https://virgool.ir/feed/@m.bonabiیک کنجکاو حوزه وبfa2026-11-12 00:01:09https://files.virgool.ir/upload/users/5807/avatar/UneCfp.jpghttps://virgool.ir/@m.bonabihttps://virgool.ir/@m.bonabi/راهکار-های-عملی-برای-مواجهه-با-اختلال-نقص-توجه-zceodk3qsycjافرادی که نمی‌توانند تمرکز خود را حفظ کنند، در معرض چالش ها و حوادث بسیاری هستند که برخی از آنها عبارتند از:تصمیمات نادرست لحظه ای (تکانه ای)عملکرد ضعیف کاری یا تحصیلیرانندگی پر خطرمدیریت ضعیف امور مالی (خرج کردن هیجانی)مشکل در برقراری ارتباط موثر (کاری و غیر کاری)سلامت جسمی ضعیف ترناتوانی در کنترل هیجاناتتحصیلات ناتمام و تغییرات مکرر شغلیاگر برخی از علائم بالا را در خود احساس میکنید، بهتر است هر چه سریعتر با یک متخصص صحبت کنید و مصرف دارو را شروع کنید. در این مقاله به روش هایی می‌پردازیم که میتوانند در کنترل و کاهش علائم اختلال، کمک کننده باشند.امتحان سرگرمی های جدید: دوپامین یک انتقال دهنده عصبی است که کمک میکند احساسات مثبتی مثل شادی و با انگیزه بودن را تجربه کنیم. اما افرادی که درگیر این اختلال هستند، سطوح پایین تری از این هورمون را تجربه میکنند. و باید سراغ فعالیت هایی بروند که به افزایش دوپامین کمک میکند. امتحان کردن سرگرمی های جدید یا کارهایی که به لحاظ روحی تحریک کننده هستند، میتوانند در کاهش استرس، افزایش تمرکز و داشتن حس خوب کمک کننده باشند.برای خودتان دلتان بسوزد! یا شفقت شخصی را تمرین کنید. بسیاری از افرادی که با این اختلال دست و پنجه نرم میکنند، حرفهای منفی به خودشان میزنند چون به خودشان سخت می‌گیرند یا انتظاراتی که از خود دارند را نمی‌توانند برآورده کنند. این مشکل میتواند تبدیل به «ایده آل گرایی» شود. اما کار کردن روی اینکه چگونه در مورد خود فکر میکنید میتواند اثربخش باشد. تحقیقات نشان میدهند افرادی که شفقت شخصی (دلسوزی برای خود) را تمرین میکنند، سطوح بالاتری از خودپذیری، اعتماد بنفس و عذت نفس را تجربه میکنند. یادگرفتن اینکه چطور خود را دوست بدارید اهمیت بسزایی دارد. برای شروع، به خودتان اجازه دهید مثل بقیه اشتباه کنید.اهمیت حفظ روال خواب سالم: داشتن خواب کافی برای افرادی که اختلال نقص توجه دارند، منجر به حفظ تمرکز در طول روز، کاهش استرس و افزایش بهره‌وری می‌شود. خواب کم، باعث افزایش ریسک تصادفات حین روز، تصمیم گیری های نادرست در مورد سلامتی، و بهره ناکافی در محیط مدرسه یا کار می‌شود. تحقیقات نشان میدهند ۴۴٪ از افرادی که از اختلال نقص توجه رنج می‌برند، با خواب شبانه منظم مشکل دارند. قدم برداشتن منظم در مسیر تضمین کیفیت خواب، به پیشرفت سلامت روحی و کیفیت زندگی کمک میکند.بادی دابلینگ. از یکی دو نفر بخواهید که برای حفظ انگیزه انجام کار، به شما کمک کنند. نیازی نیست آنها هم به موازات شما روی پروژه شما کار کنند. اما دانستن اینکه در تلاش خود تنها نیستید (یا حتی اینکه رقابت دوستانه بین شما شکل بگیرد)، کمک میکند که انگیزه تان را حفظ کنید. این تکنیک می‌تواند برای هر کاری من جمله پروژه های کاری، مرتب کردن آشپزخانه یا تمیز کردن خانه مورد استفاده قرار گیرداز استفاده از آلارم و یادآور غافل نشوید. استفاده از یادآور برای بزرگسالان درگیر با اختلال نقص توجه در سازمان دهی اولویت هایشان میتواند تاثیر بسیار زیادی داشته باشد. علاوه بر این، یادآور ها کمک می‌کنند این افراد مسئولیت‌پذیری بیشتری از خود نشان دهند. با این ابزار ساده، میتوان بدون نگرانی از فراموش کردن برنامه های مهم و مسئولیت ها، بر روی کاری تمرکز کرد.