https://virgool.ir/feed/@liman_digitalگاهی میان چند واژه، قصه‌ای پنهان است که فقط دل‌ها آن را می‌شنوند. اینجا ردّ پای قلمی‌ست که از عشق، زندگی و سکوت‌های ناگفته می‌نویسد؛ شاید در یکی از این نوشته‌ها، راز کوچکی از دل خودتان پیدا کنید.fa2026-11-11 12:49:26https://files.virgool.ir/upload/users/354164/avatar/gllVgs.jpghttps://virgool.ir/@liman_digitalhttps://virgool.ir/@liman_digital/earthquake-poem-vxjqkuhyqjvhسروده‌ای از دل لیمانمن زلزله می‌خواهم. زلزله‌ای که دیوارهای بلند بی‌تفاوتی را بلرزاند. زلزله‌ای که خواب سنگین دل‌ها را برهم بزند. زلزله‌ای از جنس بغض‌های فروخورده از جنس تنهایی‌های بی‌صدا از جنس انسان‌هایی که دست‌هایشان خالی‌ست اما هنوز دلشان پاک است.امشب باران می‌بارداما دل من هوای طوفان داردانگار آسمان همحرف‌های ناگفته‌ام را می‌فهمدانگار هر قطره باراناشکی‌ست که سال‌هادر گوشه‌ای از دلم پنهان مانده استدرد از دل لیمان شروع شداز همان‌جا که عشق رادر ازدحام روزگار گم کردمباد آمدپنجره‌ها را از جا کندباران آمدرد پاهایم را از خاطره‌ها شستماندم و راهی که نمی‌شناختمماندم و آینه‌ای غبارگرفتهکه دیگر تصویر مرا نمی‌شناختبه آینه نگاه کردماز خودم پرسیدممن کجا ماندمدر کدام کوچه فراموش شدمچه شد آن آدمیکه روزی با امید زندگی می‌کردکسی نپرسیددر این پهنه سردچه خاطره‌ای در سینه‌ام می‌لرزدچه امیدی زیر آوار روزگار خاموش شده استمن ماندم و تنهاییمن ماندم و بغض‌هاییکه راهی به بیرون نداشتنداما خدایادر این شب بارانیکه در دلم طوفان به پا شدهدستم را بگیرکمکم کنهوس را قربانی عشق کنمپیش از آنکه دیر شودپیش از آنکه انساندر هیاهوی خواسته‌هایشانسان بودن را از یاد ببردامشب دیگر سکوت نمی‌کنمنه از سر کینهنه برای انتقام از روزگارنه برای آنکه کسیتاوان زخم‌های دل مرا بدهدمن زلزله می‌خواهمزلزله‌ای که دیوارهای بلند بی‌تفاوتی را بلرزاندزلزله‌ای که خواب سنگین دل‌ها را برهم بزندزلزله‌ای از جنس بغض‌های فروخوردهاز جنس تنهایی‌های بی‌صدااز جنس انسان‌هاییکه دست‌هایشان خالی‌ستاما هنوز دلشان پاک استمی‌خواهم زمین بلرزدنه زیر پای آدم‌هابلکه زیر پای عادت‌هاییکه عشق را فراموش کرده‌اندمی‌خواهم هرکسلحظه‌ای درنگ کندو از خودش بپرسدمن کجای این زندگی ایستاده‌امچه کسی را در راه خواسته‌هایم جا گذاشته‌امچه چیزی را به نام عشقبا هوس اشتباه گرفته‌امو چه زمانیخودم را از یاد برده‌امدنیاآهای دنیاصدای مرا می‌شنویشاید لیمان خودش را گم کرده باشدشاید راه بازگشت راهنوز پیدا نکرده باشداما نمی‌خواهد دیگریدر تاریکی همان راه قدم بگذاردمن از زخم‌هایم حرف می‌زنمنه برای شکایتنه برای محکوم کردن کسیبرای آنکه شایدیک نفر پیش از افتادنچراغی در مسیرش ببینداگر تجربه‌های تلخ منچشمان یک انسان را باز کنداگر یک دلپیش از شکستن به خودش بازگردداگر کسی عشق را با هوس عوض نکنداگر انسانیانسان دیگری را در تنهایی رها نکندآن‌وقتتمام این اشک‌هابی‌ثمر نمانده‌اندبگذار صدای این زلزلهاز مرزهای تنهایی عبور کندبگذار بغض‌های خاموشزبان پیدا کنندبگذار آدم‌هایک‌بار دیگرصدای قلب یکدیگر را بشنوندمن نمی‌خواهم کسیدر ویرانه‌های درد من زندگی کندمی‌خواهم از میان همین ویرانه‌هاچراغی روشن کنمچراغی برای آن‌هاکه هنوز فرصت دارندخودشان را پیدا کنندعشق را بشناسندو پیش از گم شدنبه خویشتن بازگردندطوفان اگر بیایدباکی نیستبگذار هرچه غبار استاز آینه‌ها فروبریزدبگذار هرچه دیوار استاز میان دل‌ها برداشته شودشاید پس از این همه ویرانیاز خاکستر خویشدوباره متولد شومشاید من هنوزراه خانه را ندانماما می‌توانم چراغی روشن کنمتا دیگری راهش را گم نکندو اگر روزیجهان از این زلزله به خود آمداگر دل‌ها لرزیدندو انسان‌ها دوبارهمعنای عشق را به یاد آوردندآن شبدل لیمان آرام خواهد گرفتنه چون رنجی نمانده استنه چون گذشته بازمی‌گرددبلکه چون دردشچراغ راه دیگری شده استو این است تمام خواسته منای انسانپیش از آنکه خودت را گم کنیخودت را دریابپیش از آنکه عشق را از دست بدهیقدرش را بدانو پیش از آنکه در تاریکی تنها بمانیچراغی در دل دیگری روشن کنشاید جهانبا همین چراغ‌های کوچکروشن شود.شاید. . . . .✍️: محمدعلی مقیسه(لیمان)محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Wed, 11 Nov 2026 02:14:41 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/my-faithful-companion-gz81gox71ejnاو مرا به خاطرِ نداشته‌هایم سرزنش نکرد؛ هرکجا که دردمند شدم، پا به پای ناله‌هایم سوخت، و هرکجا که از غصه لبریز شدم، صبر کرد و صبر کرد... چه بسیار سفرها کردیم و به همه جا سر زدیم؛ تجربه‌ها آموختیم از سرزمین‌های دور و نزدیک ....سال‌هاست...در تمامِ سرد و گرمِ این روزگارِ بی‌پناه،کسی کنارم نشسته استکه هیچ‌گاه زبان به گله نگشود.با اندکِ بساطم ساخت،و بر سفره‌ی خالی‌ام،بی‌منت نشست.هرکجا که پای رفتنم لرزید،بازوی مرا گرفت؛هرکجا که از سوزِ سرما فسرده شدم،نفسِ گرمش را به روحم دمید.او مرا به خاطرِ نداشته‌هایم سرزنش نکرد؛هرکجا که دردمند شدم،پا به پای ناله‌هایم سوخت،و هرکجا که از غصه لبریز شدم،صبر کرد و صبر کرد...چه بسیار سفرها کردیمو به همه جا سر زدیم؛تجربه‌ها آموختیماز سرزمین‌های دور و نزدیک،از سرزمین‌های سرد و گرم...از دریا و کویر،تا جنگل و کوهستان.مردمانی دیدیم مهربان و زحمتکش،بی‌ریا و مهمان‌نواز...مردمانی که با سختی‌های روزگار ساختندو روزهای خوب را به شادی گذراندند.اما در تمامِ این راه،در تمامِ این بالا و پایین‌های روزگار،او هرگز از من جدا نشدو هیچ‌وقت مرا تنها نگذاشت.هرکجا که دلتنگ شدم،سر بر شانه‌اش گذاشتم؛و هرکجا که حرفی برای گفتن نداشتم،او به جای من گریست،به جای من فریاد زد،و عشق را روی بومِ سفیدِ کاغذ نقاشی کرد...تا اینکه امروز،در آستانه‌ی این همه سال خاطره،نقاب از چهره برمی‌دارمو به همه‌ی جهان می‌گویم:این یارِ وفادار،این معشوقِ بی‌منت و همیشگی...چیزی نبود جز همین «قلم»؛همان که تمامِ زندگی‌ام را،بی‌کم و کاست،به نامِ من و برای آیندگان نوشت.✍️: محمدعلی مقیسه (لیمان)محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Sat, 07 Nov 2026 01:46:59 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/an-unfinished-life-xhcktkdxctc6زندگی را ساختیم ... اما زندگی منتظرما نماند.تمامِ عمر، آجر روی آجر گذاشتیم، خشت به خشت از جوانی‌مان مایه گذاشتیم تا سرپناهی بسازیم به نام زندگی... غافل از آن که زندگی، همان مهمان ناخوانده‌ای بود که روزِ نخست، پیش از چیدنِ دیوارها، از کنار پنجره‌های غبارگرفته‌ای ما عبور کرده بود!چقدر درباره زندگی گفته اند،و چقدر ناگفته مانده است!گویی هر انسانی،کتابی قطور است از تجربه‌های سوخته و ساخته شده،که هر فصل با دردی شروع می‌شودو با خیالی به پایان می‌رسد.تمامِ عمر،آجر روی آجر گذاشتیم،خشت به خشت از جوانی‌مان مایه گذاشتیمتا سرپناهی بسازیم به نام زندگی...غافل از آن کهزندگی،همان مهمان ناخوانده‌ای بودکه روزِ نخست،پیش از چیدنِ دیوارها،از کنار پنجره‌های غبارگرفته‌ای ماعبور کرده بود!ما به صرافتِ فردا افتادیمو گفتیم:«صبر کن... هنوز وقت هست!بگذار این دیوارها بلندتر شود،بگذار سقفش آسمان را لمس کند،بگذار آرزوهایمان به بار بنشیند...»و فردا آمد؛اما هر بار،تکه‌ای از «امروزِ» ما را با خود بردو به جایش،کوهی از خاطره و حسرت گذاشت.راستی، ما دنبالِ چه بودیم؟در این بازار پُرشور و هیاهوی روزگار،به دنبال چه می‌دویدیم؟خانه‌ای امن از سنگ و سیمان؟آینده‌ای روشن که هر چه رفتیم،نزدیک‌تر نشد؟یا رؤیایی دور،که خیال می‌کردیمروزی در آن با خیالِ آسوده نفس کشید؟چقدر خندیدن رابه روزهای مبادا سپردیم!چقدر شوقِ نگاهِ دوستانه رابه جز دیگری...و چقدر از کنارِ تبسمِ ساده‌ی گل‌ها،از کنارِ موجِ گیسوی باد،و از کنارِ زلال‌ترین لحظه‌های بودن گذشتیم،فقط به امیدِ روزیفراغتِ خاطر پیدا کنیمو زندگی کنیم!و حالا...در آستانه این همه سال رفته،وقتی به پشتِ سر نگاه می‌کنم،من همانم:خانه شاید ساخته شده باشد،دیوارها محکم‌اند و سقف هم پبرجاست؛اما چه کسی می‌داندچند بهار،پشتِ همین آجرها جا مانده است؟چند غنچه خندان،در صفِ طولانیِ رسیدن به فردا،پیر شدند و پرپر گشتند؟ای زندگی!تو چه رازی هستی که هر چه بیشتر می‌دویم،دورِ آب‌پاشی؟ما تمام عمر برای رسیدن به تو دویدیم.اما هیچکس به ما نگفت:تو مقصدی نیستی که در انتها به آن برسیم،تو همین راه بودی...همین نفس‌هایی که بی‌صدااز انگشتانمان می‌چکیدند،همین چای سردشده‌ای روی میز،همین نگاه‌های خسته‌ای کهفرصت نشدن به آن‌ها نگاه کنیم.شاید تلخ‌ترین و در عین حال واقعی‌ترین حقیقتِ دنیا همین باشد:ما زندگی را نساختیمکه در آن زندگی کنیمآنقدر سرگرمی ساختن حاشیه هایش شدیمکه متن اصلی از دستمان رفت.و این قصه استکه تا آخرین نفس این جهان،همچنان باقی ست...✍️: محمدعلی مقیسه (لیمان)محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Fri, 06 Nov 2026 20:29:08 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/unlimited-internet-yhbksdnyvtlwاینترنتی که قرار بود نامحدود باشد؛ قصه‌ای که هنوز تمام نشده استانتقاد من از کیفیت اینترنت، مخالفت با فناوری و تکنولوژی نیست. من پیشرفت کشورم را دوست دارم و آرزو دارم مردم ایران در همه زمینه‌ها به امکانات بهتر و زندگی آسوده‌تری دسترسی داشته باشند.گاهی آدم برای خرید یک خدمت، پولی پرداخت می‌کند تا زندگی‌اش کمی آسان‌تر شود؛ اما بعد از مدتی می‌بیند خودش مانده و خدمتی که هر روز باید برای استفاده از آن صبر کند، پیگیری کند و گاهی با خودش کلنجار برود!قصه من و اینترنت مخابرات، قصه دیروز و امروز نیست. سال‌هاست که با این سرویس سر و کار دارم و اگر بخواهم تمام تجربه‌ها، مشکلات، قطعی‌ها، اختلال‌ها و پیگیری‌هایم را با جزئیات بنویسم، شاید چندین کتاب هم برای روایت آن کافی نباشد.اما امشب قصد ندارم کتاب بنویسم. می‌خواهم از دل همین تجربه طولانی، چند صفحه درد دل کنم؛ شاید کسی بخواند، لبخندی بزند، سری تکان بدهد و بگوید: «این قصه برای من هم آشناست!»روزگاری که اینترنت نامحدود بودسال‌هایی را به یاد دارم که سرویس اینترنت مخابرات را با عنوان «اینترنت نامحدود» تهیه کردم. مبلغ مشخصی پرداخت می‌کردیم و در طول دوره، دیگر نگران تمام شدن حجم اینترنت نبودیم. دست‌کم تجربه‌ای که من از آن سرویس داشتم، چنین بود.مدتی گذشت و تعداد مشترکان بیشتر شد. بعد صحبت از طرح‌های حجمی به میان آمد. ابتدا پیشنهاد شد مشترکان داوطلبانه به طرح جدید بپیوندند. عده‌ای پذیرفتند، اما من و برخی دیگر تمایلی به تغییر نداشتیم.سرانجام طرح قبلی کنار گذاشته شد و آن‌طور که به ما گفته شد، دیگر چنین سرویسی وجود ندارد و باید طرح جدید را بپذیریم؛ یا از سرویس استفاده نکنیم.ما هم پذیرفتیم. مگر در آن شرایط انتخاب دیگری داشتیم؟در آغاز، با توجه به هزینه‌ای که پرداخت می‌کردیم، وضعیت چندان بد به نظر نمی‌رسید. اما به‌تدریج مشکلات بیشتر شد و کیفیتی که انتظار داشتیم، همیشه در دسترس نبود.مشتری، کارشناس فنی یا متهم همیشگی؟وقتی اینترنت دچار اختلال می‌شود، مشترک دنبال یک پاسخ روشن می‌گردد. می‌خواهد بداند مشکل چیست، چه زمانی برطرف می‌شود و آیا سرویسی که بابت آن پول داده، مطابق انتظارش ارائه خواهد شد یا نه.اما گاهی آن‌قدر با توضیحات مختلف روبه‌رو می‌شود که خودش هم نمی‌داند باید دنبال پاسخ بگردد یا برای فهمیدن پاسخ‌ها دوره تخصصی بگذراند!البته شاید هم تمام مشکلات از من باشد! شاید من تخصص استفاده از اینترنت مخابرات را ندارم. شاید شیوه درست استفاده از این فناوری پیشرفته را بلد نیستم و مشکل فقط از بی‌سوادی و ناآگاهی من است! شاید باید پیش از خرید اینترنت، دوره‌ای تخصصی می‌گذراندم تا یاد بگیرم چگونه از سرویسی استفاده کنم که بابتش هزینه پرداخت می‌کنم!این‌ها را با کمی طنز می‌نویسم؛ چون گاهی اگر آدم نتواند به بعضی موقعیت‌ها بخندد، فقط باید بنشیند و به آن‌ها فکر کند!«گاهی رابطه مشتری با یک خدمت، آدم را یاد یک گلایه عاشقانه می‌اندازد؛ با این تفاوت که این‌بار پای عشق در میان نیست، پای هزینه و انتظار است:به پای عشق تو جان دادم ای ماهندیدم جز جفا از چشمت آنگاه»من اینترنت بهتر می‌خواهم، نه معجزه!این روزها هم با وجود روشن بودن چراغ‌های مودم و برقرار بودن ظاهری اتصال، در استفاده از بعضی سرویس‌ها با مشکل روبه‌رو می‌شوم. گاهی یک صفحه باز می‌شود و صفحه‌ای دیگر نه؛ گاهی اتصال برقرار می‌شود و چند لحظه بعد از دست می‌رود.من قرار نیست از روی چند تجربه، درباره تمام علت‌های فنی این مشکلات حکم قطعی بدهم. نه کارشناس شبکه هستم و نه ادعای حل مشکلات مخابرات را دارم. من فقط می‌دانم چه خدمتی خریده‌ام و هنگام استفاده از آن با چه دشواری‌هایی روبه‌رو شده‌ام.