقانه و عرفانی می‌بینیم که چگونه مصرع به مصرع شاعران پارسی‌گوی ما از هزاران سال پیش تا کنون از فردوسی در شعرهای حماسی ، تا حافظ که دیوانی را در هجران و غم دوری یار و گیسوی تابیده‌اش، و خال آن هندوی ترک سروده، و مولانا که راه تصوف و عرفان را در پیش می‌گیرد و از الطاف الهی و مکنونات قلبی‌اش چیزی جز عشق را پایه و اساس برکت و رحمت و سعادت نمی‌بیند .او که در کنار شمس به عاشقانی زبانزد و دلباخته شهره شدند، آنچان که سجاده و محراب را در پی سماع، و ذکر توحیدی را با نجوای یا هو در رقص در آوردند ، و آبروی خویش را در کف بازار و مردمان کوچه و خیابان به حراج گذارندند و پای در بیابان پر از ملال و رنج عشق گذارندند .در ادبیات ما هر چه بوده و هست ریشه در عشقی دارد که از زمین به عرش رسیده و هیچ منعی از آشکار ساختنِ دلدادگی خویشتن در وصف یار نداشتند. چه بسیار دختران و پسرانی که در میان اقوام و قبیله خویش محکوم به جبر شده‌اند. به واسطه‌ی آموزه‌های بعضا غلط و به جا مانده از قدیم و آداب و رسومی که ریشه در عرف و دستورات دینی و شرعی دارد، مجبور بودند برای وصالِ همدیگر دست به فرار بزنند و مرکب راهوار داماد، عروس خویش را شبانه از قبیله فراری دهد.رسوم و فرهنگ و مذهب باعث‌ِ پنهان سازی و کتمان هر چه بیشتر از احساسات و علایق می‌شد و فرزندانی که مطیع و تابع خانواده و رسوم بودند یا سرخورده و مغموم می‌شدند. و در انتها با ازدواجی اجباری سال‌ها را در حسرت یک نگاه مهرآمیز و دلی آرام در کنار آنچه و یا آنکه خود می‌پسندیدند می‌ماندند.تربیت سینه به سینه و نانوشته از نسلی به نسلی دیگر انتقال داده میشد و وجود عشق را به عنوان عنصری نامعلوم همیشه کتمان می‌کرده چنانکه هیچ مردی و یا زنی حتی در حیطه‌ی خصوصی خودشان هم امکان بروز احساسات واقعی خود را نداشتند و چه بسیار دختران و پسرانی که به واسطه همین خودسانسوری در دوره‌های مختلف زندگی خصوصا در دوره‌ی نوجوانی دچار عقده‌های روانی میشدند که به شکل‌های مختلف از جمله‌ بیماری‌های روانی و تنی در بزرگسالی خود را نشان می‌داد.زمانی که بستر لازم برای تخلیه احساسی وجود نداشته باشد و هر لحظه از داشتن چنین احساساتی، نوجوان دچار شرم شود. و در اکثر مواقع حس گناهکار بودن به او القا گردد. سیستم عصبی پیام‌های غلط را به تن و البته به روح می‌فرستد و آرام آرام می‌بینیم که بیماری‌های با علایم بالینی بروز می‌کنند. مشکلاتی با ریشه‌های عصبی بدون اینکه دلیل واضح و روشنی از وجود میکروب ، انگل و یا باکتری باشد. باید بدانیم که وقت آن گذشته که برای آموزش و یادگیری نوجوانانمان به گذر زمان و یا آموزش‌های غیر مستقیم و شعر و ضرب‌المثل اکتفا کنیم. و یا به چند پند و اندرز مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌ها خلاصه شود .دنیای نوجوانی رودخانه‌ایی خروشان است که اگر به دریایی آرام نرسد تبدیل به سیلابی می‌شود که تمام آنچه را که در اطرافش هست‌، نابود می‌کند و از بین می‌برد و تبدیل به باتلاقی از تجربه‌های تلخ و شکست‌های عشقی و ناکامی‌های متعدد می‌شود .