https://virgool.ir/feed/@m.k.araghiهیات علمی بازنشسته موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور؛ در اینجا یاداشتهای شخصی و خاطرات قدیمی‌ام را از دیار کهن خود هشجین می نویسم.fa2026-11-11 20:39:21https://files.virgool.ir/upload/users/174118/avatar/OmXO8g.pnghttps://virgool.ir/@m.k.araghihttps://virgool.ir/@m.k.araghi/بالا-ده-ـ-پایین-ده-pc1epevjza4rموضوع فیلم اتوبوس ساخته یداله صمدی در دهه 60 به روستای " حصار " از توابع " ارومیه "،مربوط است. دو طایفه بر سر پدر کشتگی واهی ، دچار اختلاف دیرینه هستند. دو طایفه که به بالادهی و پائین دهی شهرت یافته و روایت تازه ای از اختلافات حیدری با نعمتی را بازگو می کنند. پائین دهی ها از فروش نمکزاری در کنار دریاچه، اتوبوسی خریداری می‌کنند. با ورود اتوبوس به حصار، کار مسافرکشی بالا‌دهی‌ها با گاری متوقف می‌شود و اختلافات بار دیگر از سرگرفته می شود . معلم و پیر یا ریش سفید روستا، سعی در آشتی دادن طرفین اختلاف دارند. اما کدخدا به‌خاطر منافع شخصی تمهیداتی بکار می برد تا بالادهی ها نيز اتوبوس بخرند. ورود اتوبوس جدید به روستا ، حقیقتی را آشکار می کند که بالادهی ها و پائین دهی ها وسیله‌ای شده اند که کدخدا بتواند هرچه بیشتر ثروت اندوزی کند. با دریافت این واقعیت، دو طایفه اختلافات را به کناری گذارده و در کنار هم با تنبیه کدخدا زندگی طبیعی و معمول خود را از سر می‌گیرند.(برگرفته از سایتCIC).تنش میان بالاده ـ پایین‌ده، آسیاب بالاـ آسیاب پایین، مسجد جامع ـ مسجد جمعه، چشمه بالاـ چشمه پایین،‌ حزب چپ ـ حزب راست، آشاقی کوچه - یوخاری کوچه ، قصه قدیمی و دیرینه‌ای است. اهرم‌های ایجاد این تنش هم دست افرادی غیر از درگیر شدگان و اغلب به صلاحدید کدخداها، رهبران و سودجویان محلی ـ منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای بوده اما بازیگران نقش، عمدتا توده و مردم عامی و عادی هستند. ثمره این اختلاف، سرازیر شدن ثروت به جیب کدخدا و جمع شدن قدرت در دست او و دستاورد شوم آن، فقر و تنگدستی برای اهالی خواهد بود و اما نام نیک برای ریش سفیدان و دلسوزانی است که روغن بر چراغ دانایی ریخته و برای برانداخنن عمود خیمه جهل و تعصب تلاش می‌کنند. در تاریخ خلخال هم از این جنس تنش‌ها بوده و هست ولی خوشبختانه تعداد دلسوزان و روشنگران راه دانایی هم کم نبوده و نیست.30/2/00محمدکاظم عراقیمحمدکاظم عراقیFri, 21 May 2021 17:35:59 +0430https://virgool.ir/@m.k.araghi/قهوه-خانه-در-هشجین-bondpq1jthhnرد و بدل اخبار جدید، شنیدن خاطره‌ها، دیدن دوستان، فرار از تنهایی و حضور در جمع، معامله یا خرید و فروش، شکستن سیاهی مرموز شب به ویژه در پائیز و زمستان و ..... از اثرات ملموس قهوه‌خانه‌ها در هشجین و هرجای دیگر بود. دورهمی صمیمانه‌ای که کانون نگاه و توجه همه سماور جوشان و منقل پر از