خواسته‌ام هم عجیب نیست: وقتی هزینه یک سرویس را پرداخت می‌کنم، انتظار دارم بتوانم با کیفیتی قابل‌قبول از آن استفاده کنم.یک سوءتفاهم را برطرف کنمانتقاد من از کیفیت اینترنت، مخالفت با فناوری و تکنولوژی نیست. من پیشرفت کشورم را دوست دارم و آرزو دارم مردم ایران در همه زمینه‌ها به امکانات بهتر و زندگی آسوده‌تری دسترسی داشته باشند.ایران و مردم عزیزش برای من ارزشمندند. در کنار آن، انسان‌های اندیشمند و نیک‌خواه را در هر گوشه جهان، با هر زبان و ملیتی، دوست دارم. معیار من برای احترام، انسانیت و اندیشه است.من نه سیاستمدارم، نه عضو گروه یا سازمانی هستم و نه ادعای حلال مشکلات بودن دارم. فقط یک مصرف‌کننده‌ام که تجربه‌های شخصی، دردها و مشکلاتش را می‌نویسد؛ شاید این روایت برای دیگران هم مفید باشد.انتقاد از کیفیت یک خدمت، دشمنی با آن خدمت نیست. اتفاقاً کسی که به ارزش اینترنت و فناوری باور دارد، حق دارد خواهان کیفیت بهتر آن باشد.این قصه هنوز ادامه داردفعلاً تصمیم گرفته‌ام تا پایان دوره فعلی سرویس صبر کنم. اگر مشکلات برطرف نشود، موضوع را با شرکت در میان می‌گذارم و اگر نتیجه‌ای حاصل نشود، احتمالاً ارائه‌دهنده دیگری را انتخاب خواهم کرد.نه قصد دارم اینترنت را کنار بگذارم و نه از فناوری دل‌زده شده‌ام. اینترنت برای من ابزاری برای آموختن، نوشتن، ارتباط برقرار کردن و تجربه کردن است.فقط دلم می‌خواهد وقتی هزینه‌ای پرداخت می‌کنم، مجبور نباشم برای استفاده از همان خدمت، هر روز داستان تازه‌ای داشته باشم!شاید خواسته بزرگی نباشد؛ اما برای مشتری‌ای که سال‌ها با یک سرویس سر و کار داشته، خواسته‌ای کاملاً طبیعی است.و در پایان، یک پرسش ساده دارم:آیا توقع داشتن کیفیت مناسب در برابر هزینه‌ای که پرداخت می‌کنیم، واقعاً انتظار زیادی است؟این فقط درد دل یک مشترک است؛ مشترکی که هنوز اینترنت را دوست دارد، به فناوری امید دارد و همچنان آرزوی روزهای بهتر را در سر می‌پروراند.محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Fri, 06 Nov 2026 18:10:31 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/the-opportunity-to-live-2-fsucnm4a7m6yگاهی آن‌قدر سخت می‌گیریم که فرصت زندگی را از دست می‌دهیمگاهی یک زندگی ساده، با دو نفر که قدر یکدیگر را می‌دانند و برای آرامش هم تلاش می‌کنند، می‌تواند سرشار از شادی باشد؛ حتی اگر هنوز بسیاری از امکانات مورد نظرشان را فراهم نکرده باشند.قسمت دوم: فرصت‌هایی که شاید دیگر تکرار نشوندچندی پیش به دیدار یکی از دوستانم رفتم که صاحب یک مؤسسه همسریابی بود. من مهمان او بودم و از روی کنجکاوی، فرصت پیدا کردم با چند نفر از مراجعه‌کنندگان مؤسسه گفت‌وگوهای کوتاهی داشته باشم.برایم جالب بود بدانم چرا بعضی افراد تا سنین بالاتر ازدواج نکرده‌اند، یا چرا با وجود تجربه ازدواج، دوباره خودشان را در مسیر پیدا کردن همراهی تازه می‌بینند.از آن‌ها درباره گذشته و دلایل تصمیم‌هایشان پرسیدم. قصد نداشتم کسی را قضاوت کنم. می‌خواستم تجربه‌هایشان را بشنوم؛ شاید روایت زندگی آن‌ها بتواند برای دیگران هم نکته‌ای داشته باشد.یکی از خانم‌ها ۳۷ سال داشت. وقتی از او درباره خواستگاران گذشته‌اش پرسیدم، از مردی گفت که به گفته خودش، از بسیاری جهات با او تفاهم داشته است.آن دو مدتی با یکدیگر آشنا شده بودند. به هم علاقه داشتند، محبت میانشان وجود داشت و در بسیاری از مسائل احساس نزدیکی می‌کردند. اما خانواده دختر به دلیل شغل آن مرد و جایگاه اجتماعی و اقتصادی خانواده‌اش با این ازدواج موافقت نکرده بودند.آن خانم معتقد بود اگر آن روز با مرد مورد علاقه‌اش ازدواج می‌کرد، امروز می‌توانست در کنار کسی باشد که دوستش داشته و زندگی مشترکی را تجربه کند که آرزویش را داشته است.حالا خودش را تنها می‌دید و هنوز به دنبال همراهی برای زندگی بود.من نمی‌توانم با اطمینان بگویم اگر آن ازدواج انجام می‌شد، حتماً زندگی خوشی در انتظارشان بود. هیچ‌کس از آینده خبر ندارد و حتی دو انسان علاقه‌مند هم ممکن است در زندگی مشترک با مشکلاتی روبه‌رو شوند. اما چیزی که در روایت او برایم تأمل‌برانگیز بود، حسرت فرصتی بود که به باور خودش، به دلیل شرایط و معیارهای خانواده از دست رفته بود.با خودم فکر کردم شاید آن روز می‌شد بیشتر درباره شناخت، تفاهم، توانایی‌های واقعی آن دو نفر و آینده‌ای که می‌توانستند با همکاری بسازند، گفت‌وگو کرد.در همان مؤسسه با مردی حدوداً چهل‌ساله هم صحبت کردم. او از هم‌دانشگاهی‌اش گفت؛ دختری که به او علاقه داشت و ظاهراً علاقه میان آن دو نیز وجود داشت. به گفته خودش، از نظر فکری و عاطفی با هم تفاهم داشتند، اما چون او در آن زمان خانه و ماشین نداشت، ازدواجشان شکل نگرفت.حالا سال‌ها از آن روزها گذشته بود و او هنوز مجرد بود.در میان مراجعه‌کنندگان، زنان و مردان مسن‌تری هم حضور داشتند. بعضی همسرشان را از دست داده بودند و بعضی به دلایل مختلف از همسر قبلی خود جدا شده بودند. هرکدام داستان و تجربه متفاوتی داشتند. بعضی از تنهایی امروز خود می‌گفتند و بعضی از تصمیم‌هایی که در گذشته گرفته بودند.چند نفر از آن‌ها به این موضوع اشاره می‌کردند که شاید اگر در گذشته کمی انعطاف بیشتری داشتند و بعضی از خواسته‌هایشان را با شرایط واقعی زندگی هماهنگ می‌کردند، امروز در موقعیت دیگری بودند.البته نباید فراموش کنیم که هر جدایی یا ازدواج نکردنی لزوماً نتیجه سخت‌گیری نیست. گاهی افراد دلایل جدی و قابل احترامی برای تصمیم‌هایشان دارند. ممکن است ازدواج نکردن انتخاب آگاهانه خودشان باشد، یا تجربه‌ای دشوار باعث شده باشد دیگر تمایلی به ازدواج نداشته باشند. هیچ‌کس نباید به خاطر تنها زندگی کردن سرزنش شود.اما در میان این روایت‌ها، چیزی ذهنم را به خودش مشغول کرد: بعضی از این افراد هنوز دوست داشتند کسی را در کنار خود داشته باشند؛ کسی که بتوانند با او حرف بزنند، از روزهایشان بگویند، شادی‌های کوچک را تقسیم کنند و در روزهای دشوار تنها نمانند.به‌ویژه در سال‌های بالاتر زندگی، داشتن یک همراه می‌تواند برای بسیاری از آدم‌ها ارزشمند باشد. کسی که حضورش آرامش‌بخش باشد و بتوان با او از خاطرات، نگرانی‌ها و اتفاقات ساده روزمره حرف زد.گاهی فکر می‌کنم ما انسان‌ها چقدر ممکن است زندگی را برای خودمان دشوار کنیم. آن‌قدر به دنبال شرایطی خاص و امکاناتی بیشتر می‌گردیم که اصل ماجرا، یعنی داشتن یک رابطه انسانی سالم و همراهی دوطرفه، در میان خواسته‌های دیگر گم می‌شود.مگر قرار است تمام خوشبختی ما در داشتن خانه‌ای بزرگ، ماشینی گران‌قیمت یا وسایل و امکانات فراوان خلاصه شود؟این امکانات می‌توانند زندگی را راحت‌تر کنند، اما نمی‌توانند جای محبت، تفاهم، احترام و حضور یک انسان همراه را بگیرند.گاهی یک زندگی ساده، با دو نفر که قدر یکدیگر را می‌دانند و برای آرامش هم تلاش می‌کنند، می‌تواند سرشار از شادی باشد؛ حتی اگر هنوز بسیاری از امکانات مورد نظرشان را فراهم نکرده باشند.البته باید میان عشق و هوس هم تفاوت قائل شد. علاقه‌ای که قرار است پایه یک زندگی مشترک باشد، فقط به احساسات زودگذر محدود نمی‌شود. شناخت، احترام، مسئولیت‌پذیری و توجه به خواسته‌ها و نیازهای طرف مقابل هم بخشی از آن است.از نگاه من، خداوند عشق را آفرید تا بندگانش از عشق در راه وصال خودش استفاده کنند. عشق زمانی ارزشمندتر می‌شود که انسان را به مهربانی، گذشت، مسئولیت و مراقبت از دیگری نزدیک کند؛ نه اینکه وسیله‌ای برای تحمیل خواسته‌های شخصی باشد.من نمی‌خواهم به کسی بگویم حتماً ازدواج کند، از خواسته‌هایش چشم‌پوشی کند یا با هر شرایطی کنار بیاید. هر انسانی حق دارد برای انتخاب شریک زندگی‌اش معیار داشته باشد و درباره آینده خود تصمیم بگیرد.اما شاید بد نباشد پیش از کنار گذاشتن یک فرصت، چند سؤال ساده از خودمان بپرسیم:آیا خواسته‌هایی که مطرح کرده‌ایم واقعاً برای یک زندگی سالم ضروری هستند؟آیا داریم شرایط خودمان را با زندگی دیگران مقایسه می‌کنیم؟آیا کسی را فقط به دلیل نداشتن امکاناتی که می‌توانستیم در کنار هم برای به دست آوردنشان تلاش کنیم، کنار می‌گذاریم؟و آیا آن‌قدر به دنبال آینده‌ای بی‌نقص هستیم که فرصت ساختن یک زندگی واقعی را از دست می‌دهیم؟زندگی زمان نامحدودی در اختیار ما نمی‌گذارد. هیچ‌کس نمی‌داند چند سال دیگر فرصت تجربه کردن، دوست داشتن، ساختن و کنار هم بودن دارد. برای همین، خوب است در کنار آینده‌نگری، قدر فرصت‌های امروز را هم بدانیم.شاید بعضی فرصت‌ها اگر از دست بروند، دیگر به همان شکل بازنگردند. شاید هم تصمیمی که امروز درست به نظر می‌رسد، سال‌ها بعد با نگاه دیگری دیده شود. ما نمی‌توانیم گذشته را تغییر دهیم، اما می‌توانیم از تجربه‌های آن برای تصمیم‌های آینده درس بگیریم.این نوشته نه برای سرزنش کسانی است که ازدواج نکرده‌اند، نه برای قضاوت خانواده‌هایی که با ازدواجی مخالفت کرده‌اند و نه برای نادیده گرفتن مشکلات اقتصادی.این فقط یادآوری یک موضوع ساده است:گاهی برای ساختن یک زندگی خوب، لازم نیست همه‌چیز از ابتدا آماده باشد. گاهی کافی است دو انسان، با شناخت و علاقه و احترام متقابل، تصمیم بگیرند در کنار هم قدم بردارند و آنچه را ندارند، با همکاری به دست بیاورند.شاید خوشبختی همیشه در رسیدن به تمام خواسته‌ها نباشد؛ گاهی در این است که در مسیر زندگی، انسانی را پیدا کنیم که بتوانیم با او از داشته‌ها و نداشته‌هایمان عبور کنیم.خیلی زود دیر می‌شود؛ پس نه بی‌فکر تصمیم بگیریم و نه آن‌قدر سخت بگیریم که فرصت زندگی کردن را از دست بدهیم.✍️: محمدعلی مقیسه (لیمان) محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Wed, 04 Nov 2026 05:26:46 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/the-opportunity-to-live-ngtxhdoq53anگاهی آن‌قدر سخت می‌گیریم که فرصت زندگی را از دست می‌دهیمشاید بهتر باشد به جای اینکه همیشه منتظر یک زندگی کامل باشیم، یاد بگیریم با شناخت، مسئولیت‌پذیری و همراهی، زندگی قابل قبولی را در کنار یکدیگر بسازیم.قسمت اول: آیا قرار است زندگی را آماده تحویل بگیریم؟زندگی همیشه آن‌طور که ما برنامه‌ریزی می‌کنیم پیش نمی‌رود. گاهی سال‌ها برای رسیدن به شرایطی بهتر تلاش می‌کنیم، به امید روزی که همه‌چیز سر جای خودش قرار بگیرد و آن‌وقت با خیال راحت زندگی را آغاز کنیم. اما آیا واقعاً می‌توانیم مطمئن باشیم آن روزی که انتظارش را می‌کشیم، حتماً از راه خواهد رسید؟برنامه‌ریزی برای آینده لازم است. هیچ‌کس نمی‌تواند اهمیت مسائل اقتصادی، امنیت و مسئولیت‌پذیری را نادیده بگیرد. اما گاهی میان برنامه‌ریزی منطقی و سخت‌گیری بیش از اندازه فاصله زیادی وجود دارد. ممکن است آن‌قدر درگیر فراهم کردن شرایط دلخواه شویم که فرصت زندگی کردن را از دست بدهیم.به نظر من، یکی از اشتباهاتی که گاهی در انتخاب همسر و آغاز زندگی مشترک اتفاق می‌افتد، این است که بعضی افراد انتظار دارند پیش از شروع زندگی، همه امکانات و خواسته‌هایشان فراهم شده باشد. خانه، ماشین، درآمد مناسب، امکانات رفاهی و شرایطی که شاید حتی خودشان در سال‌های گذشته از آن برخوردار نبوده‌اند.البته هر انسانی حق دارد برای آینده‌اش خواسته‌هایی داشته باشد. هیچ‌کس هم مجبور نیست برخلاف میل و توانایی خودش تصمیم بگیرد. حرف من این نیست که آدم‌ها بدون شناخت، بدون آمادگی و بدون توجه به مسائل اقتصادی ازدواج کنند. حرفم این است که گاهی باید از خودمان بپرسیم: آیا تمام چیزهایی که می‌خواهیم واقعاً نیازهای ضروری ما هستند، یا بخشی از آن‌ها نتیجه مقایسه زندگی خودمان با دیگران است؟ما آدم‌ها شرایط یکسانی نداریم. کسی که در خانواده‌ای مرفه بزرگ شده، طبیعتاً ممکن است خواسته‌ها و انتظارات متفاوتی داشته باشد با کسی که از کودکی با امکانات محدود زندگی کرده است. حتی نمی‌توان شرایط زندگی کسی را که کنار دریا و در سرسبزی مازندران بزرگ شده، با فردی که در منطقه‌ای خشک و کم‌امکانات رشد کرده، یکسان دانست.هر خانواده‌ای گذشته، توانایی و شرایط خودش را دارد. ما می‌توانیم رفتار خوب، اخلاق و تجربه‌های ارزشمند دیگران را یاد بگیریم، اما قرار نیست امکانات و سبک زندگی آن‌ها را معیار قطعی خوشبختی خودمان قرار دهیم.در زندگی مشترک نیز قرار نیست دو نفر نسخه یکسانی از یکدیگر باشند. هیچ زن و مردی پیدا نمی‌شود که در تمام سلیقه‌ها، عادت‌ها، افکار، رفتارها و خواسته‌ها دقیقاً شبیه طرف مقابلش باشد. حتی دو نفری که سال‌ها یکدیگر را می‌شناسند، ممکن است در بسیاری از مسائل با هم اختلاف نظر داشته باشند.