https://virgool.ir/feed/@m.khمروج کتابخوانی؛ با «آژا کتاب» سال‌ها در خیابان‌های شهر کتاب پخش کردم و به‌عنوان مروج ملی شناخته شدم. رؤیایم کافه‌کتاب سیار است، اینجا می‌نویسم تا رؤیا زنده بماند.fa2026-11-12 12:45:41https://files.virgool.ir/upload/users/4364904/avatar/MKOsqe.jpghttps://virgool.ir/@m.khhttps://virgool.ir/@m.kh/خرده-روایت-های-شاید-یک-راننده-opmbsmtprzapوقتی به آدرسی که باید مسافرم را سوار می کردم رسیدم روز از نیمه گذشته بود با ماشین وارد کوچه ای شدم که سرتاسرش پر بود از درختهای سر به فلک کشیده که به آسمان سلام می دادند و ساختمانهای بلند بالایی که برای پیشی گرفتن از درختان مشغول مسابقه دادن با یکدیگر بودند.خانه ها با درهای آهنین بزرگشان به همراه باغچه های آراسته و پر از گلهای رز و شمشادشان به یکدیگر فخر می فروختند و توجه هر عابر سواره و پیاده را به خود جلب می کردند بعد از اینکه به پلاک مورد نظر رسیدم با چند دقیقه معطلی دختر خانم بسیار جوان و زیبایی با قامتی کوتاه که مانتویی کرم رنگ به تن داشت و شالی تقریبا با همان رنگ به سرکرده بود در عقب ماشین را باز کرد و با صورتی شاداب و آرایش کرده و در حالی که خنده ای بر لب داشت و پر از انرژی بود عینک آفتابی خود را از روی صورت برداشت و پرسید؟آقای منصور خانیدر جوابشان گفتم:سلام و متقابلا با لبخند ادامه دادم بله بفرمایید.وقتی روی صندلی نشست و در را بست بلافاصله ظرف شکلات را به سمتشان تعارف کردم و با همان لبخند گفتم:خیلی خوش آمدید،بفرمایید دهنتان را شیرین کنید.تشکر کردند و با انگشتان کشیده و لاک خورده اشان یک دانه شکلات از ظرف برداشتند و گفتند:ممنونم پسرمنمیدانم چرا بی اختیار با شنیدن کلمه ی پسرم پقی زدم زیر خنده و گفتم:ببخشید،بی ادبی نباشه اما دختر من شاید یکی دوسال از شما کوچکتر باشد،لااقل برادری،حاج آقایی،چیزی می گفتید.نگاهم کرد و گفت:خداحافظش باشه.تشکر کردم و شروع کردم به حرکت.ظاهرا کتابهایی را که روی داشبورد و جاهای مختلف ماشین چیده بودم توجهشان را جلب کرده بود و ازم سئوال کرد:پسرم این کتابها و این کتابخانه ای که داخل ماشین درست کردید برای چیه؟ و بدون اینکه منتظر پاسخ من بمونه ادامه داد چه نوشته های زیبایی روی صندلی ها چسبوندید و بلند بلند شروع کرد به خواندن جمله ای که روبرویش به صندلی چسبیده بود:خواندن بی اندیشه بیهوده است و اندیشه بدون خواندن خطرناک و در ادامه گفت: چقدر ماشین قشنگی دارید.گفتم:خیلی ممنونم،نظر لطف شماست و شروع کردم به توضیح اینکه چطور علاقم به کتاب باعث شد ماشینم را تبدیل به یک کتابخانه ی سیار کنم و دست آخر در حالی که لیست کتابها را میدادم به دستشان پرسیدم:اهل مطالعه هستید؟انگار که صدای من را نشینده باشد پرسید:ناراحت میشید پسرم صداتون میزنم؟جواب دادم:راستش ناراحت نمیشم اما تعجب می کنم،آخه شما هنوز سن و سالی ندارید بعید میدونم بیش از بیست سال داشته باشید.گفت:ما دخترها از وقتی بدنیا می آییم مادر متولد می شویم با آرزوی مادری بزرگ می شویم و مادرانه از دنیا خداحافظی می کنیم.گفتم:انشاالله عمر با عزت و پربرکتی داشته باشید و ادامه دادم با این روحیه ای که شما دارید حتما در آینده پس از ازدواج و تشکیل خانواده مادر بودن را تجربه خواهید کرد.