https://virgool.ir/feed/@m.abdollahi.er84fa2026-11-11 08:29:17https://files.virgool.ir/upload/users/212679/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@m.abdollahi.er84https://virgool.ir/@m.abdollahi.er84/مرثیه-ای-برای-یک-رویا-amxk7qezozzjءچند وقت پیش بود موقع ظرف شستن، داشتم پادکست گوش می‌دادم که پرسید "اگر زندگی‌تان فیلم بود چه اسمی روش می‌گذاشتین؟"بدون هیچ مقدمه‌ای توی ذهنم آمد که "مرثیه‌ای برای یک رویا"شاید اگر چند سال پیش بود مثلا اسم پر امید تری انتخاب می‌کردماما حالا از نظر من، زندگی همه‌ی ما مرثیه‌ایست برای یک رویا...نه اینکه بد باشه ها، نه اصلا. اتفاقا من تازه دارم معنای واقعی زندگی رو درک می‌کنم... می‌دونی بذار برم از اولش برات بگم.این روزا من خیلی درگیر نوشتن بودماینکه بنویسم یا نهاینکه اصلا تراوشات  این کوزه برای کسی اهمیت داره یا نه؟اما بعد به خودم اومدم و دیدم دارم ظرف می‌شورم و به معنای زندگی فکر می‌کنمدارم تلفن حرف می‌زنم و به معنای زندگی فکر می‌کنمصبح توی جام وول می‌خورم و به معنای زندگی فکر می‌کنمحتی روی تخت ماساژ دراز کشیدم و دارم به معنای زندگی فکر می‌کنم کنارش به این فکر می‌کنم اگه کنجد بود الان چکار می‌کرد؟مثلا بچه‌م هیچوقت من رو روی تخت ماساژ ندید.هیچوقت با پدیده صورت بیرون زده از روی اون سوراخ تخت ماساژ مواجه نشد.احتمالا می‌آمد و زیر تخت می‌نشست و زل می‌زد به صورت من و بعد از چند دقیقه خودش رو لوس می‌کرد و شکمش را نشانم می‌داد و بعد که می‌دید مادرش بی حرکت دراز کشیده، همون زیر دراز می‌کشید و می‌خوابید و به خیالش از مادر بی دفاعش مراقبت می‌کرد. اینها رو گفتم که بگم امشب ساعت ۷ که برسه، درست نه ماه میشه که کنجد توی خونه راه نرفته، میو میو نکرده وسرش روی دست من نذاشته که بخوابه.نه ماه آزگار میشه که من صبح‌ها صداشو نشنیدم که بیا من گرسنه‌ام.نه ماه میشه که موقع کتاب خوندن نیومده خودشو بچپونه توی بغلم .نه ماه میشه که روی صندوق به جا مونده از ستاره خانم به جای کنجد، گلدون گل گذاشتم!!!چه ترکیب غریبی! نه صاحب صندوق هست و نه کسی که همیشه روش می‌نشسته...به جای هر دو گلدون گذاشتم. ۹ ماه میشه ۲۷۶ روز.من نه ماه بدون کنجد زنده موندم...بازم زنده می‌مونم؟ کسی چه میدونه! ولی امروز نوشتم که این طفل نه ماهه به دنیا بیاداین نوزاد که ترکیبی از اندوه بی پایان، رنج و پذیرشه. توی این چند وقت مرگ زیاد دیدم و هربار برام خاطرات نبود کنجد تداعی شد.آدمهای زیادی بودن که دیگه نیستن‌آگهی‌های فوت زیادی رو دیدم.بی‌صدا و یواشکی با اندوه بازماندگان اشک ریختمو حتی تلاش کردم تسلی بدم.اما واقعیت دور از من نیست.من نتونستم گوشی رو بردارم و صداشون رو بشنوم.نتونستم زنگ بزنم و خیسی اشکشون صورت من رو تر نکنه.من ترجیح دادم سکوت کنم و به معنی زندگی فکر کنم. نوزاد به دنیا اومده حالا برای من زندگی دیگه تلاش برای بهترین بودن نیست.