استفاده از سایر ابزار سازمان دهی: این ابزار برای بزرگسالانی که ADHD دارند حیاتی هستند! اصلی ترین هدف این ابزار، کمک به مدیریت زمان و مفید انجام دادن کار هاست تا بتوان به بهره وری بالا رسید.استفاده از راه حل های طبیعی. راه حل های غیر دارویی میتوانند تاثیرات سودمندی داشته باشند، چرا که نحوه تاثیرگذاریشان با نحوه تاثیرگذاری داروهای رایج متفاوت است. این راه حل ها در کنار روش های معمول درمان به کاهش علائم اختلال حواس کمک میکنند. مراقبه (مدیتیشن)، پیاده روی و بیرون بودن از خانه دو مثال ساده از این راه حل ها هستند.افزایش آگاهی در مورد این اختلال. آگاهی حداکثری از علائم و تاثیرات این اختلال، کمک میکند فرد بیمار روش هایی برای مواجهه با چالش های آن بیابد. اختلال نقص توجه میلیون ها نفر را در سرتاسر جهان به خود درگیر کرده، اما آگاهی عمومی زیادی نسبت به آن وجود ندارد. در نتیجه هر چقدر آگاهی فرد از این اختلال بیشتر باشد، راحت تر میتواند با دکتر متخصص خود در این زمینه صحبت کند و دنبال راه حل های مخصوص علائم خود بگردد.اهمیت نظم در مصرف دارو های درمانی. رعایت نظم در استفاده از دارو منجر به حداکثری شدن اثر بخشی آن، بهتر شدن روابط کاری و غیر کاری و بهبود سلامت عمومی میشود. پس سعی کنید با رعایت نکات قبلی (به خصوص موارد ۳، ۵ و ۶) این کار را به یک روتین منظم روزانه تبدیل کنید.مسعود بنابی | Masoud Bonabiمسعود بنابی | Masoud BonabiThu, 12 Oct 2023 16:06:42 +0330https://virgool.ir/@m.bonabi/چطور-مسیر-یادگیری-برنامه-نویسی-رو-برای-خودمون-هموار-کنیم-qxlauafnkzwnهر سالی که میگذره، کیفیت اپ های ایرانی که منتشر میشن پایین تر میاد و این دو تا معنی بیشتر نداره:۱. سرمایه گذار ها و ذی نفعان، هر سال دارن حریص تر از پارسال میشن (و میخوان زودتر منتشر کنن به امید اینکه زودتر به سود برسن) که وضعیت وخیم اقتصادیمون توجیحش میکنه.۲. برنامه نویس های کاربلد هر روز انگیزه بیشتری پیدا میکنن که (کار تو بازارِ) ایران رو ترک کنن و برای شرکت های خارجی کار کنن.هر چند که هر دو تفسیر، برای عموم ایرانی ها خوش آیند نیست، اما برای کسایی که میخوان برنامه‌نویسی رو شروع کنند و وارد بازار کار بشن میتونه خبر خوبی باشه. چون بازار اپ های ایرانی هنوز فاصله زیادی با پتانسیل بالقوه اش داره و سرمایه گذار های زیادی هستن که نیروی متخصص ندارند ولی میخوان اپ داشته باشند. این یعنی کاهش عرضه و افزایش تقاضای نیروی متخصص!اگه تا حالا به برنامه‌نویسی به عنوان شغل فکر کردید ولی هیچ وقت انگیزه کافی برای شروع نداشتید، قول میدم با خوندن این پست انگیزه بگیرید و جدی تر بهش فکر کنید!بک گراند این پستاخیرا با مسعود نامی همکار شدم که از قضا مثل من دوست داره بنویسه.امروز یه مقاله در مورد «یادگیری برنامه نویسی» ازش خوندم که لینکش رو پایین میذارم و بنظرم خوندنش خالی از لطف نیست.با خوندن مقاله اش به مسیری که خودم طی کردم فک کردم و اینکه چه چیزایی کمکم کرد با فضای ذهنیِ (mindset) دنیای برنامه نویسی آشنا بشم.