جهان امروز و نوع زندگی، آدم‌ها را به سمت بی‌تحرکی و یکجانشینی سوق داده و این برای نوجوانی که سازوکار بدنی‌اش و ترشح هورمون‌های مختلف در او تولید انرژی فراوانی می‌کند.، سم است. و بسیار آسیب‌زننده .تحرک‌بدنی و تغذیه سالم و کافی می‌تواند در برقراری تعادل رفتاری و کنترل بروز هیجانات احساسی بسیار کمک‌کننده باشند و هم چنین تغییر نگاه والدین از نگاهی نظارتی و کنترل کننده به شکلی دوستانه و مشاوره‌دهنده می‌تواند بسیاری از ناهنجاری‌ها و مشکلات نوجوان را حل و یا کم کرد و حتی از بروز آن جلوگیری کنیم.قطعا نیاز هست در این مورد به عنوان پدر و مادر و اولیا تربیتی ابتدا نگاه خود را به عشق و عاشق شدن و دلایل آن تغییر دهیم .و نگرشی نو بر اساس داده‌ها و تحقیقات جدید پیدا کنیم . و هر دو مقوله‌ی احترام به سنت و فرهنگ و رشد عقلانی نوجوان را به خوبی اجرا کنیم تا با کمترین آسیب روبرو شویم.Maryam MahdaviMaryam MahdaviWed, 16 Jun 2021 14:30:05 +0430https://virgool.ir/@m.madavinezhad/شکوایه-gregfynjezykگاهی چون کودکی دردانه می‌شوم که در انبوهی از توجه احساس خلا و بی‌مهری می‌کنم .گاهی برای خودم شکوایه‌ایی می‌نویسم که جواب دادرسی همه‌ی آنها فقط یک کلمه‌اس،: کمی صبورتر باش و آرام‌تر قدم بگذار، بر دلی که چون شیشه نازک است.گاهی از آنکه هستم و نفس می‌کشم سرشوق می‌آیم و وقتی دم فرو می‌دهم برای تمام هستی دعای خیر می‌خواهم .اَمان از لحظه‌‌ایی که دلِ بیتابم هوای یار سفرکرده به سرش بیفتد . چون جنینی در شکم مادر بخود می‌پیچم و از درد در دامنش می‌افتم . از دهلیزی تاریک و نمور میان بیابانی از تنهاییِ مطلق رها می‌شوم که هر چه فریاد بکشم صدایم انعکاسی می‌شود در حفره‌ی قلبم و طنینِ ‌طپشش در سرم می‌کوبد. گاهی قصه‌هایم‌ قورباغه‌ایی می‌شوند که به جهدی ناممکن ابو عطا می‌خواند و آنگاه است که آب سربالا می‌رود. و هر چه آسمان و ریسمان است به هم بافته می‌شوند و آخر ، سردرگمی را حواله‌ی این و آن ‌می‌کنم و برای خلاصی به هر چنگالی که گیر کند از پنجه‌هایم آویزانش می‌شوم و آنقدر تاب می‌خورم تا زمین خوردنم دردی دیگر شود بر جان خسته‌ام و آنگاه بر می‌خیزم گرد از تنِ رنجورام می‌تکانم . با کودکی‌ام خداحافظی می‌کنم. و نگاه از دامان‌ِ مادر بر‌می‌دارم و سربه‌زیر آرام و با گام‌هایی لرزان در قوس زمین میان طلوع و غروب‌، هوا میبلعم و استخوان خرد می‌کنم.فهمم را کش‌می‌دهم. سراغ از جهانِ آن طرف‌تر بینی‌ام می‌گیرم جایی که خودم را گم کنم .کهکشانی من را در شریان شیری‌اش جاری کند و از پوچی و کوچکی به رهایی برسم تا برای شکوایه دم نگیرم و جهان را به اندازه‌ی سلول‌های خاکستری‌ام کوچک نبینم.Maryam MahdaviMaryam MahdaviThu, 10 Jun 2021 11:28:35 +0430https://virgool.ir/@m.madavinezhad/به-یاد-مادرم-o9fc3mfbh2xwدو سال است از رفتن مادر می‌گذرد و بارها بارها آرزو کردم که ای کاش نمی‌رفت و باز هم فرصت دیدارش را داشتم. درست وقتی که