https://virgool.ir/feed/@littleavocadoShe/herfa2026-11-11 14:45:25https://files.virgool.ir/upload/users/848744/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@littleavocadohttps://virgool.ir/@littleavocado/برای-شبنم-ggrhz2poalhg- برای شبنم، که هیچ وقت قرار نیست این رو بخونه.اسمش شبنم بود. نمی دونم اسمش رو دوست داشت یا نه‌. هیچ وقت فرصتش پیش نیومد تا ازش بپرسم‌ ولی میدونم عاشق پدرش بود. جوری که درباره‌ی پدرش حرف میزد و اونو خطاب می کرد، نشون میداد چقدر دوستش داره. معلوم بود علاوه بر اون حس دوست داشتن بی پایان، بهش به همون اندازه هم افتخار میکنه‌. پدرش اولین کسی بود که به علاقه‌ش به هنر پی برده بود. حتی به‌خاطر دخترش با مدیر مدرسه اش دعوا کرده بود. شبنم خیلی حواسش به گوش هاش بود. دلش می خواست بهترین آهنگ های دنیا رو گوش بده. چقدر ازش ممنونم بابت آهنگ هایی که هرروز برای من می‌فرستاد. دلم می خواست زودتر از مدرسه برم خونه و آهنگ هایی که برام میفرستاد رو دوباره و دوباره گوش بدم.شبنم از اون دسته هنرمند های شجاعی بود که آثار هنریش رو روی دیوار میزد تا همه ببینن. هروقت میومد و برام میگفت که امروز چندنفر دیگه از نقاشی‌هاش تعریف کردن، به خودم می گفتم امیدوارم منم یه روزی مثل اون شجاع بشم و چیزهایی که کشیدم رو به آدم ها نشون بدم.خیلی دلم می خواست بهش بگم بهترین دوست مجازی منه. دلم میخواست باهاش بیشتر درباره ی ونگوگ و مودیلیانی صحبت بکنم. دلم می خواست باز هم بیاد و از درس های هنرستان برام بگه و ازم بپرسه من هم مثل کتاب هنرستان فکر میکنم نقاشی های گویا توی هیچ سبک هنری ای قرار نمی گیرن یا کدوم نقاشی رافائل رو بیشتر از همه دوست دارم. دلم می‌خواست بهش بگم خوشحالم که توی راه، همون آهنگ های قدیمی‌ای که اون وقتی هم سن من بود گوش میداد رو گوش بدم. چقدر دلم می‌خواست برای منم یه نقاشی می کشید تا می تونستم برای همیشه پیش خودم نگهش دارم.چقدر دلم می‌خواست سوال های بی جوابم، دیگه بی جواب نمونن.ولی تنها کاری که میتونم بکنم اینه که تا آخرین روزی که زنده ام یادم بمونه چقدر همیشه از مرداد ماه بدم می اومد اما مرداد ۹۹ احتمالا قشنگ ترین مرداد زندگیم بود و اینجایی که الان ایستادم و انقدر بخاطرش توی ذهنم غر میزنم، اگر شبنم نبود، شاید یه یه بیراهه‌‌ی بی انتهاتر بود‌ و احتمالا نا ابد برای اینکه نتونستم مرداد ۱۴۰۰ رو باهاش تجربه کنم حسرت میخورم.کاشکی میدونستی همه چیز درمورد تو از وقتی که دیگه نیستی چقدر سخت شده. مرور آخرین صحبت هامون سخته. نوشتن درموردت سخته. گوش دادن به آهنگ هات سخته. نگاه کردن به نقاشی هات سخته. فکر نکردن بهت سخته. دلم برات تنگ شده. *playing i lost a friend by finneas*Little AvocadoLittle AvocadoWed, 07 Jul 2021 22:47:01 +0430https://virgool.ir/@littleavocado/سانسور-rqfzoiabqdmuسانسور: محدودیت خودسرانه‌ی آموزه ای برای آزادی بیان شخص است.اصولا کسایی که دارای قدرت هستن سانسور میکنن. مثل سانسور مذهبی یا دولتی.کلا سانسور چیز خوبی نیست، نباید سانسور کنیم امااا، سانسور مثبت هم داریم.مثل طبقه بندی فیلم ها طبق معیار های از پیش تعیین شده. مثل بازنمایی جنسی(مستهجن) یا خشونت.