https://virgool.ir/feed/@m.gerivani79در ابتدای مسیر...fa2026-11-11 07:38:13https://files.virgool.ir/upload/users/761768/avatar/9nkHXk.jpeghttps://virgool.ir/@m.gerivani79https://virgool.ir/@m.gerivani79/چه-بخواهید-چه-نخواهید-opxaj8slre0pنمی‌دانم وسط کدام درس از ادبیات بودیم.حتی درست خاطرم نیست سال سوم بودیم یا پیش دانشگاهی. اما حالت چهره‌اش را دقیق به یاد دارم که وقتی می‌خواست یکی از بحث‌های ادبیات را به دنیای ملموس خودمان ربط دهد، سرش را از کتاب بالا آورد،با عینکی که تا نوک دماغ جلو آمده بود به چشم‌های همه مان با دقت خیره شد و حرفش را اینطور شروع کرد:«همه شما مادر می‌شوید...چه بخواهید،چه نخواهید.» اکثرمان پوزخند زدیم و احتمالا مطابق انتظارش بود که بلافاصله ،اینبار برای اینکه قاطعیت بیشتری داشته باشد ،دوتا انگشتش را هم بالا برد و بلندتر از دفعه اول تکرار کرد:« چه بخواهید چه نخواهید!.» و همین دوکلمه را جوری کش داد که صدایش نازک‌تر شد.آن روزها ما عادت نداشتیم کسی به ما بگوید «چه بخواهید، چه نخواهید» صبح تاشب هرچه معلم و مشاور دیده بودیم به ما گفته بودند« اگر بخواهید می‌توانید.» و این را حتی معلم‌های قلابی شبکه‌های مختلف که بالا و پایین می‌پریدند تا بسته‌های مختلفشان را گرانتر بفروشند با اطمینان بیشتری به خوردمان داده بودند.. ولی او با کفه‌ی سنگین‌تری از سن و تجربه، یک تنه وسط آن‌همه قیل و قال و هیاهو،با مانتوشلوار قهوه‌ای و کفش‌های پاشنه بلندش ایستاده بود روبروی سکوی کلاس و خیلی راحت گفته بود چه بخواهید ،چه نخواهید!آن اتفاق فقط یک‌بار،توی یک‌روز از یکی از سال های تحصیلم افتاد اما چنان زوری داشت که هربار آن‌چیزی نشد که انتظارش را داشتم، هربار تلاشم را کردم و زورم را زدم ولی نشد،هربار که فهمیدم باید چیزی را رها کنم،هربار که فهمیدم حتی اگر بخواهم نمی‌توانم رها کنم، مثل انیمیشن‌های بچگی‌ام ابری بالای سرم با تصویر محوی از او ظاهر شد و توی گوشم تکرار کرد:« چه بخواهید چه نخواهید!»حالا می‌فهمم که او از بالا و پایین‌های هفت شهری که گشته بود و ما آن‌موقع هنوز دولا شده بودیم تا از خم اولش بگذریم، خیلی خوب دانسته بود تمام پاشنه‌های در روی همین گذرواژه می‌چرخند،چه بخواهیم چه نخواهیم.محدثه گریوانیمحدثه گریوانیSun, 30 Jul 2023 06:18:26 +0330https://virgool.ir/@m.gerivani79/بعد-از-خدا-گریه-به-دادمان-برسد-jjemchmlzhf5احتمالا برای خیلی‌ها همینطور باشد. وقتی شب‌های محرم از پنج می‌گذرد کار سخت می‌شود...دیگر نمی‌خواهد روضه‌ی خاصی،نوحه یا مقتل سوزناکی بشنوی.