https://virgool.ir/feed/@m-nikaein.irfa2026-11-11 05:50:50https://files.virgool.ir/upload/users/1468553/avatar/quUOJT.jpeghttps://virgool.ir/@m-nikaein.irhttps://virgool.ir/@m-nikaein.ir/آهو-جان-mc5rt7xhdbsjآهو جانم سلام...اگر از احوال من خواسته باشی بد نیستم. فقط دوری ات آزارم می دهد و این که نمی دانم حالت خوب است یا نه؟ نمی دانم اوضاعت را چگونه می گذرانی! نمی دانم آیا هنوز حسن بقال بی همه چیز مزاحمت می شود یا نه؟ نمی دانم که حسن بقال با زن هایش به خواستگاری ات آمده است یا نه؟ و این نمی دانم ها ناراحتم می کند. مرتیکه خجالت نمی کشد. سن پدرانمان را دارد، زن و بچه دارد، باز هوس زن گرفتن می کند و به هر دختری در محل چراغ سبز نشان می دهد مرتیکه ی دوزاری. انگاری که حکیم برایش جوجه تجویز کرده. مرتیکه فکر می کند چون احتکار می کند و پولش از پارو بالا می رود می تواند هِی زن بگیرد، هِی زن بگیرد، هِی زن بگیرد و کسی به او نگوید بالای چشمت ابروست یا نه. ولی من به او نشان خواهم. یعنی من و تو به او نشان خواهیم داد. آهو جانم، اگر حسن بقال به خواستگاری ات آمد، قبول نکن. می دانم شرایط سخت است و باید جواب پدرت را بدهی ولی آهو جان دو ماه بیشتر که نمانده است. این دو ماه را تحمل کن و حسن بقال را سنگ قلاب کن و هِی نه بیاور. این دو ماه که بگذرد همان شبی که بیایم به خانه تان با گل و شیرینی و حلقه برای خواستگاری می آیم. آهو جانم، قول می دهم که همیشه کنارت باشم و کاری کنم که به من افتخار کنی و نگذارم مثل زن های حسن بقال سرخورده شوی و مدام با هوو بجنگی.راستی آهو جان وقتی که عروسی کردیم اگر تو دوست داشته باشی با هم به آن سمت مرز می رویم و زندگی می کنیم. اگر هم نه که تفریحی می رویم. اصلا هرچه تو بخواهی، همان می شود. آن ها مثل ما هستند ولی مجهزتر، بهتر و شادتر. بین ما و آن ها فرق است. فرق که می گویم فرق هست ها. از زمین تا آسمان. مثلا آن ها می توانند هر زمان چیز مشکوکی دیدند تیراندازی کنند اما ما نمی توانیم و اگر شبی از ترس گرگ یک تیر بیاندازیم فردایش حسابمان با کرام الکاتبین هست و باید به هزار نفر جواب پس بدهیم. آخر می دانی به ما گلوله نمی دهند، اگر هم بِدَهند باید تا تحویل پست، آن را با خودمان نگه داریم و استفاده نکنیم و فقط در مواقع اضطراری استفاده کنیم. ولی پاسگاه آن طرف مرز این طوری نیست. من که ندیده ام. اما یک براتعلی داریم که گاهی برای تبادل به آن طرف مرز می رود و با سربازهای آنجا دوست شده و برای ما از آن طرف خبر می آورد که زندگی مردم آن جا چگونه است و سربازانشان چطوری هستند. براتعلی می گفت همه ی آن ها مسلح هستند. حتی گلوله هایشان از ما بیشتر است. حتی اجازه دارند با همین تفنگ ها به شکار بروند. اول باور نکردم اما چند روز بعد وقتی سر پست بودم و شنیدم که صدای تیراندازی می آید. ترسیدم، فکر کردم جنگ شده ، فکر کردم به ما حمله کرده اند. پاهایم می لرزید. میله های برجک را سفت نگه داشتم تا خودم را کنترل کنم و نیفتم. بعد دیدم که نه، این طور نیست. صدای خنده می آید. سربازها به دنبال گرازی افتاده بودند و می خواستند آن را شکار کنند. شانس آوردم که فورا به فرمانده خبر ندادم که به ما حمله کرده اند وگرنه اگر می آمد و می دید که آن ها به دنبال شکار هستند، و من گزارش دروغ داده ام ، من را به بازداشتگاه می انداخت و ده روزی هم برایم اضافه می نوشت. ولی شب به فرمانده ، ماجرای شکار را گفتم. از فردای آن روز تا به امروز فرمانده هر روز صبح از بی نظمی و هرج و مرج و هدر دادن منابع نظامی آن ها و نظم و ترتیب ما سخن می گوید. ولی می دانی چیست آهو جان؟ کیست که گوش دهد. من و بقیه دوستانم آن زندگی را می خواهیم. می خواهیم آن سربازی باشیم که بدون اجازه می تواند به شکار برود. بی نظم باشد. راحت باشد. ولی خب نمی شود. راستی ببخشید آهو جان، نمی دانم چگونه بگویم. فقط نگرانم. خبرهای بدی از محله رسیده است. این که حسن بقال قرار بود چند شب پیش برای بار چندم به خواستگاری ات بیاید. نامه های قبلی هم که برایت فرستادم ، هم بی جواب مانده است. دارم از دلشوره و اضطراب می میرم. می گویم آهوجان. نکند فراموشم کرده باشی؟ آره؟ می شود؟ نه. نمی شود. یا نکند جواب بله دادی و نتوانستی در مقابل آن ها دوام بیاوری؟ آره؟ نکند همه چیز تمام شده و این ها دارند یواش یواش به من خبر می دهند که تو ازدواج کرده ای؟ آره؟ آهو جان. در این گوشه ی دنیا گیر کرده ام و بی خبر از همه جا هستم. دلم شور می زند. انگار تمام رخت های عالم را در دل من می شویند. ولی این را می دانم که فقط دوماه مانده. همین. اگر تا آخر هفته ی بعد جوابی از تو به من نرسد یا خبر بدهند که تو شوهر کردی با اجازه یا بی اجازه از فرمانده ، می آیم به شهرمان و آن حسن بقال نامرد بی همه چیز را می کشم. بعد هم دست تو را می گیرم و با هم به آن طرف مرز فرار می کنیم. پس آهو جان تحمل کن و جوابم را بده تا این دو ماه تمام شود.قربانت لطیف، به تاریخ پنجم فروردین یک هزار و سیصد و سی و نه#مائده_نیک_آیینمائده نیک‌آیینمائده نیک‌آیینFri, 10 Jun 2022 14:30:04 +0430https://virgool.ir/@m-nikaein.ir/ماهی-ها-بهانه-بودند-z46gv16gg4wqتصدق‌تان روم. امید است که حالتان خوب باشد. دیر زمانیست که نیستید. حال اگر از احوال ماهی‌ها خواسته باشید، خوبند و هستند و در میان تنگ می‌چرخند. به جز یکی که دیگر نیست‌. انگار تاب و توان دوری از شما را نداشت. مدام به گوشه‌ی تنگ می‌رفت و ساکت و بی‌حرکت آن‌جا می‌نشست‌. نه دمی می‌زد، نه باله‌ای تکان می‌داد و نه حتی چشمانش را می‌بست. شاید بگویی که مخدر استفاده کرده‌ام و هذیان می‌گویم. شاید هم بگویی که در اوهام سیر می‌کنم و خیالاتی شده‌ام. ولی این‌گونه نیست. هر وقت به آن ماهی نگاه می‌کردم، می‌دیدم که نشسته است و به درب نگاه می‌کند و انگار که منتظر است. منتظر که؟ نمی‌دانم. البته می‌دانم. اگر که نمی‌گویید این زن عقلش پاره سنگ برمی‌دارد و خیالاتی شده است باید بگویم که می‌دانم. یعنی حدس می‌زنم. حدس می‌زنم که منتظر شما بود. انگار دردی می‌کشید که کسی نمی‌توانست آن را ببیند. چه دردی نمی‌دانم، شاید درد فراق بوده است. شاید از دوری شما قلبش آرام شده و کندتر از همیشه زده و آن‌قدر کند شده که دیگر نزده. و چه حیف و صد حیف که عمرش قد نداد و آمدن شما را ندید.