آتش و خاکستر کنار آن بود. استکان‌های کوچک با نعلبکی‌های انگشتی که غوطه‌ای در آب ولرم کاسه بزرگ زده بودند و منتظر نوبت برای رساندن چای داغ بر روی میز تازه واردها لحظه‌شماری می‌کردند. همهمه و گفتگو در موضوع‌های مختلف و همچنین دود غلیظ سیگار و گاهی چپق و قلیان، مانع نمی‌شد تا قهوخانه‌چی ماهر سفارش چایی دوم و سوم و نیز ورود میهمانی تازه را متوجه نشود. اما شیشه‌های بخار گرفته مانع این بود تا حاضران در محضر جناب سماور و منقل از بیرون مشخص و معلوم شوند. در میانه شب بحث بود اما جدل نه. شوخی و مزاح بود ولی توهین نه. خرید و فروش بود ولی کلک نه. اخبار بود منتها دلهره، یاس و ناامیدی نه. نور چراغ قهوخانه کم بود ولی احساس دلتنگی نمی‌شد. شاید حرفها تکراری بود ولی احساس خستگی نمی‌شد. صندلی‌ها، میزها و فضا محقر بود ولی احساس فقر به کسی دست نمی‌داد. شاید بهداشت فردی نبود ولی سلامتی بود. قهوخانه سازمان رسمی نبود ولی اخبار، قول و قرار، عهد و قسم، صلح و آشتی آن به رسمیت شناخته می‌شد. قهوه‌خانه میراث فرهنگی و نماد یک زندگی بدون حاشیه بود. نمی‌دانم تجربه‌ای در این زمینه دارید؟محمدکاظم عراقیمحمدکاظم عراقیFri, 07 May 2021 23:08:16 +0430https://virgool.ir/@m.k.araghi/روز-معلم-rnasvjj0qfzyآقا اجازه/ خانم اجازه،این کلمات را همراه با بلند کردن دست خود به معلم حاضر در کلاس می‌گفتیم، سپس سئوال یا خواسته خود را مطرحی یا به پرسش معلم پاسخ می‌دادیم و گاهی بهانه‌‌ای را برای درس نخواندن خود ردیف می‌کردیم . سئوال، پاسخ، تکلیف، مشق، کتاب, دفتر، تخته‌سیاه، گچ، مداد و پاک‌کن، خودکار و ماژیک و مداد رنگی، خط‌کش، ملزومات ساده و در عین حال ابزار ضروری برای رفتن به مدرسه و نشستن در نیمکت‌های چوبی در پشت میزهایی با سطحی خط‌خطی و نظاره بر صورت و دهان آقا و خانم معلم برای یادگرفتن آنچه که نمی‌دانستیم، بود. آقا و خانمی که نه تنها به ما اجازه می‌داد بلکه چگونه پرسیدن را به ما می‌آموخت و پرده سیاهی و تاریکی نادانی را از مقابل چشم ما برمی‌داشت. بله او به ما اجازه می‌داد و دست بلند شده ما را می‌دید و پرسش ما پاسخ می‌داد. او همچنین از پرسش‌های ما به وجد می‌آمد و پرسش را نشانه استعداد می‌دانست. استعدادی که او برای پرورش آنها تلاش می‌کرد و نتیجه کارش را در شکوفایی این استعدادها و بروز خلاقیت‌ می‌دید. گویا خستگی کارش با دیدن پیشرفت دانش‌آموزانش برطرف می‌شد. چهره شاداب و ذوق فراوانشان در دیدن مدارج بالای دانش‌آموزانش را دیده‌ایم و بالیدنشان به وجود پرورش یافتگانشان را بسیار شنیده‌ایم. ما هم به رسم ادب هرسال این روز را از صمیم قلب به او تبریک می‌گوئیم. منتها مانند همیشه باید گفت که آقا/خانم اجازه، من بهانه‌‌جویی نمی‌کنم ولی بیش از این جمله و عبارتی ندارم که بتوانم برای توصیف مقام والایت بنویسم. فقط اجازه، دوستتان دارم و برایتان خیر