https://virgool.ir/feed/@m.amin.shirzadfa2026-11-12 04:01:02https://files.virgool.ir/upload/users/3577/avatar/nxy8aU.pnghttps://virgool.ir/@m.amin.shirzadhttps://virgool.ir/@m.amin.shirzad/خدا-حافظی-از-مدیر-عاملی-wtsjw0akqozhاز زمستان 1399 که هیئت مدیره جدید شرکت شکل گرفت، رویکردهای جدیدی در شرکت ما یعنی فراز پردازان جاری شد. عطشم برای مدیریت امور فنی و توسعه کسب ­وکار همراستای این تغییر رویکرد بود. با همراهی و موافقت هیئت مدیره فوق العاده ی شرکت از ابتدای آبان ماه سال جاری (1400) مسئولیت مدیر عاملی شرکت را به یک دوست تازه نفس، قوی و مصمم سرکار خانم مهندس ذوقی پور سپردیم.خودم در دو جایگاه به پیشبرد فراز پردازان کمک خواهم کرد. نخست در جایگاه معاونت فنی و توسعه و دوم به عنوان عضو هیئت مدیره ­ی شرکت.فراز پردازان یک شرکت فعال در صنعت فناوری اطلاعت به ویژه در حوزه مالی و بانکی استاکنون از موقعیتی که پیدا کردم برای تجربه و آموختن بسیار خوشحالم و دل به همت همکارانم بستم تا با یاری هم ناممکن ­ها را ممکن کنیم. آنچه در ادامه می­خوانید متن سخنرانی من در مراسم تودیع و معارفه است:مدیرعاملی یعنی در جریان بودن. باید در جریان عاشق شدن همکارت قرار بگیری. باید در جریان روند تصمیمات مجلس شورای اسلامی در خصوص سرنوشت شبکه ملی اطلاعات قرار بگیری. مدیر عاملی یعنی باید طلبکار باشی و بدهکار.بدهکار همکارانت، بدهکار اداره ی بیمه، بدهکار اداره مالیات. طلبکار کارفرمایانت یا طلبکار مشتریانت. مدیر عاملی یعنی دانستن مفاهیم اصول Solid ، دانستن قوانین کار و تامین اجتماعی و قوانین مالیات های مستقیم. مدیرعاملی یعنی دانستن روانشناسی. یعنی شناخت جامعه، مدیرعاملی یعنی فهمیدن، یعنی فهمیدن طرح کسب و کار و دانش حسابداری. مدیرعاملی یعنی درک کردن. درک کردن شرایط همکارت. درک اینکه رفاه می خواهد و هم دانش. هم آسایش. درک کردن شرایط کارفرمایانت. شرایط اعتباری او. درک کردن شرایط نماینده کارفرما. درک کردن انتظارات هیئت مدیره. مدیر عاملی یعنی صبوری. صبر در یافتن همکار جدید. صبر در بد اخلاقی و بی انصافی همکار قدیمی. صبر در روند اداری کارفرما. صبر در برخورد با سازمان های دولتی. مدیرعاملی یعنی کوتاه آمدن. کوتاه آمدن در مقابل کارمند جز اداره بیمه. کوتاه آمدن در پشت باجه ی بانک. کوتاه آمدن در مقابل درخواست معقول یا نامعقول.همه این موارد خلاصه می شود در یک جمله، مدیرعاملی یعنی تصمیم گیری. تصمیم گیری های کوچک و بزرگ. مخصوصا اگر شرکت کوچک مقیاس باشد، اصطلاحا بتوان آن را یک SME تلقی کرد. از این که رنگ دیوار شرکت چه باشد، باید تصمیم بگیری تا اینکه به کدام سرمایه گذار روی خوش نشان بدهی. باید یاد بگیری که میزان تصمیماتی که در روز می گیری را کاهش بدهی. مثلا باید یاد بگیری که انتخاب نهار روزت را به یک شخص یا یک اپلیکیشن بسپاری. انتخاب لباسی که صبح می پوشی را به دیگری بسپاری. اگر میزان تصمیم­هایت را کاهش ندهی، خسته می­شوی. ذهنت کم می آورد. اشتباهایت افزون می شود.