دیگه جون کندن برای لبخند و خوشبختی نیست‌.زندگی برای من چیزی شبیه مرگه. چیزی شبیه به اینکه این لحظه‌ها چه بخوام و چه نخوام داره به من می‌گذره و من فقط می‌تونم با رنج کمتر و نه نبودن رنج بگذرونمشون. اصلا رنج رو نمیشه حذف کرد.گذشتن لحظه‌ها خودش رنجه! همین که می‌دونم هر لحظه به مرگ نزدیک میشم. می‌دونی یه تجربه‌ای هست که وقتی یکی از عزیزانت می‌میره درکش می‌کنی.یه چیزی، یه غول کوچولویی پس پستوهای ذهنت گرد و خاک رو از خوش می‌تکونه و به خودش کش و قوسی می‌ده و میاد بیرون.واکنش به مرگ.من همیشه با مرگ بلاتکلیف بودم.از یه طرف زور آموزشهای مدرسه و نامه اعمال و بهشت و جهنم بود!از یه طرف علم گرایی دوره جوانی و شک‌ها و شبهه‌ها و مرگ سلولی!از یه طرف فلسفه‌های سی سالگی به بعد و مرگ پایان کبوتر نیست! حالا اما انگار دیدگاهم به مرگ برام روشن‌تر و واضحتر شده. می‌دونی هر کدوم از دیدگاه‌ها محترمن.اما من ترجیح میدم مرگ رو پایان بدونم.پایان حق انتخاب برای لحظه‌هاپایان حرکتپایان نفس کشیدنو پایان. درست مثل تمام شدن یک فیلم مثل تیتراژ پایانی و با تشکر از خانواده محترم رجبی شاید واقعیت‌های دیگه‌ای هم باشه مثل این واقعیت که ممکنه بتونی یخ فیلم رو دوباره ببینیاما به نظرم هیچ تجربه‌ای مثل بار اول دیدنش نیستاونجا شگفتی‌ها، تعجب‌ها و احساسات واقعی ترن...با هربار دیدنش انگار از اصالت احساس کم میشه. ببین من طولانی می‌نویسم اگه خسته شدی برو خلاصه داشتم به زندگی و معنیش فکر می‌کردم که چشمم افتاد به آویز پنکه سقفی. ببین بی تعارف بگم نمی‌تونم بهش نگاه کنم و یادم نیافته که به جز آویزون کردن پنکه سقفی چه کاربرد دیگه‌ای می‌تونه داشته باشه.من به عنوان یه مهندس حتی می‌تونم محاسبه کنم که چقدر وزن رو می‌تونه تحمل کمه.چقدر تاب خوردن دو تا دست و دو تا پا رو می‌تونه تحمل کنه. کدوممون اینجاست که می‌تونه ادعا کنه هیچوقت بهش فکر نکرده؟یه روزایی که غرق در جبر بودم، بدون قائل شدن هیچ انتخابی برای خودمبه این انتخاب فکر می‌کردمبدجوری هم فکر می‌کردم به اینکه چجوری تاب بخورمبه اینکه قبل رفتنم چند روز وقت می‌خوام که برای عزیزانم بنویسمبه اینکه چجوری گره بزنم که کنده و پاره نشهمی‌تونست دهن کجی خوبی باشه برای همه حق انتخاب نداشتن‌هام.اما بعد انتخاب کردم که زنده بمونم. پذیرفتم که اگه از زندگی ۱۰۰ تا می‌خوای، معمولا بهت ۱۰۰ تا رو نمیده و کمتر میده.اینکه معمولا هر روز ناراحتی هست.چیزی برای غصه خوردن.اینکه هیچوقت همه چی کامل نیست.اینکه وقتی بمیرم تمام میشم.اینکه اصلا نمی‌دونم کی قراره بمیرم و تمام بشم.اینکه زندگی با مرگ کنجد رو ازم گرفت.اینکه زندگی می‌تونه جَلَب و پدرسوخته باشه و کدوم از ماست که یه دوست پدرسوخته نداره که هنوز باهاش دوسته؟اینکه با دونستن همه‌ی اینها بازم هست روزایی که بگردم دنبال خوشبختی بی پایان و لبخند ابدی. زندگی برای این تصاویر خوشگل و گل و بلبل نیست.