https://virgool.ir/feed/@m.h.m_Ashkتو عکس یه خورده نگرانم انگارfa2026-11-11 12:45:52https://files.virgool.ir/upload/users/53581/avatar/n40sRr.jpghttps://virgool.ir/@m.h.m_Ashkhttps://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/داشتیم-در-مورد-بلوغ-دختران-چهارده-ساله-صحبت-می-کردیم-vng1xwv61bslداشتیم در مورد بلوغ دختران چهارده ساله صحبت می‌کردیم، همان‌ها که پوست‌شان را نکنده، تاکسیدرمی‌شان نکرده، زندگی‌شان نکرده سر از داستان‌های مارکز در نیاورده کنج یک راهی و جایی از زندگی‌ات سبز می‌شوند و خبرهای به ظاهر هولناک خودکشی‌شان باعث تأسف‌ت می‌شود.-معتقدم باید فرهنگ کافه نشینی رو جایگزین فرهنگ تاکسی‌سواری کنیم.+ نه تا وقتی بدونی چه کسی بغل‌ت تو تاکسی می‌شینه.+ مزخرف نگو. تاکسی هم مثل سرنوشته دیگه...- ببین ببین، الان تو داری مزخرف می‌گی. دوباره زدی تو خط حرفای شعاری. من خودم یه روز خیلی معمولی بود که یه دختر چهارده ساله خیلی معمولی کنارم تو تاکسی نشست.+ خب؟... عاشق‌ش شدی؟- معلومه که نه. من صرفا نگاهش کردم. خدایا باور نمی‌کنی زن‌ها تو یه دوره‌هایی از زندگی‌شون عجب موجودات غریبی می‌شن...+ من خودم زنم... درک می‌کنم.- جدی؟! اصلا بهت نمیاد.+اممم شاید به خاطر اینه که تو یه دوره عجیبی از زندگی زنانه‌م هستم. اون دوره‌ای که یه زن اصلا شبیه یه زن نیست...- داشتم می‌گفتم. دختره کنارم نشست. تن‌ش به شکل افتضاحی بوی عرق می‌داد. ازش پرسیدم کجا پیاده میشه.+ خب چی جواب داد؟- گفت دارم می‌رم کافه. گفتم چه جالب. می‌ری دوستاتو ببینی؟ گفت من دوستی ندارم. پولم ندارم. همینجوری می‌رم کافه. اونجا یه مردی هست که در مورد دخترای چهارده ساله چیزای زیادی می‌دونه و خب... پرسیدم دوستش داری؟ گفت نه بابا. صرفا کمکم می‌کنه بیشتر خودمو بشناسم. من از بقیه بیشتر بهش نزدیکم. پرسیدم چرا؟ گفت چون اون اصلا حدس هم نمی‌زنه من یه دختر چهارده ساله‌م.+ تاکسی‌م داره می‌ره. باید برم.- مراقب خودت باش. راستی... به دخترای چهارده ساله نزدیک نشو.محمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیMon, 19 Oct 2026 23:11:06 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/غلبه-کاکتوس-ها-بر-یک-اتم-در-جنوب-ایرانشهر-aghe1x2ot6aiمرجان گفت:« می‌دونی جالب‌ترین اتفاق امسال این بود که کاکتوسم گم شد» مهراد با بی‌حوصلگی جواب داد:« عزیزم کاکتوس‌ها گم نمی‌شن. این ما هستیم که از شرشون خلاص می‌شیم.» مرجان گفت:« مهراد نمی‌تونم باور کنم انقدر عوضی باشی. اصلا می‌فهمی چی می‌گی؟» مهراد:« آره ملوسکم. من دارم نمی‌گم تو دیوونه‌ای...» مکث:« ببینم اصلا مگه خودت نگفتی گم شدن کاکتوست جالب ترین اتفاق امسال بوده؟ هان؟ چرا برات جالبه کاکتوست گم شده؟ اگه واقعا اون کاکتوس برات مهم بود الان باید جلوی من زانو می‌زدی و زار زار گریه می‌کردی.» مرجان:« چی؟! چرا جلوی تو؟» مهراد:« چون من حداقل اینقدر شرف دارم که ذات یه کاکتوس رو انکار نمی‌کنم. متوجهی؟ ببین...» لب‌هایش را تر می‌گند و مثل یک وکیل خودش را رو صندلی جلو می‌کشد:« گم شدن تو ذات کاکتوس‌هاست اون‌ها اصلا به این دنیا میان تا گم بشن. خب؟ اگر کاکتوسا گم نشن دنیا بهم می‌ریزه» مرجان از آن خنده‌های هیستیریکش سر می‌دهد:« اوهو اوهو پس حالا دنیا برات مهم شده. تو این هفت سال که همیشه دنیا به چپ‌ت بود؟ می‌گفتی من دوست دارم واسه صبحونه بمب ناپالم بخورم.» مهراد انگشت اشاره‌اش را به شدت تکان می‌دهد:« من هیچ‌وقت این حرفو نزدم. من فقط گفتم چقدر احتمال داره موقع خورد کردن هویج با چاقو حواسم نباشه و اتفاقی یه اتم رو بشکافم و دنیا بره رو هوا. آره من اینو گفتم و راستش همه‌ش یه شوخی یود عزیزم. یه شوخی مسخره. فقط همین...» مرجان از آشپزخانه بیرون می‌رود. وارد اتاق خواب می‌شود. صدا و عطرش همزمان از پشت در نیم‌باز اتاق خواب به بیرون درز می‌کنند:« من اون کاکتوس رو بیشتر از تو دوست داشتم. اینو بفهم مهراد باشه؟ اگر قرار باشه امل و عقب‌مونده باشم اصلا برام مهم نیست. من فقط اون کاکتوس رو می‌خوام و...» صدا قطع شد . چند لحظه بعد مرجان با لباسی کهنه و نخ‌نما در درگاه آشپزخانه ایستاده بود« پیداش می‌کنم. تو هم لطفا تا بر می‌گردم هویج‌ها رو واسه شام خورد کن» بعد با قدم‌های بلندی که فرش صدای‌شان را می‌گرفت به سمت در رفت و از خانه خارج شد. مهراد به تلنبار هویج‌ها در سینک ظرفشویی نگاه کرد. حالت تهوع بهش دست داد و موفق شد خودش را کنترل کند. بعد از چند دقیقه از جا بلند شد آستین‌هایش را بالا زد و با یک تخته و چاقو به سمت هویج‌ها رفت.محمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیSun, 30 Aug 2026 20:39:25 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/نثرخوانی-دانشگاه-تهران-u42jpupsmlruسلام خدمت اعضای محترم کانالهمون‌طور که مستحضرید این جمع حدود سه سال پیش و ذیل جلسات «ستاره‌ها، نزدیک‌تر...» در دانشگاه تهران شکل گرفت.تلاش‌هایی برای ادامه جلسات در همان سال‌ها انجام شد که متاسفانه ناکام ماند.ما، کادر برگزار کننده جلسات تصمیم داریم این‌بار به سراغ نثر فارسی بریم و در جمعی دوستانه -فعلا- به صورت مجازی این موضوع رو دنبال کنیم و راجع به آن گفتگو کنیم.جلسات شامل متن‌خوانی و گفتگو حول متون کهن نثر فارسی پیش خواهد رفت. زمانی که برای جلسات در نظر گرفته شده، روزهای سه‌شنبه ساعت هشت تا ده شب در بستر میت می‌باشد.البته در ادامه نظرسنجی در این مورد در کانال قرار خواهد گرفت و نتیجه نهایی اعلام خواهد شد.در ابتدا برای شروع به سراغ کتاب «هزار سال نثر فارسی» اثر کریم کشاورز خواهیم رفت و پس از مقدمه، به سیرالملوک خواجه نظام الملک می‌پردازیم.https://t.me/Tahmandeh_Kalamatبه امید دیدار شمامحمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیSun, 30 Aug 2026 13:40:24 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/ذر-ت-ها-و-بمب-هسته-ای-xjrbh6acodjfحالا صبحه. صبح، حالاست. ساعت ده. کاش یه ساعت کاسیو دیجیتالی داشتم که همیشه حواسم به زمان می‌بود. اما این‌ها مهم نیست چرا که من در نهایت یه بلوطم که با گرم شدن هوا می‌فهمم وقت رسیدنم رسیده. من یه دونه ذرت‌ام که صبح و شب برام فرق نمی‌کنه فقط به گرمای شدید خورشید نیاز دارم تا پقی از خودم بزنم بیرون و... ممکنه بپرسید تویی که شب و روز برات مهم نیست چطور میگی خورشید برات مهمه؟! باید بگم من به خورشیدهایی که در شب طلوع می‌کنن اعتقاد دارم. این صبح‌های با شکوه شبانه معمولا در رخت‌خواب‌ها رخ می‌دن. این صبح‌های با شکوه شبانه بی حیله و تدبیرترین کاری بوده که آدما انجام می‌دادن و هنوزم می‌دن. به هم می‌پیچیدن و عشق می‌ورزیدن. خنده‌داره و منم با شما موافقم که بی‌معنی هم هست. آخه کی می‌تونه به این چرندیات باور داشته باشه وقتی می‌دونه یه دونه ذرت اصلا روی شاخه تبدیل به پف فیل نمیشه مگر اینکه گرمایش جهانی بندش در رفته باشه یا یه انفجار هسته‌ای در نزدیکی‌ش رخ داده باشه. ولی نه. من می‌دونم که مزرعه کاملا امنه و ممکن نیست چیزی مثل انفجار هسته‌ای من رو به کمال برسونه. خواستم بگم من رو ارضا کنه ولی نگفتم. نه اینکه به نظرم چیز زشتی باشه بلکه ارضا شدن بسیار فراتر از تکامله. تکامل یه جوک خنده‌دار واسه زالوهاییه که می‌خوان از شر خون‌هایی که خوردن راحت بشن ولی نمی‌تونن و تقدیرشون اینه که با همون خون‌ها سقط بشن. «کمال» به اون‌ها کمکی نمی‌کنه. حتی بمب‌های هسته‌ای هم به اون‌ها کمک نمی‌کنه. من می‌خوام تبدیل به چیزی بشم که به دست میاد. نه یک محصول که یک خاطره. پس عزیزان من همه این حرف‌ها رو به مثابه یک آگهی تبلیغاتی در نظر بگیرید و برید به نزدیک‌ترین فروشگاه و مقداری ذرت بخرید. ممنون.محمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیTue, 30 Jun 2026 10:57:00 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/تو-همانی-که-رو-به-روی-باد-های-دنیا-ایستادی-و-بادها-تکه-تکه-ات-را-کندند-zvctxal3yvc6تو همانی که رو به روی باد‌های دنیا ایستادی و بادها تکه تکه‌ات را کندند.اینجاست که راوی عرق پیشانی را پاک می‌کند و می‌گوید:« آه پس که اینطور» این اسم روز توست. دانه به دانه پسرهایت را به قتل می‌رسانند و تو می‌گویی:« آه پس که اینطور» یارانت به خاک و خون تبدیل شده‌اند و می‌گویی:« آه پس که اینطور» برادرت در هوا افشانده می‌شود و می‌گویی:« آه پس که اینطور» آره اینطوری است. همان دنیایی که به خودش می‌خواند و تو ناخواسته آبادش می‌کنی و بیشترت را تصاحب می‌کند این‌جا تو را رها می‌کند و می‌رود. تو به نیزه شکسته‌ای تکیه زدی و فقط:« آه پس که اینطور» دلت هزار راه و هزار بار شکسته و کمی آن طرف‌تر به این صحنه می‌خندند که انگار یک فیلم کمدی است.اینطوری است پسر انسان. اینطوری است حسین. صدای نفس‌های تو در گودالی که گیر انداخته‌اندت سراسر تاریخ راهنمای گم شدن زائران دنیاست. دنیا تو را بی‌سر و زخمی کنج یک گودال خاکی رها کرد تا تاریخ ببلعدت و گم بشوی ولی خون تو در تاریک‌ترین لحظه تاریخ درخشید و آدم تو را پیدا کرد‌ مصائب‌ت را شنید و گفت:« آه پس که این طور» و این آغاز گم شدن دنیا است از کنج یک گودال تا سراسر تاریخ.محمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیWed, 24 Jun 2026 22:23:27 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/یهودی-ها-قهوه-را-فراموش-نمی-کنند-w3tfu2vxc2bdمسئله اینجا بود که بعد از چند صبح خراب، تصمیم گرفت عادت به بیدار شدن را از دست بدهد. لابد برای همین هم رفت یک اسپرسوساز دست دوم را به چند برابر قیمت از جمعه بازار عباس آباد خرید. فروشنده گفته بود که این از اولین مدل‌های اسپرسوساز است که وارد ایران شده. او با خودش فکر کرده شاید مال یک یهودی بوده که بعد از انقلاب خانه‌اش در محله فاطمی را به چند برابر زیر قیمت فروخته و در رفته. آن یهودی هم احتمالا صبح‌هایش را با خبر‌های بدی شروع می‌کرده و به جای راه حل او، تصمیم گرفته برود و یک گوشه دیگری از این کره زمین بخوابد. در دل‌ش با یهودی هم‌دردی کرد ولی راه‌حل‌ش را نپسندید. نه اینکه اهل ایده‌های نوآورانه و جدید باشد، صرفا به این دلیل که پول‌ش را نداشت از این‌جا برود آن طرف‌تر بخوابد. او می‌توانست قهوه ساز یهودی را به چند برابر قیمت بخرد و یهودی می‌توانست خانه‌اش را به چند برابر زیر قیمت بفروشد. جفت‌شان نمی‌توانستند کاری غیر از این کنند و به ناچار فقط تسلیم شدند. هر کسی باید بخوابد و البته مهم‌تر از خوابیدن، بیدار شدن است وگرنه هرکسی همین‌ که خواب‌ش می‌آمد قبل خواب خودش را می‌کشت. او می‌دانست که دیگر تحمل بیدار شدن با اخبار بد را ندارد. تماس‌های بی‌معنی بانک، جنگ، همسایه‌هایی که زنده بودن‌شان بی معنی‌تر از دو تای قبلی بود و... اسپرسوساز به دو روز بی‌خوابی پیاپی او کمک کرد و در روز سوم باعث شد پشت فرمان‌ از هوش برود. با دهانی پر از پیاز به هوش آمد. هنوز هم نمی‌داند چرا کسی آن همه پیاز در دهان‌ش چپانده بود. سر و صداها واضح می‌شد و مردم ذره ذره متفرق شدند. ماشین را استارت زد و راه افتاد. دو ساعت و نیم بدون دقت به هیچ تابلویی رانندگی کرد. جایی بیرون از شهر متوقف شد از ماشین بیرون آمد و تمام آن پیاز‌ها را بالا آورد. به سطح نارنجی رنگ استفراغ‌ش خیره شد و احساس کرد سرخوشی وارد رگ‌هایش می‌شود. خندید. بلند و بلند‌تر خندید. کمی که گذشت سوار ماشین شد و به خانه بازگشت. چند فنجان اسپرسو خورد و فردای آن روز چند اسپرسوی دیگر. روز بعد از آن، در حالی که یک پیاز کامل را با دندان‌های جلویی‌اش فشار می‌داد از هوش رفت. وقتی به هوش آمد تمام پیاز را بلعیده بود. سوار ماشین‌ش شد و این‌بار حدود چهار ساعت رانندگی کرد. جایی دیگر بیرون از شهر متوقف شد و بالا آورد. قهقهه‌ش در جاده خالی مثل توپ بسکتبال در یک سالن ورزشی صدا می‌کرد و می‌رفت و می‌آمد. شش ماه تمام اسپرسو خورد و پیاز بلعید و بیهوش شد و بالا آورد. بعد از شش ماه خانه و ماشین‌ش را فروخت و برای همیشه از ایران رفت.محمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیTue, 16 Jun 2026 17:38:39 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/خدا-و-گوشت-ها-j1qkkmxfylmiیک جای خالی در یخچالم می‌شناسم که فقط مخصوص بره‌هایی‌ست که هر بار ابراهیم به جای اسماعیل ذبح کرد و نخورد. می‌گویم:« بیا به مناسبت گیاه‌خوار شدن‌ت یه چیزی بزنیم.» قیافه‌اش را مثل روده گاو، چین‌های مسخره می‌دهد و آخرش هم از سر میز بلند می‌شود، می‌رود سر یخچال و به جای خالی نگاه می‌کند. شب و روز سر این جای خالی گریه کرده و می‌کند. بهش می‌گویم:« بیا بریم سینما اونجا گریه کن.» می‌گوید:« نه. لطفا راحت‌م بذار. این همه سال جنگیدم تا بتونم راحت با تو بشینم و گریه کنم ولی تو اصلا انگار نه انگار.» گفتم:« خب طبیعیه. چون من گوشت می‌خورم و تا جایی که از چرخه تولیدش اطلاع دارم، یه جای خالی هیچ‌وقت واقعا خالی نیست، حتی اگر...» نمی‌گذارد حرفم تمام شود یک کلت آمریکایی کالیبر پایین می‌کشد تو صورتم و می‌گوید:« خفه‌شو حرومزاده پدرسگ. تو اصلا می‌دونی برای این گوشت چه آدمایی جون دادن؟ چیزی از شرف حالی‌ت میشه مرتیکه دیوث؟» می‌خواهم چیزی بگویم اما صدای زنگ در می‌آید. از جا بلند می‌شوم. می‌گویم:« می‌رم درو باز کنم.» تفنگ‌ش را پایین می‌آورد:« باشه» پیک است. یک بسته گوشت تازه آورده. نمی‌دانم چطور پیش‌اش برگردم. باید یک‌جوری خودم را نجات بدم. می‌دانم تفنگ‌ش به سمت‌م نشانه رفته و آماده است. بر می‌گردم به آشپزخانه. می‌گویم:« راستش خیلی وقته می‌خوام بهت بگم. منم می‌خوام گیاه‌خوار بشم.» نوری می‌آید. می‌خندد. سال‌هاست دیگر دندان تختی در دهان‌ش نیست. سی و دو دندان تیز زپرتی که خدا خدا کردم بتوانم با یک مشت همه‌شان را بریزم ته حلق‌ش. می‌گوید:« تو مناسب‌ترین آدم زندگی‌م هستی بهروز» می‌گویم:« شک داشتی؟» سلانه سلانه به طرف بسته که در دو دستم است می‌آید. یک بسته گوشت تازه درون یک مشمای سفید. فقط نمی‌دانم چرا بسته‌بندی‌اش مستطیل و صاف و صوف است. مگر گوشت ناهمواری ندارد؟ دندان روی همین ناهمواری‌ها بالا و پایین می‌شود و حال می‌کند. خدا به ابراهیم حال داد. به او گوشت عطا کرد. نه کاملا شبیه گوشتی که الان بین دو دست من قرار گرفته. می‌گوید:« این چیه تو دست‌ت؟» می‌گویم:« آخرین گوشت.» بسته را از دستم می‌گیرد و باز می‌کند. گوشت قرمز گوسفند جلوی چشم‌های‌‌م تاب می‌خورد و من نمی‌دانم چرا گریه می‌کنم. می‌بینم که او هم گوشت را سفت و محکم به آغوش می‌فشارد و دم می‌گیرد:« عزیز دلم... عزیز دلم... عزیز دلم» می‌گویم:« بس کن حنانه.» مدتی در سکوت به هم خیره می‌شویم. کارد مخصوص را آماده می‌کنم و دعاهایی که لازم است را می‌خوانم. گوشت را برش می‌دهم. بوی خون حنانه را از جای‌ش بلند می‌کند. به دستی که کارد را با آن گرفتم چنگ می‌زند و زوزه می‌کشد:«آخریشه؟» سر تکان می‌دهم. دست آخر پشت میز آماده خوردن گوشت سرخ شده می‌شویم. قبل از اینکه شروع کنم حنانه سرفه کرد. نگاه‌ش کردم. به تلویزیون اشاره کرد. با کنترل روشن‌ش کردم. تصویر خودمان آنجا بود. حنانه گفت:« نگاه‌مون می‌کنن. گریه می‌کنن.» لبخند زدم و اولین تکه را در دهان‌م گذاشتم:« میلیون‌ها نفر»این، آخرین روز عاشقانه زندگی ما نبود.محمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیTue, 16 Jun 2026 17:11:42 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/هسته-خرما-به-سرنوشت-می-رسد-hxmvqcu1gycdرو به روی سرنوشت واستادن فقط یه قلیان می‌خواد یه نگاه معصوم و سر به زیر یه خواب راحت زیر یه کولر گازی وزوزو که تو یه شهرستان تاریخی جنوبی تو فصل تابستون تمام تلاش‌ش رو می‌کنه و این یعنی جنگ؛ یعنی آماده شدن برای نابودی و تولد. برای مرگ، برای زندگی‌های از دست رفته واستادن و هی خرما تعارف کردن که «فاتحه». فاتحه یعنی مرگ. فاتحه یعنی پیروزی که پیروزی یعنی مرگ تا جایی که یک گاز درشت دندان‌ات را بشکاند و در یک لحظه و با دهانی پر از خون، یک هسته خرما به زندگی‌ات معنا ببخشد.زندگی‌ات اگر به اندازه یک هسته خرما فرو رود سر به آسمان می‌کشی، عاشق می‌شوی و میوه می‌دهی. سایه‌ات مستدام می‌شود روی سر جسدی که جان‌اش را برای سرنوشت داده. عاشق سرنوشت بوده و در سرنوشت حل شده که سر نوشت همه‌اش یعنی یک هسته خرما. مشت آن جسد زیر خاک به دنبال یک هسته خرما به سرنوشت می‌رسد و آن راز بزرگ را بی‌صدا و فریاد می‌جود و ترق ترق دندان‌های‌اش را نذر جویدن سرنوشت می‌کند تا خشم‌اش بدل به ذوق شود و ذوق‌اش بی آنکه بوی تعفنی بلند کند، هزاران سال بعد به دست کاوشگران بیفتد که آن‌ها تماشاگران تاریخ‌اند و هزاران سال طول می‌کشد تا بفهمند تاریخ، سرنوشت نیست. تاریخ بند تنبان وصل به کولر گازی خراب است. تاریخ سراسر توهم ضعیف و قوی و ترسیم این دو است. می‌خواهند با یک خرما شیرین‌اش کنند که نمی‌توانند. که دندان‌اش را ندارند. که مرده‌اند. مردگان آوازی می‌خوانند که هیچ شنونده‌ای ندارد. که خداوند می‌شنود و ریشخندشان می‌کند که نبی می‌شنود و نفرین‌شان می‌کند که عزرائیل می‌شنود و شکوه...هیچ چیز جای هسته خرما را نمی‌گیرد.محمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیTue, 16 Jun 2026 17:10:42 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/سلام-بر-درختان-تن-لش-wwkqf3o1xvswکاغذ، هرچقدر هم ارزان باشد باز هم بازیچه بچه‌بازی‌های ما جور می‌شود تا بتوانیم یکبار دیگر بازی کنیم، راه برویم، بخندیم و باز کاغذ درست کنیم. درخت‌ها را مهمان کنیم به یک دوئل غیرتاریخی. می‌خواستم تاریخ باشم و تو را در برگ‌هایم جا دهم. جام دهم هر فرخ‌پی بی‌پدر فرخنده را که بیاید و با آن ژست بر ما مگوزید از آینده‌ای بهتر خبر بدهد. بیا به درختان بخندیم و تعطیلات را بی‌ هیچ فکر بیافتیم جاده چالوس یک درخت را بنشانیم بغل دستمان و برویم دریا با درختان آب‌تنی. اگر درخت بودی دوست‌ترت می‌داشتم و لا به لای جمله‌های ناتمام‌م قابت می‌کردم برای همیشه و بادکنک همیشه را می‌ترکاندم تا هیچ‌وقت فراموش‌ت نکنم. تو می‌دانی کسی که به بانک بدهی دارد در واقع مورد نفرین درخت‌ها قرار گرفته و از بس رسید کاغذی گرفته خون درختان بوی انگشتان‌ش را می‌دهد و انگشتان‌ش حلقه می‌شود دور دست دختر خوشگله و انقدر می‌رقصند تا فرار کند در توالت و بالا بیاورد به شجره هرچه شجر تا خاک کند نفس‌ش را بر جیوه ماسیده و آیینه شود رو به روی صف بنزین اندرزگو و فریاد بزند:« رضاشاه روحت شاد» که روح رضا‌شاه پای‌ش را تا ته بذارد روی گاز و برود توی درخت و درخت بشود انقلابی سبز و کم‌مصرف و بشود کم انرژی‌ترین استهلاک اجتماعی قرن اخیر. همان قرنی که درش هیتلر آرزوی یک بطر ودکا را به گور برد و گوری که بهرام را به ازای چند اصله درخت- که اتفاق کود خوبی هم ازشان در آمد- به فردوسی فروخت که فردوسی کلی افتخار دست و پا کند و قاب یک بنر تجزیه‌ناپذیر شود رو به روی مهد کودکی پایین‌تر از مترو نبرد که قطارهای‌ش همیشه خدا دیر می‌رسند و به درد خودکشی کردن نمی‌خورند اصلا و ضایع می‌کنند دختر دستفروشی که به آخر خط رسیده و فهمیده بهترین راه انتقام از آن بچه پولداری که بهش شماره داد و بعد مسخره‌اش کرد( شماره برای افغانستان بود) سریدن از لبه همین ایستگاه است سریدنی که طی یک جنایت نابخشودنی در نظام دانشگاهی بی سر و س می‌شود و حالا هر چه کاغذ و درخت بیایند این رسوایی جبران نمی‌شود.کانال تلگرام:https://t.me/Tardasti_A_Tabloمحمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیThu, 26 Feb 2026 21:47:00 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/مانکن-مانکن-است-utcquqhqljyr1به خ فکر می‌کنم. نه دیگر مثل سابق با آن امید و وهم تند که مزه شوری آب دریا می‌دهد که صرفا با اشتیاق آن بچه‌ای که دندان شیری افتاده‌اش را زیر بالش می‌گذارد تا فقط «جادو» را ببیند. من هم به خ فکر می‌کنم چون دلم می‌خواهد- دقیق‌تر اینکه امیدوارم- جادو را ببینم. جای خرده گرفتن نیست که چرا در این مورد به جادو اعتقاد پیدا کرده‌ام. بین من و او هیچ وصلی مگر از طریق جادو نیست. نه. نه او دختر شاه و نه من پسر گدا هستم. هر دو یک از صنف هستیم: فروشنده لباس زیر. من هفت سال و او شش سال و شش‌ ماه پیش پا به این فروشگاه گذاشتیم. دکتر اهل پارتی‌بازی نیست- چون اصولا وقت نمی‌کند بیشتر از پولی که عایدش می‌شود به آشنایانش فکر کند- من و خ هم اولین و آخرین موردهای او بودیم. اگر شغل اصلی دکتر که جراحی زیبایی و پلاستیک است با همان شیب نزولی هفت سال قبل به سقوطش ادامه می‌داد الان خودش هم اینجا کنار من می‌ایستاد و با چشم، پستان‌های زنان را در برای پیشنهاد دقیق‌ترین سایز سوتین اندازه می‌گرفت. اما به معجزه‌ای که مثل برف بر سر دکتر بارید هم کار مطب رونق گرفت و هم فروشگاه. منظورم از فروشگاه همان مغازه کوچک اجاره‌ای است که دکتر خیلی زود از شرش خلاص شد و این فروشگاه بزرگ را تاسیس کرد. من و خ مدیران اصلی هستیم و دکتر هر سال می‌آید و ضمن نگاه بی‌رغبتی به قفسه‌ها و پرسنل، سهم‌اش که بیشترین مقدار از سود سالانه‌ است را می‌گیرد و می‌رود. او به من اعتماد کامل دارد. من راز بزرگی پیش او داردم و همین نمی‌گذارد هیچ‌وقت بهش خیانت کنم. حضور خ از همان روز اول تحریک‌م کرد که بی‌خیال همه‌چیز، بگذارم و بروم. او دختر کاردان و مقتدری بود و هست. فوق لیسانس حقوق دارد و بعد از چند ماهی وکالت، دکتر او را اینجا استخدام می‌کند. خودش می‌گوید به خاطر پول از وکالت دست کشیده اما من کسی نیستم که این را باور کنم. من فقط دوستش داشتم، دارم و... راستش نمی‌دانم این احساس چقدر و تا کجا طول خواهد کشید. آن اوایل یک امید وام داده شده به امیدی دیگر بود. خ به من نزدیک می‌شد. وقت و بی‌وقت پیام می‌داد و خلاصه طوری رفتار می‌کرد که نظر مرا به خودش جلب کند و موفق هم شد. دو سال بعد از ورودش به خودم آمدم و دیدم ما هرروز با هم به سر کار می‌آییم و با هم بر می‌گردیم. آخر هفته‌ها با همیم و در بسیاری موارد به یک تصمیم واحد می‌رسیدیدم. این بود که به فکر ازدواج با او افتادم اما بلافاصله این فکر موجی از ترس، ترسی قدیمی که در تلاش برای کنار آمدن باهاش، فراموشش کرده بودم را به جانم انداخت. راز کوچولویم که همیشه با همان قید «کوچولو» یادش می‌کردم حالا بزرگ‌ترین مسئله من بود. من یک مرد بودم و نبودم. در واقع من یک زن بودم که داشت مراحل تبدیل شدن به یک مرد را از سر می‌گذراند و احتمالا باید بگویم که با هورمون‌ها و چند جراحی جزئی حداقل هفتاد درصد از این مسیر را رفته‌ام اما نه. هنوز چیزی درونم این واقعیت را پس می‌زد و عمیقا نیاز به کسی داشتم که باورم کند. مرا به عنوان یک مرد بپذیرد و... دکتر اولین نفر و آخرین نفر بود که این لطف را در حقم انجام داد هرچند نمی‌توانم به طور دقیق بگویم که این لطف یک طرفه بود چون به ازای جلسات و دیدارم با دکتر تمام دارایی و پولم را از دست دادم و در نهایت او مرا به این فروشگاه آورد که بدهی‌هایم را جبران کنم. اینکه دکتر مرا به عنوان یک مرد پذیرفته بود خوب بود اما کافی نه. نمی‌دانم چرا دکتر هیچ‌وقت نتوانست قانعم کند که من یک مرد کامل هستم. شاید اینکه من سال‌ها دوست دخترش بودم بی‌تاثیر نبود... بگذریم. من احساس می‌کردم خ می‌توانست همه چیز را درست کند. او وارد زندگی‌ام می‌شود و بام: من یک مرد شاد و موفق‌ام که یک زن هرروز و همیشه همه جا بهم آویزان است و مدام مردانگی و غرورم را تحریک می‌کند. احتمالا دوباره به دانشگاه برگردم و پزشکی را ادامه دهم و مطب‌ام را باز کنم. بچه؟! مطمئن نیستم. لااقل نه به این زودی. البته... این هم به خ بستگی دارد... همه چیز به خ بستگی دارد... من هم به خ بستگی دارم. تنها مانع بین همه این رویاهای شیرین راز لعنتی‌ام بود. ای‌کاش کسی او را خبر می‌کرد و آرام‌اش می‌کرد و بعد اگر او نمی‌خواست دیگر مرا نبیند یک روز ناگهان ناپدید می‌شدم و تمام. اما من هیچکس را نداشتم. مطلقا هیچکس. آرام آرام عادت کردم به خ و خیالات شیرین فکر نکنم. زن درونم مثل پنگوئنی که روی یخ سر می‌خورد بالا آمد و شروع کرد به زار زدن و متاسفانه مرد درونم خیلی زود میدان را خالی