https://virgool.ir/feed/@m.hoseinqazvini98fa2026-11-11 20:43:18https://files.virgool.ir/upload/users/259684/avatar/fJtAaD.jpghttps://virgool.ir/@m.hoseinqazvini98https://virgool.ir/@m.hoseinqazvini98/جستاری-در-باب-رنجیدن-و-رنجاندن-re9gc2rzti0vرنجاندن دیگران همیشه کار ساده ای بوده است. کافی است حواستان نباشد؛ همین!حواس پرتی در این روزگار خرجی ندارد. چه بخواهید و چه نخواهید بسیاری از اوقات دچارش می شوید و اگر بخت یارتان نباشد اشتباه می کنید. از قضا اشتباه هم در این زمانه فعل رایجی است. اشتباه اساسا زاده ی حواس پرتی است. اشتباه عامدانه وجود ندارد شاید لفظش را بتوان ساخت ولی در عمل کسی نمیتواند قصد اشتباه کردن داشته باشد. اگر این گزاره در ذهن شما به خوبی جای نمیگیرد احتمالا اشتباه را مترادف با خطا در نظر گرفته اید. خطا در عمل هم میتواند صورت بگیرد ولی اشتباه فقط هنگام تشخیص یعنی یک مرحله قبل از عمل اتفاق می افتد.این ها از قبیل توجیهاتی است که معمولا برای رفع کدورت حاصل از رنجاندن می توانیم استفاده کنیم که بگویم عمدی نبود. آری عمدی نبود، انگار نداشتن تعمد از قباحت فعل چیزی کم میکند. کار همان است که بود. اگر بازیکنی هنگام بستن تکل روی پای مهاجم حریف خطایی مرتکب شود و از قضا در اثر آن خطا مصدومیتی بر مهاجم عارض شود، مگر فرقی میکند که خطا سهوی بوده یا عمدی؟ به هر حال بازیکن آسیب دیده باید درد بکشد و سختی های مراحل درمان را تحمل کند تا بهبود یافته و بتواند دوباره به میدان بازگردد. اما چه به سر بازیکن خاطی می آید؟همانطور که در بالا عرض کردم تعمد نداشتن از اثر فعل چیزی کم نمیکند یا به طور کلی نیت بر کیفیت فعل تاثیری(مادی) نمیگذارد. اما آیا با این توجیه میتوانیم جریمه ی تمام خطا ها را یکسان در نظر بگیریم؟ سختی قضاوت همین جا است. و الا هر کسی میتواند برای هر جرمی کیفری در نظر بگیرد و به اصطلاح قانون را برای همه یکسان اجرا کند. درست مثل کاری که مأمور پلیس راهنمایی و رانندگی موقع جریمه کردن خودرو های پارک شده در محل ممنوعه انجام می دهد. کاری ندارد به چه نیتی و در چه شرایطی این کار را انجام داده اید؟ آیا می دانستید پارک کردن در این محل ممنوع است؟ آیا به خاطر یک تماس و قرار گرفتن در یک موقعیت اضطراری مجبور به این کار شده اید؟ یا هزار احتمال دیگر. این مأمور قضاوت را مستقل از تمام این احتمالات انجام میدهد و بعضا حتی اگر در لحظه سر برسید و شرایط از دید خودتان موجه را برایش توضیح هم بدهید باز توفیری نخواهد کرد و شما جریمه خواهید شد. (در فضای مجازی مشاهداتی داشته ام مبنی بر اینکه در کشورهایی برای جرایم رانندگی هم دادگاه هایی تشکیل می شود و قضاوت روند دقیق تری به خود می گیرد.)بلی قضاوت بر اساس فعل بسیار ساده است و چیزی که آن را سخت و البته دقیق تر و تا حد زیادی عادلانه تر می نماید قضاوت بر اساس فاعل است.