و برکت آرزومندم. ۱۲/۲/۰۰محمدکاظم عراقیمحمدکاظم عراقیSun, 02 May 2021 19:20:34 +0430https://virgool.ir/@m.k.araghi/خواب-جالب-nman5n2hzz09سلام،برای سه همسفر یک وعده غذا از راه رسید. آن سه تصمیم گرفتند به روش دمکراتیک این وعده غذا را صاحب شودند. قرار ابر این گذاشتند شب بخوابند و هر یک خواب مهم و جالبی را دید، غذا از آن او باشد. شب را به امید دین خواب را یا ساختن یک رویای جالب سر بر بالین گذاشتند. صبح شد از خواب برخاستند و در جلسه سه نفره شروع به تعریف خواب خود کردند. اولی گفت من دیدم که رفته‌ام بهشت و به دور از هر غصه‌ای میهمان پیامبر هستم که با انواع خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها از من پذیرایی می‌شود. دوستانش گفتند به‌به چه سعادتی و چه میهمانی با شکوهی. دومی گفت اتفاقا من هم در عالم رویا میهمان امام بودم که وفور نعمت همه جا به چشم می‌خورد آزاد بودم از هرچه دلم خواست بخورم و بنوشم. اینجا نیز دوستان به‌به و چه‌چه گفتند. سومی گفت من در عالم خواب بودم که دیدم ندایی مرا بیدار کرد و در گوشم گفت: از چه خوابیده‌ای بی خبر، دوستانت در میهمانی‌اند و غرق در نعمت، بی خیال رویای عجیب و غریب شو. بلند شو و وعده غذا را نوش‌جان کنم. من هم ندای این هاتف را گوش دادم و بیدار شدم و غذا را خوردم. این حکایت شاید شرح حال کسانی باشد که در عالم رویا و خیال غرق‌اند و به دروغ و کلک سخن از رفاه ، اشتغال، پیشرفت و غیره می‌زنند و در باطن در کمین تصاحب نام و نان ومقام‌اند. در این میان نفر یا گروه سوم وقتی اوضاع را چنین می‌بینند از غفلت خواب‌زدگان و رویاپردازان استفاده کرده آنچه را که از راه رسیده، تصاحب و غارت می‌کنند. اگر حرف دل اختلاسگران و توجیه غارتگران را به‌درستی دریافت کرده باشیم همین است. می‌گویند: ما دیدیدم شما در عالم رویا غرقید ما منتظر نماندیم و زحمت خوردن این مائده آسمانی را کشیدیم و دعا گوی وجود شریف هستیم.10/2/00محمدکاظم عراقیمحمدکاظم عراقیFri, 30 Apr 2021 20:49:34 +0430https://virgool.ir/@m.k.araghi/اینجا-تهران-است-onutmcj2gfx8این جمله ای بود که از صندوق جادویی یا همان رادیو و در برخی گویش های محلی خلخال«رادیول» در سالها پیش گفته می شد. مردمان ما از رادیو خاطرات زیادی دارند. نمی دانم اولین بار که پایش به هشجین رسید چه عکس العملی دید. چه عبارتها و قصه هایی برایش ساختند. مثلا وقتی گفته بود اینجا تهران است یکی با تعجب گفته بود اینجا که جعفرآباد است نه تهران. بله رادیو به عنوان نسل اول تکنولوژی که وارد خانواده ها شد، عزیز و گرامی بود و مانند عضوی از دکوراسیون طاقچه ها با روپوشی از پارچه رنگی و یا گلدوزی هنرمندانه دختران و بانوان در مقابل چشم اما دور از دسترس کودکان جا خوش می کرد. این تازه وارد با شعبده بازی خود دلها را می ربود و در محافل خصوصی و عمومی برای خود جایگاهی