مهم این است که بتوانند تفاوت‌ها را بشناسند، به یکدیگر احترام بگذارند و با گفت‌وگو و درک متقابل راهی برای کنار هم بودن پیدا کنند. قرار نیست یکی همیشه کوتاه بیاید و دیگری همیشه خواسته‌هایش را تحمیل کند. همراهی زمانی معنا دارد که هر دو نفر برای حفظ رابطه تلاش کنند.گاهی ممکن است کسی را پیدا کنیم که از بسیاری جهات با ما تفاهم دارد، به او علاقه‌مندیم و در کنار او احساس آرامش می‌کنیم؛ اما به دلیل چند خواسته یا شرطی که شاید آن‌قدرها هم ضروری نباشند، از ادامه آشنایی منصرف شویم.بعدها ممکن است با خودمان فکر کنیم آیا واقعاً آن خواسته‌ها ارزش از دست دادن چنین فرصتی را داشتند؟من هم در زندگی شخصی‌ام، پس از سال‌ها زندگی تنها، چند بار به ازدواج فکر کرده‌ام و با افرادی برای آشنایی و شناخت صحبت داشته‌ام. در بعضی موارد، شرایط و امکاناتی مطرح می‌شد که فراهم کردنشان حتی برای زندگی شخصی خودم هم دشوار بود. گاهی از خودم می‌پرسیدم آیا قرار است دو نفر برای ساختن یک زندگی کنار هم قرار بگیرند، یا قرار است یکی از آن‌ها پیش از شروع رابطه، تمام امکانات زندگی دیگری را آماده کند؟این تجربه شخصی من است و نمی‌خواهم آن را به همه زنان یا مردان تعمیم بدهم. خواسته‌های آدم‌ها متفاوت است و هرکس دلایل خودش را دارد. اما به نظرم بد نیست همه ما، پیش از تصمیم‌های مهم زندگی، کمی بیشتر درباره تفاوت میان نیاز واقعی و انتظار غیرضروری فکر کنیم.زندگی مشترک قرار نیست از یک زندگی آماده شروع شود؛ قرار است دو نفر با هم زندگی‌شان را بسازند.چه‌بسا لذت واقعی زندگی در همین باشد که دو نفر با امکانات ساده و متناسب با توانایی‌شان آغاز کنند و به‌تدریج، با همکاری و تلاش مشترک، خانه و آینده‌شان را بسازند. وقتی هر دو در ساختن زندگی سهم دارند، سختی‌ها هم می‌توانند معنای دیگری پیدا کنند.البته این همراهی به معنای نادیده گرفتن مشکلات اقتصادی نیست. دو نفر باید پیش از ازدواج درباره درآمد، هزینه‌ها، مسئولیت‌ها و نیازهای ضروری با صداقت صحبت کنند. شروع زندگی بدون هیچ آمادگی و حساب‌وکتابی می‌تواند به اختلاف و دل‌زدگی منجر شود. اما میان آمادگی منطقی و انتظار برای رسیدن به یک زندگی بی‌نقص تفاوت وجود دارد.اگر تمام سال‌های جوانی را فقط صرف فراهم کردن امکانات کنیم، ممکن است روزی به نقطه‌ای برسیم که بسیاری از آن امکانات را به دست آورده باشیم، اما شور و انرژی و نشاط سال‌های جوانی دیگر مانند گذشته نباشد.گاهی آن‌قدر منتظر فراهم شدن همه شرایط می‌مانیم که فراموش می‌کنیم زندگی، همین روزهایی است که در حال گذرند.شاید بهتر باشد به جای اینکه همیشه منتظر یک زندگی کامل باشیم، یاد بگیریم با شناخت، مسئولیت‌پذیری و همراهی، زندگی قابل قبولی را در کنار یکدیگر بسازیم.ادامه این روایت را در قسمت دوم می‌خوانیم؛ جایی که چند گفت‌وگوی واقعی، معنای فرصت‌هایی را که گاهی از دست می‌روند، روشن‌تر می‌کند.✍️ محمدعلی مقیسه (لیمان)محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Wed, 04 Nov 2026 05:08:12 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/life-and-love-ubrnmp3so3qyزندگی را پشت درهای انتظار جا نگذاریمانسان باید تلاش کند، پیشرفت کند و برای بهتر شدن زندگی‌اش قدم بردارد؛ اما نباید ارزش زندگی را فقط با امکانات مادی بسنجد.گاهی آن‌قدر برای آینده برنامه‌ریزی می‌کنیم که فراموش می‌کنیم زندگی همین روزهایی است که در آن نفس می‌کشیم.سال‌ها پیش، وقتی جوان‌تر بودیم، گاهی به جوانان می‌گفتیم زندگی خودتان را براساس داشته‌ها، توانایی‌ها و موقعیت خانوادگی خودتان برنامه‌ریزی کنید. از دیگران رفتارهای خوب را یاد بگیرید، اما زندگی خودتان را با زندگی دیگران مقایسه نکنید.کسی که در کنار دریا بزرگ شده، شرایط و تجربه‌های متفاوتی با کسی دارد که در کویر زندگی کرده است. هر انسانی نقطه شروع متفاوتی دارد و نمی‌توان از همه انتظار داشت مسیر یکسانی را طی کنند.البته این به معنای محدود کردن آرزوها نیست. انسان باید تلاش کند، پیشرفت کند و برای بهتر شدن زندگی‌اش قدم بردارد؛ اما نباید ارزش زندگی را فقط با امکانات مادی بسنجد.من هم در زندگی خودم تجربه‌هایی داشته‌ام که معنای این حرف‌ها را برایم روشن‌تر کرده‌اند.در آغاز زندگی مشترکم، خودم را همان‌گونه که بودم معرفی کردم. نه پشت نقابی پنهان شدم و نه امکاناتی را که نداشتم، به نمایش گذاشتم. زندگی ساده‌ای را با مهر و محبت آغاز کردیم و حاصل آن دو فرزند بود.اما زندگی همیشه مطابق خواسته‌های ما پیش نمی‌رود. شرایط اقتصادی تغییر کرد، امکانات کمتر شد و دشواری‌هایی به وجود آمد. آن زندگی سرانجام به پایان رسید و من سال‌هاست تنهایی را تجربه می‌کنم.از آن تجربه یک نکته مهم برایم باقی مانده است: زندگی مشترک فقط برای روزهای برخورداری و آسایش نیست. دو نفر وقتی تصمیم به ساختن یک زندگی می‌گیرند، باید بدانند که روزهای سخت هم بخشی از همان زندگی هستند. هیچ‌کس بی‌اشتباه نیست و پذیرفتن سهم خود در مشکلات، می‌تواند راهی برای حفظ یک رابطه باشد.امروز وقتی به زندگی و انتخاب‌های انسان‌ها نگاه می‌کنم، به این فکر می‌کنم که چرا گاهی برای شروع یک زندگی ساده، این‌قدر منتظر فراهم شدن همه امکانات می‌مانیم؟البته مسائل اقتصادی شوخی‌بردار نیستند. داشتن سرپناه، درآمد و حداقل امکانات برای تشکیل خانواده اهمیت دارد. اما آیا قرار است تا رسیدن به تمام امکاناتی که در زندگی دیگران می‌بینیم، دست روی دست بگذاریم؟گاهی توقعات ما از زندگی، نه از نیازهای واقعی، بلکه از مقایسه با دیگران شکل می‌گیرند. خانه‌ای که دیگری دارد، ماشینی که دیگری خریده، سفرهایی که دیگران می‌روند و امکاناتی که در تصاویر زندگی آن‌ها می‌بینیم، ممکن است آرام‌آرام به معیار خواسته‌های ما تبدیل شوند.غافل از اینکه ما فقط ظاهر زندگی دیگران را می‌بینیم و از تمام دشواری‌ها، شرایط و واقعیت‌های پشت آن خبر نداریم.به باور من، عشق هم چیزی نیست که بتوان آن را با امکانات مادی اندازه گرفت. عشق واقعی با هوس تفاوت دارد. عشق یعنی دیدن انسان مقابل، شناختن شرایط او، احترام گذاشتن به یکدیگر و پذیرفتن مسئولیت همراهی.لذتی که در باهم بودن، گفت‌وگو کردن، شریک شدن در شادی‌ها و حتی تحمل دشواری‌های زندگی وجود دارد، با خرید هیچ وسیله‌ای به دست نمی‌آید.البته هر انسانی حق دارد برای انتخاب همراه زندگی خود معیارهایی داشته باشد. سخن من هم درباره همه انسان‌ها و همه شرایط نیست. اما اگر دو نفر یکدیگر را شناخته‌اند، به بلوغ و آمادگی لازم رسیده‌اند و خواهان ساختن زندگی مشترک هستند، شاید بهتر باشد به جای انتظار برای رسیدن به شرایط کاملاً ایده‌آل، درباره ساختن آینده‌ای مشترک با امکانات واقعی خودشان فکر کنند.ما نمی‌توانیم تمام آینده را از امروز پیش‌بینی کنیم. می‌توانیم برنامه‌ریزی کنیم، اما نمی‌توانیم زندگی را مجبور کنیم همیشه مطابق برنامه‌های ما حرکت کند.گاهی اتفاقاتی می‌افتند که هیچ‌گاه انتظارشان را نداشته‌ایم. گاهی فرصت‌هایی به وجود می‌آیند که شاید دوباره تکرار نشوند. زمان هم برخلاف تصور ما، برای رسیدن به تصمیم‌های عقب‌افتاده متوقف نمی‌شود.من قصد ندارم کسی را به ازدواج تشویق اجباری کنم، کسی را از مجرد ماندن سرزنش کنم یا برای زندگی دیگران نسخه‌ای بنویسم. هر انسانی شرایط، انتخاب‌ها و مسئولیت‌های خودش را دارد.فقط می‌خواهم بگویم زندگی کوتاه‌تر از آن است که تمام فرصت‌هایش را پشت درهای انتظار بگذاریم.برنامه داشته باشیم، تلاش کنیم، آینده‌نگر باشیم و از تجربه دیگران بیاموزیم؛ اما آن‌قدر سختگیر نباشیم که فرصت دوست داشتن، همراه شدن و زندگی کردن را از خودمان بگیریم.شاید روزی به پشت سر نگاه کنیم و ببینیم تمام عمر منتظر فراهم شدن شرایطی بودیم که هرگز به شکل دلخواهمان فراهم نشد.و آن روز شاید فقط یک حسرت باقی بماند:کاش به جای انتظار برای داشتن یک زندگی بی‌نقص، با همان داشته‌های ساده، زندگی کردن را آغاز کرده بودیم.زندگی منتظر کامل شدن برنامه‌های ما نمی‌ماند.گاهی خیلی زود، دیر می‌شود.✍️: محمدعلی مقیسه (لیمان)محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Mon, 02 Nov 2026 04:42:15 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/use-of-the-virtual-space-ojdbpizorbll آیا ما از فضای مجازی استفاده می‌کنیم یا فضای مجازی از ما؟من فضای مجازی را صرفاً یک فناوری بی‌طرف در عمل نمی‌بینم؛ زیرا این فضا در اختیار شرکت‌ها، صاحبان پلتفرم‌ها، تبلیغ‌کنندگان و بازیگران مختلف اقتصادی و سیاسی قرار دارد.نگاهی به تأثیر شبکه‌های اجتماعی بر فرهنگ، ذهن و آینده جوانانمن لیمان هستم؛ سال‌ها در دنیای واقعی زندگی کرده‌ام، تلخی‌ها و شیرینی‌هایش را چشیده‌ام، با آدم‌های مختلف روبه‌رو شده‌ام و از تجربه‌های زندگی آموخته‌ام.مدتی است که در دنیای دیجیتال قدم می‌زنم؛ دنیایی که در نگاه اول شگفت‌انگیز است. دنیایی بدون مرز که می‌تواند فرصت‌های بزرگی برای یادگیری، ارتباط، خلاقیت و کسب درآمد در اختیار انسان قرار دهد.اما هرچه بیشتر در این دنیا قدم می‌زنم، پرسش‌های بیشتری ذهنم را مشغول می‌کند.آیا ما واقعاً از این فناوری برای بهترشدن زندگی خود استفاده می‌کنیم؟ یا گاهی ناخواسته به ابزاری برای تحقق اهداف دیگران تبدیل می‌شویم؟این پرسش برای من فقط یک موضوع نظری نیست؛ حاصل مشاهده، تجربه و بررسی رفتار انسان‌ها در فضای مجازی است.دنیایی با فرصت‌های شگفت‌انگیزنمی‌توان منکر ارزش فناوری و اینترنت شد.امروز یک جوان می‌تواند بدون صرف هزینه‌های سنگین، مهارتی تازه یاد بگیرد، با جهان ارتباط برقرار کند، دانش خود را افزایش دهد، آثارش را به دیگران معرفی کند و حتی کسب‌وکاری مستقل راه بیندازد.کسی که استعداد نویسندگی دارد، می‌تواند نوشته‌هایش را منتشر کند.کسی که به آموزش علاقه‌مند است، می‌تواند دانسته‌هایش را در اختیار دیگران قرار دهد.کسی که هنری دارد، می‌تواند آن را به جهانیان معرفی کند.حتی انسانی که امکانات مالی چندانی ندارد، می‌تواند با اندیشه، پشتکار و استفاده درست از ابزارهای دیجیتال، برای خودش فرصت‌های تازه‌ای بسازد.این‌ها دستاوردهای ارزشمند فناوری هستند.اما سؤال من این است:چرا در کنار این همه فرصت، شاهد گسترش محتواهایی هستیم که گاهی نه دانشی به انسان اضافه می‌کنند، نه تجربه‌ای منتقل می‌کنند و نه حتی ارزش چند دقیقه از وقت او را دارند؟وقتی توجه انسان به یک کالا تبدیل می‌شودتصور کنید وارد فضایی شده‌اید که قرار است فقط چند دقیقه در آن بمانید.یک ویدئو می‌بینید، بعد ویدئوی دیگری و سپس محتوایی تازه.ناگهان متوجه می‌شوید ساعت‌ها گذشته است.شاید حتی نتوانید توضیح دهید در این مدت چه چیز ارزشمندی به دست آورده‌اید.اما در همین مدت، بارها خندیده‌اید، هیجان‌زده شده‌اید، عصبانی شده‌اید یا زندگی خودتان را با زندگی دیگران مقایسه کرده‌اید.باید بدانیم بسیاری از شبکه‌های اجتماعی بر پایه جلب توجه و افزایش تعامل کاربران فعالیت می‌کنند. الگوریتم‌های پیشنهاد محتوا نیز می‌توانند بر اساس رفتار ما، ویدئوها و مطالب مشابه بیشتری در اختیارمان قرار دهند.در چنین شرایطی، زمان و توجه انسان ارزش اقتصادی پیدا می‌کند.اینجا یک سؤال مهم مطرح می‌شود:آیا هر محتوایی که برای ما جذاب است، الزاماً برای ما مفید هم هست؟آیا صرف اینکه هزاران یا میلیون‌ها نفر یک ویدئو را تماشا کرده‌اند، به معنای ارزشمندبودن آن است؟قطعاً نه.گاهی یک محتوای کم‌ارزش بازدید بسیار زیادی می‌گیرد، درحالی‌که یک مطلب آموزشی یا علمی ممکن است مخاطبان بسیار کمتری داشته باشد.پس تعداد بازدیدها همیشه معیار مناسبی برای سنجش ارزش یک محتوا نیست.فرهنگ جامعه؛ قربانی رقابت برای دیده‌شدن؟یکی از نگرانی‌های من، تأثیر شبکه‌های اجتماعی بر فرهنگ و رفتار نسل جوان است.جوانی که هنوز در حال شکل‌دادن به شخصیت، باورها و معیارهای زندگی خود است، هر روز با حجم عظیمی از تصاویر، تبلیغات، سبک‌های زندگی و الگوهای رفتاری روبه‌رو می‌شود.بخشی از این محتواها می‌توانند آموزنده و الهام‌بخش باشند؛ اما برخی دیگر تصویری غیرواقعی از خوشبختی، موفقیت، زیبایی و ارزش انسان ارائه می‌کنند.گاهی شهرت به جای شایستگی می‌نشیند.گاهی ثروت نمایشی به جای تلاش و مهارت تبلیغ می‌شود.گاهی برای جلب چند ثانیه توجه، حریم خصوصی و احترام به شخصیت انسان نادیده گرفته می‌شود.و گاهی انسان‌ها به جای آنکه خودشان باشند، تلاش می‌کنند شبیه کسانی شوند که در صفحه تلفن همراهشان می‌بینند.من معتقدم خطر اصلی اینجاست که به‌تدریج معیارهای ارزش‌گذاری ما تغییر کند؛ بدون آنکه حتی متوجه این تغییر شده باشیم.البته نباید همه جوانان را یکسان دانست یا همه محتوای سرگرم‌کننده را بی‌ارزش تلقی کرد. سرگرمی بخشی طبیعی از زندگی است.