https://virgool.ir/feed/@lostsoulfa2026-11-12 02:05:08https://files.virgool.ir/upload/users/34897/avatar/c0eAy7.jpeghttps://virgool.ir/@lostsoulhttps://virgool.ir/@lostsoul/دختری-که-درون-من-میزیست-ew5bndieivljاین یک متن هست که 17 سالگیم نوشتمامیدوارم خوشتون بیاد:همه جا تاریک بود . دریغ از یک باریکه ی نور. چرخیدم و چرخیدم و چرخیدم. . . ناگهان بر فراز آسمان در امتداد کانون چرخشم ستاره ای پدید آمد. ستاره کوچک خجالتی با تردید چشمک میزد خنده ام گرفت و امواج منتشر شده از قهقهه هایم ستاره را به شوق در آورد و جرعت بخشید. نوری عجیب ،پراکنده، درخشیدن گرفت و ناگهان ..بیدار شدم.از دست این پرده های نازک که نمیذارن نور مزاحم بیدارم نکنه. بازم یکی از همون خواب های عجیب و بی منطق که خودم هم معنیشو نمیفهمم!! این روزها خیلی عجیبن..هرچی بیشتر تقلا میکنم تا معنی و مفهوم پیدا کنم بی معنی‌تر میشن. حالا از خودم و وجودم تا دنیا و تا چیزای معمولی مثل انگیزه و هدف. یاد چرخیدنم تو خواب افتادم، یه همچین سرگیجه ای دارم درونم. طبق معمول انقدر بی حواس و سریع از جام پاشدم که سرگیجه به جسمم هم راه پیدا کرد. خب امروز قراره روز خوبی باشه؛ بعد این سال سخت با اتفاقات مسخرش امروزو باید مال خودم کنم. دوربین عزیزم کلی برنامه دارم واست. باید ثابت کنم مامان بابام پول الکی ندادن تا به قول خودشون دو روز ذوق کنم و بعد بندازمت کنار.واو جاده های شمال..قشنگترین جایی که از نزدیک دیدم، یعنی از تو ماشین! لعنتی، تو قشنگترین جایی که دیدم نمیمونی . درختان این پرچم های استواری در ناپایدار جهان که هرچه از عمرشان میگذرد زیباتر میشوند . گل پژمرده..میوه خشکیده..انسان پیر و فرسوده ..درخت اما اوج شگفتی اش است.اوج زیبایی و عزمت!این زیبایی ها بهشتیه اگر آشغالای رو زمینو سانسور کنیم. نفرت انگیزه! انسان انگار ماموریتش همینه، باید هرچی ذاتش قشنگرو نابود کنه بعد با کلی هزینه، یک قشنگی مصنوعی درست کنه و بفروشتش! و عدالت این بشه که هرکی از اول پول داشت خب حالا میتونه اون زیبایی های تصنعی رو ببینه..و یک آدم فقیر هیچ.. عمرا!! خوشبختی و درک از زندگی اون فقیری که در نظر بقیه از “هیچ” لذت میبره رو نمیشه با شما پولدارای پرتوقع مقایسه کرد. یا با منی که..بگذریم.. هنوزم وقت هست برای کسب این نتایج عرفانی. کی تو 17سالگی به کمال رسیده!! هرچند اگه بخوای به تناسخ اعتقاد داشته باشی من شاید از یک پیرمرد 90ساله کامل تر باشم و یک بچه 6ساله از من کاملتر!Lost SoulLost SoulTue, 14 May 2019 21:03:42 +0430https://virgool.ir/@lostsoul/برای-دیگران-یا-خودت-dapuyuvt77koمقدمه‌ای در رابطه با پست قبل: امسال هم پرده از زوایای جدیدی در وجودم برداشتم و گمان میکنم یک گام به هدف یادشده نزدیکتر شدم.(بله یقین ندارم و "گمان میکنم" چون در این مسیر همواره احتمالش هست که گم بشی و از هدف دورتر.) و خب بارها هم به راستی گم شدم تا دوباره پیدا شم اما تصور نکنید این یک دور باطل بوده،بلکه این گم شدن‌ها در راستا و بعد از پیدا‌شدن‌هاییه که هرکدوم گامی به سمت هدف بوده . بگذارید با یک مثال منظورم رو از جمله‌ی آخر برسونم: فرض کنید با هدف پیدا کردن یک میوه خاص در جزیره ای به دل دریا میزنید و جزیره ای رو اون بین پیدا میکنید. خب الان به هدفتون نزدیک شدید. حالا پا در اون جزیره میگذارید و به دنبال درخت میوه میرید. هرچه جلوتر میرید حس میکنید دارید توش گم میشید. خب الان قبل این گم شدن یک پیدا کردن درکار بوده. حالا یک جنگل پیدا میکنید و باز به هدفتون نزدیکتر میشید و اما با ورود بهش حس گمشده ای رو بین کلی درخت دارید. و در آخر از بین درخت‌ها میوه‌ی مورد نظرتون رو پیدا میکنید.