https://virgool.ir/feed/@lusiaسلام. من احمقم.fa2026-11-11 19:53:50https://files.virgool.ir/upload/users/1171336/avatar/eFrgNc.jpghttps://virgool.ir/@lusiahttps://virgool.ir/@lusia/که-من-جان-میگیرم-از-درد-wq1leolo7mvyحال من خوب نیست، دو جهان بر سرم آوار شده‌اند. سرم اشباع از کلمات شده و چه سخت است پر بودنی که میدانی اگر بخواهی خالی‌اش کنی می‌شکنی. گاه آنقدر پتک آهنین فلاکت با حرص بر سرم می‌کوبد که خنده‌ام می‌گیرد؛ ارزش این همه نفرت را ندارم. در دلم درد و در سرم غوغایی است. ای کاش می‌مردم. رو به آسمان می‌کنم و با چشمانی خیس به خالق می‌گویم: بکش دیگر. برای تو که کاری ندارد. ساختی؛ خراب از آب درآمد؛ نابود کن. به خودم پوزخند می‌زنم. می‌دانم که این داغ دل و شوری اشک مجوز اینکه بتوانم با آسمان حرف بزنم و انتظار شنیده شدن داشته باشم را به من یکی که نمی‌دهد. دوست دارم زنده بمانم، دلم می‌خواهد بخندم. دوست دارم سرش را روی شونه‌ام بگذارد، از روزش بگوید و من، بدون اینکه وجدانم تیر بکشد به تیله چشمانش خیره شوم و سازنده‌اش را آفرین بگویم. دلم می‌خواهد بازهم بستنی شاتوت بخورم. دوست دارم سر کلاس زبان بنشینم و با ضمیرها بازی کنم و خودم را به نفهمیدن بزنم. دوست دارم بی آنکه برای هر لقمه قلبم آتش بگیرد غذا بخورم. تصویر دوباره در آغوش گرفتن گربه‌های خیابانی که می‌دانم حامل صدها نوع مرض و بیماری‌اند به من آرامش میدهد. دلم برای یک دیدار سه نفری بدون نگرانی بابت اینکه مردم چه فکری درباره‌مان می‌کنند لک زده و دلتنگ گفتگوهای طولانی بی مورد و محتوا اما تلخ درباره روزهایمان هستم. ای کاش می‌توانستم پیش مادرم بنشینم و برایش از او بگویم، از اینکه چطور با دیدن هر لبخندش حس میکنم که خوشبخت‌ترینم. دلم نمی‌خواهد بمیرم. مردن را به من دیکته نکنید. من هم از دیدن شادی در چشمان مادرم خرسند می‌شوم. من هم کمک کردن به آدمها را فضیلت و دل شکستن را رذیلت می‌دانم. من هم از دیدن خوشحالی آدم‌ها خوشحال و از دیدن حلقه اشک در چشمانشان ناآرام میشوم. من هم مثل شمام. من هم آرزو دارم شبی با خانواده دور سفره شام بنشینم و برایشان از صبح تا شبم را تعریف کنم. باورتان بشود یا نه گلوی من هم با هربار دروغ گفتن می‌سوزد. اما چه کنم که شما مرا از خودتان نمیدانید و با لقب‌هایتان نقابی را به زور بر چهره‌ام می‌نشانید و طردم می‌کنید. حتی از خانه خودم، حتی از قلب خودم. هر آنچه که برای شما میخواهم خوشبختیست ولی شما برای من فقط آرزوی مرگ دارید و چه تلخ است دانستن اینها و هنوزهم دوستتان داشتن. غمیگینم. آینده جلوی چشمانم تیره و تار است. گونه هایم میسوزند و کیبورد خیس شده اما کوتاه نمی‌آیم. چه کنم؟ چه می‌توانم بکنم؟ این منم. با همه نقص هایی که در نگاهتان دارم، این منم. من نمی‌توانم من نباشم چرا که آنگاه دیگر منی وجود ندارد. این منم و من، با آنکه مطمئن نیستم، تنها نیستم. فقط من درد ندارم و نخواهم داشت. من احمق می‌خواهم حتی از درد هم هنر بسازم. من چه سختی‌اش را چشیدم بگذار منفعتش را هم ببرم. امشب، دوباره، درد را در آغوش می‌کشم و خوراک جسم و جانم می‌کنم، امشب بازهم به خودم ظلم کرده و به خواسته‌اش بابت آرام شدن همیشگی اعتنا نمی‌کنم. من، با دردی که حالا بخشی از وجودم شده رشد می‌کنم. رشد میکنم و افسانه می‌شوم. اسطوره می‌شوم.