مسئله، انتخاب آگاهانه و حفظ تعادل است.پشت پرده دنیای مجازی را هم ببینیممن فضای مجازی را صرفاً یک فناوری بی‌طرف در عمل نمی‌بینم؛ زیرا این فضا در اختیار شرکت‌ها، صاحبان پلتفرم‌ها، تبلیغ‌کنندگان و بازیگران مختلف اقتصادی و سیاسی قرار دارد.هرکدام ممکن است اهداف و منافع متفاوتی داشته باشند.در برخی موارد، از شبکه‌های اجتماعی برای تبلیغات، جهت‌دهی به افکار عمومی، رقابت‌های سیاسی و تأثیرگذاری بر رفتار جامعه استفاده می‌شود.البته نمی‌توان همه فعالیت‌های این فضا را به یک هدف یا گروه خاص نسبت داد؛ اما نمی‌توان هم چشم خود را بر قدرت تأثیرگذاری آن بست.از طرف دیگر، نحوه مدیریت محتوا نیز اهمیت زیادی دارد.اگر محتوایی منتشر شود که به انسان آسیب می‌زند، اما نقد و بررسی همان محتوا با محدودیت روبه‌رو شود، طبیعی است که درباره معیارهای نظارت و عدالت در مدیریت پلتفرم‌ها سؤال ایجاد شود.نقد یک محتوا با ترویج آن تفاوت دارد.بررسی یک رفتار نادرست، به معنای تبلیغ آن رفتار نیست.این تفاوت ساده باید در هر نظام نظارت بر محتوا جدی گرفته شود.لیمان چرا در این دنیا می‌نویسد؟من وارد فضای مجازی نشده‌ام که فقط چیزی منتشر کنم و تعداد بازدیدهایم را بشمارم.البته دیده‌شدن برای هر تولیدکننده محتوا اهمیت دارد؛ اما برای من، ارزش واقعی زمانی شکل می‌گیرد که نوشته یا ویدئویی بتواند چیزی به آگاهی مخاطب اضافه کند.گاهی یک داستان می‌تواند انسان را به یاد خاطره‌ای قدیمی بیندازد.گاهی یک تجربه می‌تواند جلوی تکرار یک اشتباه را بگیرد.گاهی یک پرسش ساده می‌تواند ساعت‌ها ذهن انسان را درگیر کند.و گاهی یک جمله می‌تواند نگاه کسی را به زندگی تغییر دهد.من نمی‌توانم جلوی انتشار تمام محتواهای بی‌ارزش را بگیرم. نه چنین قدرتی دارم و نه چنین ادعایی می‌کنم.اما می‌توانم انتخاب کنم چه چیزی منتشر کنم، درباره چه چیزی بنویسم و مخاطبم را به چه موضوعی دعوت کنم.اگر محتوایی در فضای مجازی منتشر می‌شود که ارزش وقت‌گذاشتن ندارد، می‌توان درباره آن صحبت کرد و به مخاطب یادآوری کرد که زمانش ارزشمند است.این هم بخشی از مسئولیت یک تولیدکننده محتوای آگاه است.جوانان؛ آینده‌ای که نباید به تماشاگر تبدیل شودمن به جوانان امروز امید دارم.نسلی که به ابزارهای ارتباطی و اطلاعاتی دسترسی دارد و می‌تواند کارهایی انجام دهد که برای نسل‌های گذشته بسیار دشوار یا حتی غیرممکن بود.اما دوست ندارم این فرصت بزرگ به سرگرمی بی‌پایان و تماشای زندگی دیگران محدود شود.دوست دارم جوانی که ساعت‌ها در شبکه‌های اجتماعی حضور دارد، بخشی از همان زمان را برای یادگیری یک مهارت، ساختن یک اثر، مطالعه یک کتاب یا تجربه کاری تازه اختصاص دهد.دوست دارم به جای مقایسه دائمی خودش با دیگران، توانایی‌های خودش را کشف کند.دوست دارم بداند که ارزش انسان به تعداد دنبال‌کنندگان، میزان بازدید و تعداد پسندهای یک صفحه نیست.ارزش انسان به اندیشه، رفتار، توانایی، صداقت و اثری است که در زندگی خود و دیگران به جا می‌گذارد.ما نباید از فناوری بترسیم؛ باید استفاده از آن را یاد بگیریم.نباید چشم خود را بر واقعیت‌های فضای مجازی ببندیم؛ باید آن‌ها را بشناسیم.و مهم‌تر از همه، نباید اجازه دهیم ابزارهایی که برای آسان‌ترشدن زندگی ساخته شده‌اند، اختیار زندگی ما را در دست بگیرند.یک پرسش که شاید ارزش چند ساعت فکرکردن داشته باشدمن لیمان، پس از مشاهده و تجربه این دنیای بزرگ، هنوز یک سؤال را با خودم تکرار می‌کنم:اگر روزی اینترنت و شبکه‌های اجتماعی برای چند روز از دسترس ما خارج شوند، چه چیزی از این همه ساعت حضور در فضای مجازی برایمان باقی می‌ماند؟چه مهارتی آموخته‌ایم؟چه دانشی به دست آورده‌ایم؟چه اثری خلق کرده‌ایم؟چه تجربه‌ای به زندگی خود اضافه کرده‌ایم؟و چه چیزی از ما در ذهن و زندگی دیگران باقی مانده است؟شاید پاسخ این پرسش‌ها بتواند به ما نشان دهد که تا چه اندازه از این فناوری درست استفاده کرده‌ایم.فضای مجازی می‌تواند سکوی پرتاب انسان باشد؛ اما می‌تواند به محلی برای هدررفتن استعدادها و فرصت‌های او هم تبدیل شود.انتخاب میان این دو، تا حد زیادی به آگاهی و رفتار خود ما بستگی دارد.من نمی‌خواهم کسی را از این دنیا دور کنم؛ می‌خواهم یادمان بماند که زندگی واقعی ما بسیار ارزشمندتر از آن است که تمام آن را صرف تماشای زندگی دیگران کنیم.فناوری باید در خدمت انسان باشد، نه انسان در خدمت فناوری.شاید وقت آن رسیده باشد که به جای پرسیدن اینکه امروز چند ساعت در فضای مجازی بودیم، از خودمان بپرسیم:امروز فضای مجازی چه چیزی به زندگی ما اضافه کرد؟لیمان دیجیتالمطالعه کن و بنویس.یاد بگیر و تجربه کن.خلق کن و درآمد بساز.✍️: محمدعلی مقیسه (لیمان)محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Fri, 30 Oct 2026 11:16:13 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/the-book-of-life-etywnmbgae91 یا ما اشتباه خواندیم؟از کودکی یاد گرفتم بنویسم. شاید برای همین، نوشتن برای من فقط کنار هم گذاشتن کلمات نبود؛ راهی بود برای فهمیدن چیزهایی که در زندگی می‌دیدم و گاهی نمی‌توانستم به‌راحتی درباره‌شان حرف بزنم. داستان مردی که نمی‌خواست نویسنده کتابی باشد که خودش آن را نفهمیده است.روزی به این فکر افتادم که اگر قرار باشد تمام عمرم را صرف نوشتن کنم، اما روزی که کسی از من درباره نوشته‌هایم سؤال کرد، نتوانم از حرف‌های خودم دفاع کنم، چه فایده‌ای دارد؟تصور کنید مردی کتابی قطور در دست دارد. روی جلد نام خودش نوشته شده و عنوان کتاب آن‌قدر پرطمطراق است که هر بیننده‌ای گمان می‌کند با دانشمندی بزرگ روبه‌رو شده است. اما کافی است کتاب را از دستش بگیرید، صفحه‌ای را باز کنید و از او بپرسید: «این چیزی که نوشته‌ای، واقعاً یعنی چه؟ خودت چقدر به آن باور داری؟»شاید همان‌جا معلوم شود که صاحب کتاب، بیشتر از آنکه نویسنده اندیشه‌هایش باشد، صاحب نامی است که روی جلد چاپ شده است.این داستان درباره یک مرد خیالی نیست. دست‌کم، بخشی از آن را من در زندگی خودم تجربه کرده‌ام.کتابی که نوشتم، اما نتوانستم صاحب واقعی‌اش باشممن تحصیلات دانشگاهی ندارم. آنچه آموخته‌ام، حاصل تجربه‌های زندگی، مشاهده آدم‌ها، زمین خوردن‌ها، دوباره برخاستن‌ها و سال‌هایی است که با قلم زندگی کرده‌ام.از کودکی یاد گرفتم بنویسم. شاید برای همین، نوشتن برای من فقط کنار هم گذاشتن کلمات نبود؛ راهی بود برای فهمیدن چیزهایی که در زندگی می‌دیدم و گاهی نمی‌توانستم به‌راحتی درباره‌شان حرف بزنم.وقتی با ابزارهای هوش مصنوعی آشنا شدم، مثل بسیاری از آدم‌ها، به توانایی‌هایشان علاقه‌مند شدم. نخستین کارم با این ابزارها، نوشتن یک کتاب بود.کتاب نوشته شد. ظاهرش خوب بود. مطالبش مرتب بود و جمله‌هایش طوری کنار هم نشسته بودند که می‌شد آن را یک اثر آماده انتشار دانست.اما بعد، خودم نشستم و کتاب را خواندم.هرچه جلوتر رفتم، بیشتر احساس کردم میان نوشته‌های کتاب و دانسته‌های واقعی من فاصله‌ای وجود دارد. مطالبی در آن بود که اگر کسی درباره‌شان با من گفت‌وگو می‌کرد، نمی‌توانستم به‌اندازه‌ای که از یک نویسنده انتظار می‌رود، توضیحشان بدهم.آن لحظه با خودم فکر کردم: اگر این کتاب را منتشر کنم و نام خودم را پای آن بگذارم، آیا واقعاً می‌توانم بگویم این اثر نماینده دانش و اندیشه من است؟کتاب را منتشر نکردم.شاید برای بعضی‌ها این تصمیم عجیب باشد. شاید بگویند وقتی ابزاری می‌تواند چنین کتابی بنویسد، چرا باید فرصت را از دست داد؟اما مسئله من فقط داشتن یک کتاب نبود. مسئله این بود که نمی‌خواستم چیزی را به نام خودم معرفی کنم که هنوز به‌اندازه کافی آن را نفهمیده بودم.من می‌توانستم کتاب را نگه دارم، مطالعه کنم، مطالبش را بررسی کنم، چیزهای تازه بیاموزم و در آینده با شناخت بیشتری درباره آن بنویسم. اما نمی‌خواستم پیش از پیمودن این مسیر، خودم را به مقصد رسیده معرفی کنم.شلواری که از قد صاحبش بلندتر بود!بگذارید موضوع را با یک مثال ساده توضیح بدهم.فرض کنید قد من صدوهفتاد سانتی‌متر است و قد شلواری که می‌پوشم، یک متر و ده سانتی‌متر. حالا اگر شلواری به طول یک متر و پنجاه سانتی‌متر بپوشم، چه اتفاقی می‌افتد؟آیا قد من بلندتر می‌شود؟نه! فقط شلواری پوشیده‌ام که اندازه‌ام نیست.گاهی نوشته‌های ما هم همین وضعیت را دارند. عنوان‌هایمان بزرگ‌تر از دانسته‌هایمان می‌شوند، ادعاهایمان از تجربه‌هایمان جلو می‌زنند و تصویری که از خودمان به دیگران نشان می‌دهیم، با آنچه واقعاً هستیم فاصله پیدا می‌کند.البته هیچ‌کس قرار نیست تا پایان عمر در اندازه دانسته‌های امروز خود باقی بماند. انسان حق دارد آرزوهای بزرگ داشته باشد، مطالعه کند، از دیگران بیاموزد و حتی با کمک هوش مصنوعی اثری فراتر از توانایی اولیه خود خلق کند.اما میان بزرگ شدن و بزرگ جلوه دادن خود تفاوتی وجود دارد.بزرگ شدن یعنی امروز چیزی را نمی‌دانم، پس برای آموختنش تلاش می‌کنم.بزرگ جلوه دادن خود یعنی چیزی را نمی‌دانم، اما طوری رفتار می‌کنم که دیگران تصور کنند آن را می‌دانم.من اولی را می‌خواهم؛ حتی اگر مسیرش طولانی‌تر باشد.پیشنهاد وسوسه‌انگیزی که نپذیرفتمحدود دو سال پیش، زمانی که ابزارهای هوش مصنوعی برای تولید کتاب بیشتر بر سر زبان‌ها افتاده بودند، با نرم‌افزاری روبه‌رو شدم که ادعا می‌کرد فقط با دریافت عنوان کتاب و تعداد فصل‌ها، می‌تواند در مدت دو ساعت کتابی آماده چاپ تولید کند.قیمت اعلام‌شده‌اش سی‌وهشت میلیون تومان بود و با تخفیفی که برای نویسندگان در نظر گرفته بودند، به نه میلیون تومان می‌رسید.بعضی از همکارانم تشویقم می‌کردند که آن را بخرم. از نگاه آن‌ها، چنین ابزاری می‌توانست راهی سریع برای تولید کتاب و رسیدن به درآمد باشد.اما من به این فکر می‌کردم که داشتن چندین کتاب، وقتی محتوای آن‌ها را به‌اندازه کافی نمی‌شناسم، چه ارزشی برای من خواهد داشت؟پاسخم ساده بود:ترجیح می‌دهم یک جمله معمولی از خودم بنویسم، اما آن جمله حاصل فکر و تجربه خودم باشد؛ تا اینکه صدها هزار صفحه نوشته را به نام خودم ثبت کنم، بی‌آنکه واقعاً متعلق به من باشند.این حرف به معنای مخالفت با هوش مصنوعی نیست. اتفاقاً همین ابزارها می‌توانند به ما کمک کنند بهتر بنویسیم، مطالب را منظم کنیم، اشتباهاتمان را بشناسیم و چیزهای تازه بیاموزیم.اما من نمی‌خواهم ابزار، جای اندیشیدن مرا بگیرد. می‌خواهم کمکم کند بهتر بیندیشم.همچنین نمی‌خواهم زحمت نویسنده‌ای را که ماه‌ها یا سال‌ها برای یک اثر وقت گذاشته است، نادیده بگیرم و حاصل کارش را بدون رعایت حق او به نام خودم منتشر کنم.به باور من، استفاده از دانش دیگران برای آموختن، ارزشمند است؛ اما پاک کردن نام صاحب اثر و وانمود کردن به اینکه آن محتوا حاصل تلاش خودمان بوده، داستان دیگری است.چرا بعضی‌ها بیشتر دیده می‌شوند؟گاهی در فضای مجازی با صفحاتی روبه‌رو می‌شوم که صاحبانشان خود را نویسنده یا شاعر معرفی می‌کنند، اما بخش بزرگی از محتوایشان ساخته دیگران است.بااین‌حال، هزاران نفر دنبالشان می‌کنند.در مقابل، کسانی هستند که سال‌ها می‌نویسند، تجربه می‌کنند، وقت می‌گذارند و محتوای خودشان را منتشر می‌کنند؛ اما تعداد مخاطبانشان بسیار کمتر است.آیا این تفاوت همیشه عادلانه است؟نه، لزوماً.فضای مجازی همیشه به اصالت، عمق و زحمت پاداش متناسب نمی‌دهد. گاهی یک محتوای هیجان‌انگیز یا بازنشرشده، سریع‌تر از یک نوشته ارزشمند دیده می‌شود.من هم گاهی از این موضوع دلگیر می‌شوم. بعد از ده سال حضور در فضای مجازی و حدود پنجاه سال نوشتن، طبیعی است که دلم بخواهد مخاطبان بیشتری نوشته‌هایم را بخوانند.من هم دوست دارم رشد کنم، مشهور شوم و حاصل سال‌ها تجربه‌ام به دست آدم‌های بیشتری برسد.اما آیا برای رسیدن به این خواسته باید از آنچه به آن باور دارم دست بکشم؟آیا باید چیزی را که دیگری ساخته است، به نام خودم منتشر کنم تا شاید تعداد دنبال‌کنندگانم بیشتر شود؟نه. من چنین شهرتی را نمی‌خواهم.البته این به معنای آن نیست که باید به کم بودن مخاطبانم رضایت بدهم. من هم حق دارم یاد بگیرم چگونه بهتر بنویسم، چگونه محتوایم را درست‌تر عرضه کنم و چگونه فرصت دیده شدن را افزایش بدهم.اصالت نباید بهانه‌ای برای نادیده گرفتن رشد باشد؛ همان‌طور که میل به رشد نباید بهانه‌ای برای کنار گذاشتن اصالت شود.من می‌خواهم بیشتر دیده شوم، اما می‌خواهم وقتی کسی نوشته‌ای از لیمان می‌خواند، با اندیشه و تجربه‌ای واقعی روبه‌رو باشد، نه با تصویری ساختگی از انسانی که ادعا می‌کند همه‌چیز را می‌داند.من و کتابی که همه ما در دست داریمحالا به پرسشی برگردیم که شاید از تمام این ماجراها مهم‌تر باشد:کتاب زندگی را اشتباه نوشتند یا ما اشتباه خواندیم؟