برای من بیشتر شبیه یه تاکسی زرده که درش خیلی وقتا خوب بسته نمیشه، مسافران همیشه خوشرو نیستن و خیلی وقتا مقصد هم کاملا مشخص نیست.اما خب بهرحال راه میره ... :)mahboube abdollahimahboube abdollahiWed, 22 Sep 2021 13:20:53 +0330https://virgool.ir/@m.abdollahi.er84/چون-به-دنیا-آمدم-jw197lroo6dcءنزدیک سی و سه سالدقیقا دوازده هزار و پنجاه و دو روزیک روز کمتر از سی و سه سال تماماین تعداد روزهاییست که نفس کشیده‌اماینکه زندگی‌شان کرده‌ام یا نه، بماند همه‌ی آنهایی که من را خوب می‌شناسند، که شاید تعدادشان زیاد هم نباشد، می‌دانند که من این حال نوشتن را وقتی پیدا می‌کنم که دور و برم را تمیز کرده‌ باشمهمه چیز سر جای خودش باشد و خانه و فکرم از تمیزی برق بزنددرست مثل الانامسال با کرونا و قرنطینه و تنهایی شروع شدبا بغض سر سال تحویلبا سرفه‌های کلافه کننده‌ی سیزده روز تعطیلاتو با ماسک و دستکش و ضدعفونی کننده‌ها ادامه پیدا کرداوایل سخت بودبعد کم کم دوباره مسیر را پیدا کردمبا دوستی‌های که به پایان رسید، کش آمد با دوستی‌هایی که عمیقتر از قبل شد، شیرین‌تر شدآدمهای زیادی آمدند و رفتند و حال مرا بهتر و بدتر کردند به فصل کاشت رسیدمبا هر دانه بخشی از خودم و آرزوهام را کاشتمخیلی از دانه‌ها سبز نشدندو بعضی‌هاشان اما سبز شدند و بار دادندبا درخت گردو دوست شدم و شبی را کنار آتش تا صبح با صدای طبیعت بیدار ماندماما هنوز تمیز نشده بودروحم و فکرم پر از صدا بودپر از هیاهوی آدمهایی که می‌گفتند می‌خواهند با من راه عاشقی طی کنند، اما من در کارشان غش می‌دیدمبه بازسازی افتادمروابط قدیمی را پیدا کردم و دوباره خاک از تنشان زدودمبه آغوشی کهنه اما اصیل پناه بردمتا ساعت سه صبح از هر دری سخنی گفتم با دوستی که صدای آشنای دورانها بودبا دوستی از کسی گفتم که دروغ بود سراسرو کم کم داشت تمیز می‌شدمن با اشک دوباره گِل خود را ورز می‌دادم و هربار شکلی تازه می‌گرفتتا صدایی از آنسوی دنیا به من گفت که هر رویایی که در ذهنت به روشنی می‌سازی، یعنی توان تبدیل به واقعیت داردو من در آن رویا خانه‌ای دیدم با پنجره‌های بلند رو به سوی باغی سبزو مردی که پشت به من ایستاده بود و چای می‌ریخت و صدای دخترکی که در حین لباس عوض کردن، بلند بلند اتفاقات روزش را می‌گفتمن داشتم خودم را پیدا می‌کردم که واقعیت تلخی را فهمیدمکه من همیشه تنها بوده‌امدر عین رفاقتهای بسیار و خانواده‌ای بس محترم، من همیشه تنها بوده‌امدر رواق ایستادم و خودم را، زندگیم را، ترسهام را دوباره دیدم هربار که تمیز می‌شد چیزی عین سنگی بزرگ، آب این برکه را می‌آشفت و گل آلود می‌کردبارها گریستمبارها به تلخی گریستمسعی کردم قوی بمانماما نمی‌شدو دوستی‌هایی که باز هم کمرنگ تر می شد تا فهمیدم همیشه تنها خواهم بودحتی با داشتن عشقی در دل و دستی