برنامه‌ ریخته‌ایی ، و با خودت می‌گویی حالا که قرار است بازنشسته بشوی و بچه‌ها هم که بزرگ شده‌اند می‌شود با خیال راحت ماهی، دو ماهی یک‌بار به دیدن مادر بروم و بی‌دغدغه کنارش بنشینم دل سیر نگاهش کنم در حالی آفتابِ غروب، پوستِ سفید و گونه‌های سرخش را درخشان‌تر کرده دستان چروکیده‌ی مهربانش فاصله‌ی بین سبد نخ‌ها و دار قالی را با ریتمی منظم و آهنگین می‌رود و می‌آید. غرق تماشای گره زدنِ نخ‌به نخ می‌شوم و شیفته‌ی نقش‌هایی می‌شوم که بدون نقشه بافته می‌شدند و از ذهن هنرمندش ریشه‌ می‌گرفتند و بر تار و پود قالی شکوفه می‌کردند .چقدر خاطره‌گویی‌هایش را دوست داشتم‌حتی اگر بارها آنهارا تعریف کرده بود ، آنقدر با اشتیاق و شعف از زندگیش و داستان‌هایش تعریف می‌کرد که اگر هزاران‌بار هم‌می‌گفت باز‌هم من مشتاق شنیدنش بودم .هر بار که قصد رفتن می‌کردم‌ می‌گفت: چقدر کم مانده‌ایی دختر و من به خیال اینکه این عمر گذارا بمن این فرصت را خواهد داد، تا باز راهی شوم و غروب تابستانی را زیرسایه‌ی درخت انجیر پیر حیاط‌مان بنشیم و از تماشای آن درخت کاج که سر به آسمان می‌سایید، دلم قنج برود.قدو بالای پدر را در او ببینم که چگونه با دست‌های خودش آن را در حالی که از خشکی و بی‌آبی تمام برگ‌هایش خشکیده بودند با هزار امید می‌کارد. و سال‌ها بعد ثمره‌ی دستانش میان‌حیاط خانه خودنمایی میکند.بوی هندوانه در گرماگرم‌ِ داغی مرداد وقتی هیاهوی نوه‌ها در و دیوار خانه‌ی قدیمی پدری را به جنب‌وجوش در آورده وحرف‌های خواهرها و بردارها گل انداخته و مادر با لذتی آغشته از شکر و ستایش زیر لب تسبیحِ مغز پسته‌ایی‌اش را میان انگشتان خمیده‌اش می‌چرخاند و هزار ذکر به شکرانه‌‌ی این دم نجوا می‌کند گوش به حرف‌هایمان دارد لبخند رضایتش چه شیرین بر گونه‌هایش نقش می‌بست و در سکوتی محجوب با نگاهش ما را همراهی می‌کرد.طلوع آن صبح که با صدای قرآن‌ خواندنش چشم می‌گشودم مرا تا بهشت پرواز می‌داد .صوتش بال پروازم میشد تا عرش می‌رساندم و‌من در آن لحظات دلم‌می‌خواست هر چه هست تا ابد همانجا در سکون جا بماند .آهنگ صدایش ‌و نفس‌گرفته‌اش و خس‌خس سینه‌اش دلم را چنگ میزد و دل‌نگران‌حالش میشدم. گاهی که خوابش به درازا می‌کشید با تنی لرزان سراغش را می‌گرفتم چنانکه حرکت موزون قفسه سینه‌اش را می‌دیدم دلم آرام می‌گرفت.حالا میان خواب و بیداری به سراغم می‌آید روبرویم می‌نشیند و نگاهم می‌کند و باز هم با سکوتی که پر از حرف است گاهی لبخندی میزند و من مدام در رفت و آمد تدارکم، نمی‌دانم برای چه ؟شاید به جبران تمام وقت‌های نبودنم چنین بیقرارم ، از رفتنش خبری نیست و باز هم مثل همیشه دلم به با او بودن در عالم رویا قرص می‌شود .