تصمیم گیری در شرایط پر ابهام. ابهام از نیاز کاربر نهایی، ابهام از سنجش خواسته ی کارفرما. ابهام در عملکرد همکاران. ابهام در دانش همکار جدید. ابهام در نحوه ی تعامل. ابهام از میزان مسئولیت پذیری تیم. ابهام از شرایط اقتصادی آینده. مدیر عاملی یعنی تصمیم­گیری در شرایط پر از ابهام.وقتی به گذشته فکر می کنم. چهار سال دوران مدیر عاملی من، پر از تصمیم بود. روزی را به خاطر نمی آورم که لازم نبود تصمیم بگیرم. چه تصمیم فردی چه تصمیم جمعی. از روز اول. باید تصمیم می گرفتم که چقدر پاداش آخر سال باید بدهم. باید تصمیم می گرفتم که آیا با احسان که چند سالی از شرکت جدا شده بود، باید همکاری می کردم یا خیر. باید تصمیم می گرفتیم که آیا به شرکت الف-ف برای یک همکاری جدید اعتماد بکنیم یا خیر. باید تصمیم می گرفتیم که پروژه پیام رسانی که شروع کردیم را ادامه بدهیم یا خیر؟باید تصمیم می گرفتیم که آیا از کارفرمای اسبق بابت بدهی 300 میلیون تومان سال 93 شکایت بکنیم یا خیر؟ باید تصمیم می گرفتیم که اختیار امضای حساب شرکت را به شریک جدید حقوقی خود بدهیم یا خیر. باید تصمیم می گرفتیم که روند حسابداری شرکت را به داخل شرکت منتقل بکنیم یا خیر؟ باید تصمیم می گرفتیم که پروژه همراه کارت را شروع بکنیم یا خیر؟ باید تصمیم می گرفتیم که در همراه کارت مشارکت داشته باشیم یا خیر؟ باید تصمیم می گرفتیم که پس از پیاده سازی فاز اول همراه کارت با شرکت پیدا وارد همکاری بشویم یا خیر؟ باید تصمیم می گرفتیم که پروژه بیمه رازی را با علم به اینکه شکست خورده است ادامه بدهیم یا نه؟ باید تصمیم می گرفتیم که ساختار شرکت را تغییر بدهیم یا خیر؟ باید تصمیم می گرفتیم که پس از خروج دو نفر از بنیان گذاران شرکت از کشور، به حیات شرکت ادامه بدهیم یا خیر؟باید تصمیم می گرفتیم که محل شرکت را تغییر بدهیم یا خیر؟ باید تصمیم می گرفتیم با کارفرمای خود در پروژه فانوس ادامه همکاری بدهیم یا خیر؟ باید تصمیم می گرفتیم که شخصیت دوم حقوقی شرکت را ثبت بکنیم یا خیر؟ باید تصمیم می گرفتیم که سهام الف-ف به بیش از 50% افزایش بیابد یا خیر؟ باید تصمیم می گرفتیم که پروژه همراه کارت را تحویل بدهیم یا خیر؟ باید تصمیم می گرفتیم که برابر خواسته های غیر منطقی و غیر حقوقی مدیریت وقت الف-ف استقامت بکنیم یا خیر؟ باید تصمیم می گرفتیم که از ساختمان کمان خارج بشویم یاخیر؟ در کنار تمام این تصمیمات باید در خصوص ادامه همکاری با همکاران یا قطع همکاری با آنها تصمیم می گرفتیم؟ باید در خصوص روند مهاجرت نیروهای فنی به خارج از کشور تصمیم می گرفتیم. باید در خصوص تاسیس دفتر شمال شرکت تصمیم می گرفتیم. باید در خصوص خرید تجهیزات تصمیم می گرفتیم. در خصوص تعامل با اداره بیمه و مالیات تصمیم می گرفتیم.من مدعی نیستم که نتیجه تصمیم هایی که یا فردی گرفتم یا جمعی، مثبت بود یا منفی. که قضاوت پیرامون آن نیازمند دقت و تعیین معیارهای متفاوت است. اما در دو مورد مدعی هستم. مورد اول اینکه فراز پردازان بعد از گذشت 11 سال، در تلاطم های سنگینی که سپری کرد، زنده است. بدون هیچ سرمایه گذاری مالی. بدهکار است و این بدهکاری و میل شدید به سود آوری او را به جلو پیش می برد.