در دست یارمن باز هم تنها خواهم بود و این نه فقط تقدیر من، که تقدیر تک تک ماستاینکه ما تنها به دنیا آمده‌ایم و تنها خواهیم مردومی‌دانی یک لحظه زمان ایستادداشتم ظرف می‌شستم که فهمیدمآنها که مرا می‌شناسند، می‌دانند نصف مکاشفه‌هام وسط ظرف شستن اتفاق می‌افتدفهمیدم که اگرچه تنها به دنیا آمدن و تنها مردن تقدیرم استاما تنها زیستن یا نزیستن انتخاب استو بعد او آمداز پشت به شمایل مردی می‌ماند که چای می‌ریزدو دخترکی آمد که دوست داشت از وقایع روزانه‌ش بگویدو بعد من فهمیدم که تمام این سالهای سرگردانی من عطش داشته‌امعطشی عجیبمادر شدن من حالا کمتر از قبل حیرانم سی و سه سال زمان کمی نیستدوازده هزار و پنجاه دو روز فقط یک روز کمتر از سی و سه سال عمر آدمیزاد داردمن این روزها بهترمعمیق‌تر می‌خندمو فهمیده‌ام که برای خوب زیستن نیازی حتما قوی باشم یا قهرمانخودم باشم انگار کافیستاین روزها حس می‌کنم به قدر کافی، کافی هستماضطراب‌ها هنوز هستند اما کمرنگ ترنداما من گول نمی‌خورممی‌دانم تا حال خوب هنوز راه درازی دارممی‌دانم که هیچکس از بیرون من نمی‌تواند دست بیاندازد و پیچ حال خوب مرا تا ته بچرخاندسوراخ این کلید فقط اندازه کلید خودم استو کلید هم فقط در دست خودم هستمی‌دانم طولانی شداما تو ببین من هزاران روز زندگی کرده‌امهربار می‌خواهم به جوانی‌ام ایمان بیاورم، از سی و سه می‌گویمو هربار می‌خواهم از عمر طولانی که کرده‌ام از هزاران روز من همه‌ی روزها را زندگی نکرده‌امهیچکس هم نمی‌تواند آدمیزاد است دیگر هزار مدل می‌چرخد و می‌رقصد تا روی آهنگی با ریتم دلخواه بیافتد و هر تاب بدنش مطابق با آهنگ باشدمن خیلی رقصیده‌ام با ساز زندگیبا ساز دوستانبا ساز خانوادهاما انگار تازه آهنگ من شروع شده‌استانگار تازه هر حرکتم روی آهنگ می‌نشیندمی‌دانی حالم که بهتر شودروزهای بهتری می‌سازمو انگار دارد حالم بهتر می‌شودانگار آن بذرهای کاشته شده، دارند کم کم جان می‌گیرند و سبز می‌شوندانگار برای بعضی از بذرها، هزاران روز لازم است تا کش و قوسی به تنشان بدهند و سر از خاک بیرون بیاورندو انگار حالا دارد همه چیز به درست‌ترین شکل ممکن اتفاق می‌افتدپارسال مثل آدمهای مشت خورده بودمامسال مثل آدمی که از کما درآمدهکسی چه می‌داند شاید سال دیگر شبیه باغبانی باشم که حاصل باغش را تماشا می‌کند و یه لیوان چای در دست گرفته و لذت دنیاش را می‌بردهرچه هست، انگار زندگی همین استهمین بالا و پایین‌هاهمین زیبا و زشتی‌هاهمین نزدیک و دور بودن‌هاآدم خوب است فقط بداند امروز هست و فردایی ممکن است نباشدو همین می‌شود دلیل اینکه درگیر عادت نشودمن این را نوشتم و تو خواندیانگار خواسته‌ باشم همه حرفم را بزنم و نشوداما تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجملmahboube abdollahimahboube abdollahiTue, 24 Nov 2020 16:26:07 +0330https://virgool.ir/@m.abdollahi.er84/مرگ-t6i2sbvp11biءهشدار. بسیار طولانیست.