کرد و از خانه بیرون رفت و من تسلیم حضور زنانه‌ام شدم. این وضعیت یک هفته ادامه پیدا کرد تا یک روز در اخبار دیدم شوهری زن‌اش را طی یک دعوای ناموسی به قتل رسانده. ناخواسته تو یوتیوب فیلم‌های بازسازی صحنه قتل را دیدم و بعد از لذتی طولانی و نگران کننده، از حال و هوای عاشقانه بیرون آمدم. پنج سال گذشته و حالا هنوز هم به خ فکر می‌کنم و تصمیم گرفته‌ام برای همیشه از اینجا بروم اما قبل‌اش این درد هفت ساله را با خ مطرح می‌کنم.2سرسختانه‌تر از همیشه منتظرم این ترافیک لعنتی تموم بشه تا برسم خونه و هفتمین سالگرد ازدواجمون رو جشن بگیریم عزیزم. فکر نمی‌کنم امشب کسی خوشبخت‌تر از ما دوتا وجود داشته باشه. کاش می‌تونستم قبل از این ترافیک بهت برسم و بغلت کنم. عزیز من، ریرای من هفت سال از اون شب گذشته و دیگه هیچ رازی بین ما نیست. چند روز پیش فهمیدم دکتر مرده اما چیزی بهت نگفتم. نمیخوام اونو توی دوری‌مون مقصر بدونم اما خب فکر کردن به روزایی که سعی می‌کردیم عاشق هم نشیم یا روزایی که واقعا عاشق هم بودیم ولی می‌خواستیم تظاهر کنیم که اینطور نیست، نمی‌ذاره از کنار دکتر رد بشم. دکتر تو رو از من و من رو از تو گرفته بود. ولی اون شب این تو بودی که بعد از تعطیل کردن فروشگاه یه مانکن آوردی و یه شورت مردونه و یه سوتین زنونه تنش کردی و ازم پرسیدی:« این چیه؟» من گفتم:« یه مانکن» گفتی:« واسه چی اینجاست؟» گفتم:« واسه کارمون» گفتی:« پس مهم نیست چی تنشه. اون یه مانکنه و فقط واسه کارمون آوردیمش اینجا» بعد زانو زدی وسط فروشگاه و زدی زیر گریه. بهم گفتی که مرد نیستی. که تو در واقع یه زنی و داری دوره هورمون درمانی رو پشت سر می‌ذاری. اتفاقات بعد از اون رو خوب یادم نیست. من بهت اقرار کردم. اون مانکن رو روی سرم بلند کرده بودم و نعره می‌کشیدم:« مانکن، فقط یه مانکنه» بهت گفتم که یه مرد جلوت واستاده و هیچ وقت دکتر نتونست قانعم کنه که من یه زن هستم. چه آتیش بازی قشنگی بود. فروشگاه به اون بزرگی و اون همه مانکن... یه وقتایی به این شهر نگاه می‌کنم و یاد اون شب می‌افتم. دود، شعله‌های آتیش... این همه مانکنکانال تلگرام:https://t.me/Tardasti_A_Tabloمحمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیWed, 25 Feb 2026 21:08:54 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/فلسفه-جدید-جوراب-ebtaifmoqyw41راستی شما داستان اون فرودگاهی که غرق شد رو شنیدین؟ فرودگاهی که مسافراش به جای هواپیما، بلیت کشتی داشتند. آدم‌های زیادی توی اون جریان غرق شدند اما این مهم نیست.توی خیابان ابوریحان قدم می‌زد که ناگهان به این نتیجه رسید که جای او اینجا نیست. دود اتوبوس به یادش می‌آورد که به خاطر صبحانه نخوردن مبتلا به این افکار شده. پس باید می‌رفت و یک جایی یک چیزی می‌خورد. همان آش فروشی قدیمی گزینه خوبی بود. می‌توانست با تمام پولی که داشت یک ظرف کوچک آش بخرد. همین کار را هم کرد و وقتی کاملا سیر شد ته مانده کاسه‌اش را برداشت و رفت به نزدیکترین دکه آن حوالی. کاسه حاوی ته مانده آش را روی پیشخوان گذاشت و پیش‌اش داد به جلو:«یه نخ بهمن قرمز» آن کسی که پشت پیشخوان نشسته، اول چند پلک می‌زند و خیره نگاهش می‌کند. سپس لبخند به لب یک پاکت بهمن قرمز می‌گذارد روی پیشخوان. کاسه آش را برداشته و سر می‌کشد. مرد سه نخ سیگار پشت هم کشید و تصمیم گرفت یک جایی پیدا کند شب را به صبح برساند. رستورانی گران قیمت و شیک آن حوالی بود و از ساعت یازده به بعد فقط افرادی که اسم‌شان در لیست بود می‌توانستند وارد شوند.اسمتون؟اسمم صندلیه. یه صندلی معمولی.نیروی پیشران به فک‌اش وارد شد و تمام بدنش را به آسفالت خیابان کشاند. خون را از روی سبیل‌اش لیسید و فکر کرد:« این مربوط به معماریه...نه من» بلند شد برود که یک صدایی از صدای معمول محیط بالاتر رفتاون آقا با منهمعذرت می‌خوام قربان.انگشت اشاره مرد ناشناس پیش چشم‌اش می‌رقصید و او را به خویش می‌خواند. با او وارد رستوران شد. موج صدا، موج هوا، موج نور. این بهترین جا برای سر کردن شب نبود اما همیشه می‌شد تحمل کرد. پشت سر مردی که کارت ورودش بود رفت تا رسید به راهرویی پر از در. آنجا خالی بود اما یک مرد دیگر که لباس فرمی( احتمالا مربوط به همان رستوران) پوشیده پیدایش می‌شود و فضای خالی را نابود می‌کند. کارت ورود رو به لباس فرم می‌کند و با صدایی آهسته می‌گوید:« تمیزش کن» و سر لباس فرم، به شکلی مطیعانه خم می‌شود. با نگاهی مهربان رو به مرد می‌کند:« لطفا دنبال من بیاید قربان» دنبالش می‌رود تا به اتاقی با آیینه، میز و وسایل آرایش می‌رسند« لطفا بنشینید قربان» بدون اینکه نیاز داشته باشد نگاهی به صندلی بیندازد روی آن می‌نشیند و تکیه می‌دهد. لباس فرم مشغول به کاری می‌شود. او فکر می‌کند« اگر فرصتی برای خوابیدن باشه همین الانه» پس چشمانش را می‌بندد و به خواب فرو می‌رود. آخرین چیزی که احساس می‌کند کشیده شدن پنبه‌ای خیس بر سراسر پوست صورتش است.2به خوشبختی اعتقاد نداشتم به همین خاطر هم هیچ وقت جوراب نمی‌پوشیدم. فکر می‌کردم ده سال این وضعیت رو تحمل می‌کنم تا به حقیقت برسم. هیچ مشکلی نبود. وارث کلی ثروت خانوادگی و چند رستوران بزرگ بودم و کاری جز خرج کردنشون نداشتم و این تصمیم به نظرم بزرگترین و بهترین تصمیم زندگیم بود. رنج خود خواسته من می‌بایست ده سال روی دوشم با من سفر می‌کرد اما متاسفانه(یا شاید هم خوشبختانه) بیشتر از یک سال تحمل بودن من رو نداشت و میخچه پاهام دیگه نذاشتن راه برم. من رو پیشکارم به مطب زنی برد که فلسفه جدید زندگی‌ام رو بهم داد. اسمش آرزو بود و طی یک هفته میخچه منو درمان کرد و من باز شروع کردم بیشتر از قبل بدون جوراب راه رفتم و راه رفتم تا میخچه جدیدی بهم سلام کرد و من هم سلامش رو به آرزو رسوندم. هیچ مشکلی توی زندگی رویایی‌ام وجود نداشت پس به آرزو پیشنهاد ازدواج دادم. بهتر بود مقدمه می‌چیدم. بهتر بود اصولی رو رعایت می‌کردم ولی هیچ کدوم از این کارها رو انجام ندادم و همین، آرزو رو شوکه کرد. روی میخچه جدید پای راستم دست کشید و گفت:« خوب شدن این یکی بیشتر طول می‌کشه...شایدم هیچ وقت کامل خوب نشه.»خوب نشد ولی من به درد خفیف‌اش عادت کردم و بهش عشق ورزیدم و یک ماه بعد، جشن عروسی ما در بزرگترین شعبه رستورانی که داشتم برگزار شد. من جوراب می‌پوشیدم و آرزو می‌خواست که ما با هم برقصیم یه رقص زیبا که شاید صد بار تمرین‌اش کردیم. اعتراف می‌کنم خیلی سخت بود اما چون آرزو رو خوشحال می‌کرد ارزشش رو داشت. به چالش کشیده می‌شدم ولی قرار نبود پیروزمندانه باشه مهم این بود که از جا کنده میشم. و آرزو...آرزو خوشحال بود. هرچند نه خیلی طولانی و نه اونقدری که برای شروع یه زندگی مشترک کافی باشه. همه اونجا بودند. دوستام و خانواده و فامیلم. یه عالمه آدم خوشحال که دوستشون داشتم. پس واقعا خوشبختی وجود داشت کافی بود که کفش‌هامو در بیارم و ای کاش کفش‌هامو در میاوردم. ای کاش کفش‌هاشو در می‌آورد. خوشبختی وجود نداره و اگر هم وجود داشته باشه برای پا برهنه هاست. من و آرزو در پایان مراسم رقصیدیم. این رقصی بود که حدود یک ماه براش تمرین کرده بودیم و حقیقتا زیبا بود. این رو همه آدم‌های اون شب تایید می‌کنند فقط نمی‌دونم. هنوز نمی‌دونم چرا پاهای آرزو می‌لرزید. شب سختی بود؟ ضعف کرده بود؟ چرا به اینها فکر نکردم؟ همه چیز خیلی ساده اتفاق افتاد. یک قدم اشتباه و نیرویی که جای اشتباهی ادامه پیدا کرد. پاشنه کفش راتش شکست و خورد زمین و گیج‌گاهش کوبیده شد به لبه دکوری که اطرافمون بود. مردم و آدم‌ها اول خندیدند و چند نفری جیغ کشیدند و سوت زدند. من اولین نفری بودم که فهمیدم مرده. اون مرده بود اما این دلیل نمی‌شد که مراسم متوقف بشه و مردم نخندند. بلند شدم و از دی‌جی خواستم که یه چیز تند و شاد پخش کنه. شروع به رقصیدن کردم و کفش‌هامو یکی یکی از پام پرت کردم بیرون. مردم دست می‌زدند و تشویق می‌کردند. چند نفری با تعجب به روی سن سرک می‌کشیدند. دست پیشکارم رو گرفتم و آوردم پیش خودم. با هم رقصیدیم اما اون انگار که فهمده باشه که چه اتفاقی افتاده یکباره منو ول کرد و رفت بالا سر آرزو. آدم‌ها جیغ می‌زنند و همه چیز به هم ریخته. خوشبختی وجود نداره و من همچنان با پای برهنه به رقصیدن ادامه میدم.کانال تلگرام:https://t.me/Tardasti_A_Tabloمحمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیTue, 24 Feb 2026 20:26:53 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/شعبده-باز-پارک-لاله-btl6rv7armcrنفرت از کجا پیدا میشه؟ پیدا واژه خوبی نیست. نفرت از کجا هویدا میشه؟ بالاخره یک جایی هستش که نفرت فوران میکنه و خودشو نشون میده. یک جایی که دیگه نمیشه تحمل کرد نبودنشو و نه اینکه نباشه بلکه باشه و پنهان و قایم مثل جریان فشار قوی خون زیر پوست که وقتی نیشتر می‌خوره می‌پاشه بیرون. لیلا می‌خواست بره سینما منم وقت و حوصله نداشتم و اون فقط خیلی اصرار می‌کرد. اصرار بی‌خودش رو پذیرفتم چون حوصله نداشتم بعدا منت یه آدم مریض رو بکشم. اون کلی فیلم و مدرک از من داشت. می‌تونستم یکبار برای همیشه با خودم کنار بیام که اون آدم من نیستم و حداقل الان من یه آدم دیگه‌ام. توی شهر به این بزرگ اصلا بودن و نبودن من فرقی نمی‌کنه. بودن و نبودن هیچ کدوم ما فرقی نمی‌کنه. یه نخ سیگار روشن کردم:« چه فیلم خوبی آدمو تو شب به این سردی میکشه بیرون؟» با چشمای همیشه نمناک‌اش نگاهم کرد:«حدیث، شوخی می‌کنی؟ کلی پول توشه.» هیچ پولی توی فیلم دیدن نیست. تا جایی که من می‌دونم یه پولی هم از دست آدم می‌ره ولی هیچی نگفتم و هیچی ازش نپرسیدم. نفسم مثل دود قطار کارتونی بیرون میزنه. دلم می‌خواد گریه کنم. چرا اون کارو انجام دادم؟ چجوری میشد توجیه کرد؟ بیا فکر کنیم یه شعبده‌بازی صرف بوده و تموم شده و رفته. اما... می‌تونستم لیلا رو قانع کنم که اشتباه می‌کنه؟ نه هیچ وقت نمی‌تونستم. بهش سقلمه زدم:« یه قهوه مهمون من؟» رفتیم توی کافه. هیچ‌وقت از هیچ چیز مفتی نمی‌گذشت. قهوه‌ها رو گرفتم و نشستم سر میز. درحالی که قهوه‌اش رو دستش می‌دادم پرسیدم:« عکسا و فیلما باهاته؟» دوباره با اون چشمایی که مثل یه خرگوش مریض خیس بود نگاهم کرد:« قرار نیست بدونی. پول تو کارتته؟» نتونستم نفرتی که توی چشمام بود رو قایم کنم یا حداقل کم‌اش کنم. با تعجب و صدای زیر لعنتی‌اش فرو رفت توی پیشونیم:«حدیث؟!» وقتی نفسمو بیرون دادم فهمیدم که چقدر دارم می‌لرزم:« آره عزیزم. پول باهامه...صد و پنجاه میلیون» روشو برگردوند:« بکنش دویستا» حالا چشم‌های منم خیس بودند نه مثل چشم‌های لیلا نمناک که خیس. این منصفانه نبود. تا یکسال پیش اون یه پاپتی بدبخت بود. یه خیابونی. یه شب که مشتری گیرش نیومده بود و مثل سگ تو خیابون می‌لرزید، یه آدمی رو می‌بینه که روی برف سبک چمن پارک لاله داره یه نفر رو چاقو می‌زنه. خون روی برف پاشیده و اون زن با سرخوشی و مستی، طرف رو با چاقو پاره پاره می‌کنه. لیلا از این اتفاق فیلم و عکس می‌گیره و چند هفته بعدش منو پیدا می‌کنه و تهدیدم می‌کنه که اونا رو پخش می‌کنه. چرا من؟ چون توی اون عکس و فیلمای بی کیفیت که تو تاریکی شب گرفته شده، اون زن انگار که منم ولی این امکان نداشت. این شد شروع آشنایی و رابطه ما. من فقط یک ساله که از یه آسایشگاه خصوصی مرخص شدم. قبل از اون همه چیز تار و مبهمه. بهتره بگم چیزی یادم نمیاد. توی یه آپارتمان کنار فرودگاه مهرآباد زندگی می‌کنم. صدای تند پره هواپیما تنها موضوع زندگی منه. غیر از این صدا که هر روز بین پنج الی ده بار می‌شنومش دیگه هیچ چیزی سرگرمم نمی‌کنه. غالبا می‌خوابم و هر ماه چیزی حدود پنجاه میلیون تومان به کارت بانکی‌ام واریز میشه. پول زیادیه و من تقریبا خرج‌اش نمی‌کنم اما این دلیل نمیشه که مفت و مجانی بدمش به این ماده اسب خوش شانس. سرما واقعا اذیت میکنه. توی سالن سینما چرت میزنم و یه خواب عجیب می‌بینم: من یه بچه کوچیکم و یه آقای مهربون که دورش یه پتوی قهوه‌ای پیچیده بهم میگه:« فردا راس ساعت یک ظهر چند نفر میان تا شما رو بکشند. من این رو از کسی که صاحب ضمیر بود شنیدم.» بعدش من توی خونه خودمونم و اون حرفا رو برای پدرم تکرار می‌کنم اما اون می‌خنده و میگه که همه اینا شایعه و خرافه است. اون روز حواسم به ساعته و مدام از پنجره خونه‌مون حیاط رو چک می‌کنم. بیرون برف خیلی خیلی زیادی باریده و هنوزم ادامه داره. ساعت یک میشه. هوا یکدفعه تاریک میشه. بابا با ابجی کوچیکم میرن تو حیاط و اون سوار تاب میشه. هر دوشون بلند بلند می‌خندند و بابا تاب رو هل میده که یکهو سه تا آدم با قدهای خیلی بلند و لباس اسکیموها وارد حیاط میشن. هر کدوم از اونا یه شاتگان دو لول داشتن. یکی‌شون به بابا و به یکی‌شون به ابجی کوچیکم شلیک کرد. نفر سوم از حیاط بهم نگاه کرد و گفت:« کلی پول توشه» به طرفم دوید. من جیغ زدم.