بلند یافته بود. گاهی بزرگ بودن و صدای بلندش و گاهی کوچک بودن و در مشت قرار گرفتش مایه مباحات می‌شد. بعضی هم با تعداد ایستگاههایی که می شد گرفت ، موضوع بحث و جدل می شد و سبب مسابقه بی برد و باخت و غیر رسمی بین جوانان بود. خرید و فروشش هم به عنوان یک کالای سرمایه ای و مدرن، تجربه و سواد تجارت لازم داشت. شاید ماهها در آغوش آن جوان گهرازی روستا به روستا می چرخید تا هوش کسی را برباید و اسکناسهای جیبش را شکار کند. گاهی با دام و احشام نیز مبادله می شد. وقتی در کنار متکای کهنسالان ،در کنار کرسی، در مزرعه و باغ و یا در دوش جوانان، اخبار ، داستان شب ،مسابقه ورزشی و یا ترانه درخواستی پخش می کرد، سکوت همه جا را فرا می گرفت. ترانه های فارسی و آذری در اندک زمانی ورد زبان بچه ها ، نوجوانان و جوانان می شد. دختر خانم ها استعداد بیشتری برای ازبر کردن آن ترانه ها داشتند. اذان و دعای سحرش نیز فراموش شدنی نیست. خلاصه هنر نمایی و اثر گذاری امواج، بدون اینکه بدانیم چیست در زندگی روزمره آن موقع ما بیش از اینهاست که نوشتم. مطمئن هستم در گوشه گوشه برگهایی از دفتر خاطراتتان امضای به جا مانده از «رادیول» هست. کافی است نگاهی به آن دفتر بیندازید. در دفتر شما هم این جملات نوشته شده: اینجا تهران است یا بیرا تبریزدی. محمدکاظم عراقیمحمدکاظم عراقیThu, 12 Nov 2020 17:07:37 +0330https://virgool.ir/@m.k.araghi/درویش-و-سارق-e6jdqbnbxksdرویشی در خانه محقر خود در حال استراحت بود که سارقی به منزل او وارد و مختصر اسباب او را جمع و در میان زیرانداز گذاشت و آن را گره زد. سپس یا علی گفت و آن را از زمین بلند کرده و به کول خود نهاد. در همین موقع درویش از خواب پرید و متوجه اوضاع شد. آنگاه با صدای رسا گفت: ابله این اسباب را من یک عمر یا الله گفته‌ام و جمع کرده‌ام، اینک تو می‌خواهی با یک یا علی گفتن با خود ببری؟ این حکایت خاک مزارع ما مخصوصا در اراضی شیبدار است. طبیعت با صرف میلیون‌ها سال و با تخریب و شکستن سنگهای مادری و تجزیه بقایای گیاهی، خاکی را در روی مناطق مستعد بوجود ‌آورده است. در هشجین ما که قدمت تمدن و حضور انسانها در آن به هزاران سال پیش برمی گردد در عرصه هایی که در گذشته عمدتا مرتع و جنگل بوده، خاک بسیار غنی از مواد آلی تشکیل شده بوده است. طی سالیان درازی قسمتهای زیادی از این عرصه‌ها به کشت غلات و سایر محصولات اختصاص یافته بود و با شخمهای سطحی و سبک با خیش و گاو‌آهنی که توسط گاوهای نر کشیده می شد، کشت و کار انجام می‌شد. منتها در ۵۰ سال گذشته با ورود تراکتور تمام زحمات هزاران ساله طبیعت در مدت کوتاهی مثلا 20 سال از رفته و باقیمانده ناچیز آن هم در حال فرسایش و از بین رفتن است. در بسیاری از مزارع خاک زراعی مرغوب از بین رفته و خاک ضعیف سفید ظاهر شده است. چاره کار اصلاح روش شخم و افزودن مواد آلی نظیر کود دامی و کمپوست می‌باشد. شخم با گاو‌آهن های قلمی و رها کردن بخشی از کاه و کلش در سطح خاک به مرور به بازسازی خاک کمک می‌کند.