اینه که گفتم اینجا یکم از مسیری که خودم طی کردم بگم، به این امید که تازه کار ها بتونن مسیر آسونتری رو برای یادگیری طی کنن. امیدوارم به دردشون بخوره.بک گراند خودمدرسته که تحصیلات آکادمیک من تو حوزه مرتبط (نرم افزار) بوده، اما به نظرم این کلاس های دانشگاه نبود که من رو تبدیل به یه برنامه نویس کرد. من قبل انصراف از تحصیل، طی ۶ سال فقط ۸۸ واحد پاس کردم و وقتی مهرماه سال هفتم به مسیر پر فراز و نشیب درس خوندنم فکر کردم، تصمیم گرفتم بیخیال ادامه ماجرا بشم و به مدرک «کاردانی نرم افزار دانشگاه امیرکبیر» قناعت کنم! ? البته لازم به ذکره که اون دوره تو یه شرکت خوب کار میکردم و این باعث میشد درست یا غلط، درس خوندن به نظرم کم اهمیت بیاد :)مقدمهطی مدت تحصیل و بعدش، کورس های ویدیوئی زیادی رو دیدم. و مقاله های زیادی رو خوندم. اما همونطور که مسعود تو مقاله اش اشاره کرده، اینا چیزایی نبودن که کمکم کنن با فضای حل مسائل برنامه نویسی آشنا بشم. چیزی که بیشترین تاثیر را روی من گذاشت تمرین بود! تمرین برنامه نویسیتمرین دقیقا یعنی چی؟منظورم از تمرین، حل مسائل الگوریتمیک پیچیده یا طراحی وبسایت (یا اپ) های ساده (یا سخت) با وردپرس و امثالهم نیست.مثلا «وزنه زدن» یه تمرین برای عضله سازیه. وقتی وزنه میزنیم، عضله های درگیر حین تمرین رو خسته میکنیم و احساس میکنیم دیگه انرژی لازم برای ادامه دادن رو نداریم. اما تو اوجِ همین خستگی هست که عضله ها شروع میکنن به رشد کردن!یه مثال دیگه بزنم. یه مدتی کلاس گیتار میرفتم و استادم اصرار داشت هر بار که تمرین سرعت رو استارت میزنم ۴۰ دقیقه بدون وقفه تمرین رو ادامه بدم. بعد دو سه جلسه، رو راست بهش گفتم که بعد حدود ۱۰ دقیقه تمرین حس میکنم انگشتام توان ادامه دادن رو ندارن و اونجا استراحت میکنم. با اینکه استاد سخت گیری بود، این جمله طلاییش تو ذهنم موند. گفت: بعد اینکه انگشت هات کاملا خسته شدن و فکر میکنی که دیگه نمیتونی ادامه بدی، تازه از اون لحظه به بعد، عضلهِ بند های انگشتت شروع میکنن قوی شدن!ولی مغز که عضله نیست. پس تمرین برنامه نویسی، چه زمانی با یادگیری عمیق و پیشرفت همراهه؟قبل جواب دادن به این سوال، اول میخوام بگم:تمرین برنامه نویسی در چه صورتی با پیشرفت همراه نیست؟اگه جزو اون دسته از آدمایی هستین که دست به سِرچِتون خوبه و بلدین کلمه های کلیدی رو با ترتیب درستی به گوگل بدین که جواب سوالتون رو در ریزالت اول بگیرین، باید بگم که مسیر سخت تری به نسبت آدمایی که نمیتونن خواسته شون رو درست برای گوگل بیان کنند دارید! نه من تو این پاراگراف کلمه ای رو اشتباه نوشتم و نه شما چیزی رو اشتباه خوندین!سرچ کردن و خوندن جواب مسئله، برای مغزی که میخواد یاد بگیره نه تنها کمک کننده نیست، بلکه تاثیر عکس میذاره! یعنی مغزتون بلافاصله متوجه قدرت گوگل میشه و ناخودآگاهتون دست از یادگرفتن بر میداره! مغز باستانی ما آدما تو این دنیای مدرن، تنبل تر از چیزی شده که به این سادگی ها چیزی رو به خاطر بسپاره. حتی ۹۰٪ مواقع، فردای سرچ یادمون نمیاد که جواب گوگل به سوالمون چی بوده. فقط یادمون میاد که جوابش تو گوگل هست و این برای مغز و ناخودآگاه و آمیگدال ها و غیره، عین کراتینی می‌مونه که پهلوون پنبه ها به عضله هاشون تزریق میکنن! ممکنه جواب یک سوال از بینهایت سوال دنیای برنامه نویسی رو اون لحظه پیدا کرده باشیم و کارِمون جلو رفته باشه، اما متاسفانه با سوزوندن فرصت یادگیری برای خودمون، قطعا که به جای پیشرفت، پسرفت کردیم…تمرین برنامه نویسی، کی با پیشرفت همراه نیست؟