https://virgool.ir/feed/@m.jupiterfa2026-11-12 06:20:01https://files.virgool.ir/upload/users/498065/avatar/clpVGK.jpeghttps://virgool.ir/@m.jupiterhttps://virgool.ir/@m.jupiter/کاتالیزوری-که-گم-کرده-بودم-tefu5vrdmi3uهمیشه می نوشتم اما هیچ وقت موفق نبودم. این طور نبود که استعداد نداشته باشم اما انگار همیشه یه چیزی کم داشت نوشته ها و داستانام تا راضی بشم ازشون. اینقدر نوشتم و شکست خوردم که دست اخر گذاشتمش کنار. سه سال تمام ننوشتم. گذاشتم ایده هام فقط ایده بمونن و هیچ چیزی روی کاغذ نیومد تا قدمی به سمت واقعی شدن برداشته بشه.تا وقتی که کرونا اومد و خونه نشین شدیم. برای منی که نزدیک به 12 ساعت سرکار بودم، این خونه نشین بودن سخت بود. نمی تونستم با بیکاری کنار بیام. مخصوصا ماه های اول که دورکاری نداشتیم و همه چیز روی هوا بود. تند خو شده بودم و موبایلم نمی تونست کافی باشه. اهل بازی و گیم زدن هم نبودم که سرم گرم شه. کل استعداد من عکاسی بود و نوشتنی که توش خوب بودم و نبودم. مامانم بود که پیشنهاد کرد دوباره بنویسم. بعد از سه هفته که دیگه ظرفیتش تکمیل شده بود، لپ تابمو گذاشت روی پام و با اخم گفت:- بشین داستان بنویس و ساکت شو فقط. تشرش شروع همه چیز بود. لپ تابمو باز کردم و به پوشه ای سر زدم که حکم منطقه ی ممنوع بود. فایل های وردش مین های فعالی بودن که رفتن موس روشون، مساوی بود با ترکیدن قلب من. پاک سازی این منطقه ی ممنوعه هم دل و جرئت متخصص خنثی سازی بمبی می خواست که من نداشتم. اولین مینی که روش کلیک کردم، انگار به خاطر این سه سال دوری غیرفعال شده بود. یه چیزی توی دلم فرو ریخت اما فایل ورد باز شد و متن نوشته ام اومد بالا. داستان مردابی بود که زنده شده و نیاز به همدم داشت. خوندنش، خوندن همون چند صفحه، استارت نوشتن دوباره ی من بود. انگار توی این سه سال، ققنوس وجودم زیرخاکستر خودش پنهان مونده بود تا به وقتش دوباره متولد بشه. منطقه ی ممنوعه، مین گذاری شده و خطرناکشروع کردم به نوشتن. به هیچ کدوم از مین های قبلی دست نزدم و اجازه دادم تا ققنوس جوون وجودم هدایتم کنه. یه فایل ورد جدید باز کردم و نوشتم. سه ماه طول کشید تا صد صفحه از داستانمو بنویسم. هر صحنه بیشتر از دو سه هفته ی من رو می گرفت تا خوب در بیاد. من و ققنوسم هنوز یه مشکل اساسی داشتیم؛ خوب می نوشتیم اما نوشته هامون حس نداشت. وقتی قهرمان داستان من در مقابل تاریکی می ایستاد، خواننده حس مقاومت و ترس قهرمان رو حس نمی کرد. من نمی تونستم اون حسو بنویسم. برگشته بودم سرکار اما نوشتن سرجاش بود و سرسختانه سعی می کردم بهتر شم. پیشرفت کند بود اما ققنوس درونم جوون بود و تازه نفس. ورق با اومدن مهمون به خونمون برگشت. اقامت یه پسر هفده ساله، همون کاتالیزور مناسبی بود تا واکنش نوشتن من، بالاخره فراورده ی خودشو نشون بده. موافق اومدن مهمون نبودم اما خونه ی پدری از حرف نن تبعیت نمی کرد. قرار بود از کاشان بیان. مامانش که می شد که خالم، سرطان ریه داشت و به پیشنهاد مامانم، اومده بود درمانشو پیش ما ادامه بده. شوهرش چند سال پیش فوت کرده بود و مامانم نمی تونست خواهرشو توی این شرایط تنها بزاره.