شاید فقط برای همین به خوابم آمده تا من را التیامی دوباره بدهد . تا حزن دوریش را کمتر حس کنم . Maryam MahdaviMaryam MahdaviThu, 20 May 2021 23:51:46 +0430https://virgool.ir/@m.madavinezhad/نجات-کبوتر-jqtg2nebvmegکوچه تاریک‌بود و آهسته لیوان‌چایم را در دستم فشردم از ته مانده‌ی گرمایش لذتی میان‌انگشتان‌سردم‌گردش کرد لذتی که شاید آنی باشد اما حالش را میشد تا روزها با خودت نگاه داری میان‌بوته‌های شمشاد کنار پیاده‌رو کبوتری آرام آرام راه میرفت آن وقت شب راه رفتن کبوتر عجیب به نظر می‌آمد قدم زنان پشت سرش تا وسط کوچه رفتم‌گربه‌ایی زرد و پیر در کمین‌کبوتر جلوتر از من از پناه تاریکی بیرون‌پرید اما کبوتر باز هم راه میرفت کمی تلو تلو خورد با یک سکندری بین لبه باغچه و پیاده‌رو روی سنگفرش ولو شد با سرعت خودم را بالای سرش رساندم با فریادی گربه را راندم دیگر مطمئن بودم که کبوتر توان‌پرواز را ندارد گوشه‌ی پله‌های خانه‌ایی گیرش انداختم بدون‌هیچ تقلایی راحت میان کف دودستم‌ جای گرفت تمام‌بدنش انگار فقط یک‌قلب بودند که میتپید چنان که هر لحظه بیم‌از هم‌پاشیدنش میرفت کمی انگشتانم را شل کردم او را به سینه‌ام چسباندم گرمای تنش در دستانم حسی غریب از دوست داشتن را در من بوجود آورد .کبوتر را زیر یقه‌ پالتویم‌گرفتم‌برای پیدا کردن‌محل امنی کوچه را به سمت بالا رفتم اما هیچ کجا را اَمن نمی‌‌دیدم گربه‌ها با چشمانی تیز و پاهایی ترو فرز از هر سوراخ و بالای دیوار ودرختی من را می‌پایدند که چه زمان از فکر نجات کبوتر پشیمان‌می‌شوم و آن‌حیوان بی‌پناه را رها می‌کنم اما دلم طاقت این بی‌رحمی را نداشت دل در جدالی چند لحظه‌ایی با منطق و عقلم پیروز شد و برای نجات جانش به سمت ماشین حرکت کردم اما مگرفکر و خیال و شک و تردید راحتم می‌گذاشت در آن موقعیتی که هراس بیماری و یروس مدت‌ها به جان همه افتاده بود نکند مریض باشد ، مرضش هم مسری باشد با این فکر تمام بدنم شروع به خارش کرد مخصوصا بینی‌ام که حالا با این ا‌اوضاع احوال کرونایی دست زدن به بینی برابری می‌کرد با مرگ هر جور بود طاقت آوردم‌خودم را به ماشین رساندم خوشبختانه کیفم‌ به اندازه‌ی کافی بزرگ و گود بود داخلش را خالی کردم کبوترِ نیمه جان را که در پناه روسری و یقه پالتویم آرام‌گرفته بود و ضربان‌قلبش حالتی عادی داشت را داخل کیف گذاشتم آنقدر جادار بود که سروته دم و کله‌اش به دیواره‌ی کیف نگیرد ترس از چشمانش پیدا بود هیچ حرکتی نمی‌کرد به قصد خانه ماشین را روشن کردم و راه افتادم اما نگرانی و شک و دودلی از کاری که انجام می‌دادم هر لحظه من را بیشتر با خود درگیر می‌کرد نکند بیماری داشته باشد دلم می‌خواست همان لحظه بال بزند پرواز کند و من با خیال راحت رهایش کنم و در خیالم به خود و کاری که کرده‌ام افتخار کنم اما او هم چنان بی‌حرکت گوشه کیفم کز کرده بود با دیدن تابلوی کلینیک دامپزشکی تصمیم گرفتم‌ برای خلاصی از افکار وسواس‌گونه‌ی بیماری سری به آنجا بزنم‌کبوتر را برای معاینه نشان یک دامپزشک بدهم آخر شب بود و خیابان‌ها به واسطه‌ی دوران‌مثلا قرنطینه خلوت بودند اما من بی‌توجه به تمام شدن ساعت رفت‌وآمد بودم کیفم را روی میز پذیرش گذاشتم دختری جوان آن طرف حفاظ شیشه‌ایی سرش را با کمی مکث با حالتی بی‌حوصله و با صدایی زیر و کش‌دار گفت بفرمایید: و دوباره سرش پایین انداخت و به صفحه‌ی موبایلش خیره شد ماجرا را خیلی سریع و مختصر خلاصه کردم در چند کلمه سعی کردم که به او بفهمانم کبوتری را از وسط خیابان ‌پیدا کرده‌ام و برای اطمینان ‌می‌خواهم دکتر دامپزشک‌او را معاینه کند بعد از تمام شدنِ حرف‌هایم دوباره با همان‌حالت بی‌رمق و کشدارش فرمی بلند بالا را روی میز گذاشت تا مشخصات و آدرسم را در آن بنویسم بعد از چند دقیقه‌ایی صدایم زدند .