https://virgool.ir/feed/@lozax.gooderfa2026-11-12 09:18:54https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@lozax.gooderhttps://virgool.ir/@lozax.gooder/خود-را-تغییر-بده-دنیا-متغیر-است-zhavrfpwmqcfنشسته داخل ماشین، به بیرون خیره شدیم. گوشه‌ی خیابون، با چراغی خاموش. موزیکی ک به آرومی پخش می‌شد رو قطع کرد و بهم خیره شد. سنگینی‌ نگاه‌ش رو حس می‌کردم اما همچنان بی هیچ حرفی بیرون رو نگاه می‌کردم. دختری از کنار ماشین رد شد، ثانیه‌ای چشم تو چشم شدیم و بعد دختر به راهش ادامه داد. یک لحظه نگاهم به آینه افتاد و دیدم ک هنوز بهم خیره‌ست، نیازی به حرف نبود، می‌دونستم ازم چی‌ می‌خواد. گفتم ولی اخه ببین، اون که مناسب من نبود. جوابی نداد. از گوشه سمت چپ رد نور رو حس کردم. ماشین اسپورت آخرین مدلی از کنارم رد شد و جلوی دختر ایستاد. کمی بعد دختر سوار شد. با لحن پیروزمندانه‌ای بهش گفتم ببین، ما ک ازین ماشین‌ها نداریم، ازینا لازمه واسه این کارا. باز حرفی نزد. باز به بیرون خیره شدیم. دختر دیگه‌ای پدیدار شد. لحظه‌ای بهم نگاه کرد و دوباره سنگینی نگاه اون رو هم از پشت حس کردم. چشمام رو بستم و وقتی دوباره باز کردم دختر به جای دیگه‌ای نگاه می‌کرد، اون ولی هنوز خیره به من بود. این بار پسری سوار به موتور نزدیک دختر شد. صحبت کردن و با هم رفتن. حرفی نزدیم، به بیرون نگاه کردن ادامه دادیم. دیگه کسی نیومد. یک‌شب دیگه هم تنها سپری شد. موزیکی ک قطع کرده بودم رو وصل کردم و شروع به حرکت کردم.lozaxlozaxSun, 11 Sep 2022 13:37:43 +0430https://virgool.ir/@lozax.gooder/رها-رها-رها-من-hisb02hwq7bqلیوان قهوه ای که تازه درست کردم رو روی میز قرار میدم تا به کارهام برسم. عطر قهوه مشامم رو پر می کنه.برای چند ثانیه چشمام رومی بندم و نفس عمیق می کشم. دم٬ بازدم٬ دم٬ بازدم. چشمام رو باز می کنم و عینک رو روی دماغم کمی سر می دم تا بهتر ببینم. بخار تقریبا بی رنگی از رنگ تیره ش بلند می شه که نشون میده چقدر داغه. دستم رو دور لیوان حلقه می‌کنم و چندثانیه‌ای چشمام رومی‌بندم…چیزی که شاید بعد تمام این مدت، منِ تنهایِ نیازمند به یک نفر یا یک جمع رو می‌ترسونه، چیزی که مانع از تلاش واقعی برای آشنایی باافراد، در عین درکِ کمبودِ نفراتِ حاضر در زندگیم می‌شه، چیزی که اجازه‌ی پیش‌قدم شدن رو ازم سلب کرده، تجربه‌ی یک ارتباط واقعی واز دست دادن اون باشه. تجربه‌ی لخت و عریان کردن روح، باز کردن تمامی دیوارهای دفاعی و نمایش خود واقعی در برابر یک آدم دیگه وسپس مشاهده‌ی رفتن اون فرد باشه. خواه ناخواه بذرِ فکرِ خوب نبودن، کم بودن و ناکافی بودن در ذهن کاشته می‌شه. ریشه می‌دوونه وبزرگ می‌شه و کار به جایی می‌رسه که قبل از شروع هر ارتباطی، باید به این سوال پاسخ بدم که اگر دوست نداشتنی باشم چی؟ اگرنخواستنی باشم چی؟ اگر ایراد از من باشه چی؟به خودم میام و می فهمم که دوباره دچار فکر و خیال شدم٬ باید کارهام رو انجام بدم. سرم رو کمی به چپ و راست تکون میدم تا تمرکزکنم که یکهو چشمم به لیوان قهوه می افته. دیگه عطرش رو حس نمی کنم. بخاری ازش بلند نمی شه. قهوه سرد شده. باید یه لیوان دیگهدرست کنم. باید از سر میز بلند شم.lozaxlozaxThu, 11 Aug 2022 00:44:44 +0430https://virgool.ir/@lozax.gooder/جای-خالی-او-u2xgfurvafo4همزمان با تماشای فیلم سینمایی به جای خالی یه شخص تو زندگیم فکر می کردم. به اون جای خالی که شب ها براش بنویسم دوستش دارم. صبح ها ساعت زنگ بذارم و زودتر بیدار شم تا اول من صبح بخیر بگم. فیلم داشت رقص دو شخصیت داستان تو یه خیابون شلوغ و نگاه متعجب مردم به اون دوتا رو نشون می داد و من به نبود یه نفر برای دیوونه بازی فکر کردم. نبودِ یکی که بخش "خل و چل" من رو اکتیو کنه و "منِ دیوونه" رو آزاد کنه. کسی نیست که براش کارای عجیب و حتی احمقانه انجام بدم و بعدها به اون حرکاتم بخندم. شخصیت اصلی داستان معشوقه ش  رو می بره خونه و صبح تو بغل اون بلند می شه و من ذهنم ناخودآگاه به این فکر می کنه که از آخرین باری که من اینکارو کردم چقدر گذشته؟ چرا دیگه فردی نیست که از دیدن چهره ی خوابیده ش تو کنارم لذت ببرم؟ چرا کسی نیست که اولین چیزی که صبح می بینم چهره ی اون باشه و یه لبخند احمقانه بزنم و آروم انگشتای دستش رو لای انگشتای خودم ببرمهر کتابی که می خونم ذهنم ناخودآگاه صحنه ای رو تجسم می کنه که یک نفر دیگه هم کنارم نشسته و با شوق و ذوق به خوندنم گوش میده. نه فقط نوشته های بقیه، حتی متن های خودم رو براش بخونم و برای هر کدومش اونقدر نظر و ایده بده که کلا یادم بره چی نوشته بودم. هنوزم وقتی یه خیابون شلوغ می بینم  رو اولین صندلیِ خالی می شینم و شروع می کنم به داستان گفتن. برای هرکدوم از اون آدم هایی که تنها چندثانیه دیدمشون داستان طولانی می سازم و جای خالی یکی که بشینه کنارم و آخر همه ی داستانام بگه چطوری اینقدر سریع داستان می سازی رو حس می کنم. چندروزی هست که دوباره به سمت ساز زدن کشیده شدم ولی نبود یه همراه که کنارم تمرین کنه من رو از فکرش می ندازه.تو خیابون و دانشگاه آدم ها و زوج ها رو می بینم که کنار هم و برای هم هستن و همه چیزشون با همه.هرچیزی تو ذهنشون هست رو بهم میگن و از هم چیزی رو مخفی نگه نمی دارن. کمبود من، شاید تنها کمبود الان من، همین باشه. نبود یکی که بتونم همراه خودم داشته باشمش. نبود یک انسان که بتونم بهش حس داشته باشم. جای خالی یک آدم در زندگیم شبیه یک حفره شده.یک حفره ی کوچیک ولی عمیق. و حتی خندیدن و شاد بودن و خوش گذرونی با آدما هم اون حفره رو پر نمی کنه. اسمش رو بهتره بذارم جای خالی او. اویی که شخص نداره.lozaxlozaxWed, 10 Aug 2022 17:21:36 +0430https://virgool.ir/@lozax.gooder/اشتباه-من-csbk0rzk0mtyآدم تا چه حد باید به کار اشتباهش اصرار کنه؟ نقطه ی خروج کجاست؟ خروج از جنگیدن با همه. خروج از جنگیدن با همه و پذیرش این مسئله که شاید تو اونقدر هم که فکر میکنی درست نمی گی. درست نمی گی و این موضوع عین همون چیزیه که از بیرون به نظر میاد. ماجرا ساده ست و تلاش های تو هم پیچیده ش نمی کنه. تلاش یک طرفه برای چیزی که وجود خارجی نداره. اصرار یکطرفه برای چیزیکه فقط تو می بینیش٬ نه هیچ کس دیگه ای. معلم بود. سی و خورده ای ساله٬ ریش بلند٬ موهای کم پشت٬ بسیار هنرمند. تو کافه باهاش آشنا شدم. درواقع اون با من آشنا شد. مشغول کتاب خوندن بودم که رو صندلی روبروییم نشست و گفت که این صندلی محبوب اونه. لبخند زدم و به خوندن ادامه دادم. اونم دفترش رو درآورد و شروع به طراحی کرد. گذشت و گذشت تا بهم گفت بهت هدیه بدم؟ سرم رو بالا آوردم و دیدم که به دفترش اشاره می کنه. چهره ی من رو کشیده بود. پرتره ی زیبایی که باورش سخت بود تو همون مدت زمانی که کنارم نشسته کشیده. ازش پرسیدم همین الان کشیدی؟ محشره. لبخند زد. کتاب رو کنار گذاشتم و گوشیم رو درآوردم. آخرین متنم رو بهش نشون دادم و گفتم این برای تو نیست اما تنها تشکریه که میتونم ازت داشته باشم. متن رو خوند و باز لبخند زد. من هم لبخند زدم. در کلاس های مدیریت سرمایه ای که داشتم همیشه بد بودم. این رو استادم که چندتا دوره دیگه هم باهاش گذرونده بودم بهم گفت. چندین بار بهم گفت که در پذیرش اشتباه٬ در قبول کردن شکست و رد شدن ازش خیلی بدم و تلاشم برای جبرانشون تنها باعث خرابتر کردن همه چیز می شد. گاهی فقط باید می پذیرفتم منم یک انسانم٬ جایزالخطا. در دفعات بعدی که دیدمش از زندگیش برام گفت. زندگی جالبی داشت. اونقدر جالب که داستانش کردم و براش فرستادم. به عنوان یک خارجی٬ می تونستم از بیرون همه چیز رو ببینم. می تونستم ببینم که چقدر در اشتباه بوده. اشتباهاتی که خودش نمی دید. بعد خوندن داستان گفت که باید سیگار بکشه. بعد کشیدن سیگار به چشمام نگاه کرد و گفت که تو یه سری چیزها رو نمی بینی. همتون یه سری چیزها رو نمی بینین. قرار نیست تو دنیا همه چیز درست پیش بره. قرار نیست همیشه انتخاب های صحیح داشته باشیم. گاهی باید اشتباه کنیم.