حدیث...حدیث جان خوبی؟از خواب پریدم. نفس نفس می‌زدم.آب می‌خوای؟تند تند سر تکون دادم. پوفی کرد و ادامه داد:« من میرم بیرون و تو پنج دقیقه وقت داری. خب؟» سریع چندبار پلک زدم و سر تکون دادم که فهمیدم. بلند شد و از سالن بیرون رفت. همون برنامه همیشگی. من پنج دقیقه وقت دارم پول رو براش بزنم وگرنه اون از دوست پسرش که تو اتاق پخش فیلم کار می‌کنه می‌خواست اون عکس و فیلما رو روی پرده پخش کنه. موبایلمو در آوردم و پول رو انتقال دادم. تا آخر فیلم پیداش نشد.مثلا می‌خواست منو تو دلهره نگه داره اما می‌دونستم که با دوست پسرش مشغوله. از سالن خارج شدم و سعی کردم هر چقدر که میشه سریعتر از اونجا دور بشم. فهمیدم که پشتم میاد. دستش رو گذاشت روی شونه‌ام:« نفسم برید حدیث... یکم آرومتر...لطفا» سرعتمو کم کردم. حدود ده دقیقه بدون هیچ حرفی کنار هم راه رفتیم. نمی‌دونستم کجا هستیم. فقط می‌خواستم گورشو گم کنه فقط همین. اما این اتفاق نیافتادو اون شروع کرد:« اممم ببین حدیث یه چیزی بود که یه مدته می‌خواستم بهت بگم اما نمیشد. ببین من و عرفان تصمیم‌مون رو گرفتیم و می‌خوایم با هم ازدواج کنیم. برای ماه عسل هم می‌خوایم بریم ایتالیا. به نظرت فوق العاده نیست؟» از لای دندونام صدایی بیرون اومد شبیه نه. سر جاش واستاد:«نه؟!» و پا کوبید روی زمین. تمام بدنم شروع کرد به لرزیدن. با کوبیدن پاش به زمین تازه فهمیدم تو مدتی که داخل سالن سینما بودیم برف باریده بود. متوجه برف نشده بودم اما حالا سر تا پام می‌لرزید. فهمیدم که می‌خوام گریه کنم. اما نه اینجا و نه جلوی لیلا. صدای زیر لعنتی‌ش باز هم فرو رفت به حساس‌ترین جای مغزم، خاطراتم:« چطور جرئت می‌کنی به من بگی نه؟ چطور یادت میره که من می‌تونم نابودت کنم؟ حدیث؟! هیچ قاتلی به پررویی تو ندیدم. اوف.» هر چی تو ریه‌هام بود تف کردم بیرون:« من قاتل نیستم.» صورتم سوخت و بیشتر از اون کج شدن یکدفعه جمجمه‌ام روی مهره‌های گردنم درد داشت:« دهن گاله‌ت رو ببند پتیاره آدم کش.» نتونستم...نشد که جلوی گریه‌ام رو بگیرم. تنها کاری که از دستم بر میومد این بود که پا تند کنم و ازش دور بشم. یک، دو. یک، دو. یک، دو... و بعد تندترو عددها زیاد شد و دویدم. آدم‌های کمی توی خیابون باقی مونده بوندند اما همون‌ها هم نگاهم می‌کردند و کنجکاو می‌شدند. سریعتر و سریعتر دویدم. وقتی دیگه نتونستم بدووم رو یادم نمیاد. حتی یادم نمیاد کجا پاهام شل شد و دوباره افتادم به راه رفتن. تنها چیزی که یادمه منظره‌ای بود که از روی یه نیمکت سقف‌دار تماشا می‌کردم: دریاچه دایره شکل و خالی پارک لاله. برف دوباره شروع شده بود و داشتم گریه می‌کردم. با همون نیرویی که می‌دویدم گریه می‌کردم. کاش هیچ وقت گریه کردنم تموم نمیشد اما صدای تق بلندی که کنارم افتاد از جا پروندتم. ترسیدم. یه تیکه فلز کوچیک که زیر نور چراغ پارک، برق می‌زد. برش داشتم و وارسی‌ش کردمو نمیدونم چطور اما یکهو یه تیغه از اون شی کوچیک بیرون پرید و باز هم ترسیدم.آخرین کسی که از این چاقو ترسید الان دیگه نفس نمی‌کشه.خنده‌ای که بعد از این جمله سکوت پارک رو شکست مثل کشیده شدن موهای سرم آزارم داد. چطور تا اینجا دنبالم اومده بود؟حالا دیگه اثر انگشتت هم روشه.چاقو رو پاک کردم و خواستم پرت‌ش کنم وسط دریاچه اما منصرف شدم و گذاشتمش توی جیب پالتوم. از جام بلند شدم و دوباره یک، دو. یک، دو. یک...دستی شونه‌ام رو چنگ زد:« حدیث...» چرخیدم و با چاقویی که تو دستم بود بهش حمله کردم. می‌دونستم باید چیکار کنم. یک، دو. یک، دو. یک، دو... روی برف کم عمق چمن پارک لاله افتاد و من باز هم شروع کردم یک، دو. یک، دو. یک، دو. منتظر بودم جیغ بکشم و از خواب بیدار بشم اما هرچی می‌گذشت بیشتر لذت می‌بردم که این، خواب نیست. اما یک دفعه دست کشیدم. گشتم‌اش و موبایلشو درآوردم. به دور و بر نگاه کردم. کسی اون ساعت از نصف شب این اطراف نبود. دوربین موبایل‌اش رو باز کردم و چند عکس و یک فیلم از فضای خالی اطرافم گرفتم.محمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیMon, 23 Feb 2026 20:16:32 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/ده-روز-برای-نفهمیدن-ohqihuug8ltyرو به روی عشقش ایستاد و گفت:« ما که در ماه ده روز بیشتر هم را نمی‌بینیم، بیا قید همین را هم بزنیم و خلاص.» عشقش پذیرفت و آن دو خودشان را تبعید کردند به نقاطی دور از هم. دختر صندوقدار یکی از شعب یک فروشگاه زنجیره‌ای بزرگ شد و پسر هم باشگاه خودش را تأسیس کرد و تقریبا تمام وقت به تدریس کاراته پرداخت. چند ساعتی که مختص خودش بود را هم در همان باشگاه می‌گذراند. همانجا می‌خوابید. غذایش را همانجا می‌خورد و هیچ کار دیگری انجام نمی‌داد. دختر هم پست صندوقداری را با جای خوابی که در واقع اتاقک مخصوص وسایل نظافتچی سابق بود گرفت. شب‌ها به خاطر بی‌خوابی‌های مکرر چندین بار کف فروشگاه را تی می‌کشید و بدون استثنا تمام قفسه‌ها و زمین را با مواد شوینده یک دور دستمال می‌کشید. پسر هم شب‌ها در مواجه با بی‌خوابی مشغول تمرین با وسایل باشگاه می‌شد. کیسه بوکس‌اش جا به جا شکاف‌های ریز برداشته بود. تعهد دختر و پسر یکی برای تمیز نگه داشتن محیط کارش و یکی برای بالا نگه داشتن آمادگی جسمانی‌اش، مثال‌زدنی بود. این تعهد خیلی زود کار دختر را به اسپری آسم و پیوند ریه و کار پسر را به جراحی مفاصل و ویلچرنشینی کشاند. دختر از کار اخراج و پسر ورشکست شد. در پی هزینه‌های سرسام‌آور زندگی و فقر روزافزونشان، آن دو بی‌خیال تعهد مثال‌زدنی‌شان به فریب دادن خود نشده و خودکشی کردند. آن دو را چند روز بعد از مرگ در مکان‌هایی نامعلوم یافتند. بدون غسل و کفن درست و حسابی و هیچ مراسمی، در چاله‌های واقع در پرت افتاده‌ترین نقاط بهشت زهرا دفن‌شان کردند و رفتند. آنها هیچ سنگی نداشتند بلکه یک لاستیک پاره روی کپه‌ای خاک – صرفا برای استحضار ناظران شهرداری از صورت گرفتن کار- نشان‌شان بود. قبرشان از هم فاصله داشت و هیچ وقت هیچکس بویی نبرد که آنها یک زمانی چقدر هم را دوست داشتند آن زن سی هشت ساله مو بلوند چیتان پیتان کرده با آن کفش‌های پاشنه‌دار گران که پایش گرفت به لاستیک رو قبر دختر و خورد زمین و زیر لب فحشی داد هم زن یک بانکدار ثروتمند بود و چهار بچه نوجوان از او داشت و استرس اینکه سر قرارش با دوست پسرش دیر برسد نگذاشت اصلا به قبر دختر نگاهی بیاندازد و از تعهد مثال‌زدنی او حیرت کند. دوست پسرش هم که مردی بود چهل و پنج ساله داماد یک خانواده سرشناس سیاسی و وارث کلی ثروت و صاحب دو فرزند بود که هردوی‌شان را راهی خانه بخت کرده و حالا صبح تا شب و شب تا صبح به مسئولیت اجتماعی عظیمی که نسبت به کشورش داشت فکر می‌کرد. او به این نتیجه رسیده بود که برای شروع تغییرات نیاز به یک همراه دارد و چه همراهی بهتر از زن زیبا و دلربایی که یکسال پیش در یک انجمن خیریه دیده و حالا شش ماهی می‌شد که رابطه عاشقانه مخفیانه‌ای را با او دنبال می‌کرد. مرد به خیال خودش اصلا به خاطر همین موضوع، به خاطر کشورش، به خاطر حس مسئولیت و اصلا به خاطر وجدان به سراغ این زن رفته بود. او از سمتی میامد که قبر پسر مرده قرار داشت و متوجه قبر شد. ایستاد و پس از اینکه اطراف را پایید، فاتحه‌ای خواند، صلیب کشید و در نهایت رو خاک و لاستیک پاره رویش تفی انداخت و رد شد. زن و دوست پسرش بعد از چند دقیقه در وعده‌گاه مخفی‌شان که یک چهاردیواری آجری مسقف رها شده بود، فرود آمدند. شور و شهوت‌شان را که به خاک سپردند، شور زن و ملال مرد شروع شد. زن از اتفاقات روزمره می‌گفت و مرد در هر کدام از آن‌ها یک عقب‌گرد تأسف‌آور کشورش را می‌دید. کشوری که باید خیلی زود قیام می‌کرد و به دادش می‌رسید. کشوری که در آن زن یک بانکدار بار سه روز یک میوه‌فروش را به چند برابر قیمت برای تولد چند ساعته دخترش می‌خرد و بعد در حالی که کمتر از یک درصد آن مصرف شده، کل آن‌ها را می‌ریزد دور. کشوری که در آن، زن بانکدار تصمیم به ساختن یک خانه ویلایی در دامنه‌های بکر فشم می‌گیرد. خانه‌ای که سنگ و کف دستشویی‌اش از مرمر ایتالیایی وارداتی‌ست و داخل دیوارهایش پتینه‌کاری طلاست. این زنی که با او در این نقطه پرت‌افتاده از قبرستان عشق می‌بازد، آیا اصلا به وطن فکر می‌کند؟ آیا اصلا احساس تعهد دارد؟ و او، اویی که داماد یک خانواده مهم سیاسی‌ست و می‌خواهد مهمتر از این هم باشد او را می‌پذیرد. چرا که تنهایی نمی‌تواند این شرایط را درست کند. رابطه آن‌ها چند ماه دیگر ادامه پیدا کرده و زن ناخواسته باردار می‌شود. در طی جراحی سنگین سقط جنین می‌میرد و جنین چهارماهه درون یک شیشه الکل می‌رود روی میز کار بزرگ مرد. رفتار غیرعادی مرد توجه خانواده زن‌اش را به او جلب می‌کند. در نهایت یک روز مرد و جنین روی میز‌اش ناپدید می‌شوند. ده روز طول کشید تا مردم این را بفهمند و هیچ واکنشی نشان ندهند.کانال تلگرامhttps://t.me/Tardasti_A_Tabloمحمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیSun, 22 Feb 2026 18:06:07 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/قهرمان-خواب-های-رنگی-zbrpon0rduxtحدودا ساعت دو صبح بود و کار رنگ زدن نرده‌های دور میدان تمام شد. رنگ زرد و نقره‌ای در تاریکی می‌درخشید و افسوس می‌خوردم فردا نیستم تا نتیجه زحمتم را ببینم. امروز روز خسته کننده‌ای بود. دست تنها و بدون کارگر‌هایم یک سوم باقی‌مانده را رنگ کردم. سوار وانتم شدم و رفتم سمت راه آهن. درست وقتی می‌خواستم از محدود خارج بشم یادم افتاد گرسنمه. سر شب شام خورده بودم ولی خب اون شب بیشتر از یک شب طول کشیده بود و قرار بود بیشتر هم طول بکشد. یک سیخ جگر و دنبه ساده که آدم را نمی‌کشت وسوسه‌ام کرد و باعث شد تصمیم بگیرم بروم میدان بهمن. روی پل جوادیه چیزی دیدم که اول به نظرم آدم یک تکه پیراهن رها شده است اما در کسری از ثانیه ذهنم آن چیزهایی را که من ندیده و او دیده بود کنار هم گذاشته و نتیجه گرفته بود که آن نه یک تکه پیراهن که یک آدم بود. کنترل ماشین را از دست دادم اما نه زیاد. از کنار آن آدم با فاصله‌ای کم رد شدم بعد از یکی دو سُر سنگین گوشه پل ایستادم. بزرگترین شانسم این بود که ساعت دو صبح تقریبا هیچکس روی پل جوادیه نیست مگر آدمی که گرسنه است یا آدمی که شبیه یک تکه پیراهن به نظر می‌رسد. پیاده شدم و به سمت جایی که آن شبه آدم افتاده بود رفتم. چراغ‌های پل همه خاموش بود. چراغ قوه موبایلم را روشن کردم و دیدم‌اش: مردی بود حدود چهل تا چهل و پنج شاله. موهای خاکستری، پوست سبزه، پیراهن چهارخانه قرمز ارزان و شلواری ارزان‌تر که کمربندی سفت به دورش پیچیده شده بود. داشتم همینطور آرام بهش نزدیک می‌شدم که یکدفعه حرکتی کرد و صدایی در آورد. فهمیدم زنده است. فورا با اورژانس تماس گرفتم و آن‌ها بهم اطمینان دادند ظرف پانزده دقیقه خودشان را برسانند. وقتی داشتم می‌پرسیدم تا زمان رسیدن‌شان باید چه اقداماتی انجام دهم، تماس قطع شد. دوباره تماس گرفتم. اپراتور با عصبانیت جواب داد:« بله آقا گزارش شما رو دریافت کردیم. یک مورد تصادف روی پل جوادیه. لازم نیست انقدر زنگ بزنید آقا. مگه شما منتظر اتفاق بزرگ نیستید؟» و تماس را بدون اینکه من از ابتدا توانسته باشم سوالم را بپرسم و یا حتی حرفی بزنم، قطع کرد. کمی رنجیدم و در نهایت تصمیم گرفتم دست به کار شوم و کاری برای مرد بی‌نوا انجام دهم. دوباره نگاه کردم:« مقداری خون دلمه بسته اطراف سرش، چند پارگی در آرنج و زانو و بدنش که به طرز غریبی کج شده و در هم رفته بود. یک تصادف ساده. کسی به مرد بی‌نوا زده و در رفته. دوباره تکان خورد و تلاش کرد چیزی بگوید. تلاشش به تشنجی می‌مانست. بی‌وقفه و ممتد. نمی‌توانستم این را تحمل کنم. تکان و تقلاهای مرد به شکل عجیبی گرسنگی‌ را توی صورتم می‌کوبید و این به نظرم غیراخلاقی‌ترین احساسی بود که می‌شد داشته باشم، به همین خاطر هم تلاش کردم به چیز دیگری فکر کنم مثلا اینکه آن مرد در ردیف وسط خیابان افتاده و با این تاریکی بعید است کسی بتواند ما را _ یا حداقل مرا_ تشخیص دهد. این وضعیت منطقی نگرانم کرد و من در اوج نگرانی باز هم گرسنه بودم. سوار وانتم شدم و کمی عقب‌تر از مرد در همان ردیف به صورت افقی پارک کردم و راهنما زدم. ساعت تقریبا سه و نیم صبح شده و خبری از آمبولانس نبود. ماشین‌هایی که از روی پل و از کنارمان می‌گذشتند را می‌شمردم. همه‌شان را مقصر حادثه می‌دانستم. آن‌ها حالا برگشته‌اند تا ببینند اوضاع در چه حال است. ای کاش یکی‌شان می‌ایستاد و پیگیر می‌شد چه بسا با تلفن یک نفر دیگر آمبولانسی می‌آمد و من هم راحت می‌شدم. چند بار دیگر هم تماس گرفتم و هربار همان اپراتور مرا به خاطر بی‌صبری و بی‌خبری از اتفاق بزرگ ملامت کرد. این اتفاق بزرگ چه بود؟ دلم نمی‌خواست بهش فکر کنم. احساس گرسنگی می‌رفت روی مخم و بر می‌گشت. این پاییدن به جایی رسید که تصمیم گرفتم طرف را همانجا بگذارم و بروم. کم کم داشت صبح می‌شد و ماشین‌های بیشتری از روی پل رد می‌شدند بالاخره یکی بود به این ماجرا علاقه داشته باشد. فقط نمی‌دانم چرا لحظه آخر به این فکر افتادم که جیب‌های طرف را بگردم. خبری از کیف پول نبود. مقداری اسکناس کهنه مچاله شده و چند عکس. عکس‌هایی بودند به شدت عجیب – بعد مدت‌ها هنوز هم معنای‌شان یا اینکه اصلا چرا باید چنین عکس‌هایی وجود می‌داشتند را نفهمیدم- همان میدان نه دی. همان جا که من به تازگی نرده‌های اطرافش را رنگ زده بودم. جمعیت زیادی دور همان نرده‌ها اما بدون رنگ و حتی پر از زنگ‌زدگی، ایستاده بودند. در سال‌های نه خیلی دور. آدم‌ها با تاسف و غم به نرده‌ها نگاه می‌کردند و چند نفری مشغول گریه بودند. آکنده از سوال و همچنان گرسنه، عکس‌ها را در جیب گذاشتم و آماده رفتن شدم. درست قبل از رفتنم آمبولانس آمد و مرد را برد. چند دقیقه‌ای پشت فرمان مشغول تماشای عکس‌ها شدم. سر آخر سوئیچ را چرخاندم و به سمت خانه راندم. هنوز گرسنه‌ام بود اما الان خوابیدن و خواب دیدن اتفاق بزرگ من است. این را از روی عکس‌ها فهمیدم.محمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیSat, 21 Feb 2026 18:13:07 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/کیسه-های-زباله-بوی-عشق-می-دهند-p1pk2nhavuni1بوی کیسه‌های زباله‌اش باعث شد باز هم احساس عشق کنم. احساس یک شادی ناخواسته شبیه به باران ناگهانی تابستان. آن همه همبرگر گندیده و مرغ سوخاری‌های نیمه گاز زده به یکباره تسخیرم کرد و فهمیدم او. همانی است که دنبالش می‌گردم. شخصیت رویایی خواب‌هایم و در یک کلام، نیمه گم‌شده‌ام. چند قدمی مانده به سطل آشغال برسد که بهش نزدیک می‌شوم. با دیدنم جا می‌خورد و عقب می‌رود. نمی‌دانم از چی تعجب کرده، از سگ‌هایی که بین پاهایم می‌لولند؟ از موهای وز کردة کثیف و صورت سیاهم؟ می‌دانم شبیه یک گدای زباله‌گرد شده‌ام و نه فقط این، که ملکه سگ‌ها و دانشجوی عقل باخته و فاحشه بدبو هم می‌توانم باشم. بستگی دارد از چه زاویه‌ای نگاه کنی. صدای غرش ماشینی را از دور می‌شنوم و می‌فهمم که این همان ماشینی‌ست که هر دفعه سر می‌رسد و گند می‌زند به ماجراهای عاشقانه‌ای که هنوز شروع نشده، تمام می‌شوند. اما اینبار دیگر نمی‌خواهم بگذارم این اتفاق بیفتد. سریع به سمت مرد می‌روم و قبل از اینکه فرصت فکر کردن پیدا کند بهش می‌گویم:« با اینکه هیچ‌وقت نتونستی بهم بگی و خجالت کشیدی اما من پیشنهادت رو قبول می‌کنم. ما با هم ازدواج می‌کنیم و تمام.» در حالی که صدای ماشین نزدیکتر می‌شود با یک حرکت، کیسه زباله‌های آبی‌رنگ حاوی غذاهای گندیده و نیم‌خورده رستوران کناری را از دستش می‌قاپم و پا می‌گذارم به فرار. صدای سگ‌هایم را می‌شنوم. صدای قلبم را می‌شنوم. صدای ماشین را می‌شنوم. صدای تلاش کردنم اوج می‌گیرد و می‌پیچد جلوی صدای ماشین صدای ماشین کوبیده می‌شود به صدای قلبم و صدای قلبم پخش می‌شود در صدای سگ‌هایم. نور خودش را آویزان می‌کند به صدای مردمی که ذره ذره بالای سرم جمع می‌شوند. گیر افتادم.2کیسه‌های زباله بوی عشق می‌دهند که عشق، زندگیست و این منم که می‌دانم اگر آن کیسه زباله‌های حاوی غذاهای گندیده و نیم‌خورده را به دست نیاورم سگ‌هایم از فرط گرسنگی خودم را می‌خورند. کل زندگی‌ام صرف ایستادن در بن‌بست تاریک رو به روی این رستوران شلوغ محلی شده و این حرف اغراق نیست. من هیچ چیز دیگری از زندگی به یاد ندارم غیر از همینی که دارم برای شما تعریف می‌کنم. سگ‌ها، همین لباس‌های گه گرفتة بدبو. همین دختری که اینجا کز کرده و می‌ترسد. فرضیه‌های زیادی می‌تواند بودنم را در اینجا توجیه کند. اینکه من یک دانشجوی دانشجوی عقل باخته باشم، اینکه یک فاحشه بدبو باشم، اینکه ملکه سگ‌ها باشم. اما اهمیت ندارد چون سگ‌هایم هر لحظه گرسنه‌تر می‌شوند. توی رویاهایم یک ماشین می‌بینم که سر به زنگاه می‌رسد و مرا زیر می‌گیرد اما اصلا نمی‌دانم این نشانه چیست. خیلی به حیوان‌هایم اهمیت می‌دهم. شاید نباید این کار را می‌کردم. یادم می‌آید یکی‌شان را به شدت از خودم راندم. یک سگ خپله بی‌خاصیت بود با قلاده طلا و عینکی مکش‌مرگ‌ما. علیرغم بقیه حیواناتم که یا از دست صاحب‌شان فرار کرده بودند، یا صاحب‌شان ول‌شان کرده بود و یا اصلا صاحب نداشتند، این یکی خودش صاحب خودش بود و از دیدن اینکه چطور همه ماده سگ‌های خودشان را بی هیچ حرفی زیر او می‌انداختند و برایش غش و ضعف می‌رفتند حالم به هم می‌خورد. یک روز نزدیکم شد و با پوزه‌اش دستم را گرفت و انداخت روی پشتش. کمی جلو و عقب رفت که مثلا نازش کنم. من هم چندشم شد و نه فقط نازش نکردم که با لگد پرتش کردم آن طرف. سگ خپله از جا بلند شد و در حالی که خودش را می‌تکاند رو به من کرد و با صدایی بم گفت:« فاحشه بد بو» من حیرت زده از اینکه چطور توانسته مثل یک آدم حرف بزند، رفتن و ناپدید شدنش را نگاه کردم. از آن روز بود که دائم این غرش ماشین را می‌شنوم. دلم یک ماجرای عشقی واقعی می‌خواهد. یک یارویی را مدت‌هاست زیر نظر دارم. توی همین رستوران کار می‌کند و مسئول نظافت و خالی کردن زباله‌هاست. هیچ‌وقت مرا ندیده اما می‌دانم چیزی جز عشق بین من و او وجود ندارد. او می‌خواهد با من ازدواج کند. به خاطر ازدواج با من تن به همه سختی‌ها می‌دهد اگر او مرا نمی‌شناسد در عوض من خیلی خوب می‌شناسمش. الان هم منتظرم شیفت‌اش تمام شود و زباله‌ها را بیاورد بیرون. دیگر نمی‌گذارم فرصت از دست برود. آن ماشین لعنتی منتظر من و من منتظر او هستم. دارد می‌آید. پلک می‌زنم.3روی پله‌های ورودی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران سکندری می‌خورد و پخش زمین خیس از باران جلوی محوطه می‌شود. پلک می‌زند و متوجه سرخی قطره‌های بارانی که از دستش می‌چکد می‌شود. دماغش شکسته و باران تند آذرماه حتی فرصت بررسی این مسئله را هم به او نمی‌دهد. با اینکه به خودش قول داده گریه نکند اما موفق نمی‌شود به قولش وفا کند و می‌زند زیر گریه. این صحنه را فقط دکتر پرویز نوشین تماشا می‌کند که ده سال پیش از این، استادیار این دانشکده بوده و همان حوالی یکبار برای همیشه کار تدریس را بوسیده گذاشته کنار و رفته تهیه کننده سینما شده بود. حالا هم سر کله‌اش اینجا پیدا شده بود چون همکار و هم‌دوره‌اش ازش کمک خواسته. ماجرا از این قرار بوده که دختری دست به افشای پیام‌های یکی از اساتید به دانشجویان زده. استاد از دانشجو‌ها می‌خواسته که در راستای یک تحقیق و مطالعه مهم چند باری با او بخوابند. پرویز نوشین به داد همکارش رسیده و او را خلاص کرده و نه فقط این، که موجبات اخراج دانشجوی بیچاره را هم فراهم کرده و حالا راضی و دل‌سیر به نتیجه کارش نگاه می‌کند. دخترک قیافه و بدن بدی نداشت و دکتر به همکارش حداقل در مورد این دختر حق می‌داد. احتمالا عذاب وجدان دکتر را واداشت که به سمت دخترک برود با این نیت که آینده تباه شده‌اش را نجات دهد و او را وارد سینما کند. 4یکی از سگ‌هایم همیشه هوای مرا دارد. نمی‌دانم رابطه‌مان از کی شروع شد ولی یادم می‌آید یک روز بارانی بود. من از روی پلکان یک جایی سر خورده بودم و دماغم شکسته بود. آمد کنارم و شروع کرد لیسیدنم. گفت:« تو یک دانشجوی عقل باخته‌ای.» حرفش را قبول داشتم با اینکه آن موقع اصلا یادم نمی‌آمد دانشجو یعنی چه؟ راهمان به هم وصل شد. او مرا به دنبال خودش برد به سینما و وصلم کرد به بهترین کارگردان‌ها و من شدم ستاره تکرار‌نشدنی این روزها. این روزها؟ آن روزها؟ دیروزها؟! عیبی ندارد اگر نمی‌فهمم چه می‌گویم مهم اینست که هنوز می‌توانم احساس کنم و هنوز دارم این احساسات را به یاد می‌آوردم. یاد گرفته‌ام که باید برای حل هر مسئله‌ای آن را به اجزا کوچکتر تقسیم کنم و من مدت‌هاست همراه با سگ‌هایم مشغول به همین کارم. نتیجه، با اینکه همیشه همین بوده اما هنوز هم پذیرفتنش سخت است. کوچکترین جزء مسئله عشق است و این ایده‌ای بود که آن آقای تهیه کننده که قیافه‌اش شبیه یکی از سگ‌هایم است، مطرح کرد. آن آقا یک روز بارانی سر و کله‌اش پیدا شد و بهم گفت که دیگر لازم نیست«دانشجوی عقل‌باخته» یا« فاحشه بوگند» باشم. بلکه کافی‌ست فقط و فقط« ملکه سگ‌ها» باشم. ملکه سگ‌ها دختری دانشجوست که سال آخر ارشدش را در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران می‌گذراند و در به در دنبال تجسم یک شئ خارجی و اجتماعی برای مفهوم عشق است. استاد راهنمای دختر به دنبال سو استفاده جنسی از اوست و به او پیشنهاد می‌دهد. دختر متوجه می‌شود دانشجوهای زیادی قربانی استاد شده‌اند و تصمیم می‌گیرد راز استاد را افشا کند. استاد با کمک دوست متنفذش که یک تهیه کننده سینماست از مهلکه فرار می‌کند و دختر دانشجو اخراج می‌شود. تهیه کننده دختر را به یک ستاره سنما تبدیل می‌کند و مشهورترین فیلم او، ماجرای دختری‌ست که کیسه زباله پر از غذاهای گندیده و نیم‌خورده را نماد عشق می‌داند و... نمی‌دانم چرا احساس می‌کنم همه اینها را قبلا برای کس دیگری غیر از شما هم گفته‌ام.محمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیThu, 19 Feb 2026 22:01:49 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/خدا-سوار-رولز-رویس-نمی-شود-j7e0j6vznavrشام را که خوردند، برخاست و مدت زیادی در اتاق، قدم‌زنان حرف زد و حرف زد... او عاشق آن بود که درباره مطالب جدی و مهم صحبت کند و عاشق آن بود که فکر کند؛ آخر دلش می‌خواست در سال‌های پیری به چیزی درآویزد و آرامش پیدا کند تا مرگ، زیاد هم هراس‌انگیز نباشد. و این اتفاق نه غیرعادی، که غیر ممکن بود. به او و خانواده‌اش می‌گفتند:« وحشی» او این کلمه را دوست داشت و در همین خلوت‌های بعد از شام با لذت می‌لیسیدش. او عادت داشت گاهی به قبرستان برود و روی سنگی که حروف کلمات وحشی بر آن حک شده بود، تق‌تق بکوبد و دعا کند که پروردگار قادر بالاخره او را موفق به فروختن رولز رویس‌اش و خرید یک یا چند گاو و گوسفند کند. او شام را با زمزمه تمام تصاویر دوران کودکی‌اش هضم می‌کرد:« یک زمین سبزی‌کاری وسیع در یک روستا اطراف ورامین. شیهه اسب‌‌ها و عوعوی سگ‌ها و صدای زندگی کردن آدم‌ها...» با خودش عهد می‌کرد که فردا شام نخواهد خورد و حتی امشب نخواهد خوابید. کسی در آسمان‌ها بود که قدرت فروختن رولز رویس او را داشت و او از امید داشتن به آن فرد دست نمی‌کشید. می‌خواست بیشتر مطمئن باشد که همه چیز را می‌داند و همه چیز تحت کنترل‌اش است. دل صبور همسرش راهنمای او نبود. یک مانع. یک واژه. یک سفر تمام ناشدنی برای کوتاه آمدن:« آخر تو خیلی وقت است که مردی و دیگر این اصرار‌ها فایده ندارد» سال هزار و سیصد و چند بود؟ صدای فروریختن تاریخ از پس و پشت سوراخ حوض خانه‌اش آزارش می‌داد:« کافیست به یاد بیاوری. همین امروز را به یاد بیاور تا جادو باطل شود.» این صدای پسر مرده‌اش بود. پسر کشته شده‌اش. پسر نازنین‌اش که امید ادامه دادن او و ادامه امید داشتن او بود. صدای پسرش می‌شود نوشیدنی بعد از شام. می‌شود ضربان قلب پلاسیده و آن خونی که در رگ‌هایش با این نبض رابطه‌ای غیرقابل توضیح، مشکوک و پیچیده برقرار کرده‌اند:« خیلی غصه می‌خورم. می‌دانم که در یک روز ناچارم تمام راه خاکی را با کتانی‌های آخرین مدلم گز کنم تا تو این رولز رویس را بفروشی. راستی پدرجان، آن روز تو کجایی؟ لابد رفته‌ای جلوی دبیرستان دخترانه و منتظرم ایستاده‌ای تا تاب خوردنم روی بند را ببینی و از نیفتادنم احساس غرور کنی. پس من طناب‌ها را پاره می‌کنم تا برگردی.» که این صدای دخترش است. که همیشه هست. که تاریکی و وقت شام و بعد از شام را به یادش می‌آورد. از خود منزجر بود که این همه خاطره را پشت آن میز باقی گذاشته و بی‌وقفه حرف می‌زند و حرف می‌زند. دکتر مدت‌ها پیش گفته بود:« هرچقدر می‌خوای شام بخور ولی کمتر حرف بزن یا اگر می‌تونی اصلا حرف نزن.» او مبتلا به بیماری:« کسی دیگر به حرفم گوش نمی‌دهد.» شده بود. در این بیماری تو با اینکه می‌دانی کسی به حرف‌هایت گوش نمی‌دهد باز به حرف زدن ادامه می‌دهی و اوج‌اش بعد از شامی است که پشت یک میز با صندلی‌های خالی در خانه‌ای خالی می‌خوری. هیچکس نمی‌داند که تو فقط می‌خواهی رولز رویس‌ات را بفروشی و یک یا چند گاو بخری.  این تو را به گریه می‌اندازد اما گریه کردن مانع شام خوردن و شام خوردن مانع حرف زدن و حرف زدن مانع به یاد آوردن این نمی‌شود که تو نمی‌توانی رولز رویس‌ات را...پنجره را باز کرد و به نور تند خورشید صبحگاهی خیره شد. چشم‌هایش سوخت اما بسته نشد. شام صبح، شام ظهر، شام شب. فکر کرد این آخرین چیزی است که از یک وحشی به خاطر خواهند آورد:« رولز رویس»محمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیWed, 18 Feb 2026 19:42:29 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/فیل-ها-معتاد-سرنوشت-اند-g4qapaqaocacتعریف می‌کرد که دیگر اعتقادش به سرنگ انسولین را از دست داده. یکی پس از دیگری نان خامه‌ای‌های درشت را روانه معده‌اش می‌کرد و بر اشتباه بودن تشخیص پزشک‌ها تاکید می‌کرد. چه کسی حریف یک دختربچه پانزده ساله می‌شود. مدام پلک می‌زدم تا گریه‌ام نگیرد. تو کتابخانه بزرگ خانه‌ام به آنیتای زیر نور آفتاب خیره می‌شوم و از خودم می‌پرسم:« چه خواهد شد؟» پیراهن مشکی به خاطر عرق جذب تنم شده بود. عرق به خاطر آفتاب و آفتاب به خاطر تابستان بهم حمله می‌کردند و هیچ‌کدامشان به این فکر نمی‌کردند که این مرد بیچاره فقط سه روز است که همسرش را از دست داده و منتظر تماس بهزیستی است که ازش بخواهند دختری که سیزده سال پیش به فرزندی قبول کرده را باز پس بیاورد. این احساس ناکافی بودن، این تلاش همیشه بی‌نتیجه و برنامه‌ریزی‌های همیشه شکست‌خورده می‌شود یک مارشمالو و لای دندان‌های سفید دخترم گیر می‌کند. ناخن‌های شکننده و کج دست چپم حالا توان گرفته و پوست کف دست مشت شده‌ام را می‌درد. به هیچ‌کس چیزی از این وضعیت نگفته‌ام. بعد از خاکسپاری همه‌شان را از سر باز کردم الا او را. دختر خوانده نازنینم که موی بلوطی رنگ دم اسبی‌اش در فضا تاب می‌خورد و تکه‌های وجودم را مثل یک تی نم‌دار روی سطح مرمرین پر از خونی، می‌روبد و پخش و پلایم می‌شوم. می‌شوم همان جوانک بیست و چهارساله با زانوهای لرزان که روح‌اش را فقر جویده و تف کرده در تاریخ معاصر. می‌شویم یک زوج بی‌پناه و فراموش شده که از سر فقر بچه‌شان را پیچیده در یک قنداق صورتی رنگ چرکتاب رو پله‌های یک مسجد رها می‌کنند و می‌روند تا به خیالشان از فقر با آن دندان‌های زرد و کج و معوج‌اش فرار کنند. می‌شوم پدری که نشسته بر یک مبل گران‌قیمت در سالن بزرگ کتابخانه در خانه‌ای دردندشت خودکشی دخترش را نظاره می‌کند. دختری که چند سال پیش با همسر مرده‌ام از بهزیستی به فرزندی قبول کردیم و بلافاصله متوجه دیابت ارثی‌اش شدیم. می‌شوم یک شکلات تلخ با مغز فندق و آب می‌شوم روی زبان دخترک زیبای پانزده ساله. اولین فرضیه بقا:« او به خاطر مرگ مادرش دچار شوک عصبی شده و حالا دارد اینطور واکنش نشان می‌دهد. اینها همه موقت است و خیلی زود تمام می‌شود.» یک فیل کیلومترها دورتر در جنگل‌های هندوستان نعره می‌کشد و من بالاخره گریه‌ام می‌گیرد. آنیتا با سردی نگاهم می‎کند و بی هیچ حرفی دوباره مشغول آن کوه شیرینی و شکلات در حال ذوب شدن می‌شود. او از ما بی‌زار است. او از ما متنفر است. او هیچ وقت ما را به عنوان پدر و مادر واقعی‌اش ندید و نخواست و نپذیرفت اما ما دوستش داشتیم. روی گونه راستم یکدفعه شروع به خاریدن می‌کند. تا سه شب پیش اشک‌های مریم همینجا می‌چکید. توی تخت روی من خم می‌شد و با چشمانی بهت زده نگاهم می‎کرد. اشک‌های الماس‌گونه‌اش دانه دانه روی گونه راستم می‌چکید و من اما تلاش می‌کردم با فکر کردن به فیل‌های هندوستان آرام باشم و خودم را کنترل کنم. این فیل‌ها را یکبار در یک مستند تلویزیونی دیده بودم. فیل‌های بزرگ. فیل‌های آرام. دومین فرضیه بقا:« تمام گریه‌های مریم حملات عصبی ریز و درشتی بودند که هیچ ربطی به مرگش نداشتند. مرگ مریم طبیعی بود.» من مرگ طبیعی مریم نیستم. من حمله‌های عصبی مریم نیستم. من شوهر بی‌چاره مریم‌ام که عشق دبیرستانی‌اش را تجسم بخشیدم. با او از روستای‌مان فرار کردم و در اوج فقر بچه‌ای به او بخشیدم که روی پله‌های یک مسجد رها شد. من خاطره تلخ مریم از زندگی هستم که به تدریج زیر سنگ گور فراموشم می‌کند. آنیتا از جا بلند می‌شود و موبایلش را که آن طرف کتابخانه به شارژ زده چک می‌کند. از صبح کارش همین است. خوردن تلی از فراورده‌های قندی_ که حتی یک ذره‌اش هم می‌تواند او را بکشد _ و چک کردن موبایلش. مثل یک مجسمه با شکوه روی صندلی‌ام میخ شده‌ام و صدای گریه کردنم دارد حالم را بهم می‌زند. می‌دانم چرا دارد موبایلش را چک می‌کند. او اولین نفری بود که فهمید مریم مرده. بعد از صبحانه به اتاق‌مان رفت تا پول تو جیبی‌اش را بگیرد. حضورش کمی بیشتر از معمول طول کشید. با صورتی سرخ شده از اتاق بیرون دوید و به اتاقش رفت. قیچی به دست با عجله خارج شد و به اتاق خواب‌مان برگشت. قبل از اینکه از جایم بجنبم و هیکل چاقِ بی‌خاصیتم را به اتاق برسانم، او از آنجا خارج شد و به اتاقش رفت. در را محکم بست و دوبار قفل کرد. من به جسد مریم، من به جسد زندگی مشترک‌مان، من به جسد یک سودای سوخته و بر باد رفته، من به پذیرش یک مرد دنیا خورده، من به… مریم مرده بود. اما این مسئله اصلا مهم نیست. فقط من می‌دانستم مریم مدت‌ها پیش مرده. آن زن زیبا و دلربا وقتی نوزاد دخترش را روی پله‌های مسجد گذاشت و رفت پا به جهان مردگان گذاشت.فیل بزرگ به تخت نزدیک شد و با عاج‌های شکسته‌اش صورت زن مرده را نوازش کرد. فیل بزرگ با ترس و تعجب متوجه جای خالی یک دسته کوچک مو روی سر زن شد. فیل بزرگ عقب عقب رفت و اجازه داد مرتاض بی‌رحمی که سرنوشت نام داشت بپرد پشتش و بهش لگام بزند. فیل بزرگ مرگ را صدا زد اما مرگ ظاهر نشد. فیل بزرگ رم کرد و نعره کشید و مرد گریه سر داد.آنیتا از چند ماه قبل شک کرده بود که ما پدر و مادر واقعی‌اش نیستیم. خودمان تصمیم داشتیم که این را بهش بگوییم اما نمی‌دانستیم کی. هذیان‌های مریم، گریه‌های مریم. خاطرات آنیتا. این فیل کوچک. آن حافظه نحیف فیل‌های در آستانه بلوغ. سرنوشت قدرتمند مرتاض‌گونه که به هیچ فیلی در هندوستان رحم نمی‌کرد. آنیتا موها را برای آزمایش دی‌ان‌ای به آزمایشگاه فرستاده بود و حالا انتظار جواب آزمایش را می‌کشید. این دخترک بیچاره بدون انسولین‌هایش روی سینه‌ام خم می‌شود و گریه می‌کند. این خاطره عوض نمی‌شود. این داستانی‌ست که روی سنگ قبر فیل بزرگ می‌نویسند و از آن جایی که فیل‌ها سنگ قبر ندارند آن را روی عاج‌هایش می‌نویسند و از آن‌جایی که عاج‌هایش شکسته، خودش این را برای شما تعریف می‌کند. این فیل بزرگ یکبار برای همیشه از روی مبل گران قیمت‌ش که نماینده تمام آن زندگی مجلل‌ش است بر می‌خیزد و دخترخوانده پانزده ساله‌اش را که با سرنگ‌های انسولین قهر کرده ترک می‌کند و به اتاق خوابش بر می‌گردد…سه روز است که نخوابیده‌ام. کارهای طاقت‌فرسای خاکسپاری از من یک شبح نابودی ساخته. روی تخت دراز می‌شوم و مرگ را صدا می‌کنم اما مرگ ظاهر نمی‌شود. می‌چرخم و به بالش خالی مریم که هنوز‌ فرو رفتگی سر او را در خود حفظ کرده خیره می‌شوم. دستم را زیر بالشش می‌برم و لابد توقع دارم روح مریم خم شود روی سینه‌ام و اشک‌های الماس‌گونه‌اش بچکد روی گونه راستم اما دستم می‌لغزد و می‌خورد به چیزهایی که یخ نیستند اما باعث می‌شوند سردم شود. سرما استخوان‌‌هایم را دانه دانه مثل عاج فیل خرد می‌کند از جا می‌پرم و بالش را که انگار سنگی باشد از جا می‌کنم. حجم قابل توجهی از پوست شکلات و آبنبات حضور خود را اعلام می‌کند و یک فیل بزرگِ بی‌سنگ قبرِ عاج شکسته را به مرتاضی تبدیل می‌کند که سراسر هندوستان را برای فرار از او در نوردیده.سومین و آخرین فرضیهٔ بقا:« مرگ بدون انسولین به سرنوشت بستگی دارد. فقط فیل‌ها این را می‌دانند.»محمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیTue, 17 Feb 2026 18:13:03 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/باب-اسفنجی-اهل-معامله-نیست-sgzz95asgyfjبا صدای خنده‌های باب اسفنجی از خواب می‌پرم و قبل از هرچیز مطمئن می‌شوم که اینجا هستم نه در زندان. اینجا در آپارتمانی درندشت در یکی از گران‌ترین برج‌های مسکونی تهران. ای‌کاش بیشتر پول داشتم تا بالاترین واحد برج را بخرم. همین واحدی که یک زیست‌شناس دریایی، یک پروفسور نسبتا جوان چند روز بعد از من، آن را خرید و از آن موقع تا الان هر چند شب به چند شب با صدای خنده‌های باب اسفنجی در حوالی سه نیمه شب از خواب می‌پرم و عصبانی می‌شوم. نه از این پروفسور زیست‌شناس دریا که بیشتر شبیه کودکی عقب‌مانده است که از دست خودم کلافه‌م که چرا موقع آن معامله سهم بیشتری بر نداشتم. سکوتم را ارزان فروختم. سیصدهزار تن مس از پیش چشم‌ام رد شد و من به فکر الان نبودم که گرفتار یک دیوانه شده‌ام. سیصدهزار تن مس یک مهندس معدن پاپتی بدبخت را از بیابان‌های تفتیده کرمان نجات داد و آورد بالای این برج افسانه‌ای. دوباره خودم را روی بالش می‌اندازم و به ضخامت دیوارهای اینجا و معماری‌اش فکر می‌کنم. نه. مطمئنم بی‌کیفیت نیستند. خودم یک بار نقشه اینجا را دیدم و با مهندس معمارش حرف زدم. مشکل از باندهای قدرتمند آقای پروفسور است. آیا باید از اینکه همسایه‌ام که یک زیست‌شناس دریایی‌ست، در ساعت سه نیمه شب باب اسفنجی می‌بیند نگران باشم؟ ممکن است مورد مشکوکی وجود داشته باشد؟ اصلا یک پروفسور مگر چقدر در می‌آورد که توانسته بیاید و بالاترین واحد این برج را بخرد؟ معمولا آدم‌هایی که می‌توانند از طریق علم اینقدر کاسب شوند، ایران نمی‌مانند. تهران قبرستان کنجکاوی‌هاست. سعی می‌کنم به این مسئله فکر نکنم. بلند می‌شوم و قوطی قرص خواب‌آور را از کشو کنار تخت بیرون می‌کشم. قرص را نگه می‌دارم تا کامل در دهانم آب شود. به دخترک بلوندی که دمر کنارم خوابیده و خر خر می‌کند نگاه می‌کنم. حتی اسم‌اش را هم نمی‌دانم. منتظر هجوم و سنگینی خواب می‌شوم. شاید داشت اتفاق می‌افتاد که دوباره خنده باب اسفنجی سکوت را جر داد. موسیقی متن انیمیشن بلندم کرد و چیزی به تن‌م پوشاند که نمی‌دانم چه بود. گام به گام مثل یک توپ قدیمی منفجرم کرد و انگشتم روی زنگ واحد پروفسور زیست‌شناس دریا فرود آمد. این اولین دیدارمان بود و نبود. بستگی دارد آن چند سلام سرد در لابی را دیدار به حساب بیاورید یا نه. مردی سی و شش ساله با عینکی ظریف و صورتی پاک‌تراشیده در را باز کرد. موهای فرفری جا به جا خاکستری‌اش آن شمایل احمقانه را تکمیل می‌کرد. یک کودک؟ یک نابغه؟ یک دیوانه؟ وقتی در باز و او ظاهرشد به هیچ‌کدام از اینها فکر نکردم. حتی خشم و سودای مخصوص آدمی که سه نصف شب از خواب می‌پرد هم محو شد. چیزی در او بود که باعث حیرتم شد. چشمان نیمه باز و پف کرده‌اش گویای این بود که از خواب پریده. می‌فهمید؟!از خواب پریده! یعنی پیش از این خواب بوده. خدای من ممکن نبود کسی بتواند در آن سونامی صدا بخوابد. حالا که در باز بود ده برابر بیشتر احساس‌اش می‌کردم. خدای من این وحشتناک بود. انگار یک… نه… انگار چند سالن سینما را یک جا جمع کرده باشی. اما آخر این حجم صدا برای چه؟ و چطور کسی می‌تواند تا برد سه کیلومتری از این صدا بخوابد؟! گفت:« چیزی شده؟!» گرفتگی صدایش اینکه تا الان خواب بوده را تایید می‌کرد. با کمی شرمندگی گفتم:« صدای تلویزیون نمی‌ذاره بخوابم.» دو سه دقیقه‌ای به این طرف و آن طرف نگاه می‌کرد. شبیه یک زیست‌شناس دریا نبود. یک سرگشته را می‌مانست. آخر سر گفت:«عذر می‌خوام. الان خاموشش می‌کنم.» با قدردانی و کمرویی گفتم:« ممنونم» نوعی حس گناه به حنجره‌ام آویزان شده و تاب می‌خورد. برگشت داخل خانه و قبل از بستن در انگار از سر عادت و ادب تعارف زد بروم تو. تشکر کردم و در آسانسور با فکر کردن به اینکه کسی، کس دیگری را در ساعت سه صبح به خانه‌اش دعوت می‌کند خندیدم. داخل خانه شدم و به دستشویی رفتم. داخل آیینه مردی بود با چشمانی تماما قرمز. قرمز به رنگ مس. مس. مس. صورتم را آب زدم و به تخت برگشتم. یک قرص دیگر بلعیدم و افتادم روی بالش. صدا قطع شده بود. در انتظار بیهوشی خر‌خر‌های دختر را شمردم. درست وقتی که صدا قطع شد خوابم برد. یادم نمی‌آید چه ساعتی بود. اما احتمالا کمی از ظهر گذشته بود و یکی دو ساعت بعد از آن هم باز از خواب پریدم. صدای زنگ خانه می‌آمد و نه از جایی که زنگ قرار داشت بلکه از درون سرم.غریو زد و موج خورد و قلبم را به تپش انداخت. همان پروفسور زیست‌شناس دریایی با موهایی که به نظرم سفیدی‌هایش بیشتر از دیشب شده بود. چشم‌هایش قرمز و دهانش بوی گند الکل می‌داد. عنبیه‌ها مدام می‌پریدند و جای ثابتی نداشتند و این داشت کلافه‌ام می‌کرد. گفت:« می‌تونم تلویزیون روشن کنم؟» احتمالا می‌بایست می‌گفتم:« نه» یا « با صدای کم» یا... اما فقط گفتم:« بله حتما» هیچ چیز دیگری نگفت. برگشت و به سمت آسانسور رفت. از پشت به نظر می‌رسید که دارد می‌ریزد روی زمین. چند دقیقه بعد صدای خنده‌های باب اسفنجی از جایی درون سرم پخش شد. رفتم به بالکن بزرگم و تا شب مشغول مطالعه شدم. آن معامله مرا تا آخر عمر از هر کاری بی‌نیاز کرده بود بنابراین روزها کاری جز مطالعه کردن نداشتم. حدود شش ساعت بعد، هوا کاملا تاریک و تهران به جنب و جوش شبانه افتاد. ترافیک اتوبان‌ها صدای موتور ماشین‌ها... از دیدن این همه آدم از آن بالا لذت می‌بردم. وقتی به درون خانه برگشتم صدا قطع شده بود. به آشپزخانه رفتم و ایده‌های شام را یکی یکی در ذهم خط زدم. خلاقیت رستوران‌ها تمام شده و تنها حربه باقی مانده برای جذب مشتری، بالا کشیدن قیمت‌ها بود. اینکه ببینی چیزی که تا دیروز صد هزارتومان می‌خریدی امروز شده پانصدهزارتومان، توری از ترس و نگرانی دورت می‌پیچد. احساس می‌کنی بقایت به خطر افتاده و تا دوباره آن چیز را نخری مطمئن نمی‌شوی که می‌توانی زنده بمانی. در همین فکر‌ها بودم که زنگ در را زدند. پروفسور زیست‌شناس دریا با ظاهری خیره‌کننده و سرحال و بویی تحسین بر‌انگیز پشت در ایستاده بود:« این چند ماهی که اینجا ساکن شدیم خیلی فرصت آشنایی نداشتیم. می‌خواستم برای جبران مزاحمت دیشب به صرف شام در خونه خودم دعوت‌تون کنم.» چند بار پلک زدم و گیج و بهت‌زده مثل یک شاگرد چلمن گفتم:« نه خواهش می‌کنم مسئله خاصی نبود…» جمله‌ام را ناتمام گذاشتم چون آن لحظه چیز دیگری به ذهنم نرسید. پروفسور با لبخند گشاد و آزارنده‌ای گفت:« خب؟… پس من تا نیم ساعت دیگه منتظرتونم» لبخندش یکدفعه به من هم سرایت کرد:« بله حتما. می‌رسم خدمت‌تون» کرنش کوتاهی کرد و به سمت آسانسور رفت. نیم ساعت بعد لباس پوشیده و آماده مشت مشت آب سرد می‌زدم به صورتم تا مگر سرخی چشمانم کمرنگ‌تر شود. این مدت بهشان عادت کرده بودم اما هنوز آداب معاشرت و لزوم رعایت ظاهر خوب را به خاطر داشتم. آن چشمان سرخ برازنده یک مهمانی دوستانه نبود اما در نهایت وقتی دیدم دیر کردنم می‌تواند بسیار بی‌ادبانه‌تر باشد تسلیم شدم و از خانه زدم بیرون. در خانه پروفسور همه چیز آراسته و زیبا و مرتب چیده شده بود. می‌دانستم مجرد است اما با دیدن آن چیدمان شک‌ام برد. بی‌مقدمه به میز نسبتا بزرگ غذا دعوتم کرد. وقتی نشستم خودش رفت بیرون تا دست‌هایش را بشورد. میز چیده شده و آماده بود. در فاصله نبودنش دختری بلوند درست شبیه دخترهایی که گاهی به خانه‌ام می‌آیند از اتاق کناری آمد و بدون نگاهی به من از کنارم رد شد و بیرون رفت. صدای باز و بسته شدن در آپارتمان آمد و بلافاصله بعد از آن پروفسور ظاهر شد. شام لذیذ و مفصل بود. انواع غذاها در کنار هم به تو امکان خلاقیت شخصی خودت را می‌دادند و هزینه این را معده بی‌چاره‌ات می‌پردازد. بعد از شام یک بطر شامپاین درجه یک آورد و مشغول شدیم. ضمن شام و شراب در مورد کار و خطراتی که به طور معمول خاورمیانه و ایران را تهدید می‌کند حرف زدیم. کمی که مست شدیم دیگر نتوانستم در برابر کنجکاوی‌ام مقاومت کنم:« ظاهرا بچه‌هات نصف شب کارتون می‌بینن» و این جمله را به خنده‌ای ساختگی ضمیمه کردم. در مقابل، او شاد و مستانه خندید:« من شکر خدا نه زن دارم نه بچه» نگذاشتم ریتم از پا بیفتد. خنده‌اش را ادامه دادم:« یعنی خودتی که شبا باب اسفنجی می‌بینی و صدا رو تا ته زیاد می‌کنی؟» ریتم را یک گام بالا برد:« اوه آره. آره. البته… خدا می‌دونه که بدون اون نمی‌تونم بخوابم.» تعجبم ساختگی نبود:« اما آخه با اون صدای بلند؟» گفت:« آره صدا رو تا ته زیاد می‌کنم…چاره دیگه‌ای نیست، چه کنم؟… البته از این به بعد می‌ذارم روزا که شما کمتر اذیت بشید» خواستم بپرسم مشکل خاصی دارد که مجبور است اینطور بخوابد اما این جمله می‌توانست آخرین کلمات بین ما باشد و من هیچ‌وقت نفهمم که…«شما اینجا رو نقدی خریدین؟» این سوال را یک دفعه پرسید. آن‌قدر جا خوردم که به یک« بله» از ته گلو اکتفا کردم. ریتم را به اوج برد:« لابد با پول یک معامله؟ ها؟» و چشمکی زد. احساس کردم هر چه خورده‌ام با یک نیزی برنده به سمت دهانم می‌تازد. وقتی دوباره با یک بله حرفش را تأیید کردم سرش را راست بالا گرفت و مثل یک اسب شیهه کشید( در واقع او داشت می‌خندید اما فقط من این را می‌فهمیدم) با مشت روی میز کوبید و بطری را برداشت و یک نفس کل‌اش را سر کشید. خون توی صورتم با سرعتی دیوانه‌وار می‌جهید و نفس‌های سنگینم به شماره افتاده بود. این من بودم که احتمالا می‌خواستم او را بابت خریدن این خانه متهم و مسخره کنم ولی حالا او… از جا برخاستم و از اتاق خارج شدم. چند قدمی در، دستی چالاک با نیرویی مهیب از پشت یقه‌ام را گرفت. هیچ مقاومتی نکردم‌. او مست بود. ما مست بودیم. او بیشتر. دستش را صمیمانه دور گردنم انداخت و به سمت مبل‌های راحتی جلوی تلویزیون کشاند. روی مبل‌ها افتادیم و تلویزیون را روشن کرد. با کنترل گشت و گشت تا چیزی را انتخاب کرد و انیمیشن « میگ‌ میگ» یا« رودرانر» پخش شد. ما مست بودیم اما این دیگر چه کوفتی بود؟ همانجا روی مبل لم دادیم. بوی کشنده دهانش غیرقابل تحمل بود اما انگار آن انیمیشن کاری می‌کرد که بتوانم همه چیز از جمله آن شب احمقانه، آن مرد مست و مهمتر از همه خودم را تحمل کنم. آن انیمیشن و آن همه خاک و بیابان، شاد و آرامم می‌کرد. پروفسور کنار گوشم نجوا کرد:« معامله‌های خوب… معامله‌های خوب… چندصد تن از یه ماهی نایاب… رفت توی شکم‌شون… معامله خوب…» نمی‌دانم او بریده بریده حرف می‌زد یا من اینطور می‌شنیدم. حواسم فقط متوجه کارتونی بود که قسمت به قسمت پشت سر هم پخش می‌شد و علیرغم صدای کرکننده بلندگوها نوعی آرامش وحشی را به وجودم باز می‌گرداند. چندین ماه بود که به کمک قرص‌ و زن می‌توانستم دو سه ساعتی بخوابم اما خدای من، این تصاویر مثل لالایی مرا آرام کردند و من خوابیدم. وقتی بیدار شدم خورشید می‌رفت که غروب کند. خبری از پروفسور نبود. بلند شدم و سرحال‌تر از معمول خودم را کش و قوسی دادم و از خانه‌اش خارج شدم. تا سه روز بعد، خبری از پروفسور نبود. یک شب طبق معمول مشغول تماشای میگ میگ بودم و شام مختصری را با لذت می‌بلعیدم که ناگهان صدای نعره‌ای گذرا از سمت بالکن آمد و محو شد. به سمت بالکن رفتم و در را باز کردم. بیرون همه‌چیز عادی و معمولی، مثل همیشه در جریان بود. صدای داد و فریاد و همهمه از محوطه ورودی برج باعث شد پایین را نگاه کنم. مردم دور چیزی جمع شده بودند که اول نتوانستم تشخیص دهم چیست اما در فاصله کمی با نوری که چراغ قوه‌ها ایجاد کردند توانستم موهای فرفری تماما سفید شده‌ای را تشخیص دهم. موها به خون آلوده بودند. برگشتم داخل و صدای تلویزیون را تا ته زیاد کردم. کسی زنگ در را می‌زند. حدس می‌زنم همسایه طبقه پایین باشد.محمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیMon, 16 Feb 2026 23:10:12 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/خنده-های-بیهقی-نگرانم-می-کند-o9dulviik7daرو به روی تمام آرزوهای یک مرد هشتاد و پنج ساله مبتلا به سرطان ریه که می‌داند یک ماه بیشتر زنده نیست، جوانک نوزده ساله‌ای می‌نشیند که به تازگی در یک کمپ، هروئین را ترک کرده و دیوانه‌وار عاشق اینست که بیاید اینجا در این قهوه‌خانه بنشیند و از روی یک نسخه چرک و کثیف متعلق به دهه هشتاد، تاریخ بیهقی بخواند. ریز ریز و ممتد. فارغ از معنی، کلمه‌هایی را که او ازشان سر در نمی‌آورد را پشت هم بچیند و فکر کند کار مهمی کرده است مثلا. البته سر و وضع جوانک نمی‌خورد اهل کار جدی باشد. صورتی رنگ پریده و استخوانی داشت که به تدریج آب و رنگ می‌گرفت و دست و پای لق‌لقویش آدم را به خنده وا می‌داشت. در کل آن کسی نبود که بشود بهش اهمیت داد مگر اینکه مردی باشی بی‌کس، بی‌چیز، در آستانه هشتاد و پنج سالگی و پای سرطان هم سفت رو بیخ گلویت. با خودش فکر کرد آیا لازم است همچنان این موضوع را مخفی نگه دارم؟ (خودش تنها یک روز بود که می‌دانست) اما بعد به این نتیجه رسید کسی اینجا چندان او را نمی‌شناسد و اگر بشناسد هم اهمیتی ندارد برایش. برای‌شان او یک مشتری قدیمی بود. کسی که حوالی نوزده سال است بلا استثنا هر روز به آنجا می‌آمد و همیشه هم خوانسار یا براز می‌کشید. با هیچکس حرف نمی‌زد. می‌گفتند صاحب یک مکانیکی بی‌رونق است. عده‌ای هم می‌گفتند کاری ندارد و این ور و آن ور گدایی می‌کند. ظاهر کثیف و ژولیده مرد هر دو اینها را تأیید می‌کرد اما در واقع او هیچکدام از اینها نبود. شغلش برش و حکاکی روی سنگ قبر بود. ارزان کار می‌کرد تا زنده بماند و ارزان‌تر زنده می‌ماند تا بتواند کار کند. برخلاف چیزی که به نظر می‌رسد علت سرطان ریه‌اش اعتیاد به قلیان نیست بلکه کار مداوم روی سنگ‌ها و گَرد آن،‌ ترتیبش را داده بودند. به جوانک بیهقی‌خوان فکر کرد و او ظاهر شد. دستش آمده بود که او هر روز نیم ساعت قبل از خودش می‌رسد پس تصمیم گرفت امروز نیم‌ساعت زودتر به قهوه‌خانه بیاید. علت این کار را نمی‌دانست. با خودش فکر می‌کرد:« اینکه آدم‌ها در فیلم‌ها می‌فهمند دیگر چیزی به آخر عمرشان نمانده و دست به کارهای شاد و عجیب غریب می‌زنند کاملا دروغ و غیر واقعیه.» نه همه که فقط این بخش عجیب غریب بودنش درست است. آدم‌ها زیر سایه مرگ دست و پای‌شان را گم می‌کنند و مستاصل می‌شوند. وانمود کردن به اینکه همه چیز تحت کنترل است علت تمام این رفتارهای احمقانه می‌شود و مردم کلی بلیت می‌خرند و وقت می‌گذارند تا این رفتارها را ببیند. که چه؟ که احتمالا اگر خودشان هم در این شرایط قرار گرفتند بدانند چکار کنند. تا امروز و این لحظه مرد هشتاد و پنج ساله هیچ کار عجیب و غریب و دور از منطقی نکرده بود الا همین نیم ساعت زودتر آمدن و منتظر جوانک نوزده ساله شدن. سن و گذشته طرف را از حرف‌هایی که پشت سرش نجوا می‌کردند می‌دانست. نه خیلی دقیق اما به قدر کافی. قهوه‌خانه همان جایی‌ست که باید خیلی زود تکلیفت را باهاش روشن کنی چرا که در روزگار گذشته تکلیف خیلی چیزها را همین قهوه‌خانه‌ها روشن می‌کردند. جوانک نوزده ساله خیلی زود مانند مرد هشتاد و پنج ساله، غیر مهم تلقی و گفت و گو درباره‌اش خیلی زود متوقف شد. آزاری نداشت و مشکوک هم نبود پس لزومی نداشت در موردش وقت تلف کنی. مرد هشتاد و پنج ساله اما، دلش می‌خواست به او نگاه کند و اگر می‌شد باهاش حرف بزند و اگر می‌شد برایش یک لطیفه تعریف کند و اگر می‌شد یک فلافل مهمانش کند و اگر می‌شد با او به یک سفر کوتاه برود. پس بلند شد و قلیانش را برداشت رفت کنار جوانک که چند دقیقه‌ای می‌شد رسیده بود، نشست. جوانک مشغول ورق زدن تاریخ بیهقی چرک‌شده بود. مرد چند دقیقه‌ای به ورق زدنش نگاه کرد و به یکباره با صدایی نجوا‌گونه گفت:« ببخشید...» جوانک متوقف شد و به مرد نگاه کرد و گوشش را نزدیک صورت او برد( همهمه قهوه‌خانه طبق معمول مثل یک رودخانه متلاطم جریان داشت) « جانم بفرمایید» مرد به کتاب اشاره کرد:« شعره؟» جوانک با لبخند سردی گفت:« نه تاریخ بیهقیه» مرد انگار که این موضوع را قبلا نمی‌دانسته و تازه الان فهمیده«آهان»ای گفت و ابرو بالا انداخت و آرام به پشتی نیمکتی که رویش نشسته بود تکیه داد. مشغول پک زدن به قلیان شد و دید که جوانک بالاخره صفحه‌ای که دنبالش می‌گشت را پیدا کرد. چند خطی از صفحه را خواند و نثر بیهقی به دلش نشست با اینکه تقریبا هیچ چیز نفهمید. اصطلاحاتی مثل« تاریخ راندن» و« سخن، سخن می‌شکافد» و« من در درون سخن محبوس نمی‌شوم» برایش جالب بودند. دوباره سر به سمت جوانک نزدیک کرد و گفت:« شما می‌خوره اهل شعر و این حرفا هم باشین.» جوانک که جا خورده بود سر بالا کرد و پاسخ داد:« بدم نمیاد اما خب زیاد شعر نخوندم.» مرد به تأیید سر تکان داد و گفت:« من یه منظومه شعری دارم که می‌خوام چاپش کنم. پیش یکی دوتا ناشر هم بردم ولی خب گفتن هزینه‌اش زیاد میشه و برات نمی‌صرفه.» و در حالی که جوانک منتظر ادامه حرف‌های مرد بود او سکوت کرد و مشغول قلیان شد و طوری تکیه داد که انگار اصلا جوانک را ندیده و متوجه او نیست. جوانک چند ثانیه‌ای با تعجب به مرد خیره شد سپس زیر لب گفت:« امیدوارم موفق باشید» و به سراغ کتابش برگشت. مرد دوباره مثل قبل بی‌مقدمه سر به سوی جوانک خم کرد:« شعرای من ساده و پر مغزه. من معتقدم شعر باید بین مردم باشه تا کار کنه. اگر کسی بخواد سخت و پیچیده بنویسه که به درد نمی‌خوره. ببین مثلا این شعر من خیلی معروف شده. همین که میگه گلچین روزگار عجب با سلیقه است، می‌چیند آن گلی که به عالم نمونه‌است. مادر به خدا ماه در این خانه تو بودی، روشنگر این کلبه ویرانه تو بودی. از خاطر دل‌ها نرود یاد تو هرگز، ای آنکه به نیکی همه جا نام تو بودی. ببین این شعر سال‌ها کار کرده و کار می‌کنه تازه میشه به جای مادر، پدر بذاری، خواهر بذاری، برادر بذاری...» جوانک که از ابتدای حرف‌های مرد صرفا نیم‌رخ‌اش را به سمت او چرخانده بود و چندان به آن مهملات گوش نمی‌داد« بله بله» ای کرد و پکی به قلیان خودش که تازه حاضر شده بود زد. مرد عقب کشید و مدتی خاموش بود. سپس در تکه کاغذی چیزی نوشت و آن را به سمت جوانک گرفت:« من سرطان ریه دارم و دکترا گفتن نهایتا تا یک ماه دیگه وقت دارم. من کسی رو ندارم. ارت می‌خوام وقتی مردم بیای و کارای کفن و دفنمو انجام بدی. پول کافی و بیشتر برای زحمتی که می‌کشی اونجا هست. البته اگر قبول کنی.» جوانک که متاثر شده بود کارت را گرفت و مستقیم در چشم‌های مرد خیره شد:« اوه واقعا ناراحت شدم. جدا خیلی متاسفم. حتما این کارو انجام میدم. حتما» سپس با شرمندگی سر پایین انداخت و غمگینانه به قلیان پک زد. مرد با نگاهی راضی تاثیری را که گذاشته بود می‌جست و می‌یافت. سپس به کتاب در دست جوانک اشاره کرد:« من خیلی دنبال یه چیز قشنگ واسه سنگ قبرم می‌گردم. نمی‌خوام از شعرای خودم باشه. اینطوری ممکنه مردم فکر کنن من آدم خودشیفته‌ای بودم. نه...نه...دنبال یه چیز دیگه‌ام» با انگشت روی صفحات کتاب کوبید:« چیزی این تو داری؟» جوانک با خیرخواهی تمام سی ثانیه فکر کرد و چند صفحه‌ای ورق زد:« این چطوره؟ این جهان گذرنده دار خلود نیست و همه بر کاروان‌ گاهیم و پس یکدیگر می‌رویم» مرد با حالتی عاقلانه و پخته، چون الهه دانایی از فراز هفت آسمان سر تکان می‌دهد:« من می‌میرم، تو می‌میری، ما می‌میریم. آره... این خوبه. ببینم تو خودت اگر یه روز مردی دوست داری چی روی قبرت بنویسم؟» جوانک که به وضوح ناراحت شده بود با اکراه رو گرداند:« فکر نمی‌کنم به این زودیا بمیرم.» مرد عذرخواهی کرد و جوانک چند دقیقه بعد از جا برخاست و از قهوه‌خانه خارج شد. خیلی کمتر از روزهای دیگر مانده بود. مرد نوعی احساس شادی ناشناخته داشت. فردای آن روز دو سه ساعت دیرتر آمد. وقتی نشست به دنبال جوانک سر چرخاند اما او را ندید. قلیانش حاضر شد و حین پک زدن گوشش را به حرف و همهمه‌ها سپرد:« راستی فهمیدی اون پسر عملیه که میومد اینجا چی شد؟ انگار دیشب ماشین زده بهش و در رفته.» « اون جوونکه بود میومد اینجا کتاب می‌خوند... دیروز دوباره رفته سراغ مواد و اوردوز کرده» « پسر بدی نبود حیف شد گیر خفت‌گیر افتاد با چاقو زدنش» « تازه ترک کرده بود...» اما هیچ‌کدام از این حرف‌ها در مورد پسرک واقعیت نداشت با اینکه او واقعا مرده بود. مرد هشتاد و پنج ساله بلند بلند خندید و توجه همه را به خودش جلب کرد. هیچکس تا به حال خندیدن او را ندیده بود آن هم چنین شاد و زیبا. مرد آدرس جوانک را با یک پرس و جوی کوتاه فهمید. با لذت قلیانش را تا خاکستر شدن آخرین ذره ذغال کشید و از جا برخاست و زیر لب زمزمه کنان از قهوه‌خانه خارج شد.محمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیSun, 15 Feb 2026 18:54:53 +0330https://virgool.ir/@m.h.m_Ashk/یک-شب-در-زاینده-رود-غرق-می-شود-nvex62dpcehsملال‌آورترین آدم برای معاشرت‌های شبانه خانم ژ، اپراتور مضطربی بود که بعد از یک تماس ناگهانی در ساعت یک نیمه شب به وقت تهران از او پرسید که آیا از فرایند خرید راضی بوده؟ خانم ژ انگشتان پای چپ‌اش را محکم می‌بندد و باز می‌کند. انگشت‌ها به کفیِ برآمدة داخل کفش گیر می‌کنند و آدم نمی‌تواند باور کند که به پنج برابر قیمت پول داده تا آن کتانی با فاصله زمانی شش ماه به دستش برسد و اینطور ناامید کننده باشد. اپراتور با لرزی در صدایش تکرار می‌کند:« الو؟» خانم ژ صفحه موبایل را پیش صورتش گرفته و دکمه قرمز را فشار می‌دهد. به ساعت نگاه می‌کند. بعد از یک سال شب زنده‌داری به یک قانون رسیده بود:« اتفاقات بعد از نیمه شب معمولا واقعی نیستند.» به همین خاطر هم او در این یک سال، دانشجوی سال آخر ادبیات نمایشی دانشگاه تهران بود که بعد از نیمه شب در پارک‌های تهران قدم می‌زد و حین دود کردن نخ‌های علف به پایان‌نامه‌اش فکر می‌کرد. در مورد قبل از نیمه شب و بعد از طلوع آفتاب نمی‌توان قضاوتی کرد. آن‌ها را به مستندات و اداره ثبت احوال وا می‌گذاریم.در آن شب سرد و خشک دی‌ماه، خانم ژ داشت کم کم در مورد پایان‌نامه‌اش با خود به نتیجه می‌رسید. صفحات آخر و بوم. انفجاری عظیم در دنیای تئاتر. بعد از آن انفجار است که او می‌تواند ساعت خوابش را درست کند و تصمیم بگیرد که ... باز هم موبایلش زنگ می‌خورد. همان اپراتور ملال‌آور است:« ببخشید... فکر کنم قطع شد... هه‌هه‌هه» بی‌شتاب و چیره‌دستانه و موزون دوباره دکمه قرمز را فشار می‌دهد. سرمای امشب به طرز غریبی او را به یاد کانادا می‌اندازد با اینکه او هیچگاه به کانادا نرفته. اما سه سال پیش از این و در سال اول دانشگاه بود که تصمیم گرفت خودش را در زاینده رود غرق کند. تعطیلات بین دو ترم و صدای مضطرب پدرش که روی هر واج از آن لهجه اصفهانی غلیط طنینی مضاعف از ضعف صادر می‌کرد و ضعف خانم ژ جوان وقتی فهمید سطح آب زاینده رود حالا حالاها آنقدر بالا نمی‌آید که او را بکشد. و آب زاینده رود که کشنده نه ولی بسیار سرد بود. و سرمایی که از پشت موهای خانم ژِ به پشت دراز کشیده در کف بستر زاینده‌رود می‌گذشت و او را تف می‌کرد همنیجا وسط پارک درندشت پردیسان در ساعت یک نیمه شبِ یکی از شب‌های سرد دی‌ماه. خانم ژ یک نخ سیگار کانادایی روشن کرد و به خودش یادآوری کرد:« اتفاقات بعد از نیمه شب معمولا واقعی نیستند.» ولی این جمله غیر شاعرانه باعث نشد که به موضوع پایان‌نامه‌اش فکر نکند و موضوع پایان‌نامه‌اش باعث نشد که به اصلی‌ترین سوال آن لحظه، آن شب، آن سال و آن زندگی فکر نکند:« او چرا اضطراب داشت؟» و این سوال، آن «داشت» را که مثل یک ماهی زنده در بشقاب رستورانی گران‌قیمت تکان می‌خورد و اشتها را کور می‌کرد و عقل را می‌ترساند، پنهان نمی‌کرد. «داشت؟!» یعنی الان دیگر اضطراب ندارد؟ خانم ژ یک ارتباط غیرقابل توضیح بین خودش و آن فعل‌های پشت و رو می‌دید. از آن دست ارتباط‌هایی که باید خیلی زود گسست‌شان و الا می‌شوند یک بحران هویتی و خدای ناکرده تبدیلت می‌کنند به یک «روشنفکر» و این چیزی بود که خانم ژ به واسطه خریدن کتانی کانادایی از آن سخت بیزاری می‌جست. شماره گرفت و آن اپراتور پاسخ نداد. اپراتور دیگری پاسخ داد که زنی بود الکی خوش و خجسته. با چنان لحنی از خانم ژ پرسید« چطور می‌تونم کمک‌تون کنم؟» که انگار مشکل داشتن دیگران و حل آن‌ها به دست او شادترین بازی دنیاست که می‌شود آن را حتی زیر قبر هم ادامه داد و غصه هیچ چیز را نخورد. خانم ژ دکمه قرمز را فشار داد و بلافاصله دوباره شماره گرفت. یک اپراتور دیگر درست شبیه قبلی. فقط این یکی مردی بود، همانقدر شاد. بعدی را نتوانست تشخیص دهد که مرد است یا زن. سی و سومین تماس ناموفق باعث شد یک نخ گراس بگیراند و بیخیال شود اما سر سومین کام، برای سی و چهارمین بار تماس گرفت و :«الو؟» موج آب سرد زاینده رود پشتش را سوزاند. تعجب کرد که چرا مثل بقیه نمی‌گوید:« چطور می‌تونم کمکتون کنم؟» خانم ژ دود را پاف پاف ول داد در هوا و با لحنی اغواجویانه گفت:«من... همونی هستم که یک جفت کتونی از کانادا سفارش داده بودم... تماس گرفته بودید...» مرد من‌من کنان جواب داد:« بله بله... می‌خواستم ببینم از فرایند خرید...» زن حرفش را برید:« چرا مضطربی؟» مرد اپراتور جا خورد:« ببخشید... عه... با من بودید؟» خانم ژ طوری که انگار مشغول جویدن آدامس باشد گفت:« اوهوم... خود تو...» سکوت پشت خط از جنس آن سکوتی که خانم ژ خیال می‌کرد ایجاد می‌شود، نبود. که آن به آن با نفس‌های مقطع و بریده بریده اپراتور، جر می‌خورد. خانم ژ ادامه داد:« منو یاد پدرم می‌ندازی...اون...» اینبار اپراتور حرف زن را برید:« اونا می‌خوان اخراجم کنن» و صدایش رفته رفته می‌رفت که بشکند:« این شغل سوم منه. پدرم کشاورزه و به خاطر خشکسالی ورشکست شده. من شیف نصف شبم. کارمم اینه که به مشتری‌ها زنگ بزنم و ازشون بپرسم از فرایند خرید راضی هستن یا نه؟ ولی به خاطر این ساعت احمقانه هیچکس جواب تماس‌های منو نمیده یا نظر منفی ثبت می‌کنه. شرکت اینا رو از چشم من می‌بینه و نمی‌خواد بفهمه تو این ساعت ممکن نیست کسی بخواد در مورد تجربه خریدش از این شرکت حرف بزنه. خانم...» حالا دیگر داشت گریه می‌کرد:« شما آخرین فرصت من هستید... ازتون خواهش می‌کنم برید تو سایت و نظر مثبت‌تون رو ثبت کنید... خواهش می‌کنم.» خانم ژ طی چند ثانیه این کار را انجام داد و با لحنی مطیعانه گفت:« انجام شد» اپراتور با ناباوری تشکر کرد و رفته رفته صدایش شبیه بقیه اپراتورها شد. خانم ژ پرسید:« من چندباری زنگ زدم. اپراتورای دیگه جواب دادن... اونا خوشحال بودن... خیلی خوشحال» مرد با اعتماد به نفس عجیبی گفت:« اونا بخش پشتیبانی هستند لازم نیست با کسی تماس بگیرند...» خانم ژ خواست تماس را قطع کند و اپراتور که انگار این را فهمیده بود شبیه کسی که پایش را لای در می‌گذارد تا مانع بسته شدنش شود یکدفعه و سریع پرسید:« راستی گفتید من شما رو یاد پدرتون میندازم. خیلی دلم  می‌خواد باهاشون آشنا بشم و خدمت‌شون برسم تا...» خانم ژ آخرین پک را زد:« اون مرده... خیلی سال پیش یک شب خودشو تو زاینده رود غرق کرد.» تماس را قطع می‌کند. نگاهش به ساعت می‌افتد: چیزی تا صبح نمانده.محمدحسین مهدیقلیمحمدحسین مهدیقلیSat, 14 Feb 2026 22:37:50 +0330