القصه ماهی را بدون آن‌که به وصال شما برسد، خاک کردیم. مراسم سوگواری را هم انجام دادیم‌. اشک بر گونه‌های مه‌بانو‌ جان‌تان جاری بود و دست به دامن من نازک‌دل شده بود که "مادرجان چرا ماهی‌ها می‌میرند؟" و من، من از همه چیز بی‌خبر نمی‌دانستم که چگونه باید پاسخ مه‌بانو جان‌تان را بدهم. کاش شما این‌جا بودید و پاسخی در خور به دخترک‌تان می‌دادید.راستی جانم به قربان‌تان، نگاهم کف پای شما، کی می‌آیید؟ نگران ماهی‌های دیگر هستم. نکند آن‌ها هم دل‌تنگ شما باشند؟ می‌ترسم آن‌ها هم از دوری شما و رفیق‌شان عصیان‌ کنند و یک جا بنشینند و دیگر تکان نخورند و نرقصند در وسط این تنگ بلوری. می‌ترسم قلب کوچک آن‌ها هم کند شود و کند شود و کند شود تا که بایستد و دیگر نزند و بروند پیش هم‌قطار قدیمی‌شان.بلاگردان‌تان شوم، بیایید دیگر. مرگ بس است. بگذارید زنده ماندن و رقصیدن میان میدان را هم زندگی کنیم.قربان‌تان روممهربانوی شمامائده نیک‌آیینمائده نیک‌آیینمائده نیک‌آیینSun, 15 May 2022 17:00:38 +0430https://virgool.ir/@m-nikaein.ir/من-هم-شریک-هستم-lhftqnlemdvq-: باید ده دوازده تومن جور کنم... تا چند روز دیگه... اگه جور نشه می برنم زندان... و به زن نگاهی می اندازد.-: میگم اگه پول جور نشه منو می برن زندان... بعد تو سرت تو گوشیه؟ کاش اون روز دستم می شکست و این گوشی رو برات نمی خریدم.. کاش اون روز تو راه تصادف می کردم و می مردم و به گوشی نمی رسیدی... خیر سرمون اومدیم با زنمون دو دقیقه حرف بزنیم، همش سرش تو گوشیه‌... انگار نه انگار که ... استغفرالله...مرد از روی زمین بلند می شود و به سمت در می رود. شلوارش را از روی جالباسی نزدیک در، برمی دارد.-: حواسم به حرفات هست. چرا فکر می کنی که من حواسم بهت نیست؟ مگه نمی دونی که زنا قابلیت اینو دارن که چن تا کار رو با هم انجام بدن؟ خب من حواسم به تو هست، هم به گوشی... الان دردت فقط گوشی منه؟-: دردم بی خیال بودن تویه. نه بی پولی و گوشی تو.-: بی خیال؟ از کجا می دونی بی خیالم؟ ولی وقتی نداریم چی کار کنم؟ مثه تو بشینم هی غم و غصه بخورم؟ اجازه نمیدی که سرکار برم که حداقل یه پولی بیاد تو این خونه، خودتم که فقط غرغراتو واسم میاری. نه اخلاق داری، نه پول. به چیت دلم خوشه که موندم تو این خونه نمیدونم. حداقل سر خودمو با این چیزا گرم کنم که بتونم غرغرای تو رو تحمل کنم... انگار تقصیر منه... تو هی میری سرمایمونو میریزی تو چاه، اون وقت من باید غصه ی بی پولی و زندان رفتن تو رو بخورم؟... دیگه چی کار باید می کردم که نکردم؟جهازمو فروختی حرف نزدم، منو از اون خونه کشوندی آوردی تو این خراب شده حرف نزدم، من حتی طلاهایی که از خونه بابام آورده بودم رو به خاطر تو فروختم، اون وقت منت خرید یه گوشی رو...و صدای بلند برخورد در به چهارچوب، زن را ساکت می کند.*-: بابا نمیاد؟-: نه مامان جان، بابا امشب سرکاره...زن به دخترک لبخندی می زند و موهای بلند دخترک را نوازش می کند تا دخترک بخوابد.*-: دیر کردی.-: دنبال پول بودم، دنبال خوش گذرونی نبودم که.-: جور شد؟-: پنج، شش میلیون... نهال کجاست؟-: خوبه، نگران نباش، بقیه اش هم جور میشه... دیر اومدی خوابید... شام می خوری؟-: نه.زن دست دست می کند و با گوشه ی لباسش بازی می کند. انگار برای گفتن حرف هایش تردید دارد. -: پس فردا باید پولو بدی؟-: تو که می دونی چرا می پرسی؟-: گفتم شاید مهلت گرفتی.-: تو این دوره زمونه برادر به برادر رحمی نمی کنه. بعد انتظار داری به من رحم کنن و مهلت بدن؟-: باز نصفشو جور کردی. ممکنه مهلت بدن که بقیشو جور کنی.-: چه دلت خوشه...*-: برای کوتاهی مو اومدیم...-: اکستنشن؟-: بله.-: چقدریه؟ باید ببینم..-: حتما...زن شال را از روی سر خود و دخترک بر می دارد. گیره ی موهای خود و دخترک را باز می کند. سیل سیاه ویرانگر موها بر روی شانه و کمر زن و دخترک سرریز می شود. زن آرایشگر به سمت آن ها می رود و با دقت به موهای آن ها نگاه می کند.-: موهای هر دومون نزدیک شصت، هفتاد سانت هست... ببخشید... قیمتش چند هست؟-: بستگی داره ولی خب بین یک تا پنج تومن.-: نفری؟-: آره.چند دقیقه ای زن آرایشگر به موهای زن و دخترک نگاه و با دست آن ها را بررسی می کند.-: موهای دخترتون رو سه تومن و موهای خودتون رو یه تومن می تونم بخرم... اگه موافق هستین بگم بیان موهاتون رو گیس کنن و ببرن.-: خوبه...*-: خوشگل شدیمااا...از وقتی که از آرایشگاه آمده اند، دخترک مدام جلوی آینه می رود و قر ریزی می دهد و با خنده می گوید خوشگل شدیمااا...زن از این که دخترک به آسانی راضی شد تا موهایش را کوتاه کند، از این که خیلی زود با قیافه ی جدیدش خو گرفت و از این که آنقدر خوشحال است که مدام می رقصد و سرش را به شدت تکان می دهد تا موهای کوتاهش بر روی صورتش پراکنده شود، خوشحال است. *-: اومدی؟-: نه... دارم می رم.-: پول جور شد؟-: هر شب باید آمار بگیری؟ بسه دیگه...-: وا ... چی گفتم مگه؟-: یا کلا بی خیالی، یا رو اعصاب. اون موقع که آدم می خواد باهات حرف بزنه، حرف نمی زنی. الان که می خواهیم حرف نزنی، حرف می زنی...چیزی در درون زن می شکند. مرد حتی متوجه کوتاه شدن موهای زن نشده است. زن به اتاق می رود. پاکت پول را می آورد و جلوی مرد می گیرد.-: چیه این؟-: چیزی که می خواستی.مرد پاکت را می گیرد. پول ها را از درون پاکت بیرون می آورد. با تعجب به آن ها نگاه می کند. -: اینارو از کجا آوردی؟و با دقت به زن نگاه می کند. -: موهای خودم و نهال رو فروختم.با الهام از داستان هدایای کریسمس#مائده_نیک_آیینمائده نیک‌آیینمائده نیک‌آیینSun, 20 Mar 2022 14:35:19 +0330https://virgool.ir/@m-nikaein.ir/یادم-تو-را-فراموش-att0iqwsf3tiکوچه لره سو سپمیشمیار گلنده توز اولماسونائله گلسین ائله گئتسینآرامیزدا سوز اولماسون -:"قلدر بود. چهار تا محله از دستش عاصی بودن. قمه می‌کشید و خیابونو قرق می‌کرد. اگه چیزی می‌خواست به زور بدست می‌آورد. منو سر راه دید. اومد جلو. گرخیدم از ترس. اما نشون ندادم. چادرمو جمع کردم و گفتم برو کنار. خواست حرف بزنه. نتونست. انگار زبونشو موش خورده بود. صداش در نمی‌اومد. دهنش مثه ماهی باز و بسته می‌شد. مردم با تعجب نگامون می‌کردن. منتظر بودن. انگار زمان واستاده بود. انگار من و اون یه سکانس از یه فیلم بودیم. نگاش کردم. نگام کرد. گفتم بکش کنار. دستشو آورد بالا. ترسیدم. اماده بودم که اگه خواست منو بزنه، فرار کنم. ولی نزد. کلاشو از سرش ورداشت و راهو برام باز کرد."