خالم و سعید رسیدن. سعید رو فقط هفت هشت سال پیش دیده بودم و به خاطر تفاوت سنیمون، به نظرم یه نوجوون اجتماع گریز بود و معتاد به موبایلش. البته سعید با نوجوونایی که من دیده بودم، نوع اعتیادش فرق داشت. یه بار که رفتم صداش کنم برای ناهار، دیدم خوابیده روی تخت و یه چیز بزرگی روی چشاشه. افتخار نمی کنم اما من زیاد سر در نمی اوردم از این چیزا و نمی دونستم چیه. اولین دیدار من با کاتالیزور عزیز، سرسری و بی اهمیت بود. ی نوجوون اجتماع گریز بود و معتاد به موبایلشیک هفته بعد وقتی جز من و سعید کسی خونه نبود، مشغول نوشتن بودم و اعصابم به شدت خط خطی شده بود. مدتی می شد که روی فصل سوم گیر کرده بودم و جلوتر نمی تونستم برم. وقتی سعید برای غذا خوردن بیرون اومد، لپ تابمو دادم بهش و خواستم بخونه. همیشه استقبال می کردم از نظر یه ادم جدید، هرچند که صمیمی نباشیم و دو کلومم باهم حرف نزده باشیم. خوندن سعید که تموم شد، نظرش مثل بقیه بود. قشنگ اما خشک. مثل غذای بی نمک، مثل قابلمه ی بی در. خوب اما ناقص. بهش گفتم مشکلم چیه و توی بیان احساسات و هیجان اوری بدم. حرفی که زد واسم تکون دهنده بود. ققنوسم بود که بال های باز شدش رو بست و فرود اومد اما نه روی سکوی موفقیت. حق با سعید بود من تجربه نکرده بودم تا خوب بنویسم. داستان من درباره ی دختری بود که سوار ترن هوایی میشه اما می فهمه به طرز عجیبی این ترن نمی ایسته و تا ابدیت قراره بره. توی مراسم ختم نویسندگی خودم بود که سعید رفت و با همون وسیله ای که یه بار گذری دیده بودمش برگشت. گفت بزارش روی چشات. اولین تجربه ام توی استفاده از کاتالیزور عزیزم، همونجا وسط اشپزخونه بود. فیلم اول شخصی بود که بعدش بهم گفت از توی یوتیوب پیدا کرده. من قرار بود سوار ترن هوایی بشم بدون اینکه سوار بشم. اولین تجربه ی من از هدست شگفت انگیز، دلهره اور و جیغ کشان بود. فقط دو دقیقه طول کشید اما وقتی سعید برش داشت، ازش خواستم تا دوباره بزاره. من همراه شخص می رفتم بالا، موقع پایین اومدن دلم می ریخت و از همونجا توی اشپزخونمون رفته بودم شهربازی.سه بار همون ویدیوی دو دقیقه ای رو دیدم. بعد از اون سعید برام از هدست وی ار گفت. از اینکه چطور کار میکنه. چه نوع فیلم هایی باید پیدا کنم و مهم تر، چه نرم افزاری برای گوشیم میخواد. پسرخاله ی معتاد به موبایل من، تبدیل شد به قهرمانم. اعضای خانواده شگفت زده بودن از اینکه چطور من و سعید این قدر صمیمی شدیم. ساعت ها توی پذیرایی می شستیم و عضوای جدا ناپذیر هر جلسمون، هدست اون، لپ تاب من و موبایلش بود. کافی بود تا من بگم چه صحنه ای میخوام خلق کنم. انگشتای سعید روی کیبورد گوشیش تکون می خورد. یوتیوب شده بود منبع تموم نشدنی ما. بعد از اون من هدست رو میزاشتم روی چشام و اجازه می دادم تا جادو منو در بر بگیره. روی قالیچه ی پرنده ی علاالدین نشستم، از دست مارها فرار کردم، توی دریا شنا کردم و بین ناهار و شامم، وسط زمین فوتبال ورزش کردم. فیلم ها تنها چیزی نبودن که هدست منو باهاشون غرق می کرد. یه صحنه ی ترسناک می خواستم؟ سعید می رفت سراغ بازی های مختلف. از دست دلقک ایت فرار کردم، دنبال خرگوش شب عید گشتم و با شمشیرام، نت های موسیقی رو شکستم. ما به شکل فیزیکی قرنطینه بودیم اما ذهنمون آزادانه می چرخید. یه روز توی اقیانوس و یه روز پا به پای دیگران توی جنگل های امازون. اگر قبل ترها اینکه نمیشه ذهن ادم ها رو محدود کرد، شعار محسوب می شد، این روزها من با گوشت و استخون تجربه اش کردم. از اعتیاد تا قهرمانیواکنش شیمیایی نویسنده شدن من بالاخره به سرعت اتفاق افتاد. لاکپشت نوشتنم، اسکیت به پاش بسته بود و سرسمت و به سرعت سر می خورد. من هر حسی که نمی تونستم بنویسم رو تجربه می کردم و از تجربم می نوشتم. دختر من سوار بر ترنش، از فصل سه به فصل بیست و یک رسید. چاپش نکردم چون هنوز اون چیزی که می خوام نیست اما شاید این یکی رو چاپ کنم. داستانی جدید با تجربه هایی از استاد وی آر.لپ تابم + وی ار = ترکیب دوست داشتنی این روزها‌#روایتگرباشمیم ژوپیترمیم ژوپیترWed, 23 Dec 2020 23:12:10 +0330