به تو از تو می نویسمبه تو ای همیشه در یادای همیشه از تو زندهلحظه های رفته بر باد توی جاده بودیم که بهم گفت:" آرزو دارم برم کنسرت ابی، میترسم ابی بمیره و من تو حسرت شنیدن صداش بمونم."مرگ واژه ی ترسناکیه. رفتن، نبودن، نداشتن، نیستی.اما برای من واژه ی آشناییه. با خودم خلوت میکنم و مرگهایی رو که دیدم می شمارم.مرگهای زیادی بوده.مرگ دوستمرگ قوم و خویشمرگ عزیزمرگ غریبه ترهاو در همه‌ی این مرگها هربار انگار تکان کوچکی به من هم داده شده.اولین مرگی که حسش کردم، دختر داییم بود. دخترکی هم سن و هم قد من که با من تفاوتهای زیادی داشت.من یک بچه‌ی عادی بودم اما او نبود. بیمار بود و ناتوان از درک دنیای پیرامون.اما دوستش داشتم.خواهرکی بود هم سن که اگرچه هم بازی نبود اما ساعتهای زیادی یواشکی و دور از چشم دیگران باهاش حرف می‌زدم، قصه می بافتم و سعی می کردم دنیای بی رنگ و بی صداش رو درک کنم.سفر بودیم و رسیدیم و خاطرم هست که صدای فغان و گریه بی امان می شنیدم و تو عالم بچگیم غرق بودم که با جای خالی عفت مواجه شدم.گوشهای شنوای دنیای کودکی من، اون خواهرک زیبا و همیشه آرام توی رختخواب همیشگیش گوشه‌ی هال خونه دایی نبود.دختردایی کوچکترم ترسیده بود از نبود خواهرش، من اما آوار به سرم بود که حالا عفت کجاست و کی یواشکی در گوشش براش قصه می بافه؟با رفتن عفت بخشی از کودکی من در من مرد. وقتی ده ساله بودم و تب مالت گرفتم و سخت بیمار بودم، شبها که ترس برم می داشت که نکنه دیگه بیدار نشم، با فکر اینکه اگه بمیرم عفت میاد دنبالم و ما بالاخره باهم بازی می کنیم می خوابیدم.نمردم و خوب شدم.سالها گذشت. شهریور ماه بود. روبروی در تراس توی هال خوابیده بودم با زنگ تلفن سبز رنگ آلمانی مون بیدار شدم. شوهرخاله م بود. گفت که باباحجت فوت کرده و باید جوری که مادرم هول نکنه بهش بگیم. ترس برم نداشته بود اما چیزی توی دلم هری ریخته بود.اگه به مامان بگیم و او هم بمیره چی؟یادم نمیره که وقتی همه به سمت خانه پدربزرگم روانه بودن، من با پدرم و شوهرخاله‌م داشتیم از کارخانه، یخ می خریدیم. شهریور بود ولی هوا هنوز گرم بود و خیل عزاداران آب خنک طلب می‌کردن. اولین صحنه مواجهه من با مردی که تمام تابستانها رو در حیاط خانه‌ش بازی کرده بودم، جلوی مادربزرگم ایستاده بود تا ما ظهر تابستان به آب حوض تنی بزنیم، یه تابوت کوچک وسط حیاط بود.بابا حجت مرد ظریف و ریزاندامی بود. همیشه کلاه سر می‌کرد. همیشه چایی رو داغ هورت می‌کشید و حتی در مریضترین روزهای خودش، ما رو از دستهای پیر و چروک اما مهربانش محروم نمی‌کرد.و من به عنوان نوه دختری پای سماور برای مهمانان عزای مردی چای می‌ریختم که بیش از همه مراقب آلرژی من به درخت انجیر وسط حیاط بود.باز هم تلفن بود و این بار صدای لرزان عمو.