مورد دوم آنکه در تصمیم گیری و تصمیم سازی­ها آموزش های فراوانی بود. خودم بیش از گذشته آموختم. و من مدیون جامعه هستم. مدیون اداره بیمه و اداره مالیات هستم، از آن ها فراوان یاد گرفتم. از همکارانم در گذشته و حال بسیار ممنونم. بدون آنها، بدون صبر و بردباری آنها سرنوشت فراز پردازان این گونه نبود. آنها دست کم هزینه ­ی پرورش یک مدیر را کاهش دادند.خانواده­ ام بزرگترین پشتوانه من بودند. فراموش نمی کنم که شبی را که ناامیدتر از هر زمان در گوشه­ی اتاق نشسته بودم. با روندی که شرکت الف-ف داشت طی می کرد، خودم را شکسته و بیش از گذشته و حال مغلوب دنیای خشن کسب و کار می دیدم. به تجربیاتم دل خوش کرده بودم. یک تلفن از سوی برادرم، که با صدای رسا، طشری بهم زد و با زبانی بردارانه از جنس روزهای کودکی، گفت تو در مقابل ظالمان در دانشگاه خم به ابرو نیاوردی، چطور خودت را در برابر عده­ای بی انصاف شکسته خورده می دانی؟ و آن تلفن سرآغاز یک ملاقات با فردی بود که فراز پردازان را در کنار داده پردازان یا همان سیبچه نشاند. از همسرم به خاطر تمام صبوری هایش و انرژی هایش تشکر می کنم. او پشتوانه­ی من برای تمام تصمیمات سخت بود. با اینکه در جریان نبود اما خود جریان بود و هست.از پدرم و مادرم که در تصمیمات مهم و کلیدی پشتوانه ام بودند و هستند تشکر می کنم. و یادی می کنم از پدربزرگم که در بازدید از دفتر فراز پردازان با گفتن یک جمله چند سال ما را جلو انداخت و آن جمله این بود:نچ این نشد. دوکونت رو عوض کن.اگر خاطرتان باشد در جشن یلدای سال 98، همزمان با سالروز تاسیس شرکت، گفتم آنچه فراز پردازان را شکل داد و سپس توسعه داد، سرمایه اجتماعی است. و در باب مصادیق آن سرمایه اجتماعی مفصل توضیح دادم. توضیح دادم که دانشگاه سرآغاز و زیرساخت این سرمایه اجتماعی بود. اکنون باید تاکید کنم که حفظ فراز پردازان نیز ریشه در همان سرمایه اجتماعی است. سرمایه اجتماعی که پایه ای تر از دانشگاه است، یعنی مدرسه و دبیرستان. آشنایی من با مجموعه داده پردازان نه آن شب در سال 99، که برمی گردد به سالهایی که پشت نیمکت درس می خواندم.رشد و پیشرفت نیازمند شراکت است. نیازمند شریک است. نیازمند همراه است. و همراهی و شراکت بدون بستر اعتماد و داشتن سرمایه اجتماعی محقق نمی شود. من با کمال افتخار گمان می کنم فراز پردازان بر سرمایه اجتماعی خود افزود، و بر سرمایه اجتماعی نیروها و همراهان خودش نیز تاثیر مثبت گذاشت. وقتی نگاه می کنم که نیروهای شرکت پس از خروج از شرکت نیز گروه های دوستی خود را دارند. حس می کنم موثر بودیم. از این که محیط فراز پردازان دوست آفرین است و نه دشمن آفرین. از این جنبه بر عملکردم می بالم.