https://virgool.ir/feed/@m.hatamiفاش می گویم و از گفته خود دلشادم، بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم...fa2026-11-11 20:45:17https://files.virgool.ir/upload/users/216818/avatar/fH2QFd.pnghttps://virgool.ir/@m.hatamihttps://virgool.ir/@m.hatami/ذکر-یک-خاطره-از-گذشته-ها-poihb4pz7dnv-poihb4pz7dnvاین بار نقل قصه ای پر غصه را به نگارش درآورده ام...مانند خزان پاییز، عشق نیز به خزان تبدیل می شود...​در دوران راهنمایی در مدرسه رزاق افشارچی تحصیل می نمودم. خاطرات بسی شیرین در این مدرسه برای من رقم خورده است که خیلی از آن ها را نیز در این جا به نگارش درآورده ام. همکلاسی های خوبی نیز داشتم که بسیار با هم کتک خوردیم و تنبیه شدیم. در کنار مدرسه ما، یک مدرسه دخترانه وجود داشت که اکنون نیز همچنان هست و گاهی بچه ها به هنگام زنگ تفریح در کنار دیواری که مدرسه ما و آن ها را از هم جدا می نمود می نشستند و مسخره بازی در می آوردند.مدرسه ما را تخریب کردند ولی آن مدرسه همچنان پا برجاست. یادم نمی رود که یک درخت گیلاس در حیاط مدرسه بود که خدا را شکر هنوز هم هست و آن را باقی گذاشتند. از این درخت بسیار میوه می چیدیم.دوستی داشتم به نام پوریا. وی پسر خوبی بود و همکلاسی خاطره انگیزی برای من به شمار می رفت. آری! این خاطرات است که اکنون به یادم می آید و چاره ای جز تحمل بر فراغ دوست نیست...نه درخت تحمل می کند جفای خزان، غلام قامتِ سروم که این قدم داردبعد از اتمام تحصیلات راهنمایی، گاهی وی را می دیدم و مشغول صحبت می شدیم. مدت ها گذشت و دیگر از پوریا خبری نبود و او را نمی دیدم. همچنین سایر همکلاسی ها را. روزی وی را از خاطرم گذراندم و به یاد روزهایی که با هم بودیم افتادم. اندک زمانی گذشت و در روی یک تابلوی اعلانات، اعلامیه ای نظر مرا به خود جلب کرد. وقتی به آن نگریستم مشاهده کردم نوشته است: جوان ناکام پوریا مدد خانی...سال های قبل یادم می افتد. زمانی که بعد از ظهر، کلاس های تقویتی برایمان گذاشته بودند و ما به منزل می آمدیم و پس از صرف غذا و کمی استراحت، دوباره به مدرسه بازمی گشتیم. زمانی در یکی از روزها، که باید بعد ازظهر به کلاس می رفتیم، با پوریا تا منزل ما آمدیم ومن می خواستم چیزی بردارم (گویا کتاب یا چیز دیگری که به طور دقیق در ذهن ندارم). پوریا یک عدد ماسک بهداشتی در دست داشت و می خواست تفریح نماید، البته تفریحی که سالم است و قصد اذیت و آزار در ذهنش وجود نداشت. وی می خواست این ماسک را برروی دری نصب کند و به من گفت دری باید باشد که دوتایی بوده تا بتوان این را روی آن انداخت. از قضا همین در نیز پیدا شد و اکنون نیز که گاهی از آن مکان و از جلوی همان خانه عبور می کنم به یاد آن روز می افتم. در یک روز زمستانی که برف نیز باریده بود و زمین را سفید پوش کرده و همچون پتویی سفید بر روی آن کشیده شده بود، با پوریا در حیاط بودیم و به تمامی بچه ها شیر داده بودند. پوریا به من چنین سخنی گفت: می خواهی این شیر یخ بزند و به دنبال آن کمی از شیری که در لیوان بود، بر روی زمین ریخت و با خنده گفت: آه، یخ شد. ​هر یک از انسان ها، خاطراتی شیرین و یا تلخ دارند که با مرور آن ها، شاد می شوند یا غباری از غم بر چهره و دل آن ها نقش می بندد لذا من با دیدن این اتفاقات، ملتمسانه و با تمام وجود از خداوند خواستم که قبل از مرگم، تمام همکلاسی ها و افرادی که در برهه ای از زمان، خاطراتی برایمان رقم خورده و دفتر تاریخ آن را بایگانی نموده، ببینم حتی برای یک بار...در همان روزی که این دعا را کرده و از خداوند بر آورده کردن این آرزو را خواستم، شب بود و من بعد از اقامه نماز از مسجد برمیگشتم. ناگاه دیدم که شخصی مرا از پشت صدا زده و بر من سلام نمود!!! وقتی به سمت او متوجه شدم دیدم یکی از همکلاسی های دوران راهنمایی به نام مجید بود. با هم احوال پرسی کرده و او به من گفت اگر مایل هستم یا وقت دارم کمی بنشینیم و بنده قبول کردم. آن روزها را از خاطر می گذرانیدیم و می خندیدیم و از تک تک همکلاسی ها جویا می شدم. اما متأسفانه خبرهای ناراحت کننده ای شنیدم که بعضی از آن ها، به دلیل زیبا جلوه نمودن دنیا و اسیر آن شدن، در وضعیت بدی به سر می برند و برخی زندانی شده اند. وی می گفت: فقط تو به راه خوبی رفته ای و ما نه...خداوند همه ما را به صراط مستقیمش هدایت فرماید، هدایت شدنی که بعد از آن گمراهی و لغزشی نباشد- آمین-وَ السَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا (مریم/33) و سلام بر من روزى كه زاده شدم و روزى كه مى‌ميرم و روزى كه زنده برانگيخته مى‌شوم.​M.HatamiM.HatamiWed, 16 Dec 2020 13:22:29 +0330https://virgool.ir/@m.hatami/سکوت-دلنشین-نیمه-شب-vma739a3jt6iدر سكوت دلنشين نيمه شب، مي گذشتيم از ميان كوچه ها راز گويان، هر دو غمگين، هر دو شاد، هر دو بوديم از همه عالم جدا تكيه بر بازوي من مي داد گرم، شعله ور از سوز خواهش ها تَنَش لرزشي بر جان من مي ريخت نرم، ناز آن بازو به بازو رفتنش در نگاهش، با همه پرهيز و شرم، برق مي زد آرزوئي دلنشين در دل من با همه افسردگي، موج مي زد اشتياقي آتشين زير نور ماه - دور از چشم غير -، چشم ها بر يكديگر مي دوختيم هر نفس صد راز مي گفتيم و باز، در تب نا گفته ها مي سوختيم نسترن ها، از سر ديوارها، سر كشيدند از صداي پاي ما ماه، مي پائيدمان از روي بام، عشق، مي جوشيد در رگ هاي ما سايه ها مان، مهربان تر، بي دريغ، يكديگر را تنگ در بر داشتند تا ميان كوچه اي - با صد ملال -، دست از آغوش هم برداشتند باز هنگام جدائي در رسيد، سينه ها لرزان شد و دل ها شكست خنده ها در لرزش لب ها گريخت، اشك ها بر روي رؤيا ها نشست چشم جان من، به ناكامي گريست، برق اشكي در نگاه او دويد نسترن ها سر به زير انداختند، ماه را ابري به كام خود كشيد تشنه، تنها، خسته جان، آشفته حال، در دل شب مي سپردم راه خويش تا بگريم در غمش ديوانه وار، خلوتي مي خواستم دلخواه خويش"فریدون مشیری"وَ السَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا (مریم/33)  و سلام بر من روزى كه زاده شدم و روزى كه مى‌ميرم و روزى كه زنده برانگيخته مى‌شوم.M.HatamiM.HatamiMon, 24 Aug 2020 08:49:42 +0430https://virgool.ir/@m.hatami/و-عشق-همچنان-باقیست-oby5iijaxliaدست عشق در کار بود و او چه نیکو نقاشی است که اثر های زیبایی خلق می کند. او عکس خود را کشید و به همین خاطر زیباترین اثر از کار در آمد. آن قدر که وقتی آن را از نظر گذراند، به خود احسنت گفت...