علّیه همبازی من بعد از عفت، دختر عموی سبزه رویی که شکار دست بی رحم سرطان شده بود و ماههای آخر حتی نمی گذاشت ببینمش، از بین ما رفته بود.با علّیه بلوزهامونو برعکس می پوشیدیم. توی حیاط بزرگ خونه‌ی عمو گِل بازی می کردیم و از درخت توت توی لته بالا می‌رفتیم.بعدازظهرها چایی می‌خوردیم و عرق می‌کردیم و بلند می‌خندیدیم.وقتی برای علّیه دم در فاطمیه‌ای که بارها توی روزهای عاشورا بازی کرده بودیم هواری کشیدم، دختر عموی دیگری جلوم ایستاد و گفت گریه نکن، پاشو خواهرهاشو دلداری بده. و مرگ دست از سر کودکی و نوجوانی من بر نمی داشت.عماد داماد خانواده بود و روزها درگیر بیماری پدرش توی بیمارستان. پدر عماد رو دوست داشتم. کم دیده بودمش اما روی خندانش رو دوست داشتم. خاطره ناهاری که با خواهرم و عماد توی خونه فرهنگیان خورده بودیم یادم بود. داستانی از تابلوی قرآنی که روی دیوار کنار میز ناهارخوری بود و منظره پنجره رو به حیاط. و مرگ از پی مرگ.مادر زندایی مادرم که توی خونه ش خاطره ها داشتم. از روی خندون و نگاه پر رمزش شیطنت می‌بارید. توی کلاس آزمایشگاه هیدرولیک بودم. گوشی سونی اریکسونم زنگ خورد. جواب ندادم. دوباره زنگ خورد. بی صدا از کلاس بیرون خزیدم و پنج دقیقه بعد داشتم به طرف در دانشگاه می دویدم. عمو محمدحسین رفته بود. اون عموی خندون و پراحساس که کامیون داشت، آسم داشت و هربار من از بالای پله‌ها با اعتماد کامل به دستهاش خودمو پرت می‌کردم توی بغلش. اون عمویی که صورت گردم شبیهشه و وقتی می‌اومد از کنارش جم نمی‌خوردم. عمو محمدحسین سرفه می‌کرد و من نگاهش می‌کردم. عمو محمدحسین اواخر خیلی مریض بود. عمومحمدحسین مرده بود. تا مرداد.توی هال خوابیده بودم. روز قبلش ستاره خانم جان رو در بیمارستان دیده بودم و توی دلم هزاربار آرزو کرده بودم که کاش زودتر مرخص شه. دوست نداشت توی بیمارستان بمونه. از بوی بیمارستان بدش میومد. گلابی دوست داشت.ساعت شش صبح این بار پدرم قاصد بود. گفت بیا بیمارستان حال مادربزرگت خوب نیست.و من دم در بیمارستان با لشکر شکست خورده‌ی خاله ها و دایی‌ها مواجه شدم.ستاره خانم جان رفته بود. اون مادربزرگ لجباز و بداخلاق که سالهای آخر قربانت بشم از زبانش نمی‌افتاد، مادربزرگ شبهای یلدا، مادربزرگی که خوراکی های خوشمزه ش رو وقتی می‌رفتی خونه‌ش از کابینتها در می‌آورد، مادربزرگ شبهای طولانی تابستان، مادربزرگی که مربای کیوی رو خوشمزه می‌پخت و بعد از اون هیچ وقت مربای کیوی نخوردم‌، مادربزرگ گل گلی پوشم رفته بود.تا سه روز ایستادگی کردم. گریه نکردم. و روز سوم، برگشته از مزار با مانتو روی مبل ولو شدم و بی امان اشک ریختم. لابلای این مرگها، مرگهای دیگری هم بود. رفتن ابرام که فامیل دوری بود و اما صدای خنده هاشون وقتی با پری و جمشید و لیلا توی خونه‌ی ما می‌خندیدیم و دماوند از ما گرفتش. جمعه بود. تازه بیدار شده بودم. گوشیم زنگ خورد و تا بهش برسم قطع شد. دوستی بود که مدتها ندیده بودمش.