احتمالا تشبیه مغز به عضله و پیشرفت دادنش از طریق تمرین دادنش، چیزی نیست که اولین بار، تو این پست خونده باشید. ولی خوب اینم میدونید که مغز دقیقا مثل یک [یا یک سری] عضله کار نمیکنه و ساختار پیچیده تری داره. راستش منم اطلاعات بیشتری در مورد خود مغز و نحوه دقیق کارکردش ندارم! ? خوشحالم که قرار نیست در مورد یادگیری مغز بنویسم. فقط قراره تجربه خودم رو از اینکه شخص خودم چطور طی این چند سال یاد گرفتم و میگیرم بنویسم.موقع هایی که ذهن من خسته است «روان نژندی»ـم بیشتره. یعنی «احتمال گرفتن حس منفی از تجربه هایی که اون لحظه میکنم» بیشتره.این یعنی وقتی خسته ام و میخوام یه کاری انجام بدم (هر کاری)، زودتر از همیشه، از دست خودم نا امید میشم و شروع می‌کنم مذمت کردن خودم که «تو چقد کودنی» یا «حتی از پس این کار هم بر نمیای» و امثالهم. اگه تو این حین که خسته ام، بخوام چیزی یاد بگیرم، جمله های شبیه اینها منجر به این میشه که نتونم روی قدرت مغز و یادگیریم، مثل موقع هایی که خسته نیستم حساب کنم. و این هم منجر میشه به اینکه قدرت یادگیریم اون لحظه واقعا پایینتر باشه.در نتیجه من از اوقاتی که خسته ام، برای یادگیری استفاده نمیکنم و اون موقع ها سعی میکنم «آگاهانه» قربون صدقه خودم برم! برا خودم چایی بریزم یا فیلم بذارم و خلاصه به ذهنم استراحت بدم. پس حالا که میدونم تمرین برنامه نویسی، وقتایی که خسته ام با پیشرفت همراه نیست، تمرین برنامه نویسی رو برای این مواقع نمیذارم. خوب دیگه… مقدمه بسه! تمرین برنامه نویسی، در چه شرایطی منجر به یادگیری عمیق و پیشرفت میشه؟تمرین برنامه نویسی، برای من، وقتی با یادگیری و پیشرفت همراه بوده که (خواسته یا ناخواسته) طبق این مراحل پیش رفتم:۱. یه صورت مسئله برای برنامه نویسی داشتم: این مسئله رو یه موقع هایی انتهای کورس های آنلاین پیدا کردم (یا انتهای هر فصل از کورس). یا خودم برای خودم تعریف کردم (مثلا فیسبوک، توییتر یا اینستاگرام رو با هدف تمرین پیاده سازی کردم). یه موقع هایی استاد یه درس بهم داده. یه موقع هایی هم پروژه هایی که برای این و اون زدم بوده. یا حتی تر، فیچری برای شرکتی که براش کار میکردم بوده.۲. یه ایده برای حل اون مسئله پیدا کردم: بسته به نوع صورت مسئله، این ایده از جنس پیدا کردن الگوریتم بوده یا از جنس انتخاب ابزار (مثل کتابخونه/فریم ورک/اپ/سرویس آماده) یا از جنس پیدا کردن design pattern مناسب، یا مهم ترین چیزی که [حداقل به نظر من،] یه برنامه نویس رو واقعا یه برنامه نویس میکنه: ایده در مورد نحوه پیاده سازی و شکستن صورت مسئله به مسائل کوچک تر (ماژول یا کمپوننت های کوچیک تر).۳. ایده رو پیاده سازی کردم. شروع کردم به نوشتن کد.۴. ایده جواب نداده! خوب تجربه نداشتم! ? طی پیاده سازی هم مطمئن نبودم که ایده ام لزوما جواب میده.