فاعل همان بازیکن خاطی است که ممکن است تنها نیتش دفع موقعیت خطرناک از دروازه ی تیمش باشد و یا حریفی نا به کار که از موقعیت بدست آمده برای حذف رقیبش سوءاستفاده میکند. طبعا فهمیدن نیت بازیکن در تشخیص رنگ کارتی که استحقاق دریافتش را دارد بسیار مؤثر است.آری عدم تعمد، بر فعل تاثیر چندانی ندارد و از قبحش نمیکاهد ولی بر کیفیت برخورد با فاعل تاثیر بسزایی میگذارد.محمدحسین قزوینیمحمدحسین قزوینیSun, 27 Jul 2025 01:15:20 +0330https://virgool.ir/@m.hoseinqazvini98/شطحیات-ذهن-یک-جوجه-نویسنده-yet8xvmmshgiاخیراً متوجه شدم با اینهمه اهتمام که به نوشتن در لحظات مختلف دارم اما هیچ متن کاملی ندارم! اگر واضح تر بخواهم بگویم جنون یا شوق نوشتن برای لحظاتی در وجودم زبانه میکشد و پس از چند خط نوشتن فروکش میکند. و اگر خیلی واضح تر بخواهید باید بگویم که در پایان بندی متن مشکل دارم، شاید هم در ادامه دادن و شاخ و برگ دادن به آن، البته در آغاز به نوشتن یک متن هم اندکی مشکل دارم. با همه ی اینها همچنان خودم را تا حدی قلم بدست میدانم و این تصور(شاید هم توهم) را به این سادگی ها نمیتوان از ذهنم پاک کرد. یکی دیگر از مشکلاتم در نوشتن انتخاب موضوع است. موضوع که زیاد است منظورم موضوعی است که بتوان آن را با تعدادی مخاطب از طیف های تا حدی متنوع به اشتراک گذاشت. همیشه مسائل شخصی میشود؛ مثل همین متنی که الآن در حال خواندنش هستید. آخر غیر خودم از چه میخواهید بنویسم؟ از چه میتوانم بنویسم و یا اصلا به چه چیز بیش از خود احاطه و شناخت دارم که بخواهم درباره اش قلم فرسایی کنم؟!ولی خب به کسی چه مربوط است که من در انتخاب موضوع با چالش مواجهم و یا در پایان بندی متونم تبحر کافی نشان نمیدهم؟ آها!اصلاً چطور است از این به بعد شیوه ی فیلمسازی مدرن را پی گرفته و از خیر پایانبندی بگذرم؟ شاید متن هم اینگونه جالب تر به نظر برسد یا مثلا با یک سوال نوشته را تمام کنم و خواننده را در حیرت فروبرده و همانجا تنهایش بگذرم؟مثلا الآن چطور است؟!محمدحسین قزوینیمحمدحسین قزوینیThu, 03 Dec 2020 19:30:37 +0330https://virgool.ir/@m.hoseinqazvini98/مشغولیات-فکری-یک-دانشجو-m6hecpxatdeyبسم الله الرحمن الرحیم‍‍‍‍‍‍‍‍راقم این سطور قصد دارد اندکی به مسائل حاشیه‌ای دانش و دانشگاه و دانشجو بپردازد؛ باشد که اندکی انبساط خاطر ایجاد شود یا گهگاهی در حد بضاعت نکته ای خاطرنشان گردد.همه چیز از روزی شروع شد که بنا به ذوق خود تصمیم به تحصیل ادب و هنر گرفته و شاخه ی علوم انسانی را برای هدایت تحصیلی ام مناسب دیدم؛ لکن از آن جا که آن دوران هدایت تحصیلی بر پایه ی معدل صورت میگرفت دیپلم ریاضی و فیزیک گرفتم! به یاد دارم از ابتدای سالی که برای کنکور شروع به تست زنی کردم پس از پاسخ دادن به هر تست، سوال نه چندان مهمی روی صفحه ی ذهنم نقش می‌بست: "خب که چی؟؟" که اگر میخواستم به آن پاسخ بدهم زمان زیادی از من می‌گرفت و مرا چندین تست از رقبایم عقب می‌انداخت!!! لاجرم گزینه ی skip این سوال را زده و سراغ تست بعدی می‌رفتم. گفته بودم که علاقه ی وافری به ادبیات داشتم(و هنوز هم دارم.)