صدای بی بی بود که من را از عالم صدای خواننده دوره گرد بیرون آورده بود. چیزهایی می‌گفت که برای من تازگی داشت. من مثلا نوه‌ی او بودم ولی این ها را نمی‌دانستم.ساماوارا اوت سالمیشامایستیکانا قند سالمیشامیاریم گئدیپ تک قالمیشام -:"عاشقم‌ شده بود‌. همه گفتن نرو. اسدالله خان بهت دختر نمیده. اما کسی حریفش نشد. به ضرب و زور اومد خواستگاریم. آقاجونم نگاش کرد و گفت نه. گفت دخترتو می‌گیرم. این خط، این نشون. آقاجونم گفت جنازه‌ی دخترمو رو شونت نمی‌ذارم. گف اگه منم که دخترتو عروس خودم می‌کنم. آقاجونم به نوکراش دستور داد از خونه بندازنش بیرون. اکرم، کلفتمون می‌گف هر آن منتظر بودیم قمه رو در بیاره و نوکرارو بزنه. ولی درنیا‌ورد. فقط وسط دست و پای نوکرا داد زد و گفت فک نکنین حریفتون ‌نیستم. تو این خونه عزیز من زندگی می‌کنه. حرمت این خونه رو نگه می‌دارم که بهتون هیچی نمی‌گم."نه عزیز دیر یارین جانینه شیرین دیر یارین جانیکوچه لره سو سپ میشمیار گلنده توز اولماسونائله گلسین ائله گئتسین-:"رفت و اومد. رفت و اومد. ولی آقاجونم بهش محل نداد. هربار که ذبیح می‌اومد، آقاجونم سنگ رو یخش می‌کرد. ذبیح حرف نمی‌زد. جلوی آقاجونم درشتی نمی‌کرد. داد نمی‌زد. زور نمی‌گف. ولی می‌گف پری رو می‌خوام. انقدر میام و میرم که خودتون بله رو بگین."وسط حرف بی بی می‌پرم:" بی بی عاشقش نشدی؟"-:"مگه میشه عاشقش نشده باشم؟ عاشقش شدم. وقتی دیدم این همه میره و میاد، دلم باهاش شد، دلم نرمش شد. آدم بودم دختر. سنگ نبودم که اون همه خواهشو ببینم و هیچی نگم."-:"گفتی بهش؟"-:"نه... کی اون موقع جرات داشت بگه من فلانی رو می‌خوام.خیلی سال پیش بود دختر."آرامیزدا سوز اولماسونپیاله لری رفده دیرهربیری بیر طرفده دیر-:"سه سال رفت و اومد. سه سال جواب نه شنید. قصه عشق ذبیح و پری تو محله ها پیچید. کسی از ترس ذبیح جرات نمی‌کرد بیاد خواستگاریم. آقاجونم از ترس آبروش، از ترس این که یه روز من و ذبیح فرار کنیم، منو به پسرعموش که تو فرنگ بود، شوهر داد. رفتیم اونور. دو سه سال موندیم و برگشتیم. ذبیح تریاکی شده بود. می‌گفتن از عشق من تریاکی شده. می‌گفتن نتونسته تحمل کنه. می‌گفتن اسدالله خان کمر ذبیحو شکونده. می‌گفتن وقتی تریاک می‌کشه واسه پری می‌خونه. حرف و حدیثا به گوش شوهرم رسید. رفت پرس و جو. رگ غیرتش زد بالا. با آقاجونم دعوا کرد، منو سه طلاقه کرد و فرستاد ور دل آقاجونم. آقا جونم هم اون ته حیاط یه اتاق و خلا برام ساخت. نوکر کلفتا برام آب و دون می‌آوردن. حق نداشتم برم تو خونه آقاجون. اخه عارش می‌اومد یه مطلقه تو خونه‌ش باشه. من شده بودم عیب و ننگ خانواده. جرات نداشتم برم ببینمشون. سال به سال، شب عید، حق داشتم پامو تو خونه بذارم و باهاشون غذا بخورم. تو خونه‌ی پدری زندونی شده بودم. خبرای خونه‌رو از نوکر کلفتایی که می‌اومدن دم اتاقم، می‌گرفتم. انگار تقصیر من بود که ذبیح عاشقم شده بود. انگار تقصیر من بود که کسی از ترس ذبیح خواستگاریم نمی‌اومد. انگار تقصیر من بود که نقل دهن مردم شده بودم."یارم گدیب بیرهفته دیرگورممیشم بیر هفته دیرنه عزیز دیر یارین جانینه شیرین دیر یارین جانی-:"نمی‌دونم چند وقت گذشته بود. یه سال، پنج سال، نمی‌دونم. یه روز صدای یه مرد از پشت دیوار اتاقم اومد که ترکی می‌خوند. نمی‌فهمیدم چی میگه. من که ترک نبودم. صداش سوز داشت. اون می‌خوند و من گریه می‌کردم. بعدها نوکر کلفتا گفتن که ذبیحه. وقتی شنید که من جدا شدم تریاکو ترک کرد و دوباره اومد خواستگاریم. ولی مرغ آقاجونم یه پا داشت. آقاجونم عصبی شده بود. همش دنبال راهی بود که از شر ذبیح خلاص شه. از اونور ذبیح هر روز می‌اومد پشت دیوار اتاقم و برام می‌خوند. یه روز صداش نیومد. بعدها فهمیدم ناغافل با یه ماشین تصادف کرد و در جا مرد."بی بی ساکت می‌شود. بغضم را قورت می‌دهم. بلند می‌شوم و به پشت پنجره می‌روم. به پایین نگاه می‌کنم. خواننده‌ی دوره‌گرد میان اهالی کوچه ایستاده و می‌خواند:کوچه لره سو سپمیشمیار گلنده توز اولماسونائله گلسین ائله گئتسینآرامیزدا سوز اولماسونمائده نیک‌آیینمائده نیک‌آیینمائده نیک‌آیینThu, 17 Feb 2022 05:20:34 +0330https://virgool.ir/@m-nikaein.ir/کلاف-qoiqbyhcvbviکلاف را گذاشته بود پیش‌رویش و تاب می‌داد به نخ و نخ را گوله می‌کرد توی خودش. صدای بلندگوی تلفن روی مغزش ویراژ می‌رفت و زیر لب غر می‌زد که "خب بابا این تلفن رو بذار در گوشت. اون گوشی بی‌صاحابشو بزن تو گوشت. چرا می‌ذاری رو بلند‌گو و مغز من پیرزن رو می‌خوری؟ صبح تا شب، شب تا صبح نشسته تو خونه و هی ور، ور، ور. با تلفن حرف می‌زنی که چی بشه؟ پول در میاد؟ به جا این‌کارا پاشو برو سرکار. یه قرون، دوزار آخر ماه بهت بدن لنگ نمونی. نشستی تو خونه و هی با این و اون حرف‌ می‌زنی که چی؟ دارم پول در میارم؟ کو پولت؟ کو نونت؟ کو آبت؟ من یکی که تا حالا ندیدم یه بار چیزی بخری واسه این خونه. هر چی هست رو که اون ننه بابای بدبختت می‌فرستن که. فکر می‌کنن این پسر خروس طلاشون داره کار می‌کنه. خبر ندارن که صبح تا شب سرش تو اون گوشی وامونده است و داره با چهارتا علاف‌تر از خودش حرف می‌زنه و عصرا میره باهاشون یه دور می‌زنه... سرم رفت. تموم کن بچه.. اون بیلبیلکو حداقل بزن فقط خودت بشنوی... مردم نوه دارن، منم نوه دارم. تقصیر خودمونه، لوسشون کردیم. هم من، هم مشتی خدابیامرز و هم اون ننه باباش. چپ رفت، راست اومد، گفتیم یدونه پسره‌. وارث نسله‌. قراره نسلمونو ادامه بده. نگو که گند زدیم تو تربیت بچه. نوه‌ی صغری هم یدونه پسره‌. اما آقاست. صبح کله سحر میره سرکار، شب شغال‌خون بر‌می‌گرده خونه. هر وقتم میاد پیش صغری براش چیز میز می‌خره‌. نوه من چی؟ هیچی. چیز‌میز نمی‌خره هیچی، کم مونده لقمه جویده شده هم بذاریم تو دهنش." روی نشیمن‌گاهش جابه جا شد و پاهایش را دراز می‌کند.