۵. چندین بار کل پیاده سازیم رو صفر تا صد خوندم: و اشتباهاتی که توی پیاده سازیم داشتم رو پیدا کردم، حالت های خاص ورودی ها رو پیدا کردم و پیاده سازیم رو دیباگ کردم. انقدی این کار رو ادامه دادم که ذهنم دیگه واقعا خسته شده. (مهمه که این مرحله رو با تمرکز عمیق - یعنی حداقل برای چهار ساعت متوالی - انجام بدید)۶. دست از کار کشیدم. دیر اینو فهمیدم که وقتی ذهنم خسته است، باید بیخیال دیباگ بشم! شاید سه سالی بود که برنامه نویسی میکردم و اینو نمیدونستم. یه بار خیلی شانسی با یکی داشتیم pair programming میکردیم و آخر وقت از پیاده سازیمون نا امید شده بودیم و دیگه چیزی به ذهنمون نمیرسید. برگشت گفت «الان دیگه خسته ایم، نمیتونیم به جواب برسیم. بریم خونه، فردا میایم ببینیم به کجا میرسیم». حرفش به دلم نشست! ?۷. بعد اینکه دست از کار کشیدم، استراحت کردم! این استراحت، وقتی بیشترین تاثیر رو روم گذاشته که آگاهانه برای استراحت دادن به ذهنم، یه کار آرامش بخشی برای خودم کردم. مثلا پیاده روی کردم یا برا خودم چایی ریختم، یا یکی دو ساعتی یوتیوب چرخیدم.۸. وقتی که دیگه احساس خستگی نداشتم، برگشتم پای کد: دوباره پیاده سازی دفعه قبلم رو خوندم و برای بار هزارم (این دفعه با یه ذهن سر حال و شاداب) مطمئن شدم که پیاده‌سازیم دقیقا مطابق ایده‌ام بوده و باگی نداشته.۹. اگه هنوز مسئله حل نشده بود، برگشتم مرحله ۲، نا امید نشدم و دنبال یه ایده جدید گشتم و بقیه مراحل رو مجددا و مجددا و مجددا به همون ترتیب تکرار کردم.۱۰. اگه جواب مسئله ام رو پیدا کردم، خوشحالی کردم و یه حالی به خودم دادم ? در مورد کارکرد هورمون دوپامین و تاثیرش روی یادگیری، تو اینترنت چیزای زیادی هست که منم خیلی وقت نیست که فهمیدم. ولی الان ارزش اون خوشحالی های [هر چند] بچگانه رو میفهمم.۱۱. اگه بعدش راه حل نهاییم رو مرور کردم، دیگه هیچ وقت فراموشش نکردم. یه معلمی داشتیم که میگفت «دلیل اینکه معلم ها بهتر از شاگرد ها درس رو بلدن، اینه که درسی رو که سطحی بلد بودن، با یاد دادن به شاگرد ها برای خودشون عمیق کردن». ولی الان که فکر میکنم، می‌بینم نیازی نیست نفر دیگه ای در کار باشه تا عمق آموخته بیشتر بشه. مرور و نتیجه گیری (خلاصه کردن راه حل و تقلیلش به یکی دو جمله) تاثیر زیادی روی عمق پیدا کردن آموخته‌ام داشته و کمکم کرده که اون راه حل برای اون تیپ مسئله‌ها، توی ذهنم حک بشه.نتیجه گیرییادگیری فقط با تکرار و تمرین اتفاق میفته. وقتی دنبال ایده ای برای مسئله میگردیم، در واقعا داریم تمام دانشمون رو مرور می‌کنیم که ببینیم کدوم قسمتش، الگویی مشابه الگوی مسئله مون داره.مرور کردن تکنیک هایی که برای حل مسئله بلدیم، و بررسی انطباق هر کدوم از اون تکنیک ها با صورت مسئله، چیزیه که دانش ما رو عمیق میکنه. حتی اگه ما رو به جواب مسئله نرسونه.برنامه نویسی، چیزی نیست جز شکوندن مسئله به مسائل کوچیکتر و تمرکز روی حلِ هر کدوم از اون مسائل کوچیک، بدون ترس از حل بقیه مسائل کوچیکی که در آینده قراره بهشون برسیم. نیازی نیست کدِ کسی که تازه در مسیر یادگیری قرار گرفته:عالی باشهبی نقص باشهغیر قابل نفوذ باشهاز اصول SOLID یا هر اصل دیگه ای پیروی کنه.پیچیدگی زمانیش کوچیک باشه یا سریع کار کنه.هیچ کدوم از شرایط Clean code رو داشته باشه.خروجی کدش کمترین فضا رو روی سیستم اشغال کنه.از ابزاری که دقیقا برای حل اون مسئله خاص طراحی شده استفاده کنه.