همینکه دختربچه‌ی مشکی پوشی با موهای کوتاه به مادرش بگوید:«می‌خواهم بروم پیش بابا»، همینکه پسربچه‌ای وسط بازی‌هایش بیاید سراغ کیف مادر که آب پیدا کند،همینکه چهره‌ی پیرغلام‌ها را ببینی، همینکه یک زنِ تنها ببینی که اشک می‌ریزد، باید التماس چشم‌هایت کنی که تا خود روضه صبر کنند و آنوقت از خجالتشان دربیایی.باید به حافظه‌ات التماس کنی چیزی از تاریخ و مقتل یادت نیاورد.یادت نیاورد اسبی که قرار بود سمت خیمه‌ها برگردد کدام سمت رفت،چه‌ها شد،...یادت نیاورد کجای روز عاشورا گفت«این مصیبت بر من آسان است...»یادت نیاورد معنای «و بقی الحسین فردا وحیدا...» یعنی چه.کاش می‌شد انقدر به جنگ چشم‌ها و حافظه‌ام نروم...کاش می‌شد هروقت،هرجا که دلم خواست اشک‌هایم را آزاد کنم.اصلا شب‌های محرم از پنج که می‌گذرد، باید بعد از خدا، گریه به دادمان برسد. کاش می‌شد آنقدر که حق مصیبت توست،گریه کنم.محدثه گریوانیمحدثه گریوانیThu, 27 Jul 2023 02:30:38 +0330https://virgool.ir/@m.gerivani79/ما-نمی-رفتیم-او-بود-که-قلاب-را-می-کشید-cwpykczeg2i8از آن دمی که از روح خود به ما دمیدی،جان ما پیوند خورد با هرآنچه که نام و یاد تو را داشت.و از آن دمی که در زمین رها شدیم،پیوند خود را گسستیم و هر یک از ما، پر از واهمه و وهم، به سویی گریختیم تا مگر بیابیم تکه ی گمشده ی قرارمان را و به وصلِ اصلمان برسیم.ما ساختیم و سوختیم و سوزاندیم،در حسرت این وصال.اما حاشا دمی قرار! کلّا دمی نجات!که هرآنچه دیدیم تنها سراب بود و ما را سرگشته تر میکرد.و آنگاه که در کویر نومیدی زمین گیر شده بودیم و تفتان کوره ی تشویش ذره ذره ذوبمان میکرد،خنکای نسیمی معطر به جانمان نشست.مردی نه از پستی زمین، که از بلندای حراء، به حقیقت رسیده بود و به سوی ما می آمد تا بار امانتش را به قلب هایمان بسپارد.او، آمده بود تا ندای از یاد رفته ی تو را در گوش جانمان نجوا کند.عطر تو، نام تو و کلام تو برایمان نا آشنا نبود.پس برخاستیم و به دنبال امین تو راه افتادیم.و او رشته ای در دست گرفته بود که یک سرش در دل ما و سر دیگرش در عرش تو عقده انداخته بود.ما نمیرفتیم؛ او بود که قلاب را میکشید تا قلب های بی قرارمان را به قرارِ سلامی از سدرة المنتهی رساند.سلام بر او!که تو بر جان عزیزش سوگند یاد کرده ای و به راستی که امانتش را به سرمقصد رساند.و سلام بر تو! که هرگز مارا رها نکرده ای و هر آینه نگاهبان و نگاهدارمان هستی.محدثه گریوانیمحدثه گریوانیSat, 23 Oct 2021 21:50:03 +0330https://virgool.ir/@m.gerivani79/من-این-ها-را-دیده-ام-uhxa6ulksuh5بوی اسپند با بوی زغالی که از زیر دیگ‌های بزرگ حلیم می‌آید، مخلوط شده و در فضا پیچیده.کمی بالاتر، کنار درخت توت، بیرق بزرگی که چوبه‌ی علمش چندین متر می‌شود، مثل انسان بلند قامتی که اطرافش را کاوش می‌کند، با وزش باد بطور چشم‌نوازی تکان می‌خورد.بیرق سیاه رنگ است و یک «یاحسین» به رنگ قرمز روی پارچه‌ی ساتنش نقش بسته.