همینطور که داشتم رانندگی میکردم گفت:میشه به من بگید مادر.انگار توی یک دنیایی سوای این دنیا زندگی می کرد مثل آدمی که تو خلسه رفته باشه از همان اول که سوار ماشین شد غیر نرمال به نظر می رسید انگار یه چیزیش می شد احوال آدمی را داشت که حال طبیعی نداره، به حرفها و پرسشهای من اصلا اعتنایی نمی کرد و فقط حرف خودش رو تکرار می کرد.گفتم:خانوم معذرت میخوام سر به سر من میزارید؟ یا نکنه دوربین مخفی باشه؟باز بدون اعتنا به حرف من گفت:میخواهی از آیندت بگم؟گفتم:من به این حرفها اعتقادی ندارم به نظرم عملکرد خود ما است که میتونه آینده را برای ما پیش بینی کنه به قول پدر خدابیامرزم که یکهو پرید وسط حرفم و گفت:خدا رحمتش کنه،تشکر کردم و ادامه دادم پدرم همیشه میگفت:اگر گندم بکاری گندم برداشت میکنی اگر جو بکاری جو برداشت میکنی و ازشون پرسیدم: اما شما که دوست دارید مادر بودن رو تجربه کنید،چرا آینده خودتون رو نمی بینید؟گفت:هر روز می بینم.خنده کنان پرسیدم:حتماً هر روز هم یه چیزی می بینید؟گفت:نه اتفاقا همیشه یه چیزی را می بینم و ادامه داد ازدواج میکنم و زندگی خیلی خوبی رو شروع میکنم،مادر دوتا بچه ی قد و نیم قد میشم،یکی پسر یکی دختر،تو اوج خوشبختی و جوانی همسرم به خاطر عارضه ی قلبی فوت میکنه و من رو با بچه ها تنها میزاره بچه ها رو با خون دل خوردن به دندون می گیرم،خیلی ها بعد از فوت همسرم بهم پیشنهاد ازدواج میدن اما به خاطر بچه ها قبول نمیکنم.با هزار جون کندن و بدبختی کار می کنم تا بچه ها از آب و گل دربیان و بزرگ بشند.در جواب طالعه بینیش خندیم و گفتم:ببخشیدا اما با این اوضاع و احوال و زندگی ای که شما دارید و تو چنین محله ای زندگی می کنید بعید میدونم چنین سرنوشتی در انتظارتون باشه، من که از صبح تا شب برای یک لقمه نان تو کف خیابان دارم دنده عوض می کنم نسبت به شما خیلی خوشبین تر هستم به آینده و ادامه دادم خب حالا این آینده نگفت تکلیف بچه ها تون چی میشه؟گفت:منصور جان عاقبت به خیر میشن تا گفت منصور جان و زنگ صداش تو گوشم پیچید برای چند لحظه برگشتم عقب رو نگاه کردم،انگار که شعبده شده بود و من داشتم خواب می دیدم اما نه راستی راستی بیدار بودم چیزی رو که می دیدم باور کردنی نبود از اون دختر جوان و خوش سیما هیچ خبری نبود انگار که آب شده بود رفته بود تو زمین،دود شده بود رفته بود تو هوا به حدی متعجب شده بودم که کنترل ماشین برای چند ثانیه از دستم خارج شد و نزدیک بود تصادف کنم با یک ویراژ ناگهانی و بد و بیراه راننده های کناریم ماشین را کنار راه متوقف کردم چیزی رو داشتم تجربه می کردم که تجربه نشدنی بود به جای دخترک یک پیرزن با همان لباس ها و پوشش روی صندلی عقب نشسته بود مثل یک ورق کاغذ که تو مشتت مچالش کرده باشی سیمای دخترک هم چروکیده شده بود گذشت زمان در طول مسیر دخترک رو بزرگ کرده بود،پیر کرده بود،پیر زن با چند تار موی سفیدی که از زیر شالش روی شقیقه هاش افتاده بود با چشمانی نمناک که معلوم بود دیگه سویی براشون نمونده خیره خیره نگاهم می کرد و می خندید بی اختیار با دادی که پر بود از تعجب و شگفتی فریاد کشیدم مامانمنصور خانیمنصور خانیTue, 18 Nov 2025 10:37:07 +0330