هر کدوم از ویژگی های بند قبلی و صدها ویژگی دیگه ای که برای یک کدبیس میشه در نظر گرفت، یک روزی ممکنه برای یه توسعه دهنده تبدیل به یک «صورت مسئله» بشه که در اون صورت شروع میکنه به حل مسئله جدیدش. پس از حجم مطالب زیادی که سر راهتون قرار داره نا امید نشید و نترسید.فرآیند یادگیری توسعه نرم افزار یا اصطلاحا برنامه نویسی، هیچ وقت به انتها نمیرسه و برای یه مهندس نرم افزار کاربلد، مهمه که بدونه مرحله بعدی برای یادگیری شخص خودش چیه.دوست دارم نظر شمایی که تا اینجا خوندی رو در مورد این مقاله بدونم. پس برام کامنت بذار و بهم بازخورد و فیدبک بده. ممنونم ازت :)مسعود بنابی | Masoud Bonabiمسعود بنابی | Masoud BonabiThu, 12 Oct 2023 04:29:00 +0330https://virgool.ir/@m.bonabi/ساعت-نه-فصل-۱-gxigjfebslqvصحنه اول: دو پسر جوان به پارک خلوتی می‌رسند. هوا کاملا تاریک استمرد اول: یکم عجیب نیست؟مرد دوم: چی؟مرد اول: اون دختره که اونجاست.مرد دوم: چشه مگه؟مرد اول: ساعت چنده؟مرد دوم: یه ربع به نه.مرد اول: اونجا تنها نشسته رو نیمکت، داره سیگار می‌کشه. یعنی خوب... می‌تونی داستانشو بگی؟ از کجا اومده؟ این‌جا چی‌کار می‌کنه؟ از اینجا کجا میره؟مرد دوم: اولا که باز شروع نکن این داستانای مسخره‌ات رو. دوما حالا اونقدری هم عجیب نیست. نشسته سیگار می‌کشه دیگه.مرد اول: می‌دونی که من داستان آدما رو دوست دارم. (لبخندی از بی‌اعتنایی می‌زند) خیلی دوست دارم بدونم از کجا اومده اینجا.صحنه دوم: آهنگ «About Her» از Malcolm McLaren با صدای کمی در محیط در حال پخش است. دخترک با لاک آبی نفتی در حال تایپ‌کردن با موبایل:دخترک: فکر کنم ازت خوشم بیاد.پسر: چطور؟دخترک: رو راستی. ته دلت هیچی نیست. فکر می‌کنم با نمک باشی.پسر: جالبه که این‌طور فک می‌کنی!دخترک: کی همو ببینیم؟پسر: فردا شب چطوره؟دخترک: فردا شب می‌تونم بیام. یه کافه‌ای نزدیک خونه‌ام هست. لوکیشن می‌دم بهت. خوبه اونجا ساعت ۹؟پسر: عالیه.صحنه سوم (کافه): دخترک، حین سیگار کشیدن، به زیرسیگاری زل زده که تقریبا خالیست. به جز خاکستری که حاصل سه بار تکاندن سیگارش است، چیز دیگری داخل آن نیست. کافه تقریبا خالیست. بجز دخترک، دو دختر در گوشه کافه، پشت سر او، در حال پچ‌پچ کردن و خندیدن هستند.دخترک را برای اولین بار می‌بینیم؛ حدود ۲۷ سال سن دارد. صورت استخوانی‌اش به سختی با پف زیر چشمانش و لب تیره‌رنگش، ارتباط برقرار می‌کند. تنها نکته اشتراکشان، تناسب طول صورت و چشمان و لبان و سایر اجزای صورتش است. موهایش سیاه و کوتاه است و از تکان خوردن بدنش، مشخص است که پایش را زیر میز به سرعت تکان می‌دهد.صدای خنده دو دختر، از میز پشت سر او، بالاخره رشته افکار او را پاره می‌کنند و به ساعت مقابلش که بالای دیوار کافه، کنار کانتر نصب شده‌است نگاه می‌کند. پس‌زمینه و کادر آن، سبز بی‌جانی است که از قطرش، تبدیل به خاکستری می‌شود و با دیوار چوبی پشت سرش هم‌خوانی ایجاد کرده.ساعت حدود ده دقیقه به نه را نشان می‌دهد. با بی‌اعتنایی به دو دختر نگاه می‌کند و حین برگشتن، مردی با پیراهن سرمه‌ای و با جعبه‌ای شکلاتی‌رنگ در حال عبور از جلوی اوست: - سلام! تو هم که اینجایی! - عه! سلام. خوبی؟ اومدم یه دوستی رو ببینم. با لبخندی ساختگی، در حالت نشسته، دستش را دراز می‌کند تا با پسر دست دهد.