چندمرد با لباس‌های مشکی، هرکدام با سن و سالی متفاوت، نزدیک همان درخت توت حلقه گرفته‌اند.با دست چپ، کناری‌شان را محکم گرفته‌ و با دست راست، سینه می‌زنند.دست‌شان که بالا می‌رود، «حسن» می‌گویند و وقتی به سینه کوبیده می‌شود، ذکر «حسین».سینی‌ لیوان‌های شیر، دست به دست می‌چرخد و بخار داغ از لیوان‌ها بیرون می‌زند. وسط زمستانیم و هوا سردِ سرد.پسر نوجوانی نوبت به نوبت کاپشن سینه زن ها را جمع کرده و حالا، با کوهی از کاپشن‌هایی که در دست دارد، یک گوشه ایستاده.جمعیت که زیادتر می‌شود و حلقه وسیع‌تر، زنان هم فاصله‌شان را از مردها بیشتر می‌کنند.زن‌های مسن‌تر چون پاهای‌شان توان ایستادن ندارد،داخل مسجد که گرمتر است، نشسته‌اندو تسبیح به دست ذکر می‌گویند.دخترهای جوان هم با شرم و خجالت، عقب‌تر از بقیه‌ی زنان، جوری که ببینند ولی دیده نشوند، حلقه را تماشا می‌کنند.نیم ساعتی می‌شود حسن، حسین گفتن‌ها شروع شده.دیگر کم‌کم نفس سینه‌زن‌ها به سختی بالا می‌آید و رفته رفته صدایشان ضعیف‌تر می‌شود.حلقه با چهار پنج نفر شروع شده بود و حالا دیگر بیست، سی نفری می‌شوند که خودشان را به هم گره زده‌اند و پا به زمین می‌کوبند.حسن، حسین... حسن، حسین... فقط همین صدا شنیده می‌شود.همین صدا و همان عطر اسپند...عرق‌ها که روی پیشانی‌ها نشست، صدای نفس‌نفس زدن‌ها که به گوش رسید، سید میکروفن را دستش می‌گیرد؛ یک بیت شعر با تحریر خوشایندی می‌خواند و با همان لرزشی که به صدایش انداخته می‌گوید: «بلند بگو یا حسین!»همه‌ی سینه‌زن‌ها می‌ایستند، سرشان را بالا می‌گیرند، تمام نفس باقی مانده را در سینه حبس می‌کنند و با مرد و زنی که گوشه و کنار ایستاده‌اند یک صدا فریاد می‌زنند : «یاحسین!»سید دو سه بار دیگر هم ندا می‌دهد که بگو یاحسین! و هربار، با صدایی بلندتر از قبل، همه همراهی‌اش می‌کنند.این‌ها را من درحالی دیده‌ام که شال بافتنی‌ام چانه تا زیر چشم‌هایم را گرفته و کلاهم تا بالای ابروهایم آمده.نمی‌دانم چندساله‌ام اما آنقدری سنم کم است که از ترس گم شدن در بین جمعیت، دست مادرم را محکم گرفته‌ام.من این‌هارا دیده‌ام و هنوز که هنوز است، آنقدر خوب در ذهنم مانده که می‌توانم تا صبح از جزئیاتش بگویم.من این‌هارا دیده‌ام و هنوز که هنوز است آن دور بیرق حلقه زدن‌ها، آن پا کوبیدن‌ها، آن نفس نفس زدن‌ها و آن خستگی‌ها جلوی چشمانم حرکت می‌کنند.من، هنوز که هنوز است خوب به یاد دارم که همه چیز به تو ختم می‌شد؛ به فریاد زدن اسمت.هنوز هم وسط بی‌رمق شدن‌ها، همان توان نیمه جان‌مان را جمع می‌کنیم، صاف می‌ایستیم، دست بلند می‌کنیم و از ته‌ته دل، تو را صدا می‌زنیم... یا حسین!محدثه گریوانیمحدثه گریوانیFri, 27 Aug 2021 02:01:55 +0430