، همین علاقه باعث شد که دروس عمومی کنکور را با درصد نسبتاً بالایی پاسخ داده و بتوانم رشته های بهتر(!؟) مهندسی را برای تحصیل انتخاب کنم!کنکور را پشت سر گذاشته وارد دانشگاه شدم. نفس راحتی کشیده به خود گفتم:"حالا می‌توانی بی‌خیال تمام محدودیت هایی که در سال گذشته داشتی به تفریح و عشق و حال بپردازی!" از شما چه پنهان هنوز هم نمی‌دانم که منظورم از سه عبارت آخر چه بود؟! ولی خب چیزی که مهم است همان مفهوم آزادی نسبی است که برای هر کسی شادی و لذت می‌آفریند، هر چند مجازی!اما رشته ام ؛ مهندسی شیمی! که روزی هزار مرتبه بر اهمیت واژه ی اول آن تأکید می‌کردم. با جست و جوی بسیار و وسواس شدید و پرسش از افراد مطلع و مشورت با دوستان وآشنایان، بالاخره انتخابش کردم و در مناسبت آن با احوالم ذره ای تردید نداشتم. می‌دانستم مبداء و معادش چیست و بیشتر قائم به معادلات و محاسبات است تا فرمول های ریز و درشت شیمیایی.پیش خود آینده ی شغلی درخشانی را مجسم نموده بودم؛ به گستردگی بازار کار رشته ام تکیه کرده مرغ خیال را تا افق های دور به پرواز در آورده و پیوسته در حال اوج گیری بودم که ناگاه صدایی از بیرون گفت:«زرشک!». زبان حال صنعت در بیان یکی از اساتید بود که پیرو پرسش های دانشجویان در باب آزمون های استخدامی و اوضاع صنعت کشور سخنانی ایراد می‌کرد.به یکباره مرغ خیالم از اوج به حضیض افتاد؛ به شدت ذوقم کور شد و حالم گرفته وتا مدت مدید حس وحال درس خواندن از سرم رفته بود. اوایل ترم پنجم کارشناسی جهت روشن شدن تکلیفم تصمیم گرفتم با یکی از اساتید که از قضا شرکتی داشت و مدتی در صنعت مشغول فعالیت بود صحبتی داشته باشم.لاجرم به اتاق ایشان مراجعه کرده و جهت کسب اذن دخول، دق الباب نمودم(بله دوست عزیز، من سندرم پیمان یوسفی حاد دارم!). لحظاتی صبر کردم ولی صدایی نیامد؛ جهت اطمینان از عدم حضور استاد، دستگیره را چرخاندم که در باز شد و من به نحو مضحکی وارد شدم! سر را که بالا آوردم چهره ی متعجب استاد و سپس سه دانشجوی حاضر در اتاق را دیدم... به سرعت خودم را جمع و جور کردم؛ دانشجویان حاضر در اتاق را بخوبی می‌شناختم، هم کلاسی هایی که از ابتدای دوره ی دانشجویی با هم تقریباً کاسه و کوزه یکی بودیم و حالا جفت پا میان گپ و گفتشان با استاد پریده بودم. ملاحظه ی حضورشان را نکرده و اینکه پا برهنه میان بحثشان پریده بودم را هم ابداً به روی مبارک نیاوردم؛ چون توجیهی برای ورود ضربتی ام پیدا نکردم بی مقدمه به بحث تازه گریز زدم و مسئله را بدون رعایت هرگونه تشریفات جلوی استاد قرار دادم. هنوز هم علت آن همه صبر و شکیبایی که حاضرین نسبت به من به خرج دادند را نیافته ام. برخلاف انتظاری که داشتم استاد با گشاده رویی پاسخ داد و گفت که اتفاقاً این آقایان هم به همین منظور آمده اند و از من دعوت کرد کنار آن ها نشسته و به بحثشان بپیوندم. استاد شروع کرد...