از جمله زیباترین و دوست داشتنی ترین خاطراتم، خاطره ای است که با معلم انگلیسی سال چهارم دبیرستان، آقای محمد علی رحیمی دارم. درس هایش، اخلاقش، تواضعش، مهربانی اش و تمام خوبی هایش...آری! عشق در هر جا که قدم گذارد، زیر و رو می کند و آتش عشق شاگرد به استاد نیز در قلب من جاودانه می باشد...در حقیقت، خاطرات بنده با ایشان، طوماری است که لحظه لحظه آن را خاطرات شیرینی کامل کرده است..این استاد بزرگوار مانند خورشیدی تابنده ظاهر گشت و بنده توانستم از وجود ایشان استفاده نمایم و اینک چاره ای ندارم جز این که در برابر آستان عظمت و بزرگی او، خاضعانه سر فرود آورم و باید بگویم این چند سطر ناتمام هرگز نخواهد توانست ایشان را آن گونه که هست توصیف کند...این شرح بی نهایت کز زلف یار گفتند، حرفی است از هزاران کاندر عبارت آمد...آری! به یاد دارم که هیچ گاه ادب و احترام از ایشان جدا نگردید و ساعاتی که درس زبان انگلیسی داشتیم، لذت برده و به یاد ندارم که هیچگاه خواسته باشم زنگ زبان سریع تمام بشود. در بزرگی اخلاقش همین بس که اهل مدارا و صبر بود و هیچ گاه کوچکترین تندی از او ندیدم.ایشان دوستدار شعر بود و اشعار زیبایی نیز داشت که یکی از آن ها را برایمان در کلاس درس خواند.آری، آن منظر از ذهنم محو نخواهد شد و به یاد دارم که وقتی آن شعر را برایمان در کلاس درس خواندند، قطرات اشک مانند شبنمی در چشمان ایشان نمایان گردید، اشکی از جنس عشق...سراسر مهربانی بود و این ویژگی از او جدا نگردید و گویا مهربانی و بزرگی جزئی از زندگانی ایشان بود.دقیقه ها در کشاکشی از هم پیشی می جویند و من همواره در آرزوی آنم تا یک بار دیگر آن روزها تکرار شود.جدا از این که معلم درس انگلیسی برایم بود، جمله ای را نیز به من گفت که تا آخرین روز زندگانیم فراموش نخواهم کرد؛ درباره نگاه به نامحرم مشغول صحبت بودیم که دقیقاً عبارات را به یاد ندارم ولی جمله ای با این معنی به من گفتند: مهم این است که نامحرم را ببینی و نبینی، یعنی با چشمان باز نامحرم را نبینی...درس بزرگ اخلاقی برای من!یکی از شعرهایی را که ایشان در سر کلاس برایمان خواندند را نیز نقل می کنم:توهم عبور...درون کورۀ احساس جانسوزم،مملو از هیزم خاطرات عاشقانۀ توستخورشید تب چشم های پرتو افشانت، خاکستر سرد وجود مرا به شعله می آردلحظه هایم چه سخت می گذرند، با غیبت حضور گرم دستهای عزیزتهر شب تو را در کوچه های خاطرات خاطره ام یاد می کنم ولک های پنجره های کوچک خانۀ خیالم را با اشکهای زلال کودکانه امهر روز پاک می کنم تا صاف تر توهم عبور تو را نظاره گر باشمآیا هنوز اسم کوچک من را در دفتر غزلت ثبت کرده ای؟آیا همواره قلب کوچک معصومت در انتظار دیدن من تاب و تب دارد؟من که هر روز در لب جاده خاکی، هر روز در غروب غریبانۀ خورشیددر انتظار عبور روشن چرخهای توامچه شد در آن هوای گرم و روشنایی روز یکباره محو سایه های درختان کوچه ها گشتی...وَ السَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا (مریم/33)  و سلام بر من روزى كه زاده شدم و روزى كه مى‌ميرم و روزى كه زنده برانگيخته مى‌شوم.M.HatamiM.HatamiSat, 01 Aug 2020 13:27:23 +0430https://virgool.ir/@m.hatami/در-جستجوی-خاطرات-نه-چندان-دور-tkia5ub9xejnمزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو، یادم از کشته خویش آمد و هنگام درویک بار دیگر عشق دست به کار می شود تا جلوه گری نماید و بدین گونه با دل عاشق، همراه بشود. بازوان قدرتمند عشق، زمانی که اراده می نمایند، با قلمی زیبا؛ عاشقانه ها را خلق می کنند...در دوران تحصیل در مقطع راهنمایی، همکلاسی داشتم به نام آقای امیر حسین به گزین.. وی شخصی بود که درس خوان بوده و شوخ طبع بود.. مدت ها بعد از اتمام دوران راهنمایی، وی را ندیده بودم و خاطراتی که با او داشتیم بسیار شیرین بود..ما یک گروه نمایشی تشکیل داده بودیم و در کلاس اجرا می کردیم که همان نمایش های هنری صمد و ممد بود.. همیشه من خود نقش اول را بر عهده داشتم و بیشترین نمایشی که همیشه آن را اجرا می نمودیم، طنز صمد و ممد اخراجی ها بود و امیرحسین نقش پدرم را بر عهده می گرفت که بسیار عالی نیز آن را ایفا می نمود..مدت ها آرزو داشتم که دوباره او را بیابم و زیارت نمایم تا بار دیگر آن خاطرات برایم تداعی بشوند.. آری! آن روزها به خاطرم می آمد و لبخندی شیرین بر لبانم نقش می بست و امیرحسین در خاطرم جلوه گری می نمود...در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد، حالتی رفت که محراب به فریاد آمد...زمانی وی را در یکی از فروشگاه ها دیدم که در آن جا مشغول به کار بود.. بعد از مدت ها راهی همان مکان شده و جویای او شدم تا نشانی از او بیابم..بعد از مدت ها، راهی همان مکان شده و جویای حال او شدم تا نشان از بی نشان ها بیابم.. یکی از اشخاصی که در آن جا بود، آدرسی به من داد که از قضا نزدیک همان مکان بود.. خوشحال شدم.. شکری از آن شخص به جا آوردم و بی درنگ راهی شدم...به آن جا رسیدم.. از درب فروشگاه که به داخل رفتم، او را دیدم که در پشت میز ایستاده و آماده خدمت به مراجعین است..مژده ای دل که دگر باد صبا باز آمد، هُدهُد خوش خبر از طرف سبا باز آمد..به او سلام دادم.. پاسخم گفت ولی دیدم که هیچ واکنشی نشان نداد..