‌ کلاف را نزدیک‌تر آورد." هی مشتی خدابیامرز، بابای عروس می‌گفتا. می‌گفت این بچه تربیت می‌خواد، بزرگ شه به مشکل می‌خورینا. همه‌مون رفتیم تو دهنش که نه‌. نمی‌خواد. بچه‌ است. بزرگ میشه، خوب میشه. کجایی که ببینی حرف بابای عروس شد. یه علاف بزرگ کردیم. علاف... آخیش. بالاخره این تلفن بی‌صاحاب مونده‌اش تموم شد"-: نن‌جون، نن‌جون، نن‌جون شام چی داریم؟از شنیدن صدای پسر، قلب ننه به لرزه افتاد. لبخند زد. زیر لب قل‌هوالله خواند.-: جانم ننه؟ ننه به قربانت بره‌. کوکو سیب زمینی داریم. می‌خوری ننه؟-: آره نن‌جون. فقط نونش تازه است؟-: نه عزیزم. ای درد و بلات بخوره تو سرم. الان میرم می‌خرم. تا تو دستاتو بشوری، میرم و میام.-: باشه ننه. فقط زودی بیا که گشنمه.-: ای به چشم ننه جان.کلاف‌ و گوله‌ها را یک‌جا جمع کرد و چنگ انداخت به فرش و زیر لب بسم‌اللهی گفت و به سختی از روی زمین بلند شد‌. کمرش را صاف کرد. دیوار را گرفت و سلانه سلانه رفت تا نان بخرد. #مائده_نیک_آییندی هزاروچهارصدمائده نیک‌آیینمائده نیک‌آیینThu, 20 Jan 2022 01:00:58 +0330https://virgool.ir/teory-ghalam/شانس-der1zmspucwkشانسفیلم را داخل ویدیو پلیر قرار می‌دهد و پلی می‌کند. تصویر مردی بر روی صفحه‌ی تلویزیون نمایش داده می‌شود. مرد بی‌قرار است. مدام جلو و عقب می‌رود. دستانش را تکان می‌دهد. گاهی با صدای آرام صحبت می‌کند و گاهی با صدای بلند و هیجان زده:"سه عدد خوش شانسیمه. برام شانس میاره. می‌دونی کی اینو فهمیدم؟ همون روزی که به الهام پیشنهاد ازدواج دادم و اون قبول کرد. سه‌شنبه بود. سوم خرداد. برای همین سه شد عدد شانس من. هر کاری که می‌خواستم شروع کنم باید یه عدد سه پیدا می کردم تا شروع کنم. فرقی نداشت. روز بود، تاریخ بود یا ساعت. مهم این بود که توش سه باشه. حتی روز عروسیمونم سه سال بعد از پیشنهادم به الهام بود. تو همون روز. سوم خرداد. ساعت 3. تازه اون روز بازم فهمیدم که سه عدد شانسمه. چون صبحش رفتم کمپانی و فولکسی رو که خریده بودم رو تحویل گرفتم. تازه می‌دونی چی از همه جالب‌تر بود. این که نمره ماشین هم سه داشت. سه تا سه. دیگه چی بیشتر از این که منو قانع کنه که سه عدد شانس منه؟ من ... من ... از همه عددا متنفر بودم. از عددای زوج بیشتر. باز عددای فرد بهتر بودن. چون مثل سه بودن. فرد بودن. واسه همین هِی به الهام می‌گفتم الهام سعی کن هر کاری می‌کنی توش سه باشه. می‌خندید و می‌گفت باشه. علی و الناز که تو روزای فرد دنیا اومدن، خیالم راحت شد. چون می دونستم شانس و اقبال همیشه باهاشونه. ولی روزی که الهه دنیا اومد بیست و چهار دی بود. دق کردم. نمی‌شد بیست و سوم یا بیست و پنجم دنیا بیاد؟ حتما باید تو روزی که عددش زوج بود، دنیا می‌اومد؟ دخترکم نحس بود. یعنی روز تولدش نحس بود. رفتم پیش رمال و جادوگر. یکی گفت اسپند دود کن. یکی گفت پیازو از سوزن رد کن، یکی گفت چربی گرگ بگیر و بمال به زیربغل دخترت، یکی گفت با آب زعفرون براش دعا می‌نویسم، یکی گفت پیشآب پسرت رو بیار تا طلسم ضد نحسی بسازم و ... . یکی گفت کنارش باش. تا تو کنارش هستی بدبختی و نحسی سمتش نمیره. منم همین کارو کردم. هر جا می‌رفتم، اگه اونجا تلفن بود، به خونه زنگ می‌زدم و می گفتم بذارین صدای الهه رو بشنوم. هر نیم ساعت این کارو می کردم تا مطمئن شم که حال الهه خوبه. شبا الهه بین من و مادرش می‌خوابید. نمی‌خواستم آسیب ببینه. اون شبی که زلزله اومد، روستا بودیم. الهام پرید رفت سمت اتاق علی و الناز. ولی من کنار الهه موندم. خواب بود. نفهمیده بود چی شده. انگار تکونای زلزله، تکونای گهواره بود براش. ترسیدم بیدارش کنم. خودمو کشیدم روش. هیکلمو بردم گذاشتم روش، شبیه سجده، که اگه سقف اومد پایین رو سر من بریزه و رو سر الهه نریزه.الهام از تو حیاط داد می‌زد می‌گفت بیا بیرون. ولی من می‌ترسیدم تکون بخورم و الهه بیدار شه. یهو دیگه چیزی نفهمیدم. وقتی به هوش اومدم گفتم الهه کو؟ جیغ کشیدن. الهام داد می‌زد. با مشت کوبید تو پهلوم. هی می‌گفت: محسن گفتم بیا بیرون. بیا بیرون. اون چی کاری بود که تو کردی... نمی‌فهمیدم چی میگه. هی منو می زد. گیج بودم. نمی‌تونستم جلوشو بگیرم. برادر و باباش به زور جلوشو گرفتن. یواش یواش بهم گفتن. گفتن که وقتی تیرک چوبی خورد تو سرم، بیهوش میشم و می‌افتم رو الهه. الهه‌م، دخترکم، زیر من نتونست نفس بکشه. من خودم الهه‌م رو کشتم. هرکی که می‌اومد می‌گفت خاک سرده. آره. خاک سرده. اما نه برای منی که بچه‌مو کشتم. نه برای منی که خیرسرم می خواستم از بچه‌م محفاظت کنم ولی نتونستم و کشتمش. آروم نبودم. دنبال بهونه می‌گشتم تا آروم شم. تا این که فهمیدم تاریخ و ساعت زلزله زوج بود. بدتر شدم. هی گفتم دیدین می‌گفتم الهه روز نحسی دنیا اومده. دیدین؟ دیدین؟ الهام کاری نمی کرد. پابه پام می‌اومد. آخه طاقت مخالفت نداشتم. یبار اون اولای فوت الهه، الهام گفت چته هی انقد نحس، نحس می‌کنی... نذاشتم حرفش تموم شه. زدمش. طوری که داداشم به زور از زیر دستم کشیدش بیرون. بعد از اون دیگه کاری به کارم نداشت. مراقب بود عصبی نشم. ولی این ارضام نمی‌کرد. راضی نبودم. همش دنبال این بودم که آروم‌تر شم. تو خواب و بیداری عددا جلوم رژه می‌رفتن. مسخره‌م می‌کردن. می‌گفتن حریف ما نمیشی. ما قوی‌ایم. تو هیچی. هیچ. حتی سه هم نمی‌تونه کاری برات کنه. همش دنبال این بودم که از دستشون فرار کنم. تا این که یه روز تو فولکس بودم. فهمیدم که اونجا هیچ عددی جلوم نیست. یادم اومد نمره ماشین عددش سه هست. سه تا سه. عدد شانس من. دیگه بعد اون روز همش تو فولکس بودم. قبل رفتن تو فولکس به عددا می‌گفتم دیدین سه جلوتونو می‌گیره. سه تا سه حریفتونه....نمی‌ذاشتم کسی نزدیک فولکس بشه. نمی‌ذاشتم بهش نگاه کنه. خودم می‌شستمش. خودم تمیزش می‌کردم. حتی نمی‌ذاشتم بچه‌ها سوارش شن. فقط خودم. می‌گفتم با تاکسی برین اینور اونور. اگه کاریم نداشتن تو همون فولکس می‌خوابیدم. ولی داشتن... کم کم فولکسو گذاشتم گوشه حیاط. نمیخواستم خراب شه. نمیخواستم منبع آرامشمو از دست بدم. خودم با تاکسی می رفتم.تا این که یه شب اومدم خونه. دیدم علی پسرم داره فولکسو می‌شوره. خون به مغزم نرسید آقای دکتر. نفهمیدم. فک کردم الانه که هرچی عدد زوج هست وارد فولکس شه و من آرامشمو از دست بدم. داد زدم چیکار می‌کنی پدرسگ. یه سنگ گوشه‌ی حیاط بود. برداشتم و زدم به سر علی. علی نگام کرد. باورش نمی‌شد. من تا اون روز دست رو بچه هام بلند نکرده بودم. حتی اون روزی که الهامو زدم، بچه ها ندیدن. ندیدن که من مادرشون رو زدم. اون روز هیچی نمی‌فهمیدم. الان ... الان... باورت میشه نگاه علی هنوز یادمه؟ جیگرمو درد میاره. تو نگاهش پر سوال بود... کاش دستم می‌شکست، کاش قلبم اون موقع وامیستاد و بچه‌مو زیر مشت و لگد نمی‌گرفتم. زدمش آقای دکتر. زدمش... وقتی با لگد زدم تو دهنش، خونش رو کفشم ریخت. نگاه... اینااا. هنوز رد خونش رو کفشم هست. بمیرم برات علی... چطوری زدمت آخه؟ الهام و بقیه تو خونه بودن. با صدای علی اومدن حیاط. خواستن بچه‌مو از زیر دست و پام بکشن بیرون. ولی نتونستن. اونا رو هم زدم. نمی‌دونم چرا اونقد خَرزور شده بودم. برادرزنم هیکلش دو برابر منه. ولی نتونست علی رو از زیر دستم بکشه بیرون. یهو دیدم صدای شکستن شیشه میاد. نگاه کردم دیدم الهام با وردنه کوبیده به شیشه‌ی فولکس.یه آن حس کردم قلبم نمی‌زنه. الهام داد می‌زد و می‌کوبید تو فولکس. می‌گفت خسته شدم، خسته شدم، تا کی باید تحملت کنم؟ تا کی باید هیچی نگم؟ اون بچه‌مو کشتی، حالا نوبت این یکیه؟ دیگه هیچی نشنیدم آقای دکتر. فقط تو سرم یه جمله می‌چرخید و هی می‌کوبید تو مغزم. مثه گوشتکوب که می‌کوبیم رو گوشت و لهش می‌کنیم. اون بچه‌مو کشتی و حالا نوبت این یکیه؟ همینطوری می‌کوبید تو مغزم و مغزمو له می کرد. دانگ ... دانگ ... دانگ... می‌شنوین؟صدای کوبیدنشه....اون بچه‌مو کشتی، حالا نوبت این یکیه؟ اون بچه‌مو کشتی، حالا نوبت این یکیه؟ اون بچه‌مو کشتی، حالا نوبت این یکیه؟ من... من .... من بچه‌مو کشته بودم. هیچ کس تو اون سه چهار سال به روم نیاورده بود که من بچمو کشتم. یهو الهام به روم آورد. خرد شدم. من بچه‌مو کشتم. من بچه‌مو کشتم... من بچه‌مو کشتم... اون فالگیره دروغ گفت که اگه من نزدیک بچه‌م باشم، نحسی سراغش نمیاد، من خودم نحس بودم، خودم شوم بودم و بچه‌مو کشتم، من بچه‌مو کشتم، من بچه‌مو کشتم... من بچه‌مو کشتمممم"***دکمه‌ی استپ را می‌زند. صدای فریاد‌های مرد روحش را خراش می‌دهد. ثانیه به ثانیه‌ی آن شب را به یاد داشت. دیوانه شدن پدرش و صورت خونی پدر و علی، چیزی نبود که بتواند آن را از یاد ببرد. همیشه دلش می خواست که از آن شب بیشتر بداند. اما مادر و علی حرفی نمی‌زدند. از این که چرا پدرش به آن حال درآمد. چرا پدر را بردند، چرا دیگر پدر را ندیدند تا روزی که گفتند او مرده است و جنازه‌اش را تحویل آن ها دادند، هیچ چیز نمی‌دانست. مادر و علی می‌دانستند، اما او نه. و هر بار مادر در جواب سوالات او فقط می‌گفت:"خاطرات اذیتم می‌کنن" و علی هم می‌گفت:"نمی خوام مامان ناراحت شه". اصلا به خاطر همین روانپزشک شده بود. برای این که برود و جواب سوالاتش را بگیرد. حالا پرونده‌ی پزشکی پدرش را در دست داشت. با جزییات و فیلم. جزییاتی که تمام این سال ها از او مخفی کرده بودند. به فولکس داخل حیاط نگاهی انداخت. سالم بود. بدون هیچ ضربه ای. فقط با این تفاوت که پلاک آن عوض شده بود و به جای سه تا سه، چهار تا سه در آن بود.#مائده_نیک_آیین بهار و تابستان ۱۳۹۹پایانمائده نیک‌آیینمائده نیک‌آیینThu, 20 Jan 2022 00:54:10 +0330https://virgool.ir/@m-nikaein.ir/بوی-نارنگی-m9hnxkxokamuبوی نارنگی از میان بوی الکل و مواد ضدعفونی کننده‌ی مطب راه خودش را به سمت دماغم پیدا کرده بود. سرم را از گوشی بیرون آوردم تا ببینم این بوی نارنگی از کجا می‌آید. روبروی من، دخترکی تنها با لباسی سفید، نشسته بر روی صندلی انتظار سفید رنگ کنار میز منشی بود‌، آن‌قدر کوچک بود که انگار جزئی از صندلی سفید رنگ است که اگر گردی صورت و موهای مشکی‌اش نبود، به چشم نمی‌آمد، دانه‌دانه نارنگی‌ها را از داخل ظرف کوچکی برمی‌داشت و به دهان می‌گذاشت. لبخند زدم. کمی به او نگاه کردم. بامزه می‌خورد. به جای آن‌که با دندان‌های آسیاب، نارنگی را بخورد، با دندان‌های نیش، نارنگی را می‌جوید. لب‌هایش جلو آمده بودند و غنچه شده بودند و نارنگی‌های له شده پشت دروازه‌ی لبانش گرفتار شده بودند. کافی بود تا دخترک با دهان نفس بکشد تا آب نارنگی از لبانش بیرون بزند و بریزد بر روی چانه و گردنش. اما دخترک حرفه‌ای بود. دانه‌دانه پرهای نارنگی را در دهانش می‌گذاشت و با طمانینه و آرامش می‌جوید و قورت می‌داد، بدون آن‌که حتی قطره‌ای از آب دهانش سرازیر شود. دو‌سه‌بار تایم گرفتم، دقیقا یک دقیقه و سی ثانیه طول می‌کشید تا هر پر نارنگی را بجود و قورت بدهد. تعجب کردم. چقدر دقیق بود. مثل مهتاب. مهتاب هم وقتی می‌خواست لقمه‌ای را بخورد، آن‌قدر می‌جوید که از آن چیزی باقی نمی‌ماند و یک مایع روان را تحویل معده‌اش می‌داد. همیشه‌ی خدا دیرتر از بقیه غذایش را تمام می‌کرد. بعد که نگاه می‌کردی، می‌دیدی که از همه هم کمتر غذا خورده است. یادم است که مهتاب می‌گفت:"باید لقمه را آن‌قدر بجوی که وقتی رفت داخل معده، به معده‌ت فشار نیاره... اصلا همین جویدنه که باعث میشه کمتر غذا بخورم و با همون مقدار کم سیر بشم."نمی‌دانم حرفش علمی بود یا نه. اما من همیشه اذیتش می‌کردم.می‌گفتم:"خوش‌به‌حال من که زنم کم خرجه. ان‌قد یه لقمه رو می‌جوه که با همون یه لقمه سیر میشه. سر سال نشده منو حاجی می‌کنی." مهتاب هم می‌خندید و اگر کتابی، چیزی دم‌دستش بود، با آن من را می‌زد و می‌گفت:"خودتو مسخره کن".-: نائنگی می‌ئولی؟شوکه شدم، نگاه کردم. دخترک بود که یک پر نارنگی را به سمتم گرفته بود.-: جانم؟ چی شده خانم کوچولو؟-: نائنگی می‌ئولی؟با تمام وجود سعی می‌کردم که بفهمم چه می‌گوید‌ با توجه به پر نارنگی‌ای که در دستش بود و نای نائنگی حدس زدم که می‌گوید"نارنگی میخوری؟"-: نه عزیزم. تو بخور. نوش جونت.دخترک دستش را کوتاه کرد.-: پس چئا به من نگاه می‌کلدی؟دلم برای شیرین‌زبانی‌اش رفت، خنده‌ام گرفت، به سختی جلوی خودم را گرفتم تا نخندم و به دخترک بر نخورد.-: آخه خیلی خوشگلی...منشی مطب چپ‌چپ به من نگاه کرد و من ادامه‌ی حرفم را خوردم.-: آهان. باشه. دور زد و رفت روی صندلی روبروی من نشست. دخترک در ظرف نارنگی را بست و کنار خودش گذاشت. منشی، دستمالی به دخترک داد. دخترک دست‌هایش را با دستمال پاک کرد و مرتب نشست و شروع کرد به تکان دادن پاهایش در هوا.