تعریف آزادی میگه ما چیزی به اسم یه ذره آزادی نداریم. ما فقط آزادی داریم، یعنی آزادی مطلق. مثل یه زن حامله که ما چیزی به اسم یه کم حامله نداریم. یا حامله ایم یا نیستیم.دموکراسی میگه چیزی رو سانسور نکنین، مگر اینکه کل جامعه اون چیز رو نخواد. به عنوان مثال، توی اکثر کشورهای اروپایی ساحل هایی هست که زن و مرد لخت میرن.حالا توی این قضیه، یکی میگه من دوست دارم کنار ساحل لخت لخت باشم. یکی هم میگه من توی خانواده‌ای بزرگ شدم که عرف نمیدونم اینجوری توی ساحل باشم. پس مایو میپوشم یا اگر نمیخوام نگاه کنم و موافقش نیستم، میرم یه ساحل دیگه.این عقاید جامعه رو تشکیل میدن، پس جامعه‌ی دموکراسی میگه من عرفی تعیین نمیکنم که این درسته یا اون، هرکسی تا زمانی که به شخص دیگه ای آسیب نزنه یه افکاری داره و این تفاوت ها زیباست پس من نه آزادیت رو میگیرم و نه سانسورت میکنم.*یه اشاره ای هم بکنم که ما درمورد بچه‌ی ۲-۳ ساله که الان داره شیرش رو میخوره صحبت نمیکنیم، درمورد آدمای بالغ ۱۵-۱۶ سال به بالا صحبت میکنیم. منم الان نیومدم بگم حالا از فردا ساحل های لخت راه بندازیم توی ایران و منم اولین نفر میرم توش :))))))* به نظر من، خانواده‌هایی که بچه‌هاشون رو توی شرایط آزادانه تری رشد میدن، بچه‌هاشون توی این زمینه ها آسیب نمیبینن و ولع این چیزارو ندارن.توی کشور ما اپلیکیشن ها و سایت های دوست یابی رو بستن.. یا همون بهتره بگم سانسور کردن.آیا توی ایران آدم ها با هم دوست نمیشن ؟ آیا توی کشور ما روابط جنسی وجود نداره ؟؟ آیا روسپی ها وجود ندارن ؟؟همین الانش کلی سایت های پورن وجود داره که با یه فیلترشکن ساده میشه بهش دسترسی پیدا کرد.یه چیزی هم که هست اینه که درحقیقت تا وقتی که تو یه چیز اشتباه رو نبینی و تجربه نکنی متوجه نمیشی که اون کار درست چیه و چقدر ارزش داره.منظورم اینه که آدم برای اینکه راه درست رو متوجه بشه چندباری باید راه غلط رو بره، تا تهش بفهمه و مثلا با خودش بگه که وای این چه کاریه من دارم میکنم؟ و خودش با تجربه و آزمون و خطا متوجه قضیه بشه.تا وقتی چیزای منفی نباشه، چیزای مثبت هم خودشون رو نشون نمیدن و سانسور چیزای منفی رو حذف میکنه و تمام چیزای مثبت رو به ما نشون میده انگار که اون منفی ها اصلا وجود ندارن. و این کاملا اشتباهه چون اونوقت آدما بیشتر دلشون میخواد که برن ببین این چیه فیلترش کردن؟ این چیه سانسور شد؟درحالیکه اگر خیلی عادی باهاش برخورد شده بود و سانسور نشده بود اینا هم واکنش چندانی نشون نمیدادن و میگفتن اوکی نرماله دیگه. مثل صحنه های بوس کردن توی فیلما که صداسیما اینجا سانسور میکنه مثلا.بیاین و آزادی خواه باشین.. سانسور نکنین، چون آدم‌ها هیچوقت افکارشون به توافق نمیرسه. چون برای افکار بقیه نمیتونیم مرز ایجاد کنیم.ما توی دنیایی به دنیا اومدیم که کلی انسان های مخالف و موافق وجود دارن. همه‌ی اینها با هم میشه یه جامعه، و توی جامعه خوب و بد، زشت و زیبا، بزرگ و کوچیک. همه‌ی این ها وجود داره و همه‌ و همه‌ش بستگی به خود طرف داره که به کدوم سمت بره. انسان ها باید حق انتخاب و آزادی داشته باشن، که هرکسی آزادانه انتخاب کنه که با رشته موضوعی موافق باشه یا مخالف.ممنون که تا اینجا خوندین :))?نظراتتون رو میخونم.Little AvocadoLittle AvocadoWed, 12 May 2021 14:07:04 +0430