در این هنگام وی رو به من کرد و به او گفتم: از همکلاسی های دوران راهنمایی هستم و خود را معرفی نمودم.. وی خوشحال شد و در این هنگام استقبال گرمی از بنده نمود و با هم مشغول صحبت شدیم.. آن روزها را برای وی یاد آوری می نمودم و او فقط می خندید..آری! در این هنگام که دیدم وی کاملاً در سلامت به سر می برد، بسیار خوشحال شدم...یارب سببی ساز که یارم به سلامت، باز آید و برهاندم از بند ملامت..وی یکی از اشخاصی است که قلبم بسیار به سوی او گرایش دارد.. زیرا خاطرات بسی شیرین را با وی، در دفتر تاریخ به ثبت رسانده و بایگانی کرده ام.. هرگز فراموش نمی کنم که زمانی قبل از اجرای یکی از نمایش هایمان، وی با اصرار و خواهش و با کمال ادب از من درخواست کرد تا اجازه دهم او نقش اول را ایفا کند و حتی یک قطعه لواشک را در برابر این کار داد و وقتی بقیه لواشک را از او درخواست کردم، به من فرمود: که بقیه را در نمایش خواهد داد..ایشان همچنین به درس ریاضی نیز، تسلط خوبی داشت و به زیبایی از عهده حل مسائل و رسیدن به پاسخ مورد نظر برمی آمد..سخن گفتن از این شخص، از جمله دلکش ترین و دوست داشتنی ترین چیزها برای من است..به دلیل مراجعات فراوان به ایشان، وقت زیادی برای صحبت میسر نشد.. در غیر این صورت بسیار علاقه داشتم که سر را بر روی سینه یا زانوهای او گذاشته و اشک بریزم و از آن روزها سخن بگویم..تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت، جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت...وَ سَلامٌ عَلَیهِ یوْمَ وُلِدَ وَ یوْمَ یمُوتُ وَ یوْمَ یبْعَثُ حَیاسلام بر او، آن روز که تولّد یافت، و آن روز که می میرد، و آن روز که زنده برانگیخته می شود!M.HatamiM.HatamiFri, 31 Jul 2020 06:58:57 +0430https://virgool.ir/@m.hatami/ستاره-های-روی-زمین-wfhxzcirp45jیکی از زیباترین و دلنشین ترین خاطراتی که دارم، آشنایی با شخصی است به نام آقای حسن بیات که در بُرهه ای از زمان دست سرنوشت ما را با یکدیگر آشنا کرد و همین آشنایی بود که بعد ها روزگار شیرینی را برایم رقم زد.زمانی که سال اول دانشگاه شروع شده بود، کلاس درسی داشتیم به نام آمار توصیفی. در این کلاس با شخص شخیصی که لباسی تمیز بر تن داشت و صد البته خوش رو آشنا شدم. از رهگذر همین آشنایی بود که در مسیر رودخانه زیبای زندگی با یکدیگر همراه شدیم و تلخ و شیرین ها را با هم چشیدیم.وسیله نقلیه ای که از آن استفاده می کرد موتور سیکلت بود که با آن به دانشگاه، آمد و شد می کرد. در همین کلاس وی شیفته دختری شد که به خاطر همین موضوع، بنده خدا در زندگی سختی هایی را چشید. من بودم و او که با هم قدم می زدیم و او از تجربه ها و دوران گذشته زندگی خود برایم سخن می گفت و باید بگویم اگر یک مرد در این زمانه دیده باشم او بوده و هست که واقعا خود را با سختی ها پرورش داده بود. به خاطر همین صداقت و پاکی آیینه فطرتش بود که شخصی از او برای رسیدن به اهداف پلیدش استفاده کرد و در کسب و کار به وی خیانت نمود- خداوند همه ما را به راه راست هدایت بفرماید- و او این درد دل را با من در میان گذاشت..در لابه لای همین صحبت ها با یکدیگر بود که من کار کردن را از وی آموختم و در پاره ای موارد نیز با هم کار می کردیم. ندیدم و به خاطر ندارم که با احدی دشمنی داشته باشد و به دیگران اذیت کند. هر وقت در پاره ای از مسائل به مشکل بر می خوردم به کمکم می آمد بدون آن که چشم داشتی داشته باشد.معمولا این گونه بود که وقتی وارد کاری می شد به فکر تغییرات و اصلاحات بود و دوست داشت خدمتی بکند. زمانی رسید که برای رفتن به خدمت سربازی آماده شد و من می دانستم که او دارد می رود و دوری...در مدت زمانی که در سربازی بود معمولا روزهای آخر هفته برای زیارت اهل خانه برمی گشت و در طول ایام هفته هر چقدر به او زنگ می زدم تلفنش را خاموش می یافتم ولی می دانستم که آخر هفته حتما می آید و در آن موقع با او تماس می گرفتم و جویای حال وی می شدم. آری! شاید این گونه مسائل بود که باعث شد من تنها به دیده یک همکلاسی به او ننگرم بلکه او را بزرگمردی در زندگی خود بیابم. زمانی هم که یک مغازه ای را اجاره کرده بود و در آن مواد غذایی مورد احتیاج مردم را می فروخت، به دیدار وی می رفتم و به هیچ عنوان ندیدم که کسب و کار را با پولی شبهه ناک و یا گران فروشی همراه کند.آری! انسان هایی در اطراف ما وجود دارند که باید گفت ستاره های روی زمین هستند و باید آن ها را ببینی تا عظمت و بزرگی آن ها را درک کنی و بدانی که همه چیز در امور  مادی خلاصه نمی شود.خداوند امثال این افراد را زیاد گرداند و ما را از فیض وجودشان بهرمند گرداند.و سلام (حق) بر او، روزی که زاده شد و روزی که می میرد و روزی که زنده برانگیخته می شود (مریم/15)M.HatamiM.HatamiFri, 31 Jul 2020 06:56:30 +0430https://virgool.ir/@m.hatami/ذکر-یک-خاطره-از-گذشته-ها-jimmsr4uhhn5این بار نقل قصه ای پر غصه را به نگارش درآورده ام...مانند خزان پاییز، عشق نیز به خزان تبدیل می شود...در دوران راهنمایی در مدرسه رزاق افشارچی تحصیل می نمودم. خاطرات بسی شیرین در این مدرسه برای من رقم خورده است که خیلی از آن ها را نیز در این جا به نگارش درآورده ام. همکلاسی های خوبی نیز داشتم که بسیار با هم کتک خوردیم و تنبیه شدیم. در کنار مدرسه ما، یک مدرسه دخترانه وجود داشت که اکنون نیز همچنان هست و گاهی بچه ها به هنگام زنگ تفریح در کنار دیواری که مدرسه ما و آن ها را از هم جدا می نمود می نشستند و مسخره بازی در می آوردند.مدرسه ما را تخریب کردند ولی آن مدرسه همچنان پا برجاست. یادم نمی رود که یک درخت گیلاس در حیاط مدرسه بود که خدا را شکر هنوز هم هست و آن را باقی گذاشتند. از این درخت بسیار میوه می چیدیم.دوستی داشتم به نام پوریا. وی پسر خوبی بود و همکلاسی خاطره انگیزی برای من به شمار می رفت. آری! این خاطرات است که اکنون به یادم می آید و چاره ای جز تحمل بر فراغ دوست نیست...