منشی دستمال کثیف را از دخترک گرفت و داخل سطل زباله‌ی زیرپایش انداخت. احساس کردم حرکات منشی بابت این است که به من بفهماند که او مراقب دخترک است و من خیال بدی راجع به دخترک نداشته باشم. احساس کردم حرکات منشی بابت این است که به من بفهماند که او مراقب دخترک است و من خیال بدی راجع به دخترک نداشته باشم. اما نمی‌دانست که دخترک دل من را برده است به سیزده سال قبل. به زمانی که مهتاب زندگی‌ام بود. به زمانی که با مهتاب آشنا شدم، زندگی کردم و زمانی که مهتاب از من گذشت و رفت آن سر دنیا و چون من پول نداشتم و نمی‌توانستم بروم، به ناچار از هم جدا شدیم.سرم را داخل موبایل کردم و خودم را با موبایل سرگرم کردم، آخر دیگر دخترک نارنگی نمی‌خورد.-: آقای دکتر گفتن که برای پانزده روز دیگه نوبت بدید.با شنیدن صدا انگار آب یخ روی من ریختند. سرم را به زور تکان می‌دهم. "چرا سرم بالا نمی‌آید؟ مگر وزن سرم چقدر است که نمی‌توانم آن را بالا بیاورم؟... آهان...آخر بالا آمد...درست می‌بینم؟ مهتاب است؟ چرا این‌جاست؟ چرا این‌قدر فرق کرده است؟ پیر شده؟ یه کمی. اما هنوز هم زیباست. چرا... ؟"مهتاب به دخترک اشاره می‌کند. دخترک از روی صندلی بلند می‌شود، ظرف را برمی‌دارد. کنار مهتاب می‌ایستد و با دست کوچکش، به گوشه‌ی مانتوی مهتاب چنگ می‌زند. مهتاب ظرف را از دخترک می‌گیرد و داخل کیفش می‌گذارد. صدای مهتاب را می‌شنوم. انگار که دارد از منشی خداحافظی می‌کند. من مات و مبهوت به آن‌ها نگاه می‌کنم."یعنی مهتاب من را ندید؟ اصلا به سمتی که من بودم نگاه کرد یا نکرد؟ اصلا می‌دانست که من این‌جا بودم یا نه؟ یعنی این دخترک، دختر مهتاب بود؟ یعنی... یعنی... یعنی..." صدای دخترک در سرم‌ می‌پیچد:-:نائنگی می‌ئولی؟پایان#مائده_نیک_آیینهفدهم مهر هزاروچهارصدمائده نیک‌آیینمائده نیک‌آیینThu, 20 Jan 2022 00:50:14 +0330https://virgool.ir/@m-nikaein.ir/من-تو-را-به-دشنه-ای-نمی-فروشم-r2hqkhhpx8h6-: این رد خون، بر روی دشنه‌ات چه می‌کند؟-: چه می‌کند؟ یاللعجب، چه می‌کند؟ همان کاری را می‌کند که پیش‌تر می‌کرده است. سری بریده، گلویی پاره کرده، جگری زخمی کرده، چه می‌کند… خون است دیگر. خون ندیدی تا به حال؟ ردش می‌ماند. روی دشنه، روی لباس، روی هرچیزی که فکرش را بکنی. ندیدی تا به حال؟-: دیده‌ام. اما بر روی دشنه‌ی تو چه می‌کند؟ مگر قرار نبود که این دشنه برای همیشه غلاف باشد؟-: غلاف است. در دستان من غلاف است. من بر سر قولم هستم. مرد است و قولش. ولی قول ندادم که در دستان دیگری هم غلاف باشد. کار، کار من نیست.-: کار چه کسی است؟-: نپرس که قول داده‌ام که چیزی نگویم.-: مگر می‌شود که نپرسم؟ من از کجا بدانم که راست می‌گویی؟-: از آن‌جایی بدان که من بر سر حرفم با تو هستم. و از آن‌جایی که بر سر حرفم با تو هستم، پس بر سر حرفم با دیگران هم هستم.-: این چه دلیلی است که می‌آوری؟ گیرم یکی با دشنه‌ی تو سر کسی را بریده باشد، آن‌وقت می‌گویند دشنه، دشنه‌ی گرگعلی است. نه دشنه‌ی کس دیگر.-: هر وقت به آن‌جا رسید، زبان باز می‌کنم و می‌گویم که چه شده است.-: شاهدی نداری که باور کنند.-: نداشته باشم که نداشته باشم. مگر مهم است؟-: به من بگو، بگذار من شاهد تو باشم. من تازه عروس تو هستم. هنوز صدای بله گفتنم در گوش هر دویمان است. من نمی‌خواهم هنوز چیزی نشده، تو را از دست بدهم.-: چه می‌گویی زن؟ من چرا باید تو را درگیر کارهای خودم کنم؟ کدام از دست دادن؟ چرا برای خودت گز نکرده حرف می‌زنی؟ برای خودت می‌بری و می‌دوزی که چه؟ لااله‌الاالله… امان از حرف زن. امان از نیش حرف زن…مرد از جا بلند شد و دشنه را زیر شال قبایش پنهان کرد. زن با چشمانش به دنبال اوست. حرکات مرد را زیرنظر دارد. انگار که‌ می‌خواهد مچ مرد را بگیرد. مرد از اتاق غرغر کنان  بیرون می‌رود.زن آهی کشید و به خودش نگاه کرد. هنوز ساعتی نیست که به مرد بله داده است و زنش شده است. هنوز چیزی نشده، که مرد به زیر قولش زده است.****-: چه می‌خواهد؟-: معلوم است دیگر مادرجان. تو را می‌خواهد. از بس رفت و آمد، که پاشنه‌ی در خانه را از جا کنده است. والله رو دارد، بالله رو دارد. انگار نه انگار که ما از خانواده‌ای اصیل هستیم. چطور می‌تواند به این فکر کند که ما تو را به او بدهیم؟ شرمی، حیایی، چیزی… اصلا من نمی‌دانم در خودش چه دیده که تو را می‌خواهد. کار دارد؟ نه که ندارد، خانه دارد، نه که ندارد، آدم است، نه که نیست. هیچ ندارد. هیچ. حتی آدم هم نیست‌. ربابه، زن حاج نائب را می‌گویم، می‌گفت که سر میدان اصلی، می‌نشیند و به این و آن نگاه می‌کند، اگر کسی به او نگاه کند، یقه‌اش را می‌گیرد و می‌دَرَد که چرا به من نگاه کردی، بعد هم با آن دشنه‌اش زخمی روی‌ تن آن بدبخت مفلوک می‌اندازد که او را تنبیه کرده باشد. والله بالله خودش باید خجالت بکشد که آمده خواستگاری تو. اصلا من نمی‌دانم او تو را کجا دیده است؟-: ندیده. صدایم را شنیده. داشت کرم پسر مشتی باقر را کتک می‌زد. همان جغله بچه را می‌گویم که دماغش را بگیری، نفس کشیدن از یادش می‌رود. داشت او را می‌زدم. دیدم مردم ایستاده‌اند به تماشا. رفتم جلو و داد زدم که بچه را رها کند.مادر پنجه‌ای به صورت کشید.-: خاک بر سرم. مگر مردی نبود؟ حتما تو باید می‌رفتی جلو؟-: بود. ولی مرد نبودند. همه به کناری ایستاده بودند به تماشا.****-: عرض ارادت سرکار خانم.زن روبنده را کنار زد. نگاهی به سرتاپای مرد انداخت. قبای نو پوشیده بود‌ تیزی دشنه‌اش از زیر قبای خاکستری رنگ، معلوم بود، کمی خون روی آن خشک شده بود. گیوه‌ها را ور‌خوابانده بود. سر مرد به پایین بود و به پایین چادر مه‌بانو نگاه می‌کرد.-: چرا دست از سر این خانه و من برنمی‌داری؟ شده‌ام شهره‌ی شهر. همه جا خبر خواستگاری تو از من است.-: تصدقتان روم، نمی‌خواهم که آبروی‌تان را ببرم. می‌خواهم این بنده‌ی حقیر و سراپا تقصیر را به غلامی بپذ…-: چرا باید کسی چون تو را به غلامی بپذیرم؟-: چون ما هردو مثل هم هستیم.مه‌بانو قهقه‌ای زد.-: من مثل توام؟-: آری بانو جان.-: حدت را بدان.-: می‌دانم. می‌دانم بانو جان. من و شما مثل هم هستیم. تا به حال کسی جز شما نتوانسته است که مرا از کاری بازدارد. شما بی‌پروایید. به دل خطر می‌زنید. آن‌‌روز ممکن بود من به شما حمله کنم، با این که این را می‌دانستید ولی باز جلو آمدید و به من تشر زدید که آن بچه را رها کنم. جز شما چه کسی این دل و جرات را داشت؟