محمدکاظم عراقیمحمدکاظم عراقیMon, 05 Oct 2020 10:15:55 +0330https://virgool.ir/@m.k.araghi/اسب-چوبی-fbd8tc66areu آی اوزومی او ازدیرن گونلریمآغاج مینیب، آت گزدیرن گونلریم،حیدر بابایه سلام شهریار،یاشار نازنین سوار بر اسب چوبیاین شعر روایت دوران کودکی همه ما روستایی‌هاست، روزهایی که در کوچه پس‌کوچه‌های هشجین مردان و جوانان هشجین و روستاهای اطراف را بر پشت اسب می‌دیدیم و برای اطفاء هوس کودکانه خود، قطعه چوبی را مهار زده و میان پاهای خود بسان اسبی رهوار سوار می‌شدیم. ساعتها در این هیبت می‌ماندیم و گاهی کیلومترها می‌تاختیم، گاهی یورتمه و گاهی چهار نعل. امسال این صحنه را یاشار نازنین در کوچه‌های هشجین، باز آفرید و نشان داد که عالم بچگی پر است از تکرار و شبیه‌سازی. تکراری که در آن واحد قادر است زمان را به ۵۰ سال پیش برگرداند. و همه ظواهر تمدن را نادیده بگیرد. چثه کوچک و ریز نقشش با چهره‌ای سوخته از آفتاب تیز کوهستان، شباهت‌ها را تکمیل می‌کند.۳/۷/۹۹محمدکاظم عراقیمحمدکاظم عراقیFri, 25 Sep 2020 11:37:11 +0330https://virgool.ir/@m.k.araghi/اسب-چوبی-skx7ha4uzyqrآی اوزومی او ازدیرن گونلریمآغاج مینیب، آت گزدیرن گونلریم،حیدر بابایه سلام شهریار،این شعر روایت دوران کودکی همه ماست، روزهایی که در کوچه پس‌کوچه‌های هشجین مردان و جوانان هشجین و روستاهای اطراف را بر پشت اسب می‌دیدیم و برای اطفاء هوس کودکانه خود، قطعه چوبی را مهار زده و میان پاهای خود بسان اسبی رهوار سوار می‌شدیم. ساعتها در این هیبت می‌ماندیم و گاهی کیلومترها می‌تاختیم، گاهی یورتمه و گاهی چهار نعل. امسال این صحنه را یاشار نازنین در کوچه‌های هشجین، باز آفرید و نشان داد که عالم بچگی پر است از تکرار و شبیه‌سازی. تکراری که در آن واحد قادر است زمان را به ۵۰ سال پیش برگرداند. و همه ظواهر تمدن را نادیده بگیرد. چثه کوچک و ریز نقشش با چهره‌ای سوخته از آفتاب تیز کوهستان، شباهت‌ها را تکمیل می‌کند.۳/۷/۹۹محمدکاظم عراقیمحمدکاظم عراقیFri, 25 Sep 2020 11:26:53 +0330https://virgool.ir/@m.k.araghi/اسب-چوبی-iqdrd1pygobvآی اوزومی او ازدیرن گونلریمآغاج مینیب، آت گزدیرن گونلریم،حیدر بابایه سلام شهریار،این شعر روایت دوران کودکی همه ماست، روزهایی که در کوچه پس‌کوچه‌های هشجین مردان و جوانان هشجین و روستاهای اطراف را بر پشت اسب می‌دیدیم و برای اطفاء هوس کودکانه خود، قطعه چوبی را مهار زده و میان پاهای خود بسان اسبی رهوار سوار می‌شدیم. ساعتها در این هیبت می‌ماندیم و گاهی کیلومترها می‌تاختیم، گاهی یورتمه و گاهی چهار نعل. امسال این صحنه را یاشار نازنین در کوچه‌های هشجین، باز آفرید و نشان داد که عالم بچگی پر است از تکرار و شبیه‌سازی. تکراری که در آن واحد قادر است زمان را به ۵۰ سال پیش برگرداند. و همه ظواهر تمدن را نادیده بگیرد. چثه کوچک و ریز نقشش با چهره‌ای سوخته از آفتاب تیز کوهستان، شباهت‌ها را تکمیل می‌کند.