نه درخت تحمل می کند جفای خزان، غلام قامتِ سروم که این قدم دارد..بعد از اتمام تحصیلات راهنمایی، گاهی وی را می دیدم و مشغول صحبت می شدیم. مدت ها گذشت و دیگر از پوریا خبری نبود و او را  نمی دیدم. همچنین سایر همکلاسی ها را. روزی وی را از خاطرم گذراندم و به یاد روزهایی که با هم بودیم افتادم. اندک زمانی گذشت و در روی یک تابلوی اعلانات، اعلامیه ای نظر مرا به خود جلب کرد. وقتی به آن نگریستم مشاهده کردم نوشته است: جوان ناکام پوریا مدد خانی...سال های قبل یادم می افتد. زمانی که بعد از ظهر، کلاس های تقویتی برایمان گذاشته بودند و ما به منزل می آمدیم و پس از صرف غذا و کمی استراحت، دوباره به مدرسه بازمی گشتیم. زمانی در یکی از روزها، که باید بعد ازظهر به کلاس می رفتیم، با پوریا تا منزل ما آمدیم ومن می خواستم چیزی بردارم (گویا کتاب یا چیز دیگری که به طور دقیق در ذهن ندارم). پوریا یک عدد ماسک بهداشتی در دست داشت و می خواست تفریح نماید، البته تفریحی که سالم است و قصد اذیت و آزار در ذهنش وجود نداشت. وی می خواست این ماسک را برروی دری نصب کند و به من گفت دری باید باشد که دوتایی بوده تا بتوان این را روی آن انداخت. از قضا همین در نیز پیدا شد و اکنون نیز که گاهی از آن مکان و از جلوی همان خانه عبور می کنم به یاد آن روز می افتم. در یک روز زمستانی که برف نیز باریده بود و زمین را سفید پوش کرده و همچون پتویی سفید بر روی آن کشیده شده بود، با پوریا در حیاط بودیم و به تمامی بچه ها شیر داده بودند. پوریا به من چنین سخنی گفت: می خواهی این شیر یخ بزند و به دنبال آن کمی از شیری که در لیوان بود، بر روی زمین ریخت و با خنده گفت: آه، یخ شد. خوشا به سعادت جاودانی، و ورود دائمی اش به نزد پروردگار...هر یک از انسان ها، خاطراتی شیرین و یا تلخ دارند که با مرور آن ها، شاد می شوند یا غباری از غم بر چهره و دل آن ها نقش می بندد لذا من با دیدن این اتفاقات، ملتمسانه و با تمام وجود از خداوند خواستم که قبل از مرگم، تمام همکلاسی ها و افرادی که در برهه ای از زمان، خاطراتی برایمان رقم خورده و دفتر تاریخ آن را بایگانی  نموده، ببینم حتی برای یک بار.در همان روزی که این دعا را کرده و از خداوند بر آورده کردن این آرزو را خواستم، شب بود و من بعد از اقامه نماز از مسجد برمیگشتم. ناگاه دیدم که شخصی مرا از پشت صدا زده و بر من سلام نمود!!! وقتی به سمت او متوجه شدم دیدم یکی از همکلاسی های دوران راهنمایی به نام مجید بود. با هم احوال پرسی کرده  و او به من گفت اگر مایل هستم یا وقت دارم کمی بنشینیم و بنده قبول کردم. آن روزها را از خاطر می گذرانیدیم و می خندیدیم و از تک تک همکلاسی ها جویا می شدم. اما متأسفانه خبرهای ناراحت کننده ای شنیدم که بعضی از آن ها، به دلیل زیبا جلوه نمودن دنیا و اسیر آن شدن، در وضعیت بدی به سر می برند و برخی زندانی شده اند. وی می گفت: فقط تو به راه خوبی رفته ای و ما نه...خداوند همه ما را به صراط مستقیمش هدایت فرماید، هدایت شدنی که بعد از آن گمراهی و لغزشی نباشد- آمین-وَ السَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا (مریم/33)  و سلام بر من روزى كه زاده شدم و روزى كه مى‌ميرم و روزى كه زنده برانگيخته مى‌شوم.M.HatamiM.HatamiFri, 31 Jul 2020 06:54:32 +0430https://virgool.ir/@m.hatami/عشق-چه-ها-که-نمی-کند-qa7e5curytcoعشق یاد آور زیبایی هاست... عشق فصل گذر از تلخی هاست...عشق را بنگر و تَأمّل کن که این هدیۀ الهی از انسان  چه ها که نساخته و با تار و پود انسان چه ها که نکرده...چه فرهادها که در کوه ها آوارۀ عشق شده اند و چه حلّاج ها که در پای چوبۀ دار، خود را فدای عشق نکرده اند...عظمت عشق برگ سبز درخت را که فصلی را با غرور در بالا مانده، به پایین می کشاند، تا بزرگی خویش را اثبات کند...عظمت عشق قطره های آب را به صورت بلورهای زیبا درآورده و رقص کنان از آسمان به زمین می کشاند و زمینی را به سفیدی تبدیل می کند...عظمت عشق شاخ های خشکیده و زمین یخ زده و مرده را، حیاتی دوباره بخشیده و آن را به سبزی و طراوت تبدیل می کند...عظمت عشق انسانی را با وجود این که میداند به خون او تشنه اند و کمر بر قتل وی بسته اند، یِکّه و تنها به محراب عبادت می کشاند و او می ماند و فَرقِ شکافته اش...عظمت عشق انسانی را به سرزمین بَلا می کشاند و او خون فرزندش را با عشق، نِثار معشوق می نماید...عظمت عشق تحمل سال ها زندان را که روز از شب تشخیص داده نمی شود، برای انسانی شیرین می کند...عظمت عشق است که آهویی را به بازگشت به سویِ صیّادی که او را در بند کرده بود راغِب می سازد تا ضامن خود را عاشقانه رو سفید کند...عظمت عشق است که انسانی را در بدترین شرایط و بسته بودن درب ها، از ناپاکی حفظ می کند، و با این که تمامی شرایط برای ناپاکی و گناه، مهیا می باشد، او می داند که معشوق او را می بیند و عشق است که او را با امید به سوی درب های بسته هدایت می کند و معشوق درهای بسته را به روی او می گشاید تا پاکی عشق، او را نجات دهد...عظمت عشق است که دانه ای را که در غربت و تنهایی در زیر خاک است، با حرارت و دست نوازِش خود، تبدیل به یک خوشه می نماید...عظمت عشق است که از خاک سیاه و تیره، گیاهان سرسبز و دارای رنگ های مختلف را می رویاند... شگفتا و عَجَبا از این عشق که چه ها نمی کند...دنیا عاشقانه های بسیاری دارد... و چه عاشقانه ای بهتر از این که حضور معشوق را در همه جا درک کنیم...و عشق همچنان باقیست... به امید پرواز...M.HatamiM.HatamiFri, 31 Jul 2020 06:51:08 +0430https://virgool.ir/@m.hatami/گذری-عاشقانه-بر-آن-روزها-tng3mx0qpbjiدر نمازم خم ابروی تو با یاد آمد، حالتی رفت که محراب به فریاد آمدبارها خاطرات شیرینی را به نگارش درآورده ام و از آن ها سخن گفته ام. آری، دوباره از کنار مدرسه دوره  راهنمایی گذشتم و ناگهان به سال ها عقب برگشتم...