-: یعنی کتک زدن آن بچه‌ی بیچاره، دل و جرات می‌خواهد؟-: نه بانوجان. آن کار اصلا به دل و جراتی نیاز نداشت. اما من هم همچین کسی هم‌ نیستم. وقتی در کوه و کمر راهزنان به کاروان‌ها حمله می‌کنند، اگر من در آن‌جا باشم و ببینم که کمک می‌خواهند، به کمک‌شان می‌روم تا آن‌ها را نجات بدهم. کدام کله‌خرابی می‌تواند همچین کاری کند؟مه‌بانو پوزخندی زد.-: پس من نیز کله خراب هستم؟-: دور از جان‌تان بانوجان. قصد جسارت نداشتم. فقط می‌خواستم که بدانید که چرا شما شبیه من هستید.-: من دوست ندارم همسر کسی باشم که دست به دشنه‌ می‌برد. آن‌هم برای مردم بی‌گناه.چشمان‌ گرگعلی باز شد و با دقت به چادری که به دور مه‌بانو پیچیده شده، نگاه کرد.-: یعنی اگر… اگر… دِ… دِش… دشنه را غلاف کنم،‌ زنم می‌شوی؟مه‌بانو از زیر روبنده، لبخندی زد.-: باید دید که تعبیر تو چیست.****-: می‌دانی که چه می‌گویی مه‌بانو؟ می‌خواهی زن آن مردک شوی؟-: آری.مرد بلند شد، دست چپ خود را بر روی طاقچه گذاشت. پوف بلندی کرد. دست راستش را در موهایش فرو کرد. بی‌قرار بر روی زمین نشست و یک پا را در شکم جمع کرد. دوباره پوف بلندی کرد. از جا بلند شد و دور اتاق قدم‌ زد. مرد می‌خواهد حرف بزند، اما نمی‌تواند. دهانش مثل ماهی در آب، فقط باز و بسته می‌شود. یقه‌اش را باز کرد. این‌بار با شدت بیشتری پوف کرد.-: مگر کم خواستگار خوب داری دختر؟ یکی از آن‌ها را انتخاب کن. نه او را. آن‌ مردک هیچی ندارد. لات بی و سروپاست. شپش در جیبش از گرسنگی رو به موت است. بعد تو…-: می‌دانم پدرجان. می‌دانم. اما انتخابم است دیگر. حس می‌کنم می‌توانم او را تغییر بدهم.-: مگر تو منجی عالمی؟-: شاید باشم. از کجا مشخص است؟و مرد دوباره پوف بلندی کرد.****-: خانم، به مه‌بانو بگویید که باشد. قبول است. می‌تواند زن آن‌ مردک شود. ولی دیگر حق ندارد به این خانه بیاید. تا وقتی اسم آن مردک بر روی مه‌بانوست، مه‌بانو حق ندارد به این خانه بیاید.-: یعنی چی آقا. یکی‌یک‌دانه دخترمان را به همین راحتی بدهیم برود؟-: یعنی چه ندارد خانم. خودش می‌خواهد. نمی‌توانیم مانع شویم که. نمی‌توانیم به زور شوهرش بدهیم. بزرگ است، ممکن است… استغفرالله.****-: آیا وکیلم؟-: بله-: چه عجب تمام شد. بروید، بروید، بروید…-: کل نکشیم‌ آقا؟-: نه. بگویید بروند. نمی‌خواهم در خانه‌ام باشند.هر دو از کنار سفره‌ی عقد بلند شدند. گرگعلی چادر را از روی چوب‌لباسی برداشت. دست مه‌بانو را در دست گرفت. و آرام چادر را دور مه‌بانو پیچید. روبنده را پایین زد. و به آرامی از اتاق خارج شدند. مه‌بانو با قدم‌های سفت و محکم به جلو حرکت کرد. از در خانه که خارج شدند، گرگعلی، مه‌بانو را سوار بر اسب سفیدی کرد و آرام اسب را به سمت خانه‌ای که برای مه‌بانو در نظر گرفته بود، هدایت کرد.****-: یالله، صاحب‌خانه، مه‌بانو جان…مه‌بانو فین فین کنان، اشک‌هایش را با دستمال گلدوزی شده‌ای که خودش بر روی آن گلدوزی کرده بود، پاک کرد و به تندی از جا برخاست و به سمت حیاط خانه رفت.-: چه خبر شده، این‌ها چی هستند؟-: قربانی قدم‌های توست که به این خانه آمدی.مه‌بانو با شک به گرگعلی و سینی گوشت‌های قربانی نگاه کرد.-: گفته بودم که من بر سر قولم هستم. این دشنه غلاف است مگر وقتی که بخواهم برای تو قربانی کنم. آن‌وقت است که باید از غلاف در‌بیاورم.#مائده_نیک_آیینهفت شهریور هزاروچهارصدمائده نیک‌آیینمائده نیک‌آیینThu, 20 Jan 2022 00:41:57 +0330https://virgool.ir/@m-nikaein.ir/سنجاق-قفلی-smy9akqyguokتازه سلام نماز عشاء را داده بود و داشت تسبیحات اربعه را به زیر لب زمزمه‌ می‌کرد که شنید صدایش می‌زنند:”های مشتی ممدلی، های مشتی ممدلی”با گوشه‌ی چشم به پسرش، کاوه اشاره کرد که برود ببیند چه خبر است. کاوه از اتاق خارج شد و به تراس رفت، لبه‌ی نرده‌ها ایستاد و سلامی کرد: “چی شده مشتی؟”-: گاواتونو تو زمین مشتی رضا بسته بودین؟-: آره، صبح خودم بردم و بستم. چی شده مگه؟-: نیستن. گاوای منم اونجا بودن. یه ربع پیش مشتی رضا اومد و خبر داد که گاوا نیستن.-: یعنی چی نیستن؟ دزدیدنشون؟-: الله و اعلم… پسر مشتی رضا میگه که امروز چند تا جوون که معلوم نبود کجایی‌اند تو روستا بودند. شاید اونا دزدیدن.-: ای بابا. من دیدمشون. بچه‌های خوبی بودند. از من سراغ خونه‌ی بی‌بی شهربانو رو گرفتند.-: چی شده باباجان؟مشتی ممدلی بود که نمازش را تمام کرده بود و آمده بود بر روی تراس.-: گاوا نیستن.-: به پسرت گفتم مشتی ممدلی. گاوای من و تو گم شدن. معلوم نیست دزدیدنشون یا این که طنابشون رو باز کردند و فراری دادنشون. داریم می‌ریم پِی‌شون. اگه تو هم میای، بیا دم خونه‌ی مشتی رضا، تا از اونجا شروع کنیم به گشتن.مشتی ممدلی در حالی که گوشه‌ی سیبیلش را می‌جوید رو به کاوه کرد: مگه نگفتم شب نشده گاوا رو بیار خونه؟-: چرا آقاجان. داشتم می‌رفتم دنبال گاوا، که مشتی اومد‌.-: الان؟ دیره که. کی تو یک کار درست و حسابی می‌کنی آخه؟-: آخه آقاجان من اگه زودترم رفته بودم، بازم گاوا نبودن که. چطوری می‌تونستم بیارمشون خونه؟مشتی ممدلی نگاهش را از کاوه برداشت و به مشتی نگاه کرد: شما برید، ما هم میایم.مشتی دستی تکان داد و خداحافظی کرد و رفت. مشتی ممدلی رو کرد به کاوه: “برو طناب و چراغ قوه آماده کن. چکمه‌ها رو هم بردار. به ننه‌ت هم بگو برامون لقمه بپیچه. برو دیگه بچه… واستادی منو نگاه می‌کنی که چی؟ بدو… نون نخوردی مگه؟”کاوه به سرعت از پله‌های تراس پایین رفت و رفت به سمت آشپزخانه و انباری. تندی دستورات پدر را به مادر داد و رفت به انباری تا چکمه‌ها و چراغ قوه و طناب را پیدا کند. در حال گشتن بود که صدای علی پسر مشتی را شنید که پدرش را صدا می‌زد.-: عمو مشتی ممدلی… عمو مشتی ممدلیکاوه به تندی از انباری خارج شد. همزمان با خارج شدن کاوه از انباری، مشتی ممدلی هم به روی تراس آمد.-: چه شده پسرجان؟-: بابا اینجاست؟… گاوا رو پیدا کردن عمو.مشتی ممدلی دست‌هایش را رو به آسمان گرفت و الحمداللهی زیر لب گفت: خوش خبر باشی پسرجان… کجان گاوا؟ کی پیداشون کرد؟-: تو قبرستونن. زن عموم از نونوایی بر‌می‌گشت که تو قبرستونی پنج تا گاو دید. الان به مامانم گفت، مامانم هم به من گفت بیام به بابا بگم، منم اومدم پِی بابام، که گفتن اینجاست. الان بابام کجاست؟-: بابات رفت خونه‌ی مشتی رضا.