هدف رشد و پیشرفت مالی است. هدف در فراز پردازان رشد و پیشرفت مالی، معنادار است. اثرگذار است. ما می خواهیم از راه رسیدن به بازارهای جهانی، از راه وصل شدن به اقتصاد بین الملل طمع شیرین خدمات خود را به تمام ایرانیان برسانیم. ما در طول 5 سال آینده می خواهیم ایرانی نباشد که در طول حیات خودش از یکی از خدمات یا محصولات شرکت استفاده نکرده باشد. بی شک رسیدن به چنین آرمان شهری، در ظرف محدود و پر رانت اقتصاد داخلی ایران میسر نیست. باید مرزهای خیالی و واقعی را بشکنیم و عبور کنیم و بخشی از یک ظرف بزرگتر را هدف بگیریم. تا بنیه مالی و زیرساختی لازم برای هدف بزرگمان را داشته باشیم.آنچه در تغییر و تحول فراز پردازان مدنظر است، ایجاد یک زیرساخت مناسب فنی و مدیریتی است. تمرکز بر آنچه شرکت را به هدف نزدیک می کند. سخن از بریدن و عافیت طلبی نیست. سخن از بازخواست و تنبیه یک مدیر نیست. سخن از یک نظم بهتر و مناسب تر است. سخن از تدبیر و ساختن یک ساختار است تا شرکت هم وزن بگیرد و هم قد بکشد.ما باید همراه تصمیمات مدیرعامل جدید شرکت باشیم. درست یا غلط بودن فرع داستان است. آموختن از این همراهی فکر ما باید باشد. ایشان هم همانند سایر مدیران در شرایط پر ابهام تصمیم می گیرد. قضاوت در مورد درست بودن یا غلط بودن تصمیم، مربوط به آینده است. آنچه در حال برای ما مهم است، تجربه آموختن از آن تصمیم است. تصمیمات سخت همیشه آموزش های بیشتری دارد. من اطمینان می دهم در این مسیر و در این مسئولیت جدید، همراه و همداستان مدیریت جدید شرکت هستم.در مقام معاون شرکت، هم قدم مدیریت عامل هستم و در مقام عضو هیئت مدیره، راهبر شرکت خواهم بود.اینک من هستم و کوله باری از تجربه و دنیایی از کار و فعالیت. و جامعه ای تشنه رشد و پیشرفت. دستانم برای همراهی به رو شما گشوده است. به نام حضرت دوست که هر چه داریم از اوست.m.amin.shirzadm.amin.shirzadWed, 15 Dec 2021 03:05:04 +0330https://virgool.ir/@m.amin.shirzad/روز-پدر-در-خانه-ی-پدری-dpptobzlhmtpپنجشنبه 7 اسفند 1399، به دلیل تقارن با سالروز میلاد حضرت علی (ع) در ایران به روز پدر نامیده شده بود. عزم کردم که برای دیدار پدربزرگ 90 ساله ام، عازم اصفهان شوم. همیشه در صفحات اجتماعی خودم، سو های شیرین و ماندگار و تاریخی پدربزرگم را روایت کرده ام. اما مثل هر انسان دیگری، سوهای دیگری نیز در این شخصیت عزیز و بزرگ وجود دارد. سوهایی که مرا بیش از گذشته در خصوص آینده ی زندگی خود و خانواده ام به فکر فرو می برد. ما متولدین دهه شصت، بیش از نسل های گذشته و نسل های آینده با پدربزرگ ها و مادربزرگ هایمان همراه بودیم و بیشتر آنها را درک کردیم. نسل گذشته یا بهتر بگویم پدرانمان، احتمالا به خاطر عدم وجود بهداشت و نظام درمان مناسب، کمتر پدربزرگ ها یا مادربزرگ های خود را درک کردند. افزایش امید به زندگیافزایش شاخص امید به زندگی نشان دهنده ی همین امر است. در اواسط دهه 30 شمسی، این شاخص کمی بیشتر از 40 سالگی بوده است. پدربزرگ 40 ساله، احتمالا امری نادر در تاریخ سرزمین ماست. البته این سخن نیاز به پژوهش دارد که در تخصص نگارنده نیست. آنچه برای من مشهود است، این امر است که: پدر من، شاهد نحوه ی رسیدگی پدرش در خصوص پدربزرگش نبوده است. مادر من، شاهد نحوه ی فعالیت و برنامه ریزی پدرش در خصوص پدربزرگش نبوده است. اما من در سن بلوغ و در شرایطی که خودم زندگی تشکیل داده ام شاهد بودم که مادرم چگونه به پدر و مادرش رسیدگی می کرد. چگونه به خاطر مهاجرت چند ساله به اصفهان، نتوانست به پدر و مادرش کمک بکند. و یا شاهدم که پدرم برای آنکه مشکلی برای پدر و مادرش پیش نیاید چگونه رنج سفر بین اصفهان و تهران را تحمل کرد.