پسر با ذوق خاصی تعریف می‌کند:خوبه. منم اومدم کیکو بسپارم اینجا، برم سراغ آتنا. تولدش هفته دیگه‌است، واسه همین گفتم یه هفته زودتر بگیرم که سورپرایزش کنم!دخترک با تکان دادن سر و ابرو‌ها، جالب بودن ایده را تایید می‌کند. پسر ادامه می‌دهد: - این دوستت رو ما می‌شناسیم یا نه؟ - نه. کسی نیست که بشناسین... الان بری دنبال آتنا، کی میاین اینجا؟ - فردا صبح! (لبخند می‌زند) باورت نمی‌شه چقد آسمون ریسمون بافتم تا باور کنه فردا نه صبح که میایم این‌جا، خبر خاصی نیست و فقط قراره همو ببینیم. (لبخندش پررنگ‌تر می‌شود)دخترک به بهانه ویبره رفتن گوشی روی میزش، آن را برمی‌دارد تا بلکه منظور خود را به پسر برساند. پسر ادامه می‌دهد: - امید چطوره؟حین وررفتن با موبایل: خوبه سلام داره...پسر انگار که به خودش آمده‌باشد، ساعت مچی‌اش را چک می‌کند: خوب دیگه، من کم‌کم باید برم. سلام برسون.دخترک (با لبخندی تصنعی): حتما... ...دوربین در حال نشان دادن فندک، روی میز کافه‌است که دخترک دستش را دراز کرده تا سیگار دیگری با آن روشن کند. صدای دخترک و پسر در حال مکالمه شنیده‌می‌شود:دختر: نمی‌دونم. خوب مثلا عجیب نیست که یکی بتونه تو کم‌تر از ۲۴ ساعت برنامه بمب‌گذاری تو دو تا کشتی به اون بزرگی رو بکشه.پسر: اممم، خوب فرض کن به دو تا گنگ خلاف‌کارای شهر سپرده که این کارو براش بکنن.پسر حدودا ۲۴ سال سن دارد و صورتش عاری از ریش و سبیل است. موهای خود را مرتب کرده و بوی افتر‌ شِیو می‌دهد.دختر: خوب مشکل حل نشد که! صرفا تبدیل شد به این که دو تا گنگ، با بیست سی نفر هماهنگ کنن تا دو تا بمب که جفتشون هم ضامن از راه دور دارن تو یه کشتی جاساز کنن.پسر: آره خوب. نمی‌دونم... به اینش فک نکرده‌بودم. ولی خوب باعث نمیشه نولان کارگردان درجه یکی نباشه.دختر: نه، خوب؛ اینو که قبول دارم. مثلا روایتی که اون تو Memento تعریف می‌کنه رو، هیچ کس دیگه‌ای نمی‌تونه انقدر جذاب تعریف کنه. ولی خوب به نظرم Dark Knight اونقدری فیلم ارزشمندی نیست...پسر: آره خوب. نمی‌دونم... این‌طوری به قضیه فکر نکرده‌بودم. ولی خوب باعث نمیشه نولان کارگردان درجه یکی نباشه.صحنه چهارم: مداد با بی‌اعتنایی قیافه پسر را روی یکی از صفحات دفتری با قطع رحلی کوچک شکل می‌دهد. نقاشی، آنقدر چنگی به دل نمی‌زند، اما بالای صفحه با خطی خوش حروف کلمه «آرش» نوشته‌ شده‌اند. آهنگ «بردی از یادم» از ویگن در حال پخش است.خورشید از تمام قوا، فقط هاله آبی کم‌رنگی را حفظ کرده و همه نارنجی‌ها را به شب باخته‌است. همان را از پنجره بزرگ هال، به داخل می‌آورد ولی دختر، پشت سرش کنار مبل، آباژوری که با همان نارنجی‌های خورشید ساخته‌شده‌ را روشن کرده.روبری مبلش، تلویزیونی به دیوار چسبیده و میز چوبی تیره‌رنگی زیرش قرار داده، تا دو گلدان کم‌شاخ و برگ را در کنار میز، و یک ساعت رومیزی چوبی را در وسطش قرار دهد. کف‌پوش خانه را گلیم رنگارنگی به هم وصله زده و فضای خالی زیادی وجود ندارد. پشت مبل، تابلو‌ ای از Audrey Hepburn قرار دارد که به نظر می‌رسد سویشرت سیاه‌رنگش، موهای وسط سرش را به بیرون فشار می‌دهد و از آنجایی که به دیواره غار پشت سرش امیدی نیست، سرخی لبانش، مسئول جان‌بخشی به دیوار پشت آنهاست.