۳/۷/۹۹محمدکاظم عراقیمحمدکاظم عراقیFri, 25 Sep 2020 11:23:58 +0330https://virgool.ir/@m.k.araghi/اسب-چوبی-agw2h7bkgbw8آی اوزومی او ازدیرن گونلریمآغاج مینیب، آت گزدیرن گونلریم،حیدر بابایه سلام شهریار،این شعر روایت دوران کودکی همه ما در روستاهاست، روزهایی که در کوچه پس‌کوچه‌های هشجین مردان و جوانان هشجین و روستاهای اطراف را بر پشت اسب می‌دیدیم و برای اطفاء هوس کودکانه خود، قطعه چوبی را مهار زده و میان پاهای خود بسان اسبی رهوار سوار می‌شدیم. ساعتها در این هیبت می‌ماندیم و گاهی کیلومترها می‌تاختیم، گاهی یورتمه و گاهی چهار نعل. امسال این صحنه را یاشار نازنین در کوچه‌های هشجین، باز آفرید و نشان داد که عالم بچگی پر است از تکرار و شبیه‌سازی. تکراری که در آن واحد قادر است زمان را به ۵۰ سال پیش برگرداند. و همه ظواهر تمدن را نادیده بگیرد. چثه کوچک و ریز نقشش با چهره‌ای سوخته از آفتاب تیز کوهستان، شباهت‌ها را تکمیل می‌کند.۳/۷/۹۹محمدکاظم عراقیمحمدکاظم عراقیFri, 25 Sep 2020 11:15:49 +0330https://virgool.ir/@m.k.araghi/شعر-سهراب-سپهری-و-شاخه-معرفت-سهراب-هشجینی-ibredsuvu36tآق داغ، بهار 99پشت دریاها شهری ستکه در آن پنجره ها رو به تجلی باز استبامها جای کبوترهایی است، که به فواره هوش بشری می نگرنددست هر کودک ده ساله شهر، شاخه معرفتی استمردم شهر به یک چینه چنان می نگرندکه به یک شعله، به یک خواب لطیفدر سالها پیش سهراب با یکی از اهالی روستاهای دور دست( مشهدی خیری) خرید و فروش تراکتوری انجام داده بود که به اختلاف خورده بودند. پس گفت و شنود، سرانجام کار این دو به پاسگاه و دادگاه کشیده شد. در موعد مقرر به دادگاه در خلخال رفتند . حکم قطعی صادر نشد. هر دو به هشجین برگشتند تا روز بعد مجددا به خلخال رفته و در دادگاه حاضر شوند. سهراب از کش پیدا کردن موضوع و مشهدی خیری از اینکه شب را کجا برود، سخت در فکر بودند. از مینی بوس که پیاده شدند مشهدی گفت حالا کجا بروم؟ سهراب با تبسم گفت کجا را داری؟ بیا برویم منزل ما. به مقابل در منزل که رسیدند ، سهراب گفت یا الله یا الله، خانم میهمان داریم. بانوی خانه پرسید میهمان کیست؟ سهراب گفت مشهدی خیری، بانو فکر کرد قضیه شکایت تمام شده و صلح بینشان برقرار شده و هر دو با هم برگشته اند. ولی متوجه شده که فردا هم باید بروند دادگاه. آری در دست سهراب بجای حکم اتمام شکایت ، «شاخه معرفت » و در چهره اش بجای خشم و عصبانیت، نشان «انسانیت» بود. این شاخه و این نشان چیزی بود که با صدها تراکتور و دهها اموال دیگر نمی توان آن را بدست آورد. پنجره نگاه سهراب به سمت و سویی دیگر باز بود. پنجره ای به دشت پر گل تجلی انسانیت. دشتی که تو را مدهوش می کند تا شاخه معرفت را به بوته کینه و کدورت ترجیح دهی و رقیب خود را میهمان کنی. بله پاسگاه و دادگاه به جای خود ولی معرفت انسانیت چیز دیگری است. چیزی که خیلی این روزها به آن نیازمندیم.