به خاطر افزایش سن ازدواج و کاهش نرخ باروری، نسل بعد از ما، به کیفیت آنچه برای ما رخ داده است، تجربه مراقبت از یک سالمند را نخواهد داشت. ممکن است، سن نوجوانی آنها همراه با دوران سالمندی پدربزرگ ها و مادربزرگ های آنها باشد، اما انجا که وظیفه اجتماعی پیشبرد امور خانواده ی خود و همسرشان را برعهده می گیرند، تجربه ی ما را نخواهند داشت.این یک فرصت استثنایی است، که ما با مشاهده ی نحوه ی زندگی پدربزرگ و مادر بزرگ خود و همچنین درک رنجی که پدران و مادرانمان برای نگهداری از آنها می برند، برای دو موضوع به فکر باشیم:1- به فکر کیفیت دوران پیری خود باشیم. 2- به فکر کاهش رنج های دوران سالمندی پدران و مادران خود باشیم.فرهنگ شرقی ما، به ما اجازه نمی دهد که بی تفاوت باشیم. روش هایی از جمله سرای سالمندان، به تجربه نشان داده است که حلال مشکلات نیست. این مسئله برای کسانی که از پدر و مادر خود به دلیل مهاجرت بین شهری در داخل کشور یا به علت مهاجرت به سایر کشورها دور هستند، بیش از دیگران مهم خواهد بود. باید برای دوران سالمندی پدران خود و نیز خودمان به فکر باشیم. چالش هایی که بین زندگی کاری، زندگی زناشویی و مراقبت از سالمندان برای ما رخ می دهد، از جنس گذشتگان ما نیست. پدر برای هر پسری تکیه گاه است. بدون تردید. خوشحالم که امسال، روز پدر را در کنار بابایو طی کردم. پدر و پدربزرگm.amin.shirzadm.amin.shirzadFri, 26 Feb 2021 16:55:03 +0330https://virgool.ir/@m.amin.shirzad/بزرگترین-دستگاه-دولت-اندکی-بزرگتر-می-شود-qx0q41qjktb5پدرم استاد دانشگاه است و مادرم معلم آموزش و پرورش. از اوایل اسفند 98 به واسطه اپیدمی کرونا، خانه نشین شدند. هر دو به دنبال راهی برای انجام فعالیت آموزشی خود بودند. به همین علت، بیش از گذشته درگیر سیستم های آموزش آنلاین شدم تا بتوانم به سوالات پدر محترم پاسخ دهم. اخبار این حوزه را نیز دنبال می کردم. در اخبار آمده بود که وزارت آموزش و پرورش، محصلین و معلمین را برای استفاده از شبکه های اجتماعی خارجی نکوهش کرده است. با توجه به عدم فراگیری پیام رسان های داخلی، سئوالی که برای نگارنده پیش آمد این بود که پس چه کنند؟ کمی بعد، پاسخ ارائه شد. این وزارتخانه خبر از تهیه و راه اندازی یک شبکه اجتماعی با نام "شاد" داد. شاد مخفف عبارت "شبکه اجتماعی دانش آموز" است. از این شبکه اجتماعی جدید خبری نبود تا به امروز (جمعه 22 فروردین ماه 1399) که خبر آغاز بهره برداری از این سامانه اعلام شد. در اطلاعیه آموزش و پرورش چند نکته هست که به آنها اشاره می شود:1- در این پروژه وزارت آموزش و پرورش، دبیرخانه شورای عالی