-: خب پس من میرم اونجا به بابا بگم.مشتی ممدلی درحالی که از روی پله‌های تراس پایین می‌آمد گفت: نه پسرجان نمی‌خواد. تو و کاوه برید دنبال گاوا. گاوا رو برگردونید خونه. من میرم خونه‌ی مشتی رضا. به بابات میگم که گاوا پیدا شدن و تو هم رفتی که گاوا رو برگردونی خونه.-: باشه.-: کاوه بیا با علی برو دنبال گاوا. وسایل رو بردارید و برید.-: باشه آقاجان.کاوه به علی اشاره کرد که به دنبالش بیاید. علی پشت سر کاوه به راه افتاد و با هم به انباری رفتند.-: پیدا نکردی کاوه؟ بیا این لقمه‌ها آماده است. تو هم اینجایی علی جان. خوش اومدی.کاوه و علی به سمت صدا برگشتند و مادر کاوه را دیدند.-: سلام خاله، مرسی-: نه مادرجان. نمی‌خواد. گاوا پیدا شدن. تو قبرستونی‌اند. دنبال طناب می‌گردم تا من و علی بریم بیاریمشون خونه.-: این موقع شب می خواهید برید قبرستونی؟-: آقاجان گفت مادر جان.مادر کاوه به دنبال مشتی ممدلی روانه شد: آقا… آقا…-: آقاجان نیست. رفته خونه‌ی مشتی رضا.مادر کاوه لب‌هایش را روی هم فشرد: خوبه می‌دونه که شب نباید کسی بره قبرستون. بعد شما دو تا بچه رو می‌خواد بفرسته قبرستون.-: ایرادش چیه خاله؟مادر کاوه به علی نگاه کرد: هیچی. روح و جن و از مابهترون شب‌ها تو قبرستون می‌چرخن… واستین. الان میام.علی و کاوه به هم نگاهی انداختند. صورت علی سفید شده بود. کاوه پقی زد زیرخنده: جن و پری و روح کجا بود آخه. خرافاته. باور نکن.علی شانه‌هایش را بالا انداخت.-: بیاین… بیاین… این سنجاق‌های قفلی رو بگیرین و بزنین به لباساتون.-: سنجاق واسه چی مادر جان؟-: واسه این که از ما بهترون بهتون حمله نکن.-: خرافاته مادرجان.مادر لب زیرینش را گزید: نگو… نگو… یهو دیدی اومدن سروقتتا…-: خب اگه بیاد اونوقت باید با سنجاق بهش حمله کنم؟-: نه مادرجان. حمله نمی‌کنی که. وقتی چیز فلزی داشته باشین بهتون نزدیک نمی‌شن. بگیر دیگه مادرجان.علی سنجاق قفلی را از مادر کاوه گرفت و سنجاق را به لباسش زد ولی کاوه سنجاق را گرفت و در جیب شلوارش گذاشت.-: بزن به لباست مادرجان… راستی از همون دم در قبرستونی بسم‌الله بگین و برین تو‌. صلواتم بدین. یادتون نره ها؟-: خیالت راحت خاله.-: بزن به لباست دیگه مادرجان-: می‌زنم حالا مادرجان. نگران نباش. دم قبرستونی می‌زنم.-: باشه، برید برید. مراقب باشید. چیزی شد داد و فریاد کنید تا مردم بیان کمکتون.-: این‌طوریا هم نیست که مادرجان. هنوز سرشبه. مردم تو قهوه‌خونه‌ی بغل قبرستونی هنوز نشستن. جن و پری این وسط چطوری می‌خواد بیاد؟-: تو قبرستونی که کسی نیست. یهو ظاهر میشن.کاوه سرش را خم می‌کند: باشه مادرجان، باشه. بریم دیگه دیر شد. اگه گاوا فرار کنن، آقاجان عصبانی میشه.-: باشه… برید… برید…کاوه و علی طناب به دست از انباری خارج می‌شوند و به سمت قبرستان می‌روند.-: تو باور می‌کنی جن و پری وجود داشته باشه؟-: آره. خیلی‌ها دیدنش.-: کی مثلا؟-: تو روستای مادربزرگ مامانم یه آقاهه هست که جنیه. میگن جن دیده که این‌طوری شده. هر بار می‌بینمش می‌ترسم.-: من که باور نمی‌کنم. شاید دیوونه است.-: بی‌خیال کاوه. من می‌ترسم. ادامه نده.-: باشه.و در سکوت به زیر نور چراغ‌های جاده‌ی منتهی به قبرستان ادامه دادند.-: تو سنجاق زدی؟-: نه.-: بزن خب.-: نمی‌خواد. خرافاته. چرا بزنم؟-: باشه، هرجور راحتی.سایه‌هایشان بر روی سیاهی آسفالت افتاده بود و با آن‌ها همراه بود. باد در میان شاخه‌های درختان می‌پیچید و صدای هوهویی به گوش می‌رسید. کم‌کم نزدیک قبرستان شدند، و مردم روستا را دیدند که در قهوه‌خانه‌ی روستا، کنار هم نشسته‌‌اند و دَبِرنا بازی‌ می‌کنند. نانوایی در حال پخت بود و دو، سه نفر در صف بودند. نور سفید و سبز از مسجد وسط قبرستان تا نزدیکی‌های قهوه‌خانه و نانوایی را روشن کرده بود. علی خنده‌ای کرد: میگم گاوهای شما هم زرنگنا. اومدن جایی که نزدیک خونه‌شونه.هر دو باهم، با صدای بلند خندیدند، کاوه در دروازه‌ی قبرستان را باز کرد و وارد قبرستان شدند. علی زیر لب بسم‌اللهی گفت و صلواتی فرستاد. گاوها در زیر درختی نشسته بودند.-: اوناهاشن.-: چه بساطی برامون درست کردنا. معلوم نیست کی اینارو باز کرده که تونستن فرار کنن.گاوها با دیدن صاحبانشان سری تکان دادند و ایستادند و جلو آمدند. کاوه دستی به روی پیشانی گاو کشید. گاو مایی کرد و خود را برای صاحبش لوس کرد و سَر خود را به شکم کاوه مالید.-: کاوه طنابو بده من. طناباشون پاره شده… کاش دستم بهشون می‌رسید و می‌فهمیدم کی‌اند… عجب شری درست کردنا…کاوه طناب‌ها را به علی داد. علی درحالی که غر می‌زد، به تندی به دور گردن گاوها، طناب‌های جدید را بست. گاوهای خودشان را در اختیار گرفت و کاوه هم گاوهای خودشان را. و به سمت خانه حرکت کردند.-: نگاه کردی علی؟ طنابای دور گردناشون رو بریده بودن. معلوم بود که با چاقو بریدن. خدا کنه به حیوونای زبون بسته آسیبی نزده باشن.-: آره… آره… خدا لعنت کنه مردم آزارارو که ما و این گاوا رو در به در کرد.-: ان‌شالله-: کار نداری کاوه؟ من دیگه برم خونه.-: برو به سلامت. مراقب باش.کاوه طناب به دست، هدایت گاوها را بر عهده گرفت و آن‌ها را در سیاهی جاده‌ی روستایی و زیر روشنایی گاه به گاه چراغ‌های خانه‌های روستایی به سمت خانه هدایت کرد. و هر گاه آن‌ها از مسیر منحرف می‌شدند، با هوش‌هوشی آن‌ها را به داخل مسیر می‌آورد. از دروازه‌های حیاط که رد شد، صدایی او را از هدایت گاوها بازداشت.-: اومدی کاوه؟-: بله مادرجان. آقاجان اومده؟-: نه هنوز نیومده. گاوارو ببر تو طویله و بیا بالا. بعدم لباساتو عوض کن.کاوه، سری تکان داد. گاوها را به سمت طویله برد. چراغ طویله را روشن کرد. آرام بر پشتشان دست کشید و آن‌ها را در طویله جای داد. جلوی حیوان‌های زبان بسته، کاه و علف ریخت. ظرف آب‌شان را پر کرد. چراغ را خاموش کرد، و از طویله خارج شد. کنار حوض آب ایستاد. شیر آب را باز کرد، دست و صورتش را شست، و دستانش را خیس کرد، و خاک روی موها و لباس‌هایش را با تَری دستانش گرفت. به ساختمان نگاه کرد. و آرام قفل سنجاقی که مادر به او داده بود را از داخل جیب شلوار جدا کرد و در دل شکر کرد که از مابهترون به آن‌ها نزدیک نشده بودند.مائده نیک آیینپایاندوم مرداد یک هزار و چهارصدمائده نیک‌آیینمائده نیک‌آیینThu, 20 Jan 2022 00:37:39 +0330