زندگی، پنجره ای باز، به دنیای وجودتا که این پنجره باز است، جهانی با ماستآسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماستفرصت بازی این پنجره را دریابیم. .....(سهراب سپهری)هرچه باشید چشمه این دو در هشجین هنوز هم می جوشد و تشنگانی را سیراب می کند. الهی که همیشه این شاخه در دستان پر مهرتان معطر و با طراوت باد.9/2/99محمدکاظم عراقیمحمدکاظم عراقیWed, 29 Apr 2020 00:17:06 +0430https://virgool.ir/@m.k.araghi/محکم-کاری-hml4ovjkgnrzمزرعه گندم درو شده و نمای دور از هشجینزمان قدیم در هشجین ما شخم زدن زمین برای کاشت بذر گندم و هر محصول دیگری با گاو و گاوآهن بود، برداشت و درو هم با داس انجام می شد. هم کاشت و هم برداشت وقت زیادی می برد. کاشت در فصل خنک و سرد پائیز، اما برداشت در فصل گرم تابستان بود. سختی کار بیش از آن بود که بتوان به راحتی توصیف کرد. چها دست و پا در زیر آفتاب سوزان و به دنبال سنبل ها دویدن و آنها را مانند گیسوان زرین به چنگ آوردن و در میان «بآلیخ» از جنس خود خوشه ها و گاهی «چیرتیخ» به بند کشیدن، کار هر آدم دست و پا چلفتی نبود. بار چهار پایان کردن و به خرمنگاه در حاشیه روستا رساندن، خرمن کوبی و جدا کردن کاه و کلش از گندم فولاد آب دیده را هم فرسوده می کرد. اما مردمان سخت کوش و زحمت کش هشجین و البته همه جای وطن، همه ی این سختی ها را با انرژی برآمده از امید و با مشارکت همگانی (اهل و عیال همگی نقشی داشتند)به نقطه آخر می رساندند. یکی از این زارعان قدرت بود که با فرزندان خود مشغول درو بود. یکدفعه احسا س کرد جسمی خارجی در میان پاچه شلوارش تکان می خورد. شلوارهای آنموقع کمربند نداشت بلکه آن را با بند شلوار مهار می کردند. داس را به زمین انداخت و پاچه شلوار را که پای خود و جسم موصوف در آن بود، محکم گرفت و فریاد زد «توتمی شام گلون» گرفته ام بیائید. همراهان او و همه زارعان در مزارع همجوار با عجله جمع شدند و به قدرت گفتند دستت را بردار ببینیم چه گرفته ای. قدرت گاهی از ترس گاهی از منظر توانمندی و قدرت مهار مشکل، هی تکرار می کرد«توتمی شام» «توتمی شام» ریش سفید جمع گفت. اجازه بده ببینم. دست قدرت را از پاچه جدا کرد و آن را تکان داد . جسمی از پاچه خارج نشد. با کمی کنکاش متوجه شد که قدرت بند شلوار را محکم نبسته بوده و آن رها شده و به میان پاچه رسیده و با تکانی که داشته، قدرت تصور کرده ماری چیزی به میان پاچه رفته است. افراد گرد آمده حرفی برای گفتن نداشتند. فقط ریش سفید یک جمله گفت: آقا قدرت بعد از این بند شلوار را کمی محکم و با دقت ببند. 28/1/99محمدکاظم عراقیمحمدکاظم عراقیThu, 16 Apr 2020 19:42:07 +0430