فضای مجازی و وزارت ارتباطات فعالیت داشتند. احتمالا وزارت آموزش و پرورش کارفرمای پروژه بوده است و دو ارگان دیگر، ناظر یا مشاور بوده اند.2- از مساعدت دانشگاه صنعتی شریف تشکر شده است. احتمالا این پروژه توسط این دانشگاه و احیانا توسط دانشکده مهندسی کامپیوتر و زیر نظر یکی از آزمایشگاه های این دانشکده تهیه شده است. 3- در این اطلاعیه اشاره شده است که کاربران ( مدیران، معلمان و دانش آموزان) می توانند از این لینک به سامانه دسترسی داشته باشند.4- این سامانه با توجه به بیماری کرونا و لزوم تعطیلی مدارس، با تسریع در آماده سازی همراه بوده است.سوالات زیر برای نگارنده مطرح است:1- چرا آموزش و پرورش باید کارفرمای چنین پروژه ای باشد؟چرا به جای اینکه ارائه دهنده ی یک گواهی برای تعیین سطح کیفیت یک سامانه دو طرفه آموزشی باشد، خود کارفرما می شود؟ آیا بهتر نبود به جای اجرای یک پروژه که کار یک شرکت نرم افزاری است و یا ابتکاری برای یک استارت آپ متوسط است، صرفا به تبیین پروتکل های ارتباطی چنین سامانه هایی با مراکز اطلاعاتی این وزارتخانه می پرداخت؟2- حال به هر علتی این تصمیم گرفته شده است. از اطلاعیه این برداشت می شود که دانشگاه شریف پیمانکار این طرح است. سوال این است که چرا یک دانشگاه باید مجری یک پروژه اجرایی باشد؟ اگر لازم است که یک دانشگاه مجری باشد، چرا دانشگاه شریف؟ در کدام رقابت بین دانشگاه ها، این دانشگاه برنده شده است؟ اگر فرض نگارنده غلط است، تاسف این است که هیچ شفافیتی برای چنین پروژه های مهمی وجود ندارد.3- این سامانه صرفا بر روی پلتفرم اندروید ارائه شده است. دست اندرکاران به قدری عجله داشتند که حتی نتوانستند ضوابط لازم برای انتشار این سامانه بر روی گوگل پلی یا کافه بازار را رعایت کنند و یا دست کم زمان لازم برای انتشار آن را نداشتند. بیم آن می رود که این سامانه استاندارهای لازم یک اپلیکیشن موبایلی را نداشته باشد.آموزش و پرورش برای بهره گیری از این سامانه تلفن ۴۳۰۸۱-۰۲۱ را معرفی کرده است. این یعنی یک بخش قابل توجهی از ستاد این وزارتخانه می بایست در این خصوص فعالیت کنند. کاری که بخش پشتیبانی یک کسب و کار انجام می دهد. ما در ایران فقط شعار کوچک سازی دولت را می دهیم اما حتی در به کارگیری یک سامانه آموزشی هم باید خود مجری باشد. باید خود طراحی کند، خود پیاده سازی کند و باید خود بهره برداری کند.m.amin.shirzadm.amin.shirzadFri, 10 Apr 2020 22:27:18 +0430https://virgool.ir/@m.amin.shirzad/بابایو-رفتن-یا-ماندن-svpcrm7rtg5tاصفهان هستم. ترمینال کاوه. باز هم حس غریب خداحافظی تجربه اشک‌آلود ترمینال کاوه را تکرار کرد. شب‌های جمعه‌ای که بعد از ترک و خداحافظی از بابایو با درد دل‌هایی، تنهایی‌ام را سر می‌کنم. وقتی مامان اشرف بود. آن زمانی که دو‌ نفری می‌آمدند برای بدرقه‌ی من، چشم‌های نگرانشان را حس می‌کردم. همیشه با خودم دعوا می‌کردم که چرا من باید مسبب این نگاه باشم. امان از خداحافظی‌هایی که باید تنها با بابایو می‌کردم. و عذاب سختی که با خودم برای رها کردن پیرمرد ۸۶ ساله با خودم سوغات می‌بردم تهران.