ما آدم‌ها درباره محبت، عدالت، انسانیت، صداقت و گذشت، حرف‌های فراوانی بلدیم. بعضی از ما کتاب‌های زیادی خوانده‌ایم و بعضی دیگر، مانند من، بیشتر از مسیر تجربه‌های زندگی آموخته‌ایم.اما دانستن نام یک فضیلت، با زندگی کردن به آن فضیلت یکی نیست.می‌توانیم ساعت‌ها درباره مهربانی حرف بزنیم، اما وقتی با انسانی درمانده روبه‌رو می‌شویم، از کنارش عبور کنیم.می‌توانیم عدالت را برای دیگران مطالبه کنیم، اما وقتی اشتباه از خودمان سر می‌زند، برایش هزار دلیل بتراشیم.می‌توانیم در چند دقیقه درباره زندگی دیگران قضاوت کنیم، اما برای فهمیدن انگیزه‌ها، رنج‌ها و شرایطی که آن‌ها را به آن نقطه رسانده است، حتی چند لحظه صبر نکنیم.ما در قضاوت کردن گاهی بسیار سریع هستیم، اما در دفاع منصفانه از انسان‌ها، حتی از خودمان، به همان اندازه توانمند نیستیم.شاید لازم باشد پیش از صدور حکم، لحظه‌ای مکث کنیم و از خودمان بپرسیم: اگر تمام آنچه درباره این انسان نمی‌دانم، روزی برایم روشن شود، باز هم همین‌قدر با اطمینان درباره‌اش قضاوت خواهم کرد؟البته درک کردن دیگران به معنای تأیید همه رفتارهایشان نیست. انسان می‌تواند با یک رفتار مخالف باشد، اما همچنان حرمت انسان را نگه دارد و برای فهمیدن حقیقت تلاش کند.من نمی‌خواهم دیگران را موعظه کنم. نمی‌خواهم خودم را قاضی زندگی مردم بدانم. می‌خواهم از آنچه دیده‌ام و آموخته‌ام بنویسم؛ از اشتباهات خودم، از پرسش‌هایی که هنوز پاسخی برایشان ندارم و از تجربه‌هایی که شاید برای انسانی دیگر مفید باشند.اگر تجربه من بتواند به کسی کمک کند که پیش از قضاوت مکث کند، پیش از ادعا مطالعه کند یا پیش از ناامید شدن دوباره تلاش کند، احساس می‌کنم نوشتنم بی‌ثمر نبوده است.یک صفحه برای هر انسانتصور کنید هر انسان روی زمین، فقط یک صفحه از کتاب بزرگ انسانیت را در اختیار داشت.قرار نبود همه دانشمند باشند. قرار نبود همه شاعر، نویسنده یا فیلسوف شوند. یکی از تجربه رنج می‌نوشت، دیگری از بخشش، یکی از اشتباهی که زندگی‌اش را تغییر داده بود و دیگری از مهربانی کوچکی که در روزی سخت، نجاتش داده بود.اگر هرکس همان یک صفحه را با صداقت می‌نوشت و در زندگی به آن وفادار می‌ماند، شاید جهان ما بسیار قابل‌تحمل‌تر می‌شد.کودکی گرسنه نمی‌ماند، چون صفحه انسانیت فقط درباره مهربانی نبود؛ به ما یادآوری می‌کرد که مهربانی بدون عمل، چیزی را تغییر نمی‌دهد.انسانی به‌خاطر تفاوت‌هایش تحقیر نمی‌شد، چون آموخته بودیم پیش از قضاوت، انسان بودن او را ببینیم.نویسنده‌ای برای دیده شدن، زحمت دیگری را به نام خودش ثبت نمی‌کرد، چون می‌دانست ارزش کارش فقط به تعداد مخاطبانش نیست.و کسی که چیزی را نمی‌دانست، از گفتن «نمی‌دانم» خجالت نمی‌کشید؛ چون می‌فهمید اعتراف به ندانستن، گاهی نخستین قدم دانایی است.شاید این تصویر آرمانی به نظر برسد. من هم نمی‌گویم با نوشتن یک صفحه، همه مشکلات جهان حل می‌شود. اما تغییرهای بزرگ گاهی از تصمیم‌های کوچکی آغاز می‌شوند که هر انسان در محدوده زندگی خودش می‌گیرد.من نمی‌توانم به‌تنهایی جهان را تغییر بدهم. نمی‌توانم همه انسان‌ها را از رنج نجات دهم یا همه بی‌عدالتی‌ها را از میان بردارم.اما می‌توانم مراقب باشم آنچه می‌نویسم، تا جایی که از دستم برمی‌آید، با حقیقت و تجربه‌ام سازگار باشد. می‌توانم پیش از قضاوت کردن بیشتر فکر کنم. می‌توانم از رنج انسان‌ها بنویسم، بی‌آنکه دردشان را وسیله‌ای برای نمایش خودم قرار دهم.و می‌توانم هر روز چیزی بیاموزم که دیروز نمی‌دانستم.شاید سهم من از کتاب بزرگ زندگی همین باشد.پایان داستان؛ یا آغاز یک پرسش؟من، لیمان، نه ادعا می‌کنم همه‌چیز را می‌دانم و نه می‌خواهم پشت عنوان‌های بزرگ پنهان شوم.من انسانی هستم که از زندگی آموخته، اشتباه کرده، گاهی رنج کشیده و همچنان می‌خواهد یاد بگیرد. قلم را انتخاب کرده‌ام تا تجربه‌هایم را با دیگران قسمت کنم؛ نه برای اینکه خودم را بالاتر از آن‌ها قرار دهم.شاید روزی نوشته‌هایم مخاطبان بیشتری پیدا کنند. شاید نامم بیشتر شناخته شود. من هم این آرزو را دارم.اما دوست دارم اگر روزی کسی از من پرسید چرا این جمله را نوشته‌ای، بتوانم درباره‌اش توضیح بدهم. اگر اشتباه کرده‌ام، بپذیرم. اگر چیزی را نمی‌دانم، بگویم نمی‌دانم. و اگر از کسی آموخته‌ام، زحمتش را نادیده نگیرم.برای من، ارزش قلم فقط در زیبایی جمله‌ها نیست؛ در مسئولیتی است که نویسنده در برابر حقیقت، مخاطب و صاحب اندیشه می‌پذیرد.شاید کتاب زندگی را اشتباه ننوشته باشند. شاید صفحات بسیاری از آن پیش روی ما بوده و ما بیشتر به خواندنشان عادت کرده‌ایم تا زندگی کردن به آنچه آموخته‌ایم.شاید مشکل این نباشد که کتاب، صفحه‌های کافی درباره انسانیت ندارد؛ شاید مشکل این باشد که هنوز بعضی از ما، آنچه را می‌خوانیم، به رفتارمان تبدیل نکرده‌ایم.پس من هم، پیش از آنکه درباره صفحه‌های زندگی دیگران حرف بزنم، می‌خواهم هر شب از خودم یک سؤال بپرسم:امروز فقط کتاب زندگی را خواندم، یا چیزی هم از آن آموختم که در رفتارم دیده شود؟و اگر روزی کتابی به نام خودم منتشر کردم، امیدوارم پیش از آنکه دیگران آن را بخوانند، خودم معنای صفحه‌هایش را فهمیده باشم.محمدعلی مقیسه (لیمان)قلم لیمان؛ روایتی از زندگی، تجربه، انسانیت و حقیقت.محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Wed, 28 Oct 2026 15:16:31 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/pinterest-uryzlfjlmcqeکاربران عادی حق دارند بدانند!مسئله این نیست که هر تصویری در پینترست باید آزادانه قابل استفاده باشد؛ مسئله این است که کاربران عادی برای شناخت محدودیت‌ها به راهنمایی روشن و قابل‌فهم نیاز دارند.آیا کاربران عادی می‌دانند عکس‌ها و ویدئوهایی که در پینترست می‌بینند، تحت چه شرایطی قابل استفاده‌اند؟هر روز افراد زیادی در پینترست تصاویر و ویدئوهای زیبا پیدا می‌کنند، ایده می‌گیرند و می‌خواهند با افزودن متن، موسیقی یا روایت تازه، محتوایی جدید بسازند.بسیاری از آن‌ها متخصص حقوق نشر نیستند؛ فقط می‌خواهند یاد بگیرند، خلاقیت به خرج دهند و تجربه‌هایشان را با دیگران به اشتراک بگذارند.اما اینجا یک پرسش مهم مطرح می‌شود: وقتی استفاده از محتوای دیگران محدودیت‌هایی دارد، کاربران عادی چگونه باید از این محدودیت‌ها آگاه شوند؟آموزش هست، اما راهنمایی کافی است؟در اینترنت آموزش‌های فراوانی دربارهٔ استفاده از عکس‌ها و ویدئوهای پینترست برای تولید محتوا منتشر می‌شود. اما آموزش روش دانلود و تدوین، لزوماً به معنای مجازبودن استفاده از آن محتوا نیست.انتشار یک اثر در پینترست نیز به‌خودی‌خود اجازهٔ استفادهٔ مجدد از آن را نمی‌دهد. شرایط استفاده ممکن است به مجوز اثر، نوع استفاده و قوانین قابل‌اجرا بستگی داشته باشد.مشکل زمانی جدی‌تر می‌شود که کاربر حتی صاحب اصلی اثر را نمی‌شناسد و نمی‌داند چگونه باید مجوز استفاده را بررسی کند.آیا انتظار داریم همهٔ کاربران برای ساخت یک محتوای ساده، متخصص حقوق نشر باشند؟مسئولیت پلتفرم‌ها چیست؟پینترست و دیگر پلتفرم‌های بزرگ نمی‌توانند لزوماً مالکیت و مجوز تمام آثار منتشرشده را تضمین کنند؛ اما می‌توانند با راهنمایی‌های ساده و کاربردی، آگاهی کاربران را افزایش دهند.برای مثال، بهتر است روشن کنند که ذخیره‌کردن یک تصویر، بازنشر آن در شبکه‌ای دیگر و استفاده از بخش‌هایی از یک ویدئو برای ساخت محتوای تازه، چه تفاوت‌هایی دارند و کاربران پیش از انتشار چه مواردی را باید بررسی کنند.البته تغییر دادن یک اثر، افزودن متن یا ذکر نام سازنده نیز به‌تنهایی تضمین نمی‌کند که استفاده از آن مجاز باشد.در کنار این مسئولیت اطلاع‌رسانی، کاربران نیز باید تا حد امکان شرایط استفاده از آثار دیگران را بررسی کنند.حرف آخر؛ آگاهی، حق کاربران استمن از خلاقیت و تولید محتوا دفاع می‌کنم و در عین حال، حقوق صاحبان آثار را نیز محترم می‌دانم.مسئله این نیست که هر تصویری در پینترست باید آزادانه قابل استفاده باشد؛ مسئله این است که کاربران عادی برای شناخت محدودیت‌ها به راهنمایی روشن و قابل‌فهم نیاز دارند.اگر از مردم انتظار داریم مسئولانه محتوا تولید کنند، باید کمک کنیم پیش از انتشار، آگاهانه تصمیم بگیرند.پلتفرم‌ها نباید فقط راه انتشار محتوا را به کاربران نشان دهند؛ آگاه‌کردن آن‌ها از مسئولیت‌ها و محدودیت‌های استفاده از محتوا نیز اهمیت دارد.این نوشته برای متهم‌کردن کسی نیست؛ برای طرح پرسشی است که ارزش پاسخ‌گویی دارد:آیا به‌اندازه‌ای که تولید محتوا را آموزش می‌دهیم، دربارهٔ حقوق و مسئولیت‌های آن هم آگاهی می‌دهیم؟قلم لیمان؛ روایتی از زندگی، تجربه، انسانیت و حقیقت.--حق نشر در پینترست؛ کاربران پیش از انتشار چه بدانند؟توضیحات متا: آیا استفاده از عکس و ویدئوی پینترست برای تولید محتوای جدید مجاز است؟ نگاهی ساده به حق نشر، مسئولیت کاربران و ضرورت راهنمایی روشن.کلمات کلیدی: حق نشر در پینترست، قوانین پینترست، استفاده از عکس پینترست، استفاده از ویدئوی پینترست، کپی‌رایت تصاویر، تولید محتوا، لیمان دیجیتالمنابع و مطالعهٔ بیشتر۱. راهنمای رسمی پینترست دربارهٔ حق نشر:https://help.pinterest.com/en/article/copyright۲. سیاست حق نشر پینترست:https://policy.pinterest.com/en/copyright۳. راهنمای دولت بریتانیا دربارهٔ حق نشر تصاویر دیجیتال:https://www.gov.uk/government/publications/copyright-notice-digital-images-photographs-and-the-internetتوجه: منبع سوم دربارهٔ قوانین بریتانیاست و نباید بدون بررسی، آن را به قوانین کشورهای دیگر تعمیم داد.✍️ محمدعلی مقیسه (لیمان)محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Wed, 28 Oct 2026 01:04:10 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/humanity-a92uixxwzgbu چه کسی پاسخ‌گوی سقوط انسانیت است؟حفظ کرامت انسان، مسئولیت ما در برابر انسانیت و ضرورت شفافیت و احترام در دنیای فناوری است؛ یادآوری می‌کند که ابزارها باید در خدمت انسان باشند، نه اینکه انسان را به حاشیه برانند.ما برای حفظ جانمان از یک شعلهٔ کوچک می‌ترسیم، اما در برابر خاموش‌شدن شعلهٔ انسانیت گاهی سکوت می‌کنیم.ما از ابزارها انتظار داریم در خدمت انسان باشند؛ اما آیا خودمان هنوز انسان را در اولویت قرار می‌دهیم؟گاهی یک محدودیت ساده در یک ابزار دیجیتال، پرسشی بزرگ‌تر را پیش روی ما می‌گذارد: در دنیایی که فناوری هر روز پیشرفته‌تر می‌شود، آیا ارزش انسان نیز به همان اندازه اهمیت پیدا کرده است؟این مقاله دربارهٔ دشمنی با فناوری نیست؛ دربارهٔ چیزی است که نباید در هیاهوی پیشرفت، رقابت و درآمدزایی فراموش شود: انسان.وقتی وقت انسان، کم‌ارزش‌تر از یک اشتراک می‌شودتصور کنید کاربری برای انجام کاری وقت می‌گذارد، فکر می‌کند، تجربه می‌کند و بخشی از مسیرش را با کمک یک ابزار دیجیتال پیش می‌برد. درست در میانهٔ کار، ناگهان با محدودیت استفاده و پیشنهاد خرید اشتراک روبه‌رو می‌شود.مسئله فقط متوقف‌شدن یک کار نیست. پرسش مهم‌تر این است: آیا کاربر باید پیش از رسیدن به محدودیت، از شرایط استفاده آگاه باشد؟ آیا وقت و انرژی او به‌اندازهٔ کافی ارزش دارد که این اطلاعات از ابتدا، روشن و شفاف در اختیارش قرار بگیرد؟لیمان با درآمدزایی مخالف نیست. هیچ خدمتی الزاماً نباید رایگان باشد و ساخت، نگهداری و توسعهٔ ابزارهای دیجیتال نیز هزینه دارد. اما میان کسب درآمد و نادیده‌گرفتن حقوق کاربران تفاوت وجود دارد.اگر استفاده از ابزاری محدود است، باید شرایط آن تا حد امکان روشن باشد. اگر خدمتی هزینه دارد، کاربر باید بداند با چه شرایطی روبه‌روست. اگر خطایی رخ می‌دهد، باید برای رفع آن تلاش کرد و اگر اعتراضی مطرح می‌شود، باید امکان شنیده‌شدن آن وجود داشته باشد.هر محدودیتی نشانهٔ فریب‌کاری نیست و هر خطایی نیز الزاماً عمدی نیست. اما شفافیت، احترام به وقت کاربران و پاسخ‌گویی، انتظاراتی منطقی از هر ارائه‌دهندهٔ خدمت هستند.کاربر مشتری، مخاطب و استفاده‌کننده است؛ اما پیش از همهٔ این‌ها، یک انسان است.ما برای حفظ جانمان حساسیم؛ برای حفظ انسانیت چطور؟بیایید از فناوری فاصله بگیریم و به رفتار روزمرهٔ خودمان نگاه کنیم.وقتی از اجاق گاز یا وسیله‌ای خطرناک استفاده می‌کنیم، تمام حواسمان را جمع می‌کنیم. می‌دانیم یک لحظه غفلت ممکن است جان خودمان یا اطرافیانمان را به خطر بیندازد.اما وقتی پای کرامت، اعتماد و ارزش انسان‌ها به میان می‌آید، آیا همین اندازه حساس هستیم؟چرا خطرهایی را که جسم ما را تهدید می‌کنند جدی می‌گیریم، اما گاهی در برابر رفتارهایی که شأن و اعتماد انسان را خدشه‌دار می‌کنند، بی‌تفاوت می‌مانیم؟