تصویر روی دیواردختر پاهایش را زیر دفتر و جلوی صورتش تا کرده و روی مبل چیزی بین نشسته و دراز‌کشیده‌ است. با جمع‌آوری تمام آنچه که از موهایش در پشت سرش جمع می‌شد، از شرشان خلاص شده و موها را به کش سبز رنگی سپرده.بالاتنه پسر را زیرپوش سفید آستین کوتاهی می‌پو‌شاند، صورت و موهایش مرتب است. تقریبا تکان نمی‌خورد.دختر: شمیم چطوره؟پسر: چرا می‌پرسی؟دختر: با نمکه! چرا نپرسم؟ (لبخند می‌زند)پسر: نمی‌دونم! واضحه دیگه... خوبه به هر حال...(کمی مکث می‌کند) شاید باهاش به هم بزنم.دختر (لحظه‌ای به قیافه پسر زل می‌زند): چرا؟پسر (با حالتی که چین روی فاصله بینی و پیشانی‌اش انداخته): میشه اینو جواب ندم؟دختر: آره. چرا که نه...آهنگ تمام می‌شود و آهنگ بعدی «When We're High» از LP است.پسر (دقیقا به نقطه‌ی روبرویش روی دیوار خیره شده): نمی‌دونم، به رابطه‌مون که فکر می‌کنم، پنج سال دیگه، سختمه که خودمو باهاش تصور کنم. فرق زیاد داریم.دختر (در حالی که لبخندی از روی شیطنت به لب دارد و هنوز دارد نقاشی می‌کشد): خودتو پنج سال دیگه کجا می‌بینی؟پسر (با چشمان گرد و همچنان ایستا): سوال سختیه! اممم، احتمالا تو کارم کلی موفق‌تر شدم، رزومه خفنی دارم واسه خودم. واسه یه جای معتبر کار می‌کنم. کتابایی که همیشه دوست داشتم بخونم رو، تا اون موقع خوندم همه‌شون رو...دختر (حرف پسر را قطع می‌کند): به جز کار. دوستات کیا هستن؟ کجا زندگی می‌کنی؟ تفریحات چیا هستن؟پسر (با لبخندی، سکون خود را می‌بازد): اول تو بگو.دختر (به گروه لبخند زنان داخل هال می‌پیوندد): تا من قهوه رو میارم و بهش فک می‌کنم، نظرت رو در مورد نقاشیم بگو...و مداد و دفتر را زمین می‌گذارد تا بلند شود.مسعود بنابی | Masoud Bonabiمسعود بنابی | Masoud BonabiTue, 18 Sep 2018 07:07:37 +0430https://virgool.ir/@m.bonabi/به-بهانه-خواندن-متن-و-ترجمه-آهنگ-abrazame-از-julio-iglesias-ctbpdisx11nxگفتم بهش نرو. می‌دونستم می‌ره، ولی واسه‌ام مهم نبود جوابش چیه. فقط می‌خواستم بدونه که می‌خوام نره. این جمله رو بهش گفتم، می‌دونم میره. ولی اشکال نداره. بذار بدونه که من نمی‌خوام بره. اگه بره چیزی واسه من نمی‌مونه. چیزی ازم نمی‌مونه اگه بره. من بزرگ‌شدن رو با اون تجربه کردم. زندگی‌کردن رو، می‌دونی زندگی‌کردن چیه؟ یکی یه بار می‌گفت زندگی کردن، اتفاق هر لحظه است. این لحظات، می‌تونن وقتی که داری یه آهنگ که دوس داری رو گوش می‌دی سپری بشن. وقتی که با یه نفر داری در مورد گرونی دلار حرف می‌زنی سپری بشن. وقتی که داری به آینده فکر می‌کنی سپری بشن. وقتی داری میری سر قرار سپری بشن. وقتی تو راه، داری به این فکر می‌کنی که «وقتی ببینتت یه لبخندی رو لبش می‌شینه» و از همین فکر، یه لبخندی رو لبت بشینه سپری بشن. سپری‌شدن لحظه، کوچک‌ترین واحد زمانیه که میشه واسه زندگی کردن پیدا کرد. وقتی هم که هر کدوم از لحظه ها اتفاق بیفتن، از زندگی تبدیل به خاطره میشن. خاطرات رخ نمیدن. فقط هستن. اگه بره، این بدترین خاطره زندگیم میشه. خاطره لحظه‌ای که رفت. لحظه‌ای که تو چشمام نگاه کرد و با گفتن اون جمله، همه چیز رو شکست. خاطره لحظه‌ای که خونه خاطراتمون، تو یک جمله، فقط یک جمله تبدیل شد به خاطره ویرون شدن همون خونه.مسعود بنابی | Masoud Bonabiمسعود بنابی | Masoud BonabiThu, 26 Jul 2018 18:25:47 +0430