زمانی به خاطرم آمد که بسیار برایم خنده دار است و کمی هم دردناک... وقتی سال سوم راهنمایی بودم در یکی از روزها بعد از زنگ تفریح به کلاس آمدیم و یکی از مادران دانش آموزان به مدرسه آمده بود به همراه دخترش(شاید خواهر آن دانش آموز).همکلاسی ها نیز برای خل و چل بازی بیرون از کلاس رفتند. متاسفانه در آن بین من هم برای خوردن آب و یا سرویس به بیرون رفتم و غافل از عاقبت درناک بودم. انتظامات سالن هم فکر کرد که من هم برای دیوانه بازی بیرون آمدم اما به او گفتم که این طور نیست و حتی به هنگام گذشتن از جلوی آن دختر صورتم را برگرداندم. مدیر مدرسه کسانی را که به خاطر مسخره بازی بیرون آمده بودند در دفتر جمع کرد و من هم جزء آن ها شدم و همین طور می گفتم که توضیح می دهم اما ایشان قبول نکرد و ترکه ی محکمی با شلنگ به دستم زد و بعد از زدن گفت حالا توضیح ... انتظامات سالن هم می گفت که من بی گناهم اما سودی نبخشید... چه کنم آرزو دارم که هر روز از همان ترکه ها بخورم ولی آن خاطرات تکرار شود...از همکلاسی ها دور بودن و آرزوی دیدار آنان را کردن زیباست و شاید گاهی بعد از دوری اعلامیه آن ها را دیدن ناراحت کننده باشد. من بارها این را تجربه کردم.آری! شاید (و به احتمال بسیار زیاد) آن سه سالی که در راهنمایی تحصیل می کردم کسی به اندازه من کتک نخورد آن هم چه کتک هایی با شلنگ و... یک بار هم طوری با شلنگ کتک خوردم که... کبود شد.زمانی هم که در کلاس به خاطر شلوغی اخراج شدم و پشت در ایستاده بودم، مدیرمان از دفتر بیرون آمد و تا چشمش به من افتاد گفت: خدایا من اینو بکشم یا خودمو؟؟ و چه قدر نمایش بازی می کردیم و من معمولا نقش اول می شدم.یک بار هم  یکی از همکلاسی ها حرف بدی زد و دوتایی به دفتر فرستاده شدیم ولی از آن جایی که سابقه بسیار بدی داشتم  او را به کلاس فرستادند و من ماندم در حالی که بی گناه بودم....وَ السَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا (مریم/33)  و سلام بر من روزى كه زاده شدم و روزى كه مى‌ميرم و روزى كه زنده برانگيخته مى‌شوم.M.HatamiM.HatamiFri, 31 Jul 2020 06:48:36 +0430https://virgool.ir/@m.hatami/آتش-رخسار-گل-wsuvzhy46r2q تقدیم به یگانه شاهراه عشق و عرفان، مهدی موعود(عج)... برای چشمانی که سالیانی را در فراق معلمی گریسته و قطرات اشک بر آن لغزیده، برای سینه ای که سالیانی را در حفظ آن خاطرات در خود کوشیده، برای پیشانی که مدتی با عشق به نیابت از او در نماز مستحبی پیشانی به خاک ساییده و برای خاطری که هرگز عاشقانه های معلم را فراموش نکرده دیدار و وصال چه لذتی دارد. آری! هنوز هم بعد از سالیان دراز، پسری که معلم دین و زندگی خود را با احترام تکریم می کند و برای وی احترام خاصی قائل است، شوق وصال را دارد...                    در میان آب و آتش همچنان سرگرم توست، این دل زار نزار اشک بارانم چو شمع                    رشته صبرم به مقراض غمت ببریده شد، همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع               همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو، چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع... و او دیگر تاب جدایی از معلمش را ندارد و هر چه سریع تر می خواهد این فراق به وصال تبدیل گردد... در خاطراتی که از معلم دین و زندگی خود نوشته بودم، مشتاق بودم تا ایشان هم آن را بخواند و از این رو به معلم ادبیاتم، آقای قنبری نوشتم تا شماره تلفن او را به من بدهید ولی ایشان نداشت و به معلم دیگر ادبیاتم نوشتم تا شماره او را به من بدهید و این طور هم شد. آن لحظه دیگر به قدری خوشحال بودم که قابل وصف نشاید! بدون مُعَطَّلی تلفن را برداشتم و به ایشان تلفن کردم و دلم می تپید و بعد از چند لحظه انتظار با صدای پاسخ او دیگر همه دنیا را در کف داشتم... این کیست این این کیست این این یوسف ثانی است این، خضر است و الیاس این مگر یا آب حیوانی است این      این باغ روحانی است این یا بزم یزدانی است این، سرمه سپاهانی است این یا نور سبحانی است این            آن آب بازآمد به جو بر سنگ زن اکنون سبو، سجده کن و چیزی مگو کاین بزم سلطانی است این... آری! دعایم را مستجاب کرد و وصالم را میسر کرد. گفتم الان چند سال است شما را می خواهم و بعد از معرفی و دادن مشخصات ایشان گفت بله و یادش آمد و آدرس مدرسه ای را داد و گفت آن جا هم دیگر را می توانیم ببینم و بدان جا بیا... نوشته ام را خواند و این پیغام را گذاشت: سلام وقت بخیر، دیشب وبلاگ و دست به قلم شما را در آن مشاهده کردم. و از لطفی که نسبت به من و سایر همکاران داشتید کمال تشکر و امتنان را دارم. و امیدوارم در تمامی مراحل زندگی در سایه الطاف الهی موفق و مویّد باشید. شبی قبل از رفتن به دیدار او استخاره کردم و فردا صبح دسته گلی را برایش تهیه و به دیدار او رفتم و داخل سالن مدرسه که شدم از یکی از اطاق ها بیرون آمد و مرا دید و شناخت و با هم رو بوسی کردیم اما هر چقدر تلاش کردم مانع بوسیدنم از دستشان شد، و چه خوش گفت شاعر:               از در درآمدی و من از خود به در شدم، گفتی کز این جهان به جهان دگر شدم                گوشم به راه تا که خبر می‌دهد ز دوست، صاحب خبر بیامد و من بی‌خبر شدم...               برایم چای آورد و بی اختیار گریه کردم و دستمالی بهم داد و اشکم را به آن پاک کردم... با هم صحبت کردیم و به ایشان می گفتم آقا آن خیر گفتن ها یادتان می آید و ایشان هم می خندید... شاخه گلی را هم که گرفته بودم با عشق تقدیمش کردم. و دل بی قرار من که دائم بهانه او را می گرفت و می گریست، آرام شد.                 