کبوتر بیچاره تازه کمی آرام گرفته بود که میان دستانِ دکتر برای رهایی بال‌هایش را بهم می‌کوبید خوشحال بودم که بدنش سالم است مشکلی برای پرواز ندارد اما بعد از معاینه و گرفتن نمونه از دهانش معلوم شد که بیماری انگلی دارد و من با نسخه‌ایی پر از دارو یک دوره درمان به سمت خانه حرکت کردم و حالا خودم را بیشتر از هر زمانی ملامت می‌کردم نه دل رها کردن دوباره کبوتر را وسط خیابان داشتم که به راحتی لقمه‌ی شام گربه‌ها شود و نه خود را آماده‌ی پرستاری و خوراندن غذا و دارو به پرنده‌ایی نحیف و بیمار می‌دیدم اما برای دوری از افکارِ مزاحم خیالاتم را به روزیی سوق دادم که کبوتر توان‌ِ پرواز را دارد از کف دست‌هایم با شوق بال میزند در آسمان‌ می‌چرخد و دوباره به سمتم می‌آید دلم برایش تنگ می‌شود و آرزو می‌کنم که همان حوالی خانه‌امان بماند و روزها به بهانه‌ی او و دیدنش دانه بریزم و لبخند رضایت برای چندمین بار صورتم را جان دادو نیم نگاهی به کبوتر داخل کیف انداختم چشمانش با حرکت و تکان‌های ماشین باز و بسته میشد و به نظر می‌آمد کمی آرام‌تر از قبل است حس مادرانه‌ام قوی‌تر از هر زمان در من قدرت گرفته بود و خودرا آماده پرستاری از او می‌دیدم حضورش من را به یکباره به مادری عاشق تبدیل کرده بود سعی کردم زندگی‌ و دنیا را از چشم او ببینم لحظه‌هایی که در آسمان اوج می‌گیرد و یا آن موقع که دانه‌ایی از زمین میچیند و هر طلوع که آوازش را از میان‌ پره‌های سینه‌اش بیرون‌می‌دهد چه روزهای خوشی در انتظارش خواهد بود زنده ماندنش چقدر برایم لذت بخش و حیاتی آمد و من از اینکه تصمیم گرفته‌بودم دوباره لذت زندگی کردن و پرواز را به او بدهم موجی از آرامش در زیر پوستم راه افتاد.Maryam MahdaviMaryam MahdaviSat, 15 May 2021 00:29:03 +0430https://virgool.ir/@m.madavinezhad/مونولوگ-fathvnj0ansfاصلا یکی نیست بمن بگه این همه عمرتو پای این بوم و رنگ و پالت گذاشتی آخرش که چی، هیچی نشد و هیچکسی نفهمید این همه رنگ را برای چی بالا و پایین‌ این صفحه جابجا کردی ده تا رنگ را با هم قاطی کردی تا فقط یک رنگ‌ برای کشیدن چند تا خط و رسم درست بشه با کلی ذوق میبری گالری اونوقت یسری آدم‌دماغ سربالا که یک‌شبه پولشون از پارو بالا رفته بیان و زل بزنن تو چشات و بخندن بگن اینا چیه کشیدی دادی دست بچه‌ات سرگرمش کنی اونوقت آوردی اینجا به ما بندازی و من فقط بروبر نگاهشون می‌کنم و عین دست و پات چلفتی‌هایی که از سر شکم‌سیری یک تابلو کشیدن هیچ حرفی برای جواب دادن نداشته باشم واقعا از بس که سرم را کردم توی رنگ و فقط چشم دوختم به این تابلوها حرف زدن یادم رفته‌.