https://virgool.ir/feed/@liuoeilyfa2026-11-11 00:11:20https://files.virgool.ir/upload/users/4966204/avatar/z5TkoH.jpghttps://virgool.ir/@liuoeilyhttps://virgool.ir/@liuoeily/چرک-نویس-ها-بهترین-بخش-اند-tkqmelafwbepمن بارها و بارها، در میان صحبت‌هایم با اطرافیانم، این مسئله را مطرح کرده‌ام که اولین نوشته‌ها، پر از احساساتی هستند که ارزش ستایش دارند. بذرهایی که با نخستین لمس آب، ترک‌ های عمیقی برمی‌دارند و ساقه‌ هایشان، چون فولادی تشنه در قلبت فرو می‌روند. حالا که احساسم بیدار تر از همیشه است و گرمای خونی که از قلبم می‌چکد مرا گرم‌ تر و گرم‌ تر می‌کند می‌فهمم که فرق دارند، با آن احساساتی که بارها پاکشان کنی و از نو بنویسی فرق دارند با آن کلماتی که در جست‌ و جوی بهترینشان هستی تا مرا تحت تأثیر قرار بدهی فرق دارند. عزیز من، بال‌ هایت را باز کن. بگذار چشم‌هایم ببینند قفسه‌ی سینه‌ ات چقدر درد می‌کند. بگذار ببینند چه چیزهایی را تاب آورده‌ ای و بعد با گریه روی قلمت آورده‌ای. برای من صدها کلمه‌ زیبا هم به پای نوشته‌ ای نمی‌رسند که خودت برایش اشک ریخته باشی، نوشته‌ ای که در میان کلماتش ترس‌ هایت با چادر های سیاه و چروکیده و حال‌ به‌ هم‌ زنی که بر سر دارند، وحشیانه برقصند و فریاد بکشند، آنقدر بلند که گوش‌ هایم دیگر چیزی نشنوند، آن‌قدر بلند که حرارت و گرمایش به بدن یخ زده و بی‌ جانم برسد و مرا هم گرم کند. من نوشته‌ ای را می‌خواهم که اشک‌هایت به کلماتش بدل شده باشند و لب‌هایت خاموش مانده باشند. بگذار احساساتت را ببینم آنهایی را که وقتی میان مرگ و ادامه‌ دادن معلق بودی در وجودت جا خوش کرده بودند. می‌خواهم با چشم‌های دردکشیده و نیمه‌ خاموشم ببینمت آن هنگام که حتی نمی‌دانستی کلماتت درست کنار هم می‌نشینند یا نه، آن هنگام که در تنهایی، برای زندگی بی‌ رنگت تلاش می‌کردی تا دست‌ کم اندکی رنگ به آن ببخشی تا دیگر چمن‌ های بوم زندگی‌ ات سفید و بی‌رنگ نمانند. اما تو رنگ‌ هایی ساختی که از میانشان، تنها شب سیه فام به تصویر کشیده می‌شد همان شبی که درد در وجودت خانه‌ای از کاه ساخت و تو بی‌اعتنا از کنارش گذشتی. حالا آجرها یکی‌ یکی روی هم نشسته‌ اند و خانه‌ ای ساخته‌ اند که حتی آتش چشم‌ هایت هم از پس ویرانی‌ اش برنمی‌آید خانه‌ ای که حالا وجود دارد، سنگین و پابرجا، و دست‌های من از آن و از شانه‌ های غمبار تو دورند. و اما در نهایت، چه کسی به آن سبزه‌ های سفید و بی‌ رنگ لبخند می‌زند؟ من، من اولین نوشته‌ ات را می‌پرستم، همان اولین تلاش دست‌ و پا شکسته‌ ات را برای بیرون ریختن چیزی که درونت تلنبار شده بود. احساسات خالصانه‌ ات را می‌پرستم، همان چیزی را که تو را، تو می‌کند. حتی اگر کلماتت بلرزند، حتی اگر جمله‌ هایت نیمه‌ تمام بمانند، حتی اگر هیچ‌ کس جز خودت معنای آنچه را نوشته‌ ای نفهمد. پس بگذار بال‌ هایت را باز کنی. بگذار پژواک صدایت از گلوی زخمی درد برخیزد. بگذار فریاد درد هایت بی انکه پشت کلمات آراسته پنهان شود، در جهان بپیچد. بگذار احساساتت، با تمام زخم‌ ها و نا تمامی‌ هایشان راهی به سوی من پیدا کنند. بگذار انعکاس چشم‌ های زمردی و اشک‌ آلودت در من بپیچد، بگذار صدایت، حتی آنگاه که دیگر از گلویت بیرون نمی‌آید، در من پژواک داشته باشد. من اینجا هستم نه برای آنکه نوشته‌ هایت را زیباتر کنم، نه برای آنکه زخم‌ هایت را به کلمات مرتب‌ تری تبدیل کنم، بلکه برای آنکه ببینمت همان‌طور که هستی، با تمام آنچه که هنوز نتوانسته‌ای به زبان بیاوری. من اولینت را می‌خواهم، پیش از آنکه یاد بگیری چگونه دردهایت را زیبا بنویسیپگاهپگاهWed, 28 Oct 2026 04:25:07 +0330https://virgool.ir/@liuoeily/آدم-ها-زشتن-mm3zkz11tzdkگاهی اوقات اونقدری که غم دارم بزرگ نیستم اونقدری که وزن ناراحتیای تو شکمم بزرگن خودم نیستم من فقط میخوابم دراز میکشم تا مشتشو بزنه بهم تا له بشم تموم بشم ولی نمیشم ابر سیاه روزگار گوه من از بالای سرم کنار نمیره توی شکمم توی سرم همه جام حس شرم دارم حس بد حس تلخ حس سیاه مایع سیاه غلیظی توی بدنم موج وارانه در امتداد خودش حرکت میکنه و چیزی مثل مرگ دامن گیر من میشه اما مگه تموم میشه در این دقیقه ها بارها و بارها مرده ام بارها که فکری از سر من گذشته من مرده ام بارها به این فکر کردم که به زندگی حقیرانه ام پایان بدهم یا نه بدترین حس دنیا را روی دوش هایم میکشم اما سنگینن حرکت نمیکنن و مردم مردمی که حتی نمیدانند وزن بارهای غم الودم چقدر است دهان های زشت و کج و معوجشان را باز میکنند و به من میخندند نوک انگشتانشان راه نگاه میکنم که سمت من گرفته شدن و قفسه سینه ای که بالا و پایین میشود درباره صدایشان از من میپرسید؟ خیلی دورن خیلی دور صدایی نمیشنوم مثل یک نوزادی که نمیشنود مثل بچه ای که از سمعک زشتش خوشش نمیاید مثل پیرزنی که نمیخواهد قبول کند گوش هایش سو گذشته را ندارد امروز در این لحظه حمام رفته ام و در تمیز ترین حالتم غمگین ترین ادم روی زمینم موهایم در خوش حالت ترین حالت خودشان هستند اما از من بپرسید من داغونم من ارزوی مرگ دارم با اینکه تا این لحظه هزاران بار مرده امپگاهپگاهSun, 25 Oct 2026 00:35:38 +0330https://virgool.ir/@liuoeily/برای-قراری-که-دنبالش-میگردم-lsfpccczveqmهر روز با حسای بدی دستو پنجه نرم میکنم حسایی که یهو وسط قهقه هام با پاهای بلندو سیاهو زمختشون میکوبن رو زمین بو میکشن پیدام میکنم اونقدر سریع میدوعن که حتی فرصت نمیکنم شوکه بشم یهو میبینم تو جونمن یهو ادمای دوروبرم با چشمای ورقلمبیده بهم نگاه میکنن و ازم دلیلی برای ساکت شدن یهوییم میخوان ولی من هیچی ندارم من سیاهم من سیاه نبودم سیاهم کردن تاریکم اونقدر تاریکم که نمیتونم جاییو ببینم خنده های بی معنی جوک های بی معنی هیچی نمیبینم و تنها چیزی که میخوام دویدن به سمت پناهیه که حال منو حتی بدتر میکنه میخوام جیغ بکشم میخوام همونجا بشینم بین دستایی که حتی گاهی خودشون بهم زخم میزنن بشینم و اونقدر جیغ بکشم تا مزه قطره های خون سیاهم رو بچشم من اونقدر تاریکم که چشمی برای دیدن من اینجا نیست دیر نیست اما زود هم نیست دیر نیست اما من بین این ابرای سیاه گیر افتادم بین دستایی که نمیدونم مال منن یا قراره منو بکشنپگاهپگاهSat, 24 Oct 2026 19:40:09 +0330https://virgool.ir/@liuoeily/ای-کاش-هنوز-خواب-بود-nnfh6cuugw7jتاحالا شده توی یه خواب بد گیر کنید اینور و اونور بدویید ولی کسی نجاتتون نده اونقدر بدویید که پاهاتون رو حس نکنید هر چقدر موهاتون رو بکشید جیغ بکشید کسی کمکتون نکنه و تو بدونی کمک قرار نیست هیچوقت از راه برسه و همینه که همینه؟ تاحالا شده از اعماق بدنتون از جایی که جانی درش هست و نیست کمک بخواید اما کسی نشنوه؟ انگار دیگه صدایی ندارید و فریاد هاتون داره گوش خودتون رو کر میکنه؟ همش تو سر خودمه بیرون نمیاد هیچ راهی نداشتم و کسی کمکی نمیکرد نمیتونست که کمک کنه اما من چشم به سوراخ هایی بودم که ازشون نور میتابید به داخل من ملتمسانه به اونجا به نورها نگاه میکردم جیغ میکشیدم شاید اینبار یکی من رو از داخل خودم ببینه شاید یکی پیدا بشه که دلش به حال من بسوزه اما من اخرش رو هم دیدم کسی نبود کسی نخواست به من کمک کنه کسی هم کمک نکرد من اونقدر جیغ کشیدم تا از حال رفتم من قبلا این خواب ها رو دیده بودم من در وجود خودم قسم میخوردم که نذارم واقعی بشود اما حالا دیگه خواب نیست دیگه بیدار شدنی درکار نبود بیدار بیدار بودم هوشیار ترین ادم جهان بودم اما از هر کابوسی بدتر بود واقعیت جلوی چشمام داشت میسوخت اون من بودم وجود من بود دست هایی که روزی روی قلبم گذاشتم و از ته قلبم ارزو کردم شرایط جور دیگری باشد اما نشد من نخواستم؟ نمیدونم کاسه های چشمم اذیتم میکنن همیشه اذیتم میکردن حالا بیشتر از همیشه هر لحظه بزرگ تر میشن و بیشتر خودشونو به دیواره چشمم فشار میدن و در چشم به هم زدی دیگر در جای خود قرار ندارند اینجوری بهتره بدون چشم چشمی که این کابوس را ببیند بدون چشمهام همه چیز ساده تر خواهد شد امیدارم اینطور باشد امیدوارم این چشم های در امده خودشان به دنبال کمک کننده نروند امیدوارم دیگر انتظار کسی را نکشند امیدوارم حالا دست های سوخته ام یاد گرفته باشند که چطوری اشتباه را تکرار نکنندپگاهپگاهSat, 24 Oct 2026 18:35:28 +0330