اتوبوس‌های اصفهان تداعی کننده‌ی کلنجارهای ذهنم در تاریکی بیابان‌های کاشان هست و سوال‌های عمیقی که از خودم می‌پرسم! همان سوال‌هایی که ختم می‌شود به: آمدنم بهره چه بود!این بار تحملش سخت‌تر بود. این بار حس آخر سفر از ابتدا بود. صبح پنج‌شنبه که رسیدم با صحنه‌ی سختی مواجه شدم. بابایو روی صندلی چرخ دار پشت میز صبحانه نشسته بود. هیچ چیز از سلام و احوالپرسی نفهمیدم. یک آن چندین تصویر از جلوی چشمم رد شد. صحنه وقتی که چای دم می‌کرد یا تصویر وقتی که رادیو را برای پخش اخبار صبحگاهی بی بی سی آماده می‌کرد. یا صحنه‌ای که در آشپز خانه داد می‌زد تا مامان اشرف را از خواب بیدار کند. یا وقتی نان‌ها داغی که خریده بود را به قول خودش کوچیک می‌کرد.وقتی دستانش را گرفتم. شوکه شدم. هرگز لرزش نداشت. این بار می‌لرزید. با خودم گفتم این همان دستانی است که ما در بچگی برای رفع خستگی‌اش باید رویشان راه می‌رفتیم. این همان دستانی است که هر بار تعداد براده‌های آهنی که زیر پوستش جا خوش کرده بود را می‌شمردیم تا کم نشود. اما خوشحال بودم و هستم که یک دل سیر، بابایو را دیدم. هفته‌ی گذشته، پر ماجرا بود. تلخ بود. از تک تک دقیقه‌هایش ناامیدی باقی ‌ماند. شنبه با سپیدی برف شروع شد و جمعه‌اش با سیاهی بانک‌های سوخته تمام شد. بیش از گذشته فاصله‌ی بین حاکمان و مردم را حس کردم. بیش از گذشته خارج شدن کشور از مسیر توسعه را درک کردم.قطعی اینترنت عذاب آور بود. عملکرد به نسبت مناسب شبکه ملی اطلاعات، نگرانی من را از تداوم اراده‌ی حاکمیت به بستن اینترنت بیشتر می‌کرد.این هفته، هفته‌ی پایانی ماه هم بود. این بار تلاش‌هایم برای فراهم کردن نقدینگی تقریبا بدون نتیجه بود. حقوق بچه‌ها عقب افتاد.فضای خانه هم یأس آلود بود. زینب حرف‌های جدیدی می‌زد.« آیا ما می‌توانیم در این فضا، بچه‌دار شویم؟ امکان تربیت و رشد فرزندمان را داریم؟ بیا به رفتن فکر‌ کنیم!» این سوالات تازه نبود. هر یک برایش پاسخ داشتیم برای همین مطرح نمی‌کردیم. اما هر دو شک‌ کردیم.دیدن بابایو باز فضا و احوالاتم را تغییر داد و چقدر قدم زدن در میدان نقش جهان حالم را عوض کرد. دیدن فردی که به من هویت می‌دهد! امید آفرین است. و دیدن بناهایی که انرژی بخش هست تکمیل کننده این امید است. پاسخ‌هایم برای سوالات و تردید‌ ها ترمیم شد. شرایطی هست که هر وقت اراده کنم در کمتر از ۳ ساعت می‌توانم پیش بابایو باشم. هر وقت که اراده کنم، می‌توانم با ۶ ساعت رانندگی مشغول تماشای گنبد شیخ لطف الله باشم. این شرایط سوالم را از سوالات تازه زینب به این پرسش تغییر می دهد: « چرا باید این شرایط را تغییر دهم؟» و حالا پر انرژی و شاد هفته‌ام را شروع می‌کنم!به نظرم هر وقت شرایط سخت می‌شود و هر وقت تردید‌های رفتن یا ماندن به سراغتان می‌آید، یک سری به خانه‌های پدری یا مادری بزنید! حالتان تغییر می‌کند. من بی تاب دیدار مجدد بابایو هستم. پس هستم.m.amin.shirzadm.amin.shirzadSat, 23 Nov 2019 13:27:43 +0330