-خوب گویا مشکل شما هم این است که نمی‌دانید کجای این صنعت محتضر جای خواهید گرفت و اصلاً جایی خواهید داشت یا خیر؟ من به شما خواهم گفت...با دقت به سخنان استاد گوش می‌دادم؛ از مقدمه ی سخنانش روزنه ی امیدی در دلم ایجاد شد و اشتیاقی که مدتها معلوم نبود کجا رفته به آهستگی داشت به سرم بازمی‌گشت...-شما باید با انگیزه و جدیت تمام درس خوانده و هرچه زودتر پذیرش یکی از دانشگاه های خارجی را گرفته و بروید!متعجب شدم! پیش تر این راهکار برای فرار از وضع موجود به گوشم رسیده بود، ولی همواره آن را آخرین گزینه می‌انگاشتم و اصلا انتظار نداشتم آن را از زبان یکی از اساتید، آن هم استادی که خودش در صنعت همین کشور فعال است بشنوم!استاد سخنانش را ادامه می‌داد و من بی‌توجه، در حال پاسخ دادن به سوالات گوناگونی که در ذهنم به وجود آمده بود و هر لحظه بر تعدادشان افزوده می‌شد بودم. اما انگار نمی‌شد! با طرح و نقشه هایی که پیش‌تر در ذهن خود ترسیم کرده بودم و اهداف و ایده آل هایی که در نظر داشتم شدیداً مغایر بود.دل به دریا زدم و مجدداً بی پروا رشته ی کلام استاد را بریدم...-اما جناب دکتر، صرف نظر از تمام مشکلاتی که خروج از کشور و اخذ پذیرش و زندگانی در غربت دارد، آیا نباید در قبال هزینه و امکاناتی که صرف تعلیم ما شده اندکی احساس دین کرده و دست کم با شتاب کمتری به راهکار آخر برسیم؟ آیا نباید اندک تخصصی که در این کشور کسب می کنیم را برای سامان دادن به اوضاع همین مرز و بوم به کار بندیم؟زمزمه ی آزاردهنده ی دوستانم را که حاکی از ریشخند شدن من در جمعشان بود، می‌شنیدم ولی باز به روی خود نیاوردم. متوجه لبخند تلخ استاد شدم که انگار در خیالش به تباهی اندیشه ی من تأسف می‌خورد.-بنده ی خدا! بفرض که همه ی این ها که گفتی صحیح باشد، چه کار می‌خواهی بکنی؟ اصلاً چه کاری از تو بر می‌آید؟؟ قبل از تو خیلی ها با شدت و غلظت بیشتری این جملات را ادا کردند؛ ولی آن ها هم در آخر به این نتیجه رسیدند که اگر دست کم نیمی از آن جهد که در این مسیر کردند را در راه دیگری میگذاشتند، به مراتب نتیجه ی بهتری حاصل می‌شد! نمونه ی حی و حاضرش مقابلت نشسته...چون تغییر را در لحن استاد احساس کرده بودم، سکوت را به صواب نزدیک تر دیده و از ادامه ی بحث منصرف شدم و تا آخر مجلس به تماشا‌ی صحبت استاد با دوستان دیگر گذشت.از آن جا که ابتدای ترم، جزء ترم نبوده و غالباً کلاسی تشکیل نمی‌شود مستقیم به خوابگاه برگشتم. جملات استاد در گوشم مانده بود و خیالم را یک لحظه آسوده نمی‌گذاشت.ساعات زیادی را به تفکر گذراندم؛ آیا براستی مطمئن ترین راه موفقیت همین است؟ در فضای مجازی نظر دیگر دوستان و عقلای با تجربه را جویا شدم و با تعدادی از رفقای هم خوابگاهی نیز به تضارب آرا پرداختم. بلا استثناء نظر استاد را تأیید می‌کردند و تعدادی نیز راه موفقیت در داخل را ممکن ولی دشوار می‌دانستند. سرانجام سپر را پایین آورده و تسلیم شدم. حال من مانده بودم و امیدی که از دست رفته بود. چه باید می‌کردم؟ شروع به تحلیل راه پیشنهادی استاد نمودم تا مگر انگیزه ای هر چند واهی برای ادامه ی مسیر پیدا کنم. از شما چه پنهان شرایط اصلاً مساعد انصرافم از دانشگاه نبود، مضحکه ی در و همسایه می‌شدم. بقالی که هر هفته هنگام خرید قالب پنیر اوضاع تحصیلم را می‌پرسید چه می‌گفت؟! نقل محافل فامیل می‌شدم. مایه ی سر افکند... اصلاً حرفش را هم نمی‌شد زد!!!از همه ی این ها بگذریم نمی‌توانستم بی خیال این مدت از تحصیلم شوم. فشار سال کنکور و رفت و آمد از دیار به دانشگاه و بیداری های شب امتحانم را رها کنم بی‌ثمر؟؟ باید حداقل یک مدرک ولو بی‌خاصیت از همه ی این ها در بیاید!خیلی به راه پیشنهادی استاد امیدوار نبودم زیرا مشکلات زیادی بر سر راه قرار داشت که کوچکترینشان مشکل نظام وظیفه بود! سرتان را درد نیاورم، مرتب به دلیل تراشی برای درس خواندن می‌پرداختم و مکرر به نقض آن بر‌ می‌خواستم. دور باطلی تمام عیار!بدین سیاق گذران دوران داشتم و کماکان بدون تصور دقیقی از آینده ی شغلی ام لنگ لنگان به پاس کردن دروس مشغول بودم تا آن روز...آخر هفته بود و قصد بازگشت به شهر خود را داشتم. لطف هم اتاقی شامل حالم شد و کد تخفیف در حال انقضاء خود را مرحمتی حقیر نمود تا با یک تاکسی اینترنتی خود را به ایستگاه راه آهن برسانم. نام راننده به نظرم آشنا آمد ولی ذره ای گمان نمی‌کردم او باشد اما بود! شاگرد اول دانشکده!سال اول دانشگاه بودم که فارغ التحصیل شد و در همان مدت کوتاه با هم سلام و علیکی پیدا کرده بودیم. سوار شدم؛ یکی دو دقیقه به احوالپرسی گذشت و خیلی زود بحث به آن جا که مرادم بود رسید؛ بعد از اتمام دوره‌ی کارشناسی دفترچه را پر کرده و عازم نقطه‌ی صفر مرزی شده بود. پس از پایان خدمت نیز با اندکی جست و جو، شغلی مناسب با درآمد مکفی یافته و پس از نصب نرم‌افزار مربوطه و تعویض روغن، سوئیچ را برداشته و بلافاصله مشغول کار شده بود!به مقصد رسیده و یکدیگر را به خدا سپردیم و هرکس به سی خود روانه شد. با خود گفتم ای دل غافل! کجا سیر می‌کنی؟؟ وقتی شغل، به همین سادگی در دسترست قرار دارد دنبال چه هستی؟ اصلاً چه کسی گفته این جامعه فقط به مهندس باسواد نیاز دارد؟ آیا سواد لازمه ی دیگر شغل‌ها نیست؟از آن روز بود که دیگر غم و غصه‌ای به دل راه ندادم و با جدیت به تحصیل ادامه دادم تا بتوانم پس از فارغ التحصیلی تحلیل های علمی و صحیحی به جامعه عرضه کنم. راستی به نظر شما...-کار خودشونه یا چی؟محمدحسین قزوینیمحمدحسین قزوینیMon, 05 Oct 2020 03:06:30 +0330