یکی نیست بهم‌ بگه خب دختر دو ساعت این قلم‌مو و پالت و بوم رنگ را بذار زمین برو دو کتاب بخون شاید اینطور موقع‌ها دو کلمه یادت بیاد برای جواب دادن. عشق و عاشقی هم حدی داره بقول خانم‌جان خول شدم از بس رو به دیوار نشستم و نقاشی کشیدم‌ طفلکی همش غصه‌ی چشای منو میخورد با همون‌پیری و بیسوادیش بیشتر از روشنفکرای امروزی سر از هنر و تابلو و نقش در می‌آورد سال‌ها میان گره و نخ پای دار قالی دانه دانه باغ گل بافته بود. آخ خانم‌جان‌کاش بودی با اون دستای لرزونت یک استکان‌ چایی که نصفش توی نعلبکی ریخته بود بیاری و بهم بگی عزیزکم چایتو بخور تا سرد نشده دو کلام‌ حرف بزن از بس سرت را انداختی روی اون‌تابلوها و صورتت را ندیدم دلم برات تنگ شده. ای وای من.... هر بار می‌گفتم: چشم، بذارید این قسمت را تموم کنم بعد میام لب حوض حسابی با هم‌ گپ میزنیم چقدر خام‌ بودم فکر می‌کردم‌ خانم‌جان با اون کمر دولا و پاهای دردناکش طاقت صبر کردن داره.دلم‌خوش بود که حداقل میان این همه خواستگار بازاری و پولدار یکی پیدا شد که بفهمه نقاشی چی هست و چی نیست .فکر می‌کردم‌همین‌که هر دو عاشق نقاشی باشیم کافیه منم ساده و خوش‌قلب دستم را گذاشتم تو دستش رفتیم که رفتیم نه حرف بابا و نه عمه‌جان و نه مادر دل سوخته‌ام را نشنیدم و به گوش نگرفتم که دختر آخه دست خالی که نمیشه زندگی کرد این پسر هیچی نداره یکی نبود بزنه پسِ کله‌ام و بگه بشین سرجات تو هنوز خودت را نمیتونی جمع‌جور کنی شوهر کردنت چیه کاش عقل الان را اون‌موقع داشتم حالا خدا وسط این غربت تو بگو چکار کنم نه دستم به اون مردک‌ عوضی میرسه که تا چشمش به دوتا مو بلوند و چشم آبی افتاد همه چی از یادش رفت اونم از مادر بیچارم که از غصه‌ی من سکته کرده گوشه‌ی خونه افتاده با چه رویی برگردم بگم‌ پشیمونم. فردا میرم‌گوشه‌ی خیابون تابلوهامو حراج می‌کنم هر چی باشه اینجا آلمان و مهد فلسفه و هنر دوتا آدم بیشتر پیدا میشن که معنی هنر و تابلو نقاشی و سبک را بفهمن تا کی بشینم توی این اتاق زیر شیروانی از پنجره‌ی سقفی مدام آسمون‌ابری را نگاه کنم فردا هم‌ روز خداس خدایی که خدای منم هست و حتما یک راه چاره برام‌ باز می‌کنه مغزم داره میترکه از بس با خودم‌حرف زدم‌ خدا دو کلام‌جوابمو بدی بد نیست ها.......Maryam MahdaviMaryam MahdaviMon, 10 May 2021 03:53:20 +0430https://virgool.ir/@m.madavinezhad/سه-عکس-pnolr0jl2qxaصبح که از خواب برخاستم مثل همیشه تشعشع نور خورشید از لابلای پرده‌ی سفید اتاقم چشمم را نوازش می‌کرد و صدای کبوتران و گنجشکان همراه صدای ماشین و موتور، رفت‌وآمدِ مردم، زندگی را در تصورم شیرین می‌ساخت. دلم می‌خواست همه چیز،آنطور که می‌شنوم باشد همان‌قدر دلپذیر و دلنشین و بی‌ریا دلم می‌خواست آن لحظه را ثبت کنم . آواز گنجشککی بیخیال از آمدن پاییز را ضبط کردم و از تلعلع نورافشانی خورشید در پسِ پشت‌بام‌های کوتاه و بلند همسایه‌ها عکاسی کردم چنگی به دلم نمی‌زد دیوار خاکستری و سیاهی خانه‌ها زیر نمای