ای نرفته از دل من اندرآ شاد آمدی، ای تو شمع شب فروزی مرحبا شاد آمدی                    خانقاه روحیان را از تو حلو و حمزه‌ها، جان جان صوفیانی الصلا شاد آمدی             شب چو چتر و مه چو سلطان می‌دود در زیر چتر، وز تو تخت و تاج ما و چتر ما شاد آمدی             بی گهان در پیش کردی روح‌های پاک را، ای صحابه عشق را چون مصطفی شاد آمدی              ای که آن رحمت نمودی از پی چندین فراق، می‌نگنجم زین طرب در هیچ جا شاد آمدی                    من گمان‌ها داشتم اندر وفای لطف تو، لیک در وهمم نیامد این وفا شاد آمدی              پرده داری کن تو ای شب کان مه اندر خلوت است، مطربا پیوند کن تو پرده‌ها شاد آمدی            چون به نزد پرده دار شمس تبریزی رسی، بشنوی از شش جهت کای خوش لقا شاد آمدی "وَ السَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا" (مریم 33)             و سلام بر من روزى كه زاده شدم و روزى كه مى‌ميرم و روزى كه زنده برانگيخته مى‌شوم.M.HatamiM.HatamiFri, 31 Jul 2020 06:44:39 +0430https://virgool.ir/@m.hatami/خاطرات-من-با-معلم-دین-و-زندگی-uvdeeqwadnxwبه پیشگاه حضرت عشق، صبح قریب، ساحل امن، مهدی موعود(عج)... دست عشق در کار بود و چه نیکو نقاشی است که اثر های زیبایی را خلق می کند، او عکس خود را کشید و به همین خاطر زیباترین اثر از کار در آمد، آن قدر که وقتی خودش آن را از نظر گذراند، به خود احسنت گفت. آری! این بار سخن از اوست، که هنوز در انتظار او می باشم تا شاید باز او را توانم دیدن... مردی با عشقی بزرگ، آقای علیمحمدی... سال تحصیلی 92_1391 شروع شد و ما راهی مدرسه شدیم و بعد از این که برنامه کلاسی خود را دریافت کردیم که از همان اول بر روی دیوار کلاس زده شده بود و ما آن را نوشتیم. اگر اشتباه نکنم بلی! یکشنبه ها درس دین و زندگی داشتیم. درب کلاس گشوده شد و مردی با کت و شلوار مایل به رنگ سفید و چهره ای نیکو وارد کلاس شد. ایشان گفت که درس را بخوانید و از شما هر جلسه می پرسم. جلسه ی بعدی که اولین درس دین و زندگی(2) را قرار بود مورد پرسش قرار دهد افرادی داوطلب رفتند و من هم که درس نخوانده بودم نرفتم و ایشان همان جلسه اول گفت چه کسانی درس نخوانده اند؟ و بنده هم دستم را بلند کردم، اما ایشان پدرانه از خطای بچه ها گذشت کردند... بلی! دریا که باشی تمام بدی ها را در خود محو می کنی و تمام خوبی می شوی و او هیچ گونه ادعا و درخواستی نداشت جز این که درسمان را خوب بخوانیم و از او جز صداقت و مهربانی و بزرگواری چیز دیگری دیده نشد و افسوس بر من که نتوانستم او را آن طور که باید بشناسم...                                مور لنگم من چه دانم فیل را، پشه ای کی داند اسرافیل را                               صد هزاران شیر بود او در تنی، او چو آتش بود و عالم خرمنی... آن سال کلاس دوم دبیرستان بودم و در کلاس یکی از هم کلاسی ها شیوه ی جدیدی برای تفریح در آورده بود و آن این بود که در وقت روخوانی درس، هر گاه به سئوالی می رسیدیم که با آیا شروع می شد، بچه ها در پاسخ آن با صدای بلند می گفتند خیررررررر... مثلاً یک بار در درس های آخر دینی(2) این سئوال بود که آیا تا کنون با کشتی سفر کرده اید؟ و همه بچه ها بلند و همزمان گفتند: خیرررر... و ایشان خندیدند. سال بعد هم در درس دینی(3) این توفیق شد که ایشان معلم ما شد، اما آن سال به ازای هر جواب خیری که بچه ها در پاسخ به سئوال می دادند، ایشان نمره ای را از ما کسر می کرد و یک بار هم بنده مانع این کار شدم و شاید اگر او نبود من چگونه می توانستم درس دینی را یاد بگیرم...                      بی عنایت های آن دریای لطف، از چنین موجی به ساحل کی رسی؟ آن سال بیش از دیگر دانش آموزان با او در ارتباط بودم و حتی به او برای مطالعه کتاب می دادم و ایشان با کمال منت و احترام از بنده پذیرفت... آن سال هم به خوبی تمام شد ولی سال بعد دیگر در آن مدرسه نبود و چرا این مرد الهی را دیگر نباید دیدن؟... سراغ او را از معلمان دیگری که داشتم و آن ها را می دیدم می گرفتم اما باز هم می گفتند امسال هم به آن مدرسه نیامده است                  از هیچ کس نشانی زان دلستان ندیدم، یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد... اما تو ای عشق، بازگرد و از آن برایم بگو که او کجاست؟ و در چه حالیست؟ خدا او را در تمامی خواسته های دنیایی و اخروی کفایت کند و در همه حال او را شاد کند...                        آن یار کز او خانه ما جای پری بود، سر تا قدمش چون پری از عیب بری بود                      دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش، بیچاره ندانست که یارش سفری بود                               تنها نه ز راز دل من پرده برافتاد، تا بود فلک شیوه او پرده دری بود                         منظور خردمند من آن ماه که او را، با حسن ادب شیوه صاحب نظری بود                           از چنگ منش اختر بدمهر به در برد، آری چه کنم دولت دور قمری بود                        عذری بنه ای دل که تو درویشی و او را، در مملکت حسن سر تاجوری بود               اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت، باقی همه بی‌حاصلی و بی‌خبری بود                  خوش بود لب آب و گل و سبزه و نسرین، افسوس که آن گنج روان رهگذری بود                   خود را بکش ای بلبل از این رشک که گل را، با باد صبا وقت سحر جلوه گری بود                          هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ، از یمن دعای شب و ورد سحری بود...   "وَ سَلَامٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا"(مریم15)                  *و سلام بر او روزى كه زاده شد و روزى كه مى‏ ميرد و روزى كه زنده برانگيخته مى ‏شود*M.HatamiM.HatamiFri, 31 Jul 2020 06:42:13 +0430https://virgool.ir/@m.hatami/خاطرات-من-با-معلم-زبان-انگلیسیدوران-راهنمایی-bhzepd0vmm6m به عظمت آسمان ها، به بی کران دریا ها، به وسعت صحراها، و سلام بر مسافری روشن؛ مهدی موعود(عج) هر ساعت و هر لحظه. این نوشته را بعد از چند سال به نگارش در می آورم، به یاد استادی که در کلاس درس ایشان لحظه لحظه را با خاطراتی گذرانده ام. آری این بار سخن از اوست، از معلمی که برای شاگردانش زحمات بی دریغی متحمل شده است، کسی که بعد از گذشت چندین سال، باز هم لحظه ای برای تکرار آن خاطرات آرزوی بزرگ بنده میباشد. مردی با سخنان شیرین و شوخی های بسیار شیرین، "محمدرضا تقیلو" سال 1389بود، مدرسه ی راهنمایی رزاق افشارچی(ره) که ساعتی درس زبان انگلیسی داشتیم. معلم سال گذشته به کلاس آمد، ایشان به خاطر شیطنت های آن سال از همان اوایل گفت: به این کلاس برای تدریس نخواهم آمد. دفتر مدرسه نیز که ناچار بود کس دیگری برای تدریس درس زبان به کلاس بفرستد، مردی نمونه را فرستاد که گویی مردی زمینی نبود. در کلاس گشوده شد و مردی با اندامی متوسط، کت و شلواری آبی، چهرهای متبسم و موهایی بلند وارد کلاس شد. آری این بار او به کلاس آمد. ایشان همیشه در کلاس برای یادگیری لغات توصیه می نمودند که از فارسی به انگلیسی بخوانیم تا بهتر یاد بگیریم، و دیگر این که به هنگام خواندن لب های خود را تکان ندهید و با ذهن خود بخوانید. برای لغات توصیه کرده بودند که دفترچه ای برای لغات تهیه کنید، برای تکلیف نوروز یادم نمیرود که ایشان گفته بودند اولین جلسه بعد از عید خواهم پرسید. اکثر بچه ها اعتراض نمودند، در کمال خونسردی گفت: در کاغذ میخواهید بنویسید و منزل هر کسی که رفتید یک مروری میکنید و دوباره به جیبتان میگذارید. خاطره ای هم یادم میاید که روزی ایشان اصلاح کرده بودند و وقتی به کلاس تشریف آوردند، یکی از بچه ها گفت:" آقا سی سال جوون تر شدید" البته ایشان نشنیدند. یادم نمیرود ایشان برای این که تاکید کنند که سئوالی خیلی مهم است می گفتند: این سئوال به اندازه پدر و مادرتان مهم است. چه بگویم از مردی که لحظه لحظه بودن با ایشان برای انسان خاطره ساز است. ایشان بچه ها را با خط کش تنبیه میکردند، و یک بار بچه ها را در کنار تخته سیاه تنبیه میکردند و پشت به کلاس بودند و به دلیل این که موهای ایشان بلند بود به هنگام زدن تکان میخورد، که یکی از بچه ها گفت به موهای آقا نگاه کنید.......... خندیدیم. به هر هال آن سال با تمام خوشی ها تمام شد. سال اول دبیرستان در مدرسه دکتر شریعتی2 بودم، و با خود میگفتم آقای تقی لو امسال برای تدریس به ما می آید چون خودش گفته بود که فقط برای دبیرستان تدریس میکنم. اما... خورشید مهربانی در آن مدرسه طلوع و تجلی نکرد، و جایی دیگر از نور وجود او گرمی گرفتند...من از آن روز که دربند توام آزادم، پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم                  همه غم‌های جهان هیچ اثر می‌نکند در من از بس که به دیدار عزیزت شادم                       خرم آن روز که جان می‌رود اندر طلبت تا بیایند عزیزان به مبارک بادم                       من که در هیچ مقامی نزدم خیمه انس پیش تو رخت بیفکندم و دل بنهادم                        دانی از دولت وصلت چه طلب دارم هیچ، یاد تو مصلحت خویش ببرد از یادم                       به وفای تو کز آن روز که دلبند منی، دل نبستم به وفای کس و در نگشادم                      تا خیال قد و بالای تو در فکر منست، گر خلایق همه سروند چو سرو آزادم            به سخن راست نیاید که چه شیرین سخنی، وین عجبتر که تو شیرینی و من فرهادم               دستگاهی نه که در پای تو ریزم چون خاک، حاصل آنست که چون طبل تهی پربادم... سراغش را از معلم های زبان میگرفتم تا دلم آرام و قرار بگیرد... سال دوم دبیرستان، باز هم سراغی از او میگرفتم یکی از اساتید گفت که ایشان در فلان مدرسه مشغول است ولی نمیخواستم که به آن جا بروم دلیلش را هم خودم نمیدانم، اما انگار چیزی مانع از رفتنم میشد، تا این که... در سال پیش دانشگاهی با دبیرم به نام آقای رحیمی سراغ او را گرفتم و ایشان هم همان مدرسه را گفتند و گفتند سلام مرا به ایشان برسان، و بنده بعد از چند سال دوری از او توانستم ایشان را ببینم و به محض دیدن او ایشان گفتند یادم آمد عکس( عکسی از خودت) هم به من دادی، و بی اختیار بوسه بر صورت او زدم.                از در درآمدی و من از خود به درشدم، گفتی کز این جهان به جهان دگر شدم                گوشم به راه تا که خبر می‌دهد ز دوست، صاحب خبر بیامد و من بی‌خبر شدم                     گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق، ساکن شود بدیدم و مشتاق تر شدم معلم من، تو بی نظیری و تو زیباترین آرزوی منی. امیدوارم این متن را کسان دیگر نیز بخوانند، واگر آن ها نیز معلمی دارند که سالهاست آن را ندیده اند، مرهمی بر دل غمگین آن ها باشد، و به وصل آن برسند. "وَ سَلَامٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا"(مریم15) *و سلام بر او روزى كه زاده شد و روزى كه مى‏ ميرد و روزى كه زنده برانگيخته مى ‏شود*M.HatamiM.HatamiFri, 31 Jul 2020 06:39:16 +0430https://virgool.ir/@m.hatami/خاطرات-من-و-معلم-ادبیاتم-ganetn57qywl به عظمت آسمان ها، به بیکران دریاها، به وسعت صحرا، سلام بر قلب نازنین هستی، مهدی موعود(عج)، هر روز و هر ساعت و هر لحظه... هزاز هزار. بعد از چند سال بنده دوست دارم این نوشته را به تحریر در آورم، تا مرهمی باشد بر دل آنان که همانند بنده معلم یا معلمانی داشته اند که لحظه لحظه بودن با آن ها برایشان خاطره ساز بوده و همانند بنده دوست دارند دوباره آن خاطره ها برایشان تجلی کرده و تکرار شود. معلمی که آرزوی یک لحظه بودن دوباره در کلاس او، رویای شیرین بنده می باشد، که با حضور دوباره در کلاس درس گرم و دلنشین ایشان، و با تکرار دوباره آن آرایه های ادبی زیبا و آن اشعار و تقطیع هجایی آنها، در کوچه پس کوچه هایی که خاطرات آن روز گم شده است را دوباره بیابم. آری؛ این بار سخن از اوست، "آقای قنبری" معلم من، کدامین کلمه می تواند تو را وصف کند؟ و کدامین لغت می تواند تو را تفسیر کند؟                   این شرح بی نهایت کز زلف یار گفتند، حرفی است از هزاران کاندر عبارت آمد... خاطره ی پسری که به قلم خویش، خودش این نوشته را به نگارش در آورده ست: سال1390بود. دوباره روزهای درس خواندن وعلم آموزی شروع شده بود. هوای شهر آن روزها کم کم رو به سردی میرفت ولی خوب! اوایل مدرسه هوا گرم بود. آن سال که بنده کلاس اول متوسطه بودم، معلمی به کلاس آمد برای درس ادبیات؛ آقای قنبری، که از همان اوایل جلسه توضیحات خود را داده و شروع به تدریس نمود. ایشان گفت فعلا معلوم نیست که اگر دبیر دیگر برای این درس بیاید من برای درس زبان فارسی(1) خواهم آمد که از قضا این اتفاق افتاد و ایشان برای درس زبان فارسی آمدند. ایشان هر جلسه پرسش مینمود و از این جهت دانش آموزان مجبور به خواندن درس ها بودند و درس ها برای شب امتحان جمع نمیشد. آن سال، سال خوبی بود که بنده دقیقا یادم هست که چند روز به عید نوروز مانده و ما هم در کلاس کم بودیم که آن روز ایشان گفتند برگه ای را برای امتحان در آورید و چند سئوال گفتند و ما مشغول نوشتن شدیم. از همکلاسی ها گفتند: آقا امتحان نگیرید و از این حرف ها که دقیقا یادم نیست ولی احتمال میدهم که یکی به ایشان گفت: آقا عیدی بدهید، و منظورش امتحان نگرفتن بود. بعد از تمام شدن یکی از دوستان برگه ها را جمع کرده و برای تصحیح به ایشان داد ولی ایشان یک نگاهی به برگه ها کرد و گفت اشتباهی رخ داده و دوباره برگه ها را پخش کن. بعد از پخش برگه ها ایشان گفتند امتحان نمی گیرم و این هم عیدی شما و همه خوشحال شدیم. القصه عید هم آمد و آن سال تحصیلی هم تمام شد. سال دوم دبیرستان و اولین روز مدرسه بود که به مدرسه استاد شهریار رفتم و آن روزی که زبان فارسی(2) داشتیم دیدم همان آقای قنبری وارد کلاس شد. از همکلاسی های سال اول فقط یکی از آن ها دوباره با من همکلاسی بود که وقتی آقا وارد کلاس شد او به من نگاه کرد و لبخندی زد. آن سال هم درس زبان فارسی و آمادگی دفاعی را با آقای قنبری داشتیم و باز هم هر معمولا جلسه پرسش بود. آن سال هم به خوبی و خوشی با خاطرات خوبی تمام شد. در تابستان همان سال یعنی تابستان1392 ایشان را دیدم و به او گفتم: آقا ممنونم به ما 17 دادید، و او گفت: نمره را نداده ایم، نمره را گرفته اید. مهر ماه 1392 با شروع مدارس به مدرسه رفتیم و درس خواندن را شروع کردیم. آن سال ایشان به درس آرایه های ادبی و ادبیات فارسی(3) برای تدریس آمدند(یعنی دو درس). بهترین و خاطره انگیز ترین سال همان سال بود. چگونه بگویم از معلمی که آرایه های ادبی را بارها در کلاس با ما تمرین کرده و با عشقی بی حد و مرز برایمان تدریس کرد. یادم می آید در هر مبحثی از آرایه های ادبی که آن را تدریس میکردند برای کار عملی نمونه ای از همان مبحث را از ما میخواستند مثلا بعد از اتمام بحث غزل(از قالب های شعری) به ما گفتند غزلی از شاعری بیاورید که بنده از غزلی از کتاب های درسی سال قبل آوردم. ایشان گفت هدف من از این کار این است که شما با دیوان غزل یک شاعر آشنا شوید نه این که از کتاب درسی بنویسد. بنده که همیشه در ردیف اول می نشستم گفتم: آقا ببخشید! ایشان رو به کلاس کرد و گفت: سه ساله من با این حاتمی درس دارم و هر جلسه میگه ببخشید. باز هم میگویم آقا مرا ببخشید. به خاطر همه کم کاری ها و تنبلی هایم..... سال سوم هم تمام شد ولی سال بعد یعنی پیش دانشگاهی خورشید عشق در کلاس ما طلوع نکرد و برای تدریس به ما نیامد و لی ایشان را در مدرسه میدیدم. آری؛ دقیقه ها به یکدیگر جای می سپارند، دقیقه ها در کشاکشی پیاپی از هم پیشی می جویند، و من آرزوی او را دارم.....                                    اگر چه تلخ باشد فرقت یار، درو شیرین بود امید دیدار... معلم من، دوست دارم بدانم در چه حالی، آیا اسم مرا در قلب کوچک و معصومت ثبت کرده ای؟                             خوش است اندوه تنهایی کشیدن، اگر باشد امید باز دیدن... و باید بگویم که همین دوری است که وصل را خوشتر و دلچسب تر میکند، چنانکه لذت طعام را فقط گرسنگان واقعی و روزه داران میدانند.                      مرا امید وصال تو زنده می‌دارد، و گر نه هر دمم از هجر توست بیم هلاک... ادبیات با بودن توست که برای من معنا دارد و با ادبیات تو را در خاطرم تجلی میکنم.        در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن، من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود...                             وَ السَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا (مریم/33)                 و سلام بر من روزى كه زاده شدم و روزى كه مى‌ميرم و روزى كه زنده برانگيخته مى‌شوم.M.HatamiM.HatamiThu, 30 Jul 2020 16:28:45 +0430https://virgool.ir/@m.hatami/آیا-می-شناسیدم-ccnedf4glkhyنام من عشق است آیــا می‌شناسیدم؟زخمی‌ام -زخمی سراپا- می‌شناسیدم؟بـــا شما طی‌کـــــرده‌ام راه درازی راخسته هستم -خسته- آیا می‌شناسیدم؟راه ششصدســاله‌ای از دفتر "حــافظ "تا غزل‌های شما، ها! می‌شناسیدم؟این زمانم گــــرچه ابر تیره پوشیده‌استمن همان خورشیدم اما، می‌شناسیدمپای ره وارش شکسته سنگلاخ دهراینک این افتاده از پا، می‌شناسیدممی‌شناسد چشم‌هایم چهره‌هاتان راهمچنانی که شماها می‌شناسیدماینچنین بیگــــانه از من رو مگردانیددر مبندیدم به حاشا!، می‌شناسیدم!من همان دریایتان ای رهروان عشقرودهای رو به دریـــا! می‌شنـاسیدماصل من بــــودم , بهــانه بود و فرعی بودعشق"قیس"و حسن"لیلا" می‌شناسیدم؟در کف "فرهـاد" تیشه من نهادم، من!من بریدم "بیستون" را می‌شناسیدممسخ کرده چهره‌ام را گرچه این ایامبا همین دیدار حتی می‌شنـاسیدممن همانم, آَشنــای سال‌هـای دوررفته‌ام از یادتان!؟ یا می‌شناسیدم!؟مرحوم استاد حسین منزویM.HatamiM.HatamiThu, 30 Jul 2020 14:47:50 +0430