بزرگ می‌شوم و به کوچک ها می‌گویم که بدانند برای ما، آنان که نخواستیم تن بدهیم به قفس پوشالین امنیت، درد همیشه اینجاست؛ گویی که همسایه دیوار به دیوارمان است و هرازگاهی، حوصله‌اش که سر برود، خودش را به منزلمان دعوت می‌کند، می‌آید، چند ساعتی و شاید چند روزی می‌نشیند، از خانه‌مان، خودمان و طعم چایمان ایراد می‌گیرد و بعدهم لبخندی می‌زند و تا دیدار بعدی به ما بدرود می‌گوید. خاصیتش همین است، با بودنش آرامشی که سخت در پیش بودیم را از ریشه می‌کند و باعث می‌شود به همه چیز شک کنیم؛ هیچوقت هم نمی‌گوید خداحافظ. نهایتا لطف کند و موقع بستن در زیر لب زمزمه کند: فعلا. اما باید بدانیم که این درد، با اینکه در نزدیک‌ترین جای ممکن به ما می‌زیستد، خود ما نیست. بخشی از وجود و خانه ما نیست. هیچوقت برای همیشه نمی‌ماند و اینگونه قصدی هم ندارد. فقط باید بپذیریم که هست، هست و کاریش هم نمی‌توان کرد جز تحمل؛ آنقدر تحمل کنیم تا خودش خسته شده و بساطش را جمع کند.باورتان بشود یا نه، زندگی همینقدر تلخ است، همینقدر پیچیده و همینقدر آمیخته با درد. اما ما هم کم کسی نیستیم؛ ما همان‌هاییم که نترسیدیم از بودن، پس با همه این احوالات، هستیم و می‌مانیم.LusiaLusiaSat, 29 Apr 2023 22:13:50 +0330https://virgool.ir/@lusia/اولین-پست-srrwakjvl828من فقط کلمات و جملات رو پشت سر هم می‌نویسم!انتظار ندارم که بفهمید یا درک کنید.فقط می‌خوام بنویسم!آره، این تنها خواسته منه!که بنویسم... بی پرده بنویسم!خب..من آدم قابل قبولیم..در نگاه دوستان، خانواده و جامعه..اما اگه از نزدیک تر نگاه کنم، هیچی نیستم!!تصمیمات احمقانه می‌گیرم!رفتار های عجیب و غریب نشون می‌دمافکار مسخره ای دارمو هزاران جمله دیگه که میتونم بنویسم و به خودم ثابت کنم که وضعم از چیزی که فکر میکنم هم بدتره،آره.. من همون آدمیم که دلش میخواد ساعت ها پشت گوشیش بشینه و خوراکی بخورههمون آدمی که دوست داره از تمام آدمای اطرافش سرپیچی کنههمون آدمی که به طرز احمقانه ای عاشق روابط ناسالم و آسیب زنندستهمون آدمی که می‌خواد به همه ناسزا بگه و بعدش هم فقط بزاره و بره..همون آدمی که دوست داره راجع به دارایی هاش اغراق کنه و هر چیزی که جزو ویژگی های شخصی یا محیطیشه رو پرت کنه توی صورت بقیه!همون آدمی که دلش میخواد همیشه، همه جا و بدون هیچ علتی بزنه زیر گریههمون آدمی که سر هر چیز کوچیکی در ها رو محکم به هم میکوبه و بعدش هم وسایل رو بهم میریزه!همون آدمی که تمایل به خودآزاری دارههمون آدم غیرمنطقیهمونی آدمی که خودش هم خودش رو نمیفهمه!!من همیشه تظاهر به خوب بودن میکنم..واقعا هم خوبم...این من، من نیستم!!منی که تمایل به انجام اشتباهات دارهمنی که عاشق هیجانات لحظه ایهمنی که میخواد تمام عمرش رو به دور از آدمها غرق بشه توی کتاب و موسیقیمنی که سکونت رو دوست دارهمنی که زیاد فکر میکنهمنی که بدبینهمنی که چندقطبیه!منی که...منی که اونقدر با خودم متناقضه که حس میکنم یه زائده اضافه توی بدنمه و میخوام به هر قیمتی که شده از خودم جداش کنم!!اما من تاریک هم هرازگاهی زندست و زندگی میکنه، من تاریک هم برای خودش افکار و ماجراهایی داره، که شاید بخواد بروزشون بده،من تاریکم حق زندگی داره....پس تصمیم گرفتم تمام تجربیات بیش از حد مسخره‌ام رو اینجا بنویسم تا به این من هم فرصت زندگی و ابراز بدم.. نمیدونم!تنها چیزی که میدونم اینه که من هم میخوام طعم زندگی رو به شیوه خودم بچشم و این برام ارزشمنده..این بهم تسکین میده...و در آخر اینکه اگه دارید این رو میبینید باید بگم اینجا هیچ چیز قشنگی وجود نداره!LusiaLusiaSun, 05 Sep 2021 23:44:56 +0430