https://virgool.ir/feed/@lolaariannafa2026-11-11 14:59:02https://files.virgool.ir/upload/users/484541/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@lolaariannahttps://virgool.ir/@lolaarianna/نبرد-با-آدم-خوار-ic2628yfv7tcنبرد با ویروس آدم خوارمن و نامزدم دنیا رو میگردیم،با سفر به نقاط دنیا ما یاد میگیریم در دنیا انسان ها با هم نامهربان هستند،هرکسی در دنیای خودش که همان گوشی موبایل است زندانی شده آن یکی به دنبال برنامه های گوشی اش است،دیگری مدام در حال تماس های کاری و دیگری در حال بازدید از دنیای پر از استرس و عصبانیت مجازی، ما مجبور بودیم که در دوران قرنطینه مدتی را در هتلی در بانکوک قرنطینه شویم و سپس به کشورمان بازگردیم،حتما تنها دلخوشی ما بایستی گوشی هایمان میشد و غرق در تنهایی خود و گوشی مان میشدیم و با اینکه زوج عاشق بودیم ولی بایستی هرکدام تنها از دیگری در دنیای متفاوت گوشی هایمان سیر کنیم،البته ما تصمیم گرفتیم شبی را با روشن کردن چراغ قوه گوشی هایمان در تراس هتل که برق رفته بود با دیگر آدمهای دور برمان ارتباط بگیریم و با آنها حس مهربانی و نوع دوستی را تقسیم کنیم ،بعد از چند لحظه چراغ قوه های گوشی هر کس مانند پروانه ای که دور شمع چرخان است و شناور روشن شد،ما خودمان را در دریایی از نورهای مواج دیدیم و به انسانیت نگران می نگریستم که در جدال با خیالی رعب آور و به دنبال هستی ای لا یزال بود...ما نمی توانستیم با هم حرف بزنیم چرا که دور بودیم ولی ما می دانستیم که قلب های ما دنیا را نجات خواهد داد،شاید این ناشکری از نعمات بی شمار خداوند بود که ما را از نعمت سلامتی دور کرده بود و این تلاش برای دوباره برگشتن و رجوع به انسانیت همان چراغ قوه های گوشی هایمان بود که به سان نور درونی قلبی وجود هرکس ما را همدل و یکدست نورانی کرده بود..من دلم میخواست که در گوشی همراه بتوان از طریق چراغ قوه با یک دیگر ارتباط صوتی یا تصویری گرفت بدون اینکه شماره هگدیگر را داشته باشیم این حتی در مواقع خطر و نبود ارتباط میتواند راهی به ارتباطی نوین در آینده بدل شود.LOLA HANNIANLOLA HANNIANSun, 20 Dec 2020 16:42:31 +0330