آبی فیروزه‌ایی تضادی عجیب را بوجود آورده بودن اما به نظرم خیلی کلیشه‌ای آمد آسمان آبی خورشید درخشان و خانه‌هایی چون لانه زنبور در هم پیچیده پنجره‌را بستم و به آشپزخانه رفتم تا برای صبحانه‌ام فکری بکنم مدت‌هاس که به آنچه می‌خورم بسیار وسواس پیدا کرده‌ام تنوعش به‌جای خودش، دایم بدنبال ارزش غذایی و مفید بودن هستم، خواستم از بشقاب صبحانه‌ام عکسی بگیرم. بشقابی با نقاشی‌هایی از گل‌های در هم تنیده به رنگ‌های نه چندان متنوع محدود به دوسه‌رنگ قهوه‌ایی و طوسی سبز و شاید کمی آبی و لاکی در کل زیباست اما تصویری که در گوشی‌ام دیدم چنگی به دلم نزد اتمیل و پنیر و کمی گردو به نظرم کامل و مقوی، برای یک صبحانه ایده‌آل بودند، اما از اینکه آن را در اینستاگرامم منتشر کنم پشیمان شدم آن روز حالم طوری دیگر بود در خیالاتم منتظر پیامی و خبری غیر منتظره بودم و یا آمدن یاری که مدت‌ها مرا ترک کرده، از ذوق این تصورات انرژی دوچندان در خودم‌احساس کردم آن روز را با آن همه انرژی و انگیزه‌ایی که در خودم بوجود آمده بود را نباید هدر می‌دادم گوشی‌ام را برداشتم و به دو‌سه نفر از دوستانم پیام دادم خواستم آنها را در حال خوبم شریک کنم مطمئن بودم اگر به پیاده‌روی و یا کوهنوردی بروم آن اتفاق خواهد افتاد اما دوست داشتم با یکنفر دوست همراه شوم ولی طبق معمول هر کدامشان بهانه‌ایی تراشیدند و من چون قبل کوله‌بارم را برداشتم و به قصد رفتن به سمت بامِ‌شهر سوار ماشینم شدم لقمه‌ایی کوچک و فلاکسی آبجوش ، َچنددانه خرما یک سیب و دفتر یادداشتم و خودکار را برداشتم این دو تای آخری از هر کسی و چیزی دیگر برایم واجب‌تر بودند و به راحتی جای هر همراهِ پرحرفی را برایم پر می‌کردندانقدر بالا رفته بودم که تمام شهر زیر‌پایم چون سفره‌ایی رنگارنگ پهن شده بود هوا رو به تاریکی می‌ر‌فت و یکی‌یکی چراغ‌های شهر پرنور و روشن میشدند و خط‌های نورانی که هر خیابان و کوچه‌ایی را با همان خطوط نورانی از هم مجزا می‌کرد، ابهتی دیگر شهر در شب پیدا کرده بود غروب را زیباتر از طلوع یافتم، شب بر شهر گسترده شد و من چون زندانی آزاد شده از بند خودرا در مسیر باد رها کردم و گذاشتم که در تمام اندامم بپیچد. شهر چون فرشی بافته شده از پولک‌های رنگی برق میزد حس می‌کردی از هر گوشه‌و کنار ی یک‌ نفر از پشت پنجره‌های بسته برایت پیغام کمک و یا همان اس‌او‌اس می‌فرستد هر چند این خیالی بیش نبود.اما حقیقت این بود که تنهایی در میان‌مردمان این روزگار موج می‌زند و گریبان هر رهگذر آمده به این دنیای پر آشوب را گرفته، بماند باید از کوه پایین می‌امدم و برای تمام‌ تقشه‌هایی که در سر داشتم چاره‌ایی می‌اندیشیدم باید کاری می‌کردم ، دفترچه‌ام را بیرون آوردم و چند کلمه‌ایی نوشتم حالا دیگر نه از فرش پولکی خبر بود و نه از پیچش باد در اندامت، باید سوار بر ماشین در انتظار کمی روانتر شدنِ ترافیک امیدوارانه به اتوبان خالی از ماشین فکر کنی و خودت را دلداری بدهی .Maryam MahdaviMaryam MahdaviSun, 04 Oct 2020 17:22:46 +0330