تا زمانیکه خودت بدونی داری اشتباه می کنی٬ کارت درسته. لبخند زدم و چیزی نگفتم.زندگی چرخید و چرخید و در حال حاضر من روی صندلی محبوب اون معلم طراح نشستم و انتخاب های غلط اون رو مرتکب می شم. بقیه روبروی من می شینن و داستان زندگیم رو گوش می دن و بهم می گن که در اشتباهم و انتخاب هام درست نیست و سیگار می کشم و بهشون نگاه می کنم و می گم که می دونم. اما… اما ته ذهنم به اون معلم فکر می کنم. به اون معلم فکر میکنم و از خودم می پرسم پایان داستانش چطور بود؟ آیا ارزشش رو داشت؟ پایان داستان من چی؟ آیا ارزشش رو داره؟lozaxlozaxTue, 09 Aug 2022 15:35:47 +0430https://virgool.ir/@lozax.gooder/سیگار-یادگار-vwozg7wqnbezچهار زانو رو زمین نشستم. بهم میگه چرا انقدر داغونی؟ سیگار سوم رو خاموش می کنم و بهش اشاره می کنم که پاکت رو بده. دوباره می پرسه تو چرا اینطوری می کنی؟ بچه شدی؟ داری ریه ت رو به فاک میدی. لبخند می زنم. میگم میدونم. فندکم بده.گاهی وقت ها حس می کنم چیزی شبیه ترومن شو٬ زندگی من هم صحنه یک فیلم هست. که بازیگرهایی واردش میشن٬ وارد زندگی من میشن٬ نقششون رو ایفا می کنن و میرن. الان٬ تو این لحظه٬ فکر می کنم تو هم نقش ت رو ایفا کردی و دیگه هیچوقت تو زندگیم نخواهی بود. تمام دیشب داشتم به این فکر می کردم که الاناست که تو مستی تکست بدی و بهم بگی که دلم برات تنگ شده و بهت بگم بگو کجایی بیام دنبالت و بعد هم رو ببینیم. شبیه فیلم ها. حتی بارون نصفه و نیمه ای هم حوالی ساعت دو زد و صحنه کامل آماده بود. اما تو تکست ندادی. اما ما با هم حرف نزدیم. اما ما هم رو ندیدیم. فقط من موندم و سیگارهایی که پشت هم کشیده میشن.گرمی نور فلاش دوربین ها روی صورتم رو حس می کنم. همه جا تاریکه و فقط این نور روی صورت من هست. انقدر نور زیاده که هیچ جا رو نمی تونم ببینم درحالیکه همه من رو می بینن. چیزی نمی بینم ولی حضور تو رو حس می کنم. پشت نور ایستادی و من رو نگاه می کنی. با همون چشم های مهربون ولی شیطون. دلم می خواست حتی شده برای چند ثانیه اون نور خاموش میشد٬ همه جا تاریک می شد تا بتونم دستت رو بگیرم. گونه ت رو نوازش کنم و دستم رو لای موهات ببرم. دلم می خواست همونطور که دستم لای موهات هست در گوشت نجوا کنم که چقدر دلم برات تنگ شده. که چقدر بی تو غمگینم. که چقدر بی تو تنهام. دلم می خواست تو همون تاریکی اشک بریزم مبادا تو ببینی. دلم می خواست قبل روشن شدن دوباره ی نور پیشت خودم٬خود خود خودم٬ باشم٬ قبل اینکه یکی بیاد و فلاش دوربین رو درست کنه و دوباره مجبور به نقاب زدن بشم٬ دوباره مجبور به نشستن روی صندلی درحالیکه همه من رو می بینن و باید دوباره سرد و بی احساس بشم. سرد و بی احساس با یک سیگار نصفه کشیده شده در دست.از رو زمین بلند می شم. بهم نگاه می کنه. میگم یه عکس ازم می گیری؟ میگه الان؟ تو این حال؟ میگم آره. می خوام پروفایل واتس اپ بذارمش. الان اگه یه شرلوک هولمز اینجا بود می فهمید که ما عین هم شدیم. حداقل رنگ لباس مون یکیه. کاش اون شرلوک هولمز اینجا می بود تا ازش بپرسم آیا دل تو هم برای من تنگ می شه. آیا تو هم به من فکر می کنی؟ آیا تو هم به یاد من سیگار می کشی؟lozaxlozaxTue, 09 Aug 2022 15:32:14 +0430