خودم زنگ زدم و صدای گریانش گفت محبوبه، سعید فوت کرد.سعید؟ نه باورم نمی شد. قرار بود وقتی با فرنوش و پاییز از سبزوار برگشتن، بیان پیشم. قرار بود دختر کوچولوش رو بغل کنم و بهش بگم من عمه تم.و جاده سعید رو از ما گرفت. از گریه ناتوان بودم. فکرم پیش فرنوش و پاییز بود و تنهایی سعید تو لحظه های آخر توی اون جاده تاریک و سرد و برفی.سعید آدم تنهایی بود. اما با فرنوش لبخند می‌زد. پاییز به زندگیش رنگهای گرم بخشیده بود. و حالا دوست نازنینم توی تنهایی رفته بود. درست همونجور که همیشه خودش می‌گفت.روز اسباب کشی از خونه‌ای که سعید خیلی از وسایلش رو جابجا کرده بود و چیده بود، دلشکسته بودم و موقع برداشتن آینه‌ای که سعید به دیوار نصبش کرده بود، بغضم ترکید. وقتی ریحانه توی بیمارستان بستری بود، به ما گفتن امیدی نیست.هربار وقتی کسی مریض میشه، وقتی میره پیش دکتر من چیزی توی دلم هری می‌ریزه.وقتی دوستان دورتر تماس می‌گیرن. وقتی فامیل بهم زنگ میزنه. مرگ در همه‌ی زندگی من به وفور جریان داشت.درست مثل زندگی تو.من اما فرصت عزاداری نداشتم. من دختر قوی فامیل بودم. اونی که از هیچی نمی‌ترسه. اونی که بلده دیگران رو آروم کنه.من در همه‌ی غمها شریک بودم بی اونکه کسی در غم من شریک باشه و من همه ی گریه هامو توی خلوت کردم.مرگ همیشه مثل یک یار وفادار توی هرسال زندگی من از کودکی تا امروز، سوغاتش رو به من داده.هرسال کسی رو از من گرفته و هربار با لبخند آرامش به یادآوری کرده که روزی نوبت من هم می‌رسه. شاید عجیب باشه اما من بارها مرگ خودم رو، واکنش اطرافیانم رو و لحظه های عزای خودم رو توی ذهنم بازسازی کردم.اینکه هرکسی چه میکنه. اینکه شب اول برام قرآن می‌خونن. اینکه چه خاطراتی ازم تعریف می‌کنن. اینکه بعد از ناهار روز سوم، کی اولین خاطره خنده دارش از من رو تعریف می‌کنه. اینکه کیا هربار شب جمعه بعد از خوردن شامشون برام فاتحه می‌خونن. و اینکه کم کم من هم تصویری میشم توی آلبوم خاطرات. هر از گاهی، سالی یکبار ورقی می‌خورم و یادی ازم میشه.خاطره‌ی دوری میشم.و کیا ممکنه شبی مثل امشب بنشینن و به مرگ فکر کنن و من رو به یاد بیارن.من از مرگ نمی ترسم. از این پازل مرتبی که توی کودکی داشتم و با رفتن عفت گم شدن تکه‌هاش شروع شد و پازلم ناقص شد و هرسال بیشتر ازش کم شد، می‌ترسم. از اینکه می‌ترسم که خودم آخرین تکه پازل باشم.از این می‌ترسم که تا رفتن خودم قراره چندتا فقدان دیگه رو تجربه کنم.من نمی‌ترسم که زندگی نکرده باشم. من می‌ترسم که خاطره‌هام کم باشه. می‌ترسم توی روزهای آخر تصویرهای توی ذهنم کمرنگ بشن. می‌ترسم یادم بره قیافه هاشون، تن صداشون و شکل لبخندشون.مرگ وفادارترین یار آدمیزاده. اونی که لحظه‌ی آخر خودش دست آدمو می‌گیره. می‌دونم که مرگ با من بی رحم نخواهد بود یا حداقل امیدوارم!mahboube abdollahimahboube abdollahiTue, 16 Jun 2020 01:36:06 +0430