در این بین شما اول در دریا گم شدید تا جزیره رو پیدا کردید و بعد در جزیره تا جنگل پیدا شد و بعد در جنگل تا درخت مورد نظرتون رو پیدا کردید. این دقیقا اتفاقیه که امسال هم برای من افتاد در مسیر پیدا کردن خودم. (هنوز مهارت های نوشتنم کامل نیست و فکر میکنم مثالم طولانی و مزخرف شد اما به نظرم برای شفاف سازی لازم بود -_- )از این حرف‌ها که بگذریم این اواخر کمی به خودم اومدم و دیدم تمام این مدت از تقلا برای نزدیک شدن به خود ایده‌آلم دو هدف میتونستم داشته باشمخودم اون "خود" رو بیشتر دوست داشته باشمتوسط دیگران پذیرفته بشم (البته به دنبال استفاده از فاکتورهای مورد پسند خودم اما برای رسیدن به این هدف بودم نه فاکتورهای عامه پسند شدن). پس ثانیه‌ای صدای دغدغه‌های ذهنم رو خاموش کردم و رو‌به‌روی آیینه‌ی افکارم به تنهایی ایستادم و نگاهش کردم. دیدم مرز میان این دو هدف گاهی چنان نازک میشه که به راحتی از روش رد میشی و هدف اصلیت رو گم میکنی.جا داره یاد کنم از دیالوگ فیلم Before Sunrise که میگفت "مگه تموم کارهایی که ما میکنیم برای این نیست که کمی بیشتر دوست داشته بشیم؟"اما من این رو نمیخوام! تو باید از قبل خودت رو پذیرفته باشی و به خاطر خودت، توانایی هات رو ارتقا بدی و این هست که جواب میده چون توی دنیای واقعی خودت هستی که تا آخرش کنار خودت میمونی و هیچ تشویق کننده ای اونجا نخواهد بود. پس اگر تا امروز خود ایده آلت رو بین نگاه کسانی تصور میکردی که جلب نظرشون رو میخوای، این بار چشمانت رو ببند و خود ایده آلت رو تصور کن که از آیینه بهت لبخند میزنه بدون نیاز به آدم دیگه ای که تشویقش کنه. این بار برای خود خودت انجامش بده..شما چه پیامی برای خودتون توی سال جدید دارید؟Lost SoulLost SoulThu, 14 Mar 2019 19:25:23 +0330https://virgool.ir/@lostsoul/در-جست-و-جوی-خویش-xsk3nh568vkzاز وقتی خودم رو یادم میاد دغدغه ی اصلیم شناختن خودم و به نوعی پیدا کردن آشیانه ام تو این دنیای بزرگ بود. از 13 سالگی شروع به نوشتن تو دفتر خاطراتم کردم و لا به لای خاطرات دل نوشته هام رو میگنجوندم. گاهی هم از کشف و شهود هام در موارد مختلف زندگی مینوشتم. اما دایره ی مخاطبینم محدود میشد به خود آیندم و گاهی مامانم یا دوست صمیمیم.با یک نگاه اجمالی به اون دفتر ها دغدغه ی اصلیم رو میشه جای جای اون ها پیدا کرد: کشف خویشو این دغدغه گاهی به صورت سوال افسانه ی شخصی من چیست؟ (بعد از خوندن کتاب کیمیاگر پائولو کوئیلو) روی پیشونیم خود نمایی میکرد و گاهی توی سایت های کوییز آنلاین با موضوعات کدام کاراکتر فلان انیمیشن یا فلان فیلم شخصیت درونی شما را توصیف میکند،خلاصه میشد.در همین مسیر سرگیجه آور سال های نوجوونیم رو طی کردم تا حالا که 19 سالم شده و تو همین مسیر (پیدا کردن خودم) که حالا چاشنی پیدا کردن شغل مناسب شخص خودم هم هیجان انگیز ترش میکرد به سبک کار فریلنسینگ برخوردم. و بعد با ناامیدی نتونستم کار جذابی در زمینه رشتم (شیمی) توی این جهان جدید که به روم باز شده بود، پیدا کنم. (یا شاید لفظ بهتر از به روم باز شده بود، این باشه که سر راهم قرارش دادم و هنوز با کمی ترس نگاهش میکنم، چون هنوز به روم باز نشده.)اما کمی که غرق در سرچ کردن بودم به این فکر افتادم که علایق دیگه ام رو تو این مسیر به کار بگیرم که بدون تردید یکیش نویسندگیه.. و با دنبال کردنش به اینجا رسیدم. یه درد و دل کوچولو: همیشه وقتی نوشته هام رو برای کسی میخوندم اولین بازخوردش این بود که آیا از رشته ای که داری میخونی راضی ای؟ و من همواره سعی کردم بهشون بفهمونم عشق به ادبیات و نویسندگی و یا قرار دادن کلمات به عنوان پلی از درونی ترین احساسات و تجربیاتم به دنیای بیرون، در کنار عشق به شیمی و ریاضی و.. درون من هست و با کمرنگ شدن نقش هر کدوم در زندگیم حال دلم خراب میشه.خلاصه بگم..توی همین جست و جو ها به کاری با عنوان تولید محتوا برخوردم و هنوز خوب راجع بهش نمیدونم اما شوقم برای یادگرفتن و انجام این کار غیر قابل انکاره.و همین باعث شد اینجا بدون هیچ دنبال کننده ای شروع کنم به نوشتن lolبه هرحال بی صبرانه منتظرم گوشه ای از دنیام رو اینجا به اشتراک بذارم. Lost SoulLost SoulThu, 07 Mar 2019 12:22:19 +0330