شاید خطرهای جسمی را زودتر می‌بینیم و پیامدهایشان ملموس‌تر است؛ اما آسیب به اعتماد و کرامت انسان همیشه فوری و قابل‌اندازه‌گیری نیست. گاهی یک بی‌احترامی، یک تصمیم نادرست یا یک بی‌تفاوتی ساده، زخمی بر دل انسان می‌گذارد که سال‌ها باقی می‌ماند.اینجاست که باید پرسشی دشوارتر مطرح کنیم: آیا تمام مسئولیت را باید بر دوش دیگران بگذاریم؟سهم خود ما در فراموش‌شدن انسانوقتی با عملکرد نادرست یک ابزار یا خدمت روبه‌رو می‌شویم، حق داریم انتقاد کنیم. صاحبان فناوری و ارائه‌دهندگان خدمات نیز باید در برابر تصمیم‌ها و عملکرد خود پاسخ‌گو باشند.اما آیا ما نیز در عادی‌شدن بعضی رفتارها سهمی نداریم؟وقتی بدون پرسش از کنار ضعف‌ها می‌گذریم، وقتی به بی‌احترامی عادت می‌کنیم، وقتی تنها تا زمانی اعتراض می‌کنیم که منافع خودمان به خطر افتاده باشد و وقتی رنج دیگران برایمان اهمیت چندانی ندارد، آیا ناخواسته به فراموش‌شدن انسان کمک نمی‌کنیم؟این پرسش به معنای تبرئهٔ صاحبان قدرت یا شرکت‌های فناوری نیست. مسئولیت هرکس به جای خود باقی است. اما مسئولیت دیگران، مسئولیت ما را از میان نمی‌برد.شاید لازم باشد پیش از آنکه انگشت اتهام را به سوی دیگران بگیریم، از خودمان بپرسیم: من برای حفظ ارزش انسانیت چه کرده‌ام؟انسانیت با شعارهای زیبا حفظ نمی‌شود. در انتخاب‌های روزانهٔ ما، در صداقت، در مسئولیت‌پذیری، در احترام به حقوق دیگران و در واکنش ما به بی‌عدالتی معنا پیدا می‌کند.فناوری پیشرفته، بدون مسئولیت انسانی چه ارزشی دارد؟ابزارهای دیجیتال می‌توانند کارهای بسیاری انجام دهند. می‌توانند در یادگیری، نوشتن، تولید محتوا و حل مسائل به ما کمک کنند. این پیشرفت‌ها ارزشمندند؛ اما پیشرفت فناوری به‌تنهایی نشانهٔ پیشرفت انسانیت نیست.ابزاری ممکن است سریع‌تر، قدرتمندتر و پیچیده‌تر شود، اما این پرسش همچنان باقی می‌ماند: آیا کسانی که آن را طراحی و اداره می‌کنند، به پیامدهای تصمیم‌هایشان برای انسان‌ها نیز توجه دارند؟هیچ ابزار هوشمندی به‌تنهایی صاحب وجدان انسانی نیست. مسئولیت انتخاب‌ها، سیاست‌ها و شیوهٔ برخورد با کاربران بر عهدهٔ انسان‌هایی است که این ابزارها را می‌سازند و اداره می‌کنند.بنابراین، نقد فناوری نباید به دشمنی با فناوری تبدیل شود. برعکس، نقد آگاهانه می‌تواند راهی برای مطالبهٔ فناوری مسئولانه‌تر باشد؛ فناوری‌ای که نه‌فقط به کارایی و درآمد، بلکه به شفافیت، اعتماد و حقوق کاربران نیز اهمیت بدهد.ما حق داریم از فناوری بهره ببریم، دربارهٔ آن پرسش کنیم، ضعف‌هایش را بیان کنیم و خواستار اصلاح آن شویم. استفاده از یک ابزار به معنای چشم‌پوشی از حق انتقاد نیست.قلمی که پیش از ابزارها می‌نوشتمن، پیش از آنکه ابزارهای هوش مصنوعی به زندگی روزمره راه پیدا کنند، می‌نوشتم و پس از آن‌ها نیز خواهم نوشت.روزی در شرایطی که کاغذ و قلم در دسترسم نبود، با زغال روی تخته‌ای از بسته‌بندی مهمات شعر نوشتم. آن روز ابزار نوشتن محدود بود، اما نیاز به نوشتن در من زنده بود.این تجربه به من آموخت که ابزار می‌تواند مسیر نوشتن را آسان‌تر کند، اما سرچشمهٔ اندیشه نیست.من از فناوری استفاده می‌کنم، از آن می‌آموزم و برای پیشرفت کارم از کمکش بهره می‌برم؛ اما اختیار اندیشیدن و ارزش قلمم را به هیچ ابزاری واگذار نمی‌کنم.اگر ابزاری به کارم کمک کند، از آن بهره می‌برم. اگر عملکردش را نادرست بدانم، انتقاد می‌کنم. اگر ابزار دیگری خدمت مناسب‌تری ارائه دهد، حق انتخاب دارم.زیرا ابزارها می‌آیند و می‌روند؛ اما اندیشه، وجدان و مسئولیت انسانی نباید با تغییر ابزارها از میان برود.چه کسی باید انسان را در اولویت قرار دهد؟پاسخ، فقط یک شرکت یا یک گروه خاص نیست.سازندگان فناوری باید مسئولانه عمل کنند. ارائه‌دهندگان خدمات باید شفاف باشند. کاربران باید آگاهانه انتخاب کنند و در برابر رفتارهای نادرست بی‌تفاوت نمانند. جامعه نیز باید به‌جای عادی‌کردن بی‌احترامی، از کرامت انسان دفاع کند.برای حفظ جانمان، خطر را جدی می‌گیریم. برای حفظ کرامت انسان نیز باید همین‌قدر حساس باشیم؛ نه‌فقط وقتی آسیب به خودمان می‌رسد، بلکه زمانی که حقوق و شأن دیگران نادیده گرفته می‌شود.شاید زمان آن رسیده باشد که پیش از پرسیدن اینکه فناوری تا کجا پیشرفت کرده است، از خودمان بپرسیم: ما تا کجا در پاسداری از انسانیت پیش رفته‌ایم؟ من، نه با پیشرفت مخالفم و نه با فناوری. حرفم این است که هیچ پیشرفتی نباید بهانه‌ای برای فراموش‌کردن انسان شود.انسان نباید در برابر ابزار به حاشیه برود. وقت او نباید بی‌ارزش شمرده شود، اعتمادش نباید نادیده گرفته شود و کرامتش نباید قربانی بی‌تفاوتی یا منفعت‌طلبی شود.شاید ابزارها انسانیت را درک نکنند؛ اما مسئولیت درک و پاسداری از انسانیت، بر عهدهٔ ما انسان‌هاست.و شاید مهم‌ترین پرسش همین باشد:اگر برای حفظ جانمان این‌همه احتیاط می‌کنیم، چرا برای حفظ کرامت انسان‌ها همیشه به همان اندازه حساس نیستیم؟تغییر، از جایی آغاز می‌شود که این پرسش را نه‌فقط از دیگران، بلکه از خودمان بپرسیم.معیار لیمان، انسانیت است.مطالعه کن و بنویس.یاد بگیر و تجربه کن.خلق کن و درآمد بساز.✍️ محمدعلی مقیسه (لیمان)محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Sat, 24 Oct 2026 03:39:41 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/digital-tools-vo25qtvofh1r اما اعتماد می‌ماندبرای نوشتن پیش از هر وسیله‌ای باید حرفی در دل و اندیشه‌ای در ذهن داشته باشی. پس توقفی برای ما نیست.من لیمان هستم. سال‌ها پیش از آنکه ابزارهای هوش مصنوعی متولد شوند و به زندگی انسان‌ها راه پیدا کنند، می‌نوشتم. نوشتن برای من فقط یک سرگرمی یا وسیله‌ای برای جلب توجه دیگران نیست. نوشتن بخشی از زندگی من است. بخشی از تجربه‌ها، اندیشه‌ها و احساساتی که در طول سال‌ها با خود حمل کرده‌ام.یادم می‌آید زمانی را که حتی کاغذ و قلم در دسترسم نبود اما اندیشه‌ای در ذهنم متولد شد که نمی‌توانستم از کنارش بگذرم.در میدان جنگ بودم و با دشمن کشورم درگیر نبرد بودم. کاغذ و قلم نداشتم. جستجو کردم اما چیزی پیدا نکردم که بتوانم شعرم را روی آن بنویسم. ناگهان بقایای آتشی توجهم را جلب کرد. تکه‌های زغال میان چند سنگ باقی مانده بود. تکه‌ای زغال برداشتم و تخته‌ای را که از بسته‌بندی مهمات باقی مانده بود پیدا کردم. همان‌جا در همان شرایط دشوار شعری را که همان لحظه در ذهنم متولد شده بود روی آن تخته نوشتم.چند روز پس از عملیات دوباره به آن منطقه برگشتم و شعرم را از روی تخته به کاغذ منتقل کردم.آن روزها نه خبری از ابزارهای امروزی بود و نه امکاناتی که امروز در اختیار بسیاری از ماست. اما میل به نوشتن در من وجود داشت. آن تجربه به من نشان داد که برای نوشتن پیش از هر وسیله‌ای باید حرفی در دل و اندیشه‌ای در ذهن داشته باشی.اگر روزی ابزارهای دیجیتال از میان بروند باز هم خواهم نوشت. روی کاغذ، روی دیوار و حتی روی سنگ. اگر قلمی نباشد با صدای خودم حرفم را می‌زنم و اگر فرصتی برای نوشتن نباشد اندیشه‌ام را در ذهن مخاطب می‌کارم.پس توقفی برای ما نیست.من با استفاده از ابزارها مخالف نیستم و پرداخت هزینه در برابر یک خدمت واقعی را هم نادرست نمی‌دانم. هر ابزاری برای ساخته شدن و ارائه خدمات هزینه دارد و اگر ارزشی واقعی ایجاد کند طبیعی است که سازنده‌اش انتظار درآمد داشته باشد.حرف من جای دیگری است.ابزار باید به نیاز انسان پاسخ بدهد نه اینکه از نیاز او سوءاستفاده کند. باید درباره توانایی‌ها، محدودیت‌ها و هزینه‌هایش شفاف باشد. اعتماد مخاطب چیزی نیست که بتوان آن را با وعده‌های بزرگ به دست آورد. اعتماد حاصل تجربه‌ای صادقانه و خدمتی واقعی است.من تجربه‌های شخصی خودم را می‌نویسم. نه برای توهین به کسی، نه برای محکوم کردن دیگران و نه برای اینکه به کسی بگویم چه انتخابی داشته باشد. مخاطب آزاد است نوشته‌ام را بپذیرد یا نپذیرد و از تجربه‌ام استفاده کند یا راه خودش را برود.اما لیمان وظیفه دارد آنچه را تجربه کرده صادقانه بیان کند. این وظیفه‌ای است که برای خودم قائلم.ابزارها ممکن است ساخته شوند، پیشرفت کنند، تغییر کنند یا روزی از میان بروند. هیچ‌کدام از این اتفاق‌ها پایان نوشتن نیست. آنچه اهمیت دارد اعتمادی است که میان انسان‌ها شکل می‌گیرد. اعتمادی که با فریب به دست نمی‌آید و با تبلیغات جایگزین نمی‌شود.ابزاری که صادقانه خدمت کند می‌تواند اعتماد و حمایت مخاطبانش را به دست آورد. ابزاری هم که نتواند این اعتماد را حفظ کند باید پیامد انتخاب‌ها و عملکرد خودش را بپذیرد.این نوشته نه تهدید است و نه توهین. فقط روایت زندگی من و بیان یک باور است.من لیمانم. روزی که کاغذ و قلم نداشتم با زغال روی تخته نوشتم. امروز هم اگر ابزارها نباشند راهی برای نوشتن پیدا می‌کنم. چون ریشه قلم من در اندیشه و تجربه زندگی است نه در وجود ابزارها.ابزارها می‌آیند و می‌روند. نام‌ها عوض می‌شوند و فناوری‌ها فراموش می‌شوند اما اندیشه انسان را نمی‌توان با خاموش شدن یک ابزار خاموش کرد.من برای ابزارها ارزش قائلم اما به هیچ ابزاری وابسته نیستم. اگر صادقانه خدمت کند از آن استفاده می‌کنم و اگر نتواند اعتمادم را جلب کند راه خودم را ادامه می‌دهم.من پیش از ابزارها می‌نوشتم، امروز می‌نویسم و فردا هم خواهم نوشت.اگر روزی قلم از دستم بگیرند با زغال می‌نویسم. اگر تخته‌ای نباشد روی سنگ می‌نویسم و اگر هیچ‌کدام نباشد با صدایم می‌نویسم.چون ابزارها لیمان را نویسنده نکرده‌اند که با رفتنشان نوشتن را فراموش کند.ابزار می‌تواند نوشتن را آسان‌تر کند اما نمی‌تواند صاحب اندیشه را از اندیشیدن بازدارد.مطالعه کن و بنویسیاد بگیر و تجربه کنخلق کن و درآمد بساز✍️ محمدعلی مقیسه لیمانمحمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Sat, 24 Oct 2026 01:13:12 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/the-lost-caravan-zfm8wzyti8gkو رازی که هیچ‌کس باور نمی‌کردقلم لیمان؛ روایتی از زندگی، تجربه، انسانیت و حقیقت.***آخرین مشک آبآفتاب بی‌رحمانه بر سر کاروان می‌تابید. شن‌های داغ زیر پای شترها موج می‌زدند و افق، پشت پرده‌ای از گرما، پیوسته تغییر شکل می‌داد.بازرگان سال‌ها در جاده‌های دور سفر کرده بود؛ اما این بار چیزی در دلش می‌گفت که اوضاع با سفرهای دیگر فرق دارد.سه روز بود که کاروان از مسیر اصلی منحرف شده بود. آب مشک‌ها رو به پایان بود و هیچ‌کس نمی‌دانست آبادی بعدی کجاست.یکی از همراهان، آخرین جرعهٔ آبش را نوشید و گفت:«اگر تا فردا به آب نرسیم، دیگر نمی‌توانیم ادامه بدهیم.»بازرگان به آسمان نگاه کرد. حتی پرنده‌ای هم در آن گرمای سنگین دیده نمی‌شد.در همان لحظه، صدای یکی از ساربان‌ها بلند شد:«آن‌جا را ببینید! کسی دارد به طرف ما می‌آید.»مردی از دور نزدیک می‌شد. نه شتاب داشت و نه نشانی از نگرانی. لباسش ساده بود و چهره‌اش آفتاب‌سوخته؛ گویی کویر برای او خانه‌ای آشنا بود.وقتی به کاروان رسید، نگاهی به شترهای خسته انداخت و پرسید:«راه را گم کرده‌اید؟»بازرگان با تلخی جواب داد:«اگر راه را بلد بودیم، این‌جا نبودیم!»مرد لبخند کوتاهی زد.«پس با من بیایید. پیش از تاریکی به آبادی می‌رسیم.»یکی از همراهان آهسته در گوش بازرگان گفت:«از کجا معلوم که راست بگوید؟ شاید خودش راهزن باشد.»مرد غریبه انگار حرف او را شنیده بود. بدون آنکه برگردد، گفت:«اگر قصد بدی داشتم، لازم نبود تا این‌جا بیایم و شما را پیدا کنم.»بازرگان لحظه‌ای به او خیره ماند. سپس تصمیمش را گرفت.«حرکت کنید. فعلاً چاره‌ای نداریم.»آبادی عجیبنزدیک غروب، پس از عبور از مسیری ناهموار، نشانه‌های آبادی پدیدار شد. چند درخت، دیوارهای گلی و خانه‌هایی که در میان زمین خشک پراکنده بودند.کاروان به آبادی رسید و مردم با مهربانی به استقبالشان آمدند. برای شترها آب آوردند و مسافران را به خانه‌ای ساده دعوت کردند.اما نگاه بازرگان مدام به چند بنای عجیب در اطراف آبادی برمی‌گشت.بناهایی بلند، با دیوارهای ضخیم و شکل‌هایی که با خانه‌های معمولی تفاوت داشتند.از میزبان پرسید:«این ساختمان‌ها برای چیست؟ انبارند؟»میزبان پاسخ داد:«می‌شود گفت چیزی را در خود نگه می‌دارند.»بازرگان دوباره پرسید:«چه چیزی؟»مرد لبخند زد.«فردا بهتر می‌فهمی. امشب خسته‌ای؛ اول استراحت کن.»این پاسخ، به‌جای آنکه کنجکاوی بازرگان را برطرف کند، آن را بیشتر کرد.چیزی که در آن گرما انتظارش را نداشتنداندکی بعد، کاسه‌هایی از آب برای مسافران آوردند.بازرگان کاسه را به لب نزدیک کرد و مکث کرد. آب به طرز شگفت‌آوری خنک بود.به همراهش نگاه کرد.«تو هم امتحان کن.»مرد نوشید و با تعجب گفت:«این آب را از کجا آورده‌اند؟»میزبان گفت:«از آبادی خودمان. مگر آب خنک چه چیز عجیبی دارد؟»بازرگان خندید.«در این گرما و وسط این بیابان؟ برای من که عجیب است!»میزبان چیزی نگفت و از اتاق بیرون رفت.کمی بعد، با ظرفی پوشیده بازگشت. آن را با دقت روی سفره گذاشت.یکی از مسافران پرسید:«این دیگر چیست؟»میزبان گفت:«چیزی که شاید باورش برایتان دشوار باشد.»پارچه را کنار زد.بازرگان ابتدا خیال کرد چشم‌هایش اشتباه می‌کنند. درون ظرف، تکه‌هایی شفاف و سفید دیده می‌شد که نور چراغ را منعکس می‌کردند.دستش را جلو برد و یکی از آن‌ها را لمس کرد.ناگهان دستش را عقب کشید.«این... یخ است؟»میزبان سر تکان داد.یکی از همراهان با ناباوری گفت:«یخ؟ این‌جا؟ در چنین گرمایی؟!»مرد دیگری خندید و گفت:«حتماً از کوه‌های دور آورده‌اند!»میزبان آرام پاسخ داد:«نه. این یخ را همین‌جا، در همین سرزمین، تهیه کرده‌ایم.»برای چند لحظه سکوت بر اتاق حاکم شد.بازرگان به ظرف نگاه می‌کرد و بعد به میزبان.«چطور ممکن است؟»میزبان گفت:«اگر فردا صبح وقت داشته باشی، خودت خواهی دید.»راز دیوارهای بلندصبح روز بعد، میزبان بازرگان را به بیرون آبادی برد. چند نفر از اهالی نیز همراهشان شدند.به یکی از همان بناهای عجیب رسیدند. دیوارهای بلندی داشت و بخش بزرگی از فضای درونی آن در سایه قرار گرفته بود.میزبان گفت:«مردم این سرزمین مدت‌هاست می‌دانند که طبیعت، حتی در دل کویر، فرصت‌هایی پنهان دارد. شب‌های زمستان در این‌جا سرد می‌شود. ما از همین سرما استفاده می‌کنیم.»بازرگان با دقت گوش می‌داد.میزبان توضیح داد که در شب‌های سرد، آب را در حوضچه‌های کم‌عمق قرار می‌دهند تا یخ ببندد. سپس یخ‌ها را به مخزن‌هایی عمیق و عایق‌شده منتقل می‌کنند. دیوارهای ضخیم، سایه، شکل بنا و ویژگی‌های خاک کمک می‌کند گرما دیرتر به یخ برسد و آن را ذوب کند.بازرگان به درون مخزن نگاه کرد.«یعنی شما در زمستان یخ تهیه می‌کنید و آن را برای روزهای گرم نگه می‌دارید؟»میزبان پاسخ داد:«دقیقاً. ما نمی‌توانیم گرمای کویر را از بین ببریم؛ اما می‌توانیم یاد بگیریم چگونه با آن زندگی کنیم.»بازرگان دستش را روی دیوار ضخیم کشید.«چه کسی نخستین بار به فکر این کار افتاد؟»مرد سالخورده‌ای که همراهشان بود، گفت:«شاید یک نفر آغاز کرده باشد؛ شاید هم چندین نسل تجربه کرده‌اند. بعضی چیزها با یک فکر به وجود می‌آیند، اما با تجربهٔ مردم کامل می‌شوند.»بازرگان مدتی سکوت کرد.او در سرزمین‌های بسیاری سفر کرده بود و ابزارهای گوناگون دیده بود؛ اما کمتر به این فکر کرده بود که چگونه مردم با امکانات ساده، مسئله‌هایی را حل می‌کنند که در نگاه نخست ناممکن به نظر می‌رسند.چیزی باارزش‌تر از کالاهنگام بازگشت، بازرگان بار دیگر به بنا نگاه کرد. از بیرون، چیزی جز خاک، دیوار و شکل هندسی خاصی دیده نمی‌شد؛ اما حالا می‌دانست پشت این سادگی، شناخت طبیعت و تجربهٔ نسل‌ها قرار دارد.پیش از حرکت کاروان، رو به میزبان کرد و گفت:«من برای خریدوفروش به این سفر آمده بودم. فکر می‌کردم ارزشمندترین چیزهایی که می‌توانم با خود ببرم، کالاهای تازه و سود بیشتر است. اما این‌جا چیزی دیدم که باید درباره‌اش فکر کنم.»میزبان پرسید:«چه چیزی؟»بازرگان لبخند زد.«اینکه گاهی راه‌حل یک مشکل، درست جلوی چشم ماست؛ اما تا وقتی درست نگاه نکنیم، آن را نمی‌بینیم.»مرد میزبان گفت:«و گاهی هم راه‌حل از جایی شروع می‌شود که همه می‌گویند نمی‌شود.»کاروان راه افتاد. خورشید دوباره بر شن‌ها می‌تابید، اما این بار بازرگان به کویر فقط به چشم سرزمینی سوزان نگاه نمی‌کرد.او در ذهنش پرسشی تازه داشت:اگر مردم این سرزمین توانسته‌اند در دل کویر راهی برای نگهداری یخ پیدا کنند، چه راه‌حل‌های دیگری در تجربه‌ها و دانسته‌هایشان پنهان مانده است؟شاید پاسخ بسیاری از مشکلات، نه در داشتن امکانات بیشتر، بلکه در بهتر دیدن، بیشتر آموختن و دست‌نکشیدن از جست‌وجو باشد.و شاید همین، راز بزرگ‌تری باشد که از آن آبادی با خود برد.***یادداشت نویسنده: این روایت، داستانی تخیلی با الهام از فناوری واقعی یخچال‌های سنتی ایران است. شخصیت‌ها و ماجرای کاروان برای داستان ساخته شده‌اند؛ اما شیوهٔ تهیه و نگهداری یخ در یخچال‌های سنتی، بخشی از میراث فنی و معماری ایران است.محمدعلی مقیسه (لیمان)محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Tue, 20 Oct 2026 17:08:51 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/where-is-alex-mn7cj9641w84 گربه‌ای که بعد از بمباران ناپدید شددیزل در خانواده‌ای در محله تهرانپارس تهران زندگی می‌کرد؛ اما زندگی برای این کوچولوی نارنجی، داستان تلخی نوشته بود. وقتی سرپرستی‌اش را پذیرفتم، فکر می‌کنم حدود دو ماه داشت. اسمش را آلکس گذاشتم.وقتی مغازه را خریدم، موش‌ها امانم را بریده بودند.هر راهی به فکرم می‌رسید امتحان کردم. سم گذاشتم و دنبال راه‌های مختلف برای خلاص‌شدن از شرشان رفتم، اما انگار موش‌ها خیال رفتن نداشتند.یک روز کسی پیشنهاد داد گربه بیاورم.با خودم گفتم شاید این راه جواب بدهد. شروع کردم به جست‌وجو در اینترنت تا اینکه چشمم به گربه‌ای افتاد که آن روزها اسمش دیزل بود.دیزل در خانواده‌ای در محله تهرانپارس تهران زندگی می‌کرد؛ اما زندگی برای این کوچولوی نارنجی، داستان تلخی نوشته بود.در جریان جنگ دوازده‌روزه، خانواده‌اش را در بمباران از دست داده بود. از آن خانواده، فقط یک بچه‌گربه کوچک و بی‌پناه باقی مانده بود؛ بچه‌گربه‌ای که نمی‌توانست به‌تنهایی از خودش مراقبت کند.خوشبختانه خانواده‌ای مهربان پیدایش کرده بودند. او را به دکتر برده و برای درمانش تلاش کرده بودند. دیزل چند عمل جراحی را پشت سر گذاشته بود و با وجود تمام رنجی که تحمل کرده بود، هنوز فرصت زندگی داشت.وقتی سرپرستی‌اش را پذیرفتم، فکر می‌کنم حدود دو ماه داشت.اسمش را آلکس گذاشتم.Dizel=Alexاز آن روز، آلکس وارد زندگی من شد.راستش را بخواهید، من گربه‌های زیادی را در زندگی‌ام دیده بودم. سال‌ها در خانه قدیمی‌مان گربه‌های مختلف رفت‌وآمد می‌کردند. حتی شاید ده‌ها گربه در همان خانه بچه‌هایشان را به دنیا آورده و بزرگ کرده بودند.اما آلکس اولین گربه‌ای بود که به‌طور مستقیم با من زندگی می‌کرد.قرار بود شکارچی موش‌های مغازه‌ام باشد؛ ولی آلکس ظاهراً علاقه چندانی به این کار نداشت! دست‌کم من هیچ‌وقت ندیدم موشی شکار کند.مدتی گذشت تا اینکه مخمل هم وارد زندگی‌ام شد.مخمل را یکی از اقوام برایم آورد. بچه‌گربه‌ای کوچک که فقط سه روز از تولدش گذشته بود.آن روزها فکرش را هم نمی‌کردم این موجود کوچک، روزی به یکی از شکارچی‌های ماهر مغازه تبدیل شود.مخمل آرام‌آرام بزرگ شد. از حدود پانزده‌روزگی، شکار موش‌ها را شروع کرد و کارش واقعاً تماشایی بود. گاهی چند موش را پشت سر هم شکار می‌کرد و من با تعجب نگاهش می‌کردم.اما اتفاق جالب‌تر این بود که آلکس هم کم‌کم شکارکردن را یاد گرفت.گربه‌ای که من برای شکار موش آورده بودم، ظاهراً شاگرد یک بچه‌گربه نارنجی شده بود!حالا دیگر آلکس و مخمل کنار هم زندگی می‌کردند. هرکدام شخصیت خودش را داشت، اما به‌تدریج بخشی از زندگی روزمره من شده بودند.تا اینکه جنگ دیگری از راه رسید.در جریان جنگ دوم ایران و اسرائیل، با حملات آمریکا نیز روبه‌رو شدیم. یکی از روزها اطراف مغازه‌ام را بمباران کردند.همه‌چیز به‌هم ریخت.بعد از بمباران، دیگر خبری از آلکس نبود.هرچه گشتم، پیدایش نکردم. نمی‌دانستم کجا رفته، چه اتفاقی برایش افتاده و اصلاً زنده مانده است یا نه.مخمل مانده بود و آلکس ناپدید شده بود.اما قصه آلکس همین‌جا تمام نشد.مدتی بعد، بعضی از دوستان گفتند او را در محله دیگری دیده‌اند. همین حرف‌ها دوباره امیدی در دلم زنده کرد.تا اینکه روزی یک مرد کارتن‌خواب، که آلکس را می‌شناخت، برایم از او تعریف کرد.گفت آلکس روز بمباران فرار کرده و خودش را به بیابان‌ها رسانده بود. بعد به چند نفر از کارتن‌خواب‌ها برخورد کرده و چند روزی را با آن‌ها گذرانده بود.به گفته آن مرد، آلکس مدتی کنارشان مانده بود؛ اما ظاهراً غذای کافی وجود نداشت و سرانجام از پیش آن‌ها رفته بود.مرد گفت بعدتر آلکس را چند کوچه بالاتر دیده است؛ جایی که کنار یک گربه ماده و چند بچه‌گربه زندگی می‌کرد.وقتی این حرف‌ها را شنیدم، نمی‌دانم چه حسی داشتم. از یک طرف، خوشحال بودم که شاید آلکس از بمباران جان سالم به در برده باشد. از طرف دیگر، دلم می‌خواست خودم او را ببینم و مطمئن شوم حالش خوب است.آن مرد قول داد مرا پیش آلکس ببرد.منتظر ماندم تا این وعده عملی شود.اما روزها گذشت و خبری نشد.بعد خود آن مرد هم ناپدید شد و دیگر نتوانستم پیدایش کنم.به این ترتیب، فرصت دیدن دوباره آلکس از دست رفت.از آن روز تا حالا، هیچ خبر قطعی از او ندارم.نمی‌دانم آیا همان گربه‌ای که کنار آن گربه ماده و بچه‌هایش دیده شده بود، واقعاً آلکس بود یا نه. نمی‌دانم بعد از آن روزها چه اتفاقی برایش افتاد و حالا کجاست.تنها چیزی که می‌دانم این است که آلکس روزگاری وارد زندگی من شد؛ گربه‌ای که از همان ماه‌های اول زندگی، رنج زیادی را پشت سر گذاشته بود.خانواده‌اش را از دست داده بود، چند عمل جراحی را تحمل کرده بود و سرانجام به خانه و مغازه من رسیده بود.بعد، درست وقتی به حضورش عادت کرده بودم، جنگ دوباره همه‌چیز را به‌هم ریخت و او از زندگی من ناپدید شد.گاهی به این فکر می‌کنم که زندگی برای بعضی موجودات چقدر سخت می‌گذرد. آن‌ها نمی‌دانند جنگ چیست، چرا بمب‌ها فرود می‌آیند یا چرا خانه‌ای که در آن احساس امنیت می‌کردند، ناگهان به جای خطرناکی تبدیل می‌شود.آن‌ها فقط می‌خواهند زنده بمانند؛ جایی برای پناه‌گرفتن پیدا کنند، غذایی بخورند و شب را به صبح برسانند.آلکس هم احتمالاً فقط دنبال راهی برای ادامه زندگی‌اش بوده است.شاید توانسته باشد خانه تازه‌ای پیدا کند. شاید هنوز در همان محله‌ها زندگی می‌کند. شاید کسی به او غذا می‌دهد و مراقبش است.و شاید هم سرنوشت دیگری در انتظارش بوده است.من هیچ‌کدام را نمی‌دانم.اما تا وقتی خبری قطعی از او نداشته باشم، نمی‌خواهم برای داستانش پایانی بسازم که از آن مطمئن نیستم.آلکس، اگر هنوز جایی در این دنیا زندگی می‌کنی، امیدوارم در امان باشی؛ امیدوارم غذایی برای خوردن داشته باشی و شب‌ها گوشه‌ای امن برای خوابیدن پیدا کنی.تو روزی بخشی از زندگی من بودی و من هنوز فراموشت نکرده‌ام.شاید دیگر هیچ‌وقت یکدیگر را نبینیم. شاید روزی خبری از تو به من برسد و این قصه سرانجام پاسخ خودش را پیدا کند.اما فعلاً داستان تو همین‌جا می‌ماند؛ با یک جای خالی، چند خاطره واقعی و پرسشی که هنوز بی‌پاسخ است:آلکس، گربه نارنجی من، حالا کجاست؟محمدعلی مقیسه (لیمان)محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Wed, 14 Oct 2026 03:54:39 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/makhmal-sleep-gop79gecezetامشب مخمل مهمان من است.داستان مخمل گربه ای که ازتولد تاشیش ماهگی با لیمان زندگی کرد ومدت شیش ماه هم غایب بود و دوباره پیش لیمان برگشت.مخمل شامش را خورد و گوشه‌ای دراز کشید. من هم مشغول آماده کردن شام خودم بودم. باید بیرون می‌رفتم، ظرف‌ها را می‌شستم و به کارهای خانه می‌رسیدم.اما مخمل انگار هنوز کاملاً خیال‌اش راحت نشده بود.تا صدایی می‌آمد، زیرچشمی نگاهی می‌کرد. گاهی سرش را بلند می‌کرد و اطراف را می‌پایید. انگار می‌خواست مطمئن شود همه‌چیز امن است و کسی کاری به کارش ندارد.من هم کارهایم را می‌کردم و مزاحمش نمی‌شدم.کم‌کم دید دیگر خبری نیست. نه کسی دنبالش می‌کند، نه قرار است از جایش بلندش کنند و نه لازم است نگران چیزی باشد.بعد، همان‌جا خودش را ولو کرد و به خواب رفت.رفیق، طوری خوابیده بود که انگار چند روز و چند شب فرصت نکرده بود با خیال راحت چشم‌هایش را روی هم بگذارد.نگاهش می‌کردم و به روزهای کودکی‌اش فکر می‌کردم.به آن روزهایی که خیلی کوچک بود و خودش از پس خیلی چیزها برنمی‌آمد. من به او شیر می‌دادم، مراقبش بودم و بزرگ شدنش را تماشا می‌کردم.تا حدود شش‌ماهگی، مخمل بخشی از روزهای زندگی من بود. کوچولو بود و به مراقبت نیاز داشت؛ و من تا جایی که می‌توانستم مراقبش بودم.بعد زمان گذشت و زندگی هر کداممان راه خودش را رفت.من نمی‌دانستم امشب دوباره می‌آید یا نه. نمی‌دانستم بعد از این همه مدت، وقتی صدایش بزنم، چه واکنشی نشان می‌دهد.اما آمد.وقتی صدایش زدم، به طرفم دوید و خودش را به من چسباند. بعد هم شامش را خورد و حالا در گوشه‌ای خوابیده است.رفیق، من نمی‌دانم در ذهن مخمل چه می‌گذرد. نمی‌دانم خواب چه می‌بیند یا این گوشه را با چه حسی برای استراحت انتخاب کرده است.اما وقتی نگاهش می‌کنم، دلم می‌خواهد آرام در گوشش بگویم:بخواب مخمل جان...بخواب کوچولوی بابا.لازم نیست با هر صدا از خواب بپری.لازم نیست نگران باشی.شامت را خورده‌ای و حالا وقت استراحت است.«من همین‌جا هستم.»شاید این جمله‌ها را نفهمد؛ اما من دلم می‌خواهد به او بگویم.چون روزی که خیلی کوچک بود، مسئولیت مراقبت از او را پذیرفته بودم. و حالا که بعد از چند ماه دوباره به دیدنم آمده، دیدن آرامش او برایم شیرین است.گاهی فکر می‌کنم ما آدم‌ها چقدر درباره محبت حرف می‌زنیم؛ اما شاید یکی از ساده‌ترین شکل‌های محبت، همین باشد که موجودی کنارمان بتواند آسوده بخوابد.بدون ترس.بدون نگرانی.بدون اینکه مجبور باشد مدام اطرافش را بپاید.امشب من مشغول کارهای خودم هستم و مخمل خوابیده است. شاید وقتی بیدار شود، دوباره دور پاهایم بچرخد و بعد هم روزی برود و مدتی پیدایش نشود.من نمی‌دانم فردا چه می‌شود.اما امشب خوشحالم که آمده است.خوشحالم که سیر است و گوشه‌ای آرام گرفته.و خوشحالم که بعد از آن همه فاصله، دوباره فرصت دارم از نزدیک نگاهش کنم و بزرگ شدنش را به یاد بیاورم.مخمل جان، اگر می‌توانستم امشب چیزی به تو یاد بدهم، می‌گفتم:«دنیا همیشه آن‌طور که ما می‌خواهیم آرام نیست؛ اما هر جا که محبت باشد، هنوز می‌شود کمی آسوده شد.»حالا بخواب، پسر نارنجی من.بابایت هم باید به کارهایش برسد.اما خیالت راحت...تا وقتی اینجا هستی، لازم نیست برای بیدار ماندن با دنیا بجنگی.بخواب مخمل جان.امشب نوبت من است که بیدار باشم و تو با خیال راحت استراحت کنی.محمدعلی مقیسه (لیمان)محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Wed, 14 Oct 2026 00:21:40 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/makhmal-the-cat-whbarwlwsvgh انگار دلش برای بابایش تنگ شده بودامشب مهمان داشتم. مهمان من چهار تا پنجه داشت، سبیل‌های قشنگ و چشمانی که لازم نبود حرف بزنند. اسمش مخمل بود.امشب مهمان داشتم.نه از آن مهمان‌هایی که زنگ در را می‌زنند، سلام می‌کنند و می‌نشینند کنار آدم.مهمان من چهار تا پنجه داشت، سبیل‌های قشنگ و چشمانی که لازم نبود حرف بزنند.اسمش مخمل بود.چند ماه بود ندیده بودمش. راستش، انتظار نداشتم یک شب دوباره پیدایش شود و این‌طور غافلگیرم کند.دم مغازه بودم که دیدمش.تا چشمم به او افتاد، صدایش زدم:«مخمل!»رفیق، نمی‌دانی چه اتفاقی افتاد!انگار همین یک کلمه کافی بود تا تمام فاصله آن چند ماه را فراموش کند. یک‌دفعه به طرفم پرید، دورم چرخید و خودش را به پاهایم مالید.من مانده بودم و نگاهش می‌کردم.با خودم گفتم: مگر می‌شود؟مگر می‌شود این کوچولوی پشمالو بعد از این همه مدت هنوز مرا بشناسد؟هنوز از هیجانش کم نشده بود که مرتب با پنجه‌هایش به شلوارم می‌چسبید و خودش را به پاهایم می‌مالید. من هم نشستم تا بهتر نوازشش کنم.اما مخمل انگار هنوز حرف‌های نگفته زیادی داشت.یک‌دفعه خودش را بالا کشید، دور گردنم را گرفت و صورتش را به صورتم چسباند.همان‌جا ماند.صورتش کنار صورت من بود و من دست‌هایم را دورش گرفته بودم.نمی‌دانم در آن لحظه چه چیزی از دل کوچک مخمل می‌گذشت. نمی‌توانم بگویم به زبان خودش چه می‌خواست بگوید. اما برای من، آن آغوش چیزی کم از یک اعتراف عاشقانه نداشت.انگار می‌گفت:«بابا، من هنوز تو را می‌شناسم.»و من چه جوابی داشتم؟جز اینکه محکم‌تر بغلش کنم و دلم بخواهد زمان همان‌جا بایستد.به او غذا دادم. با اشتها خورد و بعد، انگار خیالش راحت شده باشد، جایی آرام گرفت و خوابید.حالا مهمان عزیزم خواب است و من نشسته‌ام و به اتفاق امشب فکر می‌کنم.بعضی‌ها می‌گویند گربه وفا ندارد. می‌گویند فقط غذا می‌خواهد و اگر فرصتی پیدا کند، چنگ می‌زند.من نمی‌خواهم درباره همه گربه‌ها حکم بدهم. هر موجودی رفتار خودش را دارد.اما امشب، مخمل با رفتارش چیزی به من نشان داد که بعید می‌دانم به این زودی فراموش کنم.من او را صدا زدم و او به طرفم آمد.نه می‌توانست حرف بزند، نه می‌توانست از دلتنگی‌اش برایم تعریف کند. اما آن‌قدر خودش را به من چسباند که دیگر برای فهمیدن محبتش به هیچ ترجمه‌ای نیاز نداشتم.رفیق، شاید ما آدم‌ها گاهی آن‌قدر درگیر حساب‌وکتاب زندگی می‌شویم که یادمان می‌رود برای دوست داشتن، همیشه لازم نیست حرفی بزنیم.گاهی یک نفر فقط کنارمان می‌نشیند و آرام می‌شویم.گاهی دستی روی شانه‌مان می‌نشیند و خستگی‌مان کمتر می‌شود.و گاهی یک گربه، بعد از چند ماه، برمی‌گردد؛ دور پاهایمان می‌چرخد، خودش را به ما می‌مالد و صورتش را به صورتمان می‌چسباند.آن‌وقت می‌فهمیم که محبت، زبان پیچیده‌ای ندارد.مخمل امشب چیزی به من یاد داد که دلم می‌خواهد با شما هم در میان بگذارم:برای دوست داشتن، لازم نیست هم‌زبان باشیم.لازم نیست کلمه‌های قشنگ بلد باشیم.لازم نیست بتوانیم احساسمان را توضیح بدهیم.گاهی کافی است دلمان پیش کسی آرام بگیرد و وقتی دوباره او را دیدیم، بدون حساب‌وکتاب به طرفش برویم.نمی‌دانم مخمل در این چند ماه کجا بوده و چه روزهایی را گذرانده است. نمی‌دانم وقتی امشب مرا دید، در ذهن کوچکش چه گذشت.فقط می‌دانم وقتی صدایش زدم، به طرفم آمد؛ و وقتی صورتش را به صورتم چسباند، من برای چند لحظه تمام نگرانی‌هایم را فراموش کردم.این روزها زندگی برای من هم نگرانی کم ندارد. اما امشب، یک مهمان کوچک آمد و بدون اینکه حتی یک کلمه حرف بزند، دلم را سبک کرد.شاید مخمل آمده بود غذا بخورد و استراحت کند.اما برای من، او فقط یک مهمان نبود.او خاطره زنده مهربانی بود؛ یادآوری ساده‌ای از اینکه در این دنیای شلوغ، هنوز می‌شود بی‌حساب دوست داشت.امشب مخمل خوابیده است.من هم خوشحالم که آمده.و اگر فردا دوباره رفت، یک چیز را می‌دانم: امشب، محبتش را با خودش نبرد. آن را برای من گذاشت.بعضی مهمان‌ها وقتی می‌روند، جای خالی‌شان باقی می‌ماند.اما بعضی‌ها، حتی وقتی خوابیده‌اند، حضورشان دل آدم را گرم می‌کند.مخمل عزیزم، امشب خانه دل بابایت روشن شد.خوش آمدی، کوچولوی دوست‌داشتنی من.خوش آمدی، حتی اگر فقط برای یک شب آمده باشی.محمدعلی مقیسه (لیمان)محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Mon, 12 Oct 2026 01:06:39 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/work-and-life-avzxtt3eeb2uراستش را بخواهی، خیلی از ما همین‌طوری زندگی می‌کنیم.من برای این مسیر چهار جمله‌ی ساده دارم: یاد بگیر؛ تجربه کن؛ خلق کن؛ درآمد بساز.صبح تا شب دنبال کار و زندگی هستیم. خسته برمی‌گردیم خانه، گوشی را برمی‌داریم و کمی در اینترنت می‌چرخیم. گاهی چیزی می‌بینیم که دلمان می‌خواهد ما هم بلد باشیم. یکی با هوش مصنوعی ویدئو می‌سازد، یکی از خانه درآمد دارد، یکی هم با یک مهارت ساده برای خودش کاری راه انداخته است.با خودمان می‌گوییم: «چه خوب می‌شد من هم می‌توانستم!»بعد چند تا ویدئو می‌بینیم، چند صفحه را ذخیره می‌کنیم و شاید حتی تصمیم بگیریم از فردا شروع کنیم.اما فردا که می‌رسد، دوباره همان گرفتاری‌های همیشگی است.پول کم است، وقت کم است، ابزار درست‌وحسابی نداریم. گاهی هم آن‌قدر از این‌طرف و آن‌طرف حرف‌های مختلف شنیده‌ایم که نمی‌دانیم اصلاً باید از کجا شروع کنیم.من فکر می‌کنم خیلی از ما مشکل کمبود آرزو نداریم؛ مشکل این است که نمی‌دانیم با همین چیزهایی که داریم، قدم اول را چطور برداریم.یک شب، یک تصمیم کوچکتصور کن مردی را که بعد از یک روز کاری خسته‌کننده به خانه برگشته است. شامش را خورده و گوشی را برداشته تا کمی خستگی در کند.در اینترنت، آموزش ساخت ویدئو با هوش مصنوعی را می‌بیند. ذوق می‌کند. با خودش می‌گوید: «اگر من هم این کار را یاد بگیرم، شاید بتوانم برای خودم محتوایی بسازم و کم‌کم از این راه درآمدی داشته باشم.»چند ویدئوی دیگر هم می‌بیند. هرکدام یک ابزار تازه معرفی می‌کنند. یکی پول می‌خواهد، یکی اینترنت قوی، یکی هم روی گوشی او درست کار نمی‌کند.کم‌کم ذوقش می‌خوابد.گوشی را کنار می‌گذارد و می‌گوید: «ولش کن، با این امکانات که نمی‌شود کاری کرد!»اما چند دقیقه بعد دوباره گوشی را برمی‌دارد.این بار به‌جای گشتن دنبال یک ابزار تازه، یک سؤال ساده از خودش می‌پرسد:«از چیزهایی که تا حالا یاد گرفته‌ام، کدام را همین امشب می‌توانم امتحان کنم؟»شاید بتواند یک متن کوتاه بنویسد. شاید یک عکس را با چند جمله ترکیب کند. شاید هم فقط یک آموزش ساده را اجرا کند تا ببیند چه نتیجه‌ای می‌گیرد.کار بزرگی نیست؛ اما بالاخره شروع کرده است.نتیجه هم شاید آن‌قدر که انتظار داشته خوب نباشد. ایراد دارد، ناقص است و باید اصلاح شود. ولی این بار چیزی بیشتر از یک ویدئوی ذخیره‌شده در گوشی دارد: تجربه‌ای که خودش به دست آورده است.و به نظرم همین‌جا تفاوت شروع می‌شود.چهار قدم ساده؛ نه معجزه، نه وعده‌ی یک‌شبه پولدارشدنمن برای این مسیر چهار جمله‌ی ساده دارم:یاد بگیر.تجربه کن.خلق کن.درآمد بساز.اول یاد بگیر؛ اما خودت را در آموزش‌دیدن بی‌پایان گرفتار نکن.بعد چیزی را که یاد گرفته‌ای امتحان کن. بگذار دستت خاک بخورد، اشتباه کنی و راه درست را پیدا کنی.از دل تجربه‌ات چیزی بساز. لازم نیست شاهکار باشد. یک نوشته‌ی مفید، یک ویدئوی ساده یا یک خدمت کوچک هم می‌تواند شروع خوبی باشد.بعد ببین آیا چیزی که ساخته‌ای به درد کسی می‌خورد یا نه. اگر برای دیگران ارزش داشته باشد، می‌توانی راهی برای معرفی و فروش آن پیدا کنی. البته درآمد تضمینی نیست و گاهی باید چند بار روش کارت را تغییر بدهی.من نمی‌گویم این چهار قدم همه‌ی مشکلات زندگی را حل می‌کنند. نه، زندگی به این سادگی‌ها نیست. شرایط آدم‌ها هم با هم فرق دارد.اما یک چیز را می‌دانم: اگر همیشه منتظر بمانیم تا پول بیشتر، وقت آزادتر و ابزار بهتر پیدا کنیم، ممکن است مدت‌ها بگذرد و هنوز در نقطه‌ی اول باشیم.شاید بهتر باشد با همان امکانات امروز، یک قدم کوچک برداریم.اگر امروز فقط می‌توانی چیزی یاد بگیری، همان را یاد بگیر.اگر چیزی بلدی، امتحانش کن.اگر تجربه‌ای داری، از آن چیزی بساز.و اگر چیزی ساختی که به درد دیگران می‌خورد، برای تبدیل آن به درآمد تلاش کن.من، لیمان، این چهار جمله را برای شعار دادن کنار هم نگذاشته‌ام. می‌خواهم یادآوری کنم که میان دانستن و نتیجه گرفتن، یک راه وجود دارد؛ راهی که باید قدم‌به‌قدم طی شود.حالا تو بگو: چه چیزی هست که مدت‌هاست می‌خواهی یاد بگیری، اما هنوز شروع نکرده‌ای؟شاید وقتش رسیده به‌جای اینکه باز هم به خودت قول بدهی از فردا شروع می‌کنی، همین امروز یک قدم کوچک برداری.یاد بگیر؛ تجربه کن؛ خلق کن؛ درآمد بساز.✍️ محمدعلی مقیسه (لیمان) ❤️محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Sat, 10 Oct 2026 15:33:21 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/sobhan-moghiseh-x82djxt50j0uسبحان هنوز باید بزرگ می‌شد، زندگی می‌کرد و خیلی چیزها را تجربه می‌کرد. اما او هشت سال جنگید. هشت سال ماند و تلاش کرد.از پنج‌سالگی با بیماری سرطان زندگی می‌کرد؛ یعنی هشت سال از کودکی کوتاهش در میان بیماری، درمان، بیمارستان، امید و نگرانی گذشت.هشت سال مدت کمی نیست.هشت سالی که پدر و مادر و خانواده‌اش هر روز امیدوار بودند حال سبحان بهتر شود و دوباره بتواند مثل همه بچه‌ها، کودکی کند، بازی کند، بخندد و برای آینده‌اش رویا بسازد.اما سرانجام این مبارزه به پایان رسید.سبحان عزیز در روز اول مهرماه ۱۴۰۵، در روستای مقیسه از توابع سبزوار به خاک سپرده شد.سیزده سالگی برای رفتن خیلی زود است.سبحان هنوز باید بزرگ می‌شد، زندگی می‌کرد و خیلی چیزها را تجربه می‌کرد.اما او هشت سال جنگید.هشت سال ماند و تلاش کرد.شاید برای خودش، بعد از این همه سال درد و درمان، دیگر رنجی نمانده باشد؛اما برای پدر و مادرش و کسانی که دوستش داشتند، جای خالی او تازه آغاز یک دلتنگی بزرگ است.سبحان جان،روحت شاد و یادت گرامی.داستان کامل زندگی تو را، اگر خانواده عزیزت اجازه بدهند، روزی خواهم نوشت؛تا یاد کودکی که هشت سال برای زندگی جنگید، فراموش نشود.✍️ : محمدعلی مقیسه (لیمان) ♥️محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Wed, 07 Oct 2026 17:06:27 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/stormy-wave-fdr9aqbstkbo قرار نیست برای تو گنج بیاورد.هر موجی گنج نیست؛ بعضی موج‌ها فقط برای غرق کردنت می‌آیند. قبل از دنبال کردن وعده پول، فکر کن.وقتی پنج یا شش ساله بودم، پیرزنی به نام عمه‌آقا در خانه پدربزرگم زندگی می‌کرد.گاهی ما بچه‌ها دورش می‌نشستیم و او برایمان از تجربه‌های زندگی می‌گفت.یک روز حرفی زد که آن زمان معنایش را نمی‌فهمیدم:«بعضی درآمدها ثابت‌اند؛ سر ماه می‌آیند. اما بعضی درآمدها مثل امواج دریا هستند؛ گاهی طوفانی، گاهی آرام و گاهی خیلی آرام.»سال‌ها گذشت تا معنای واقعی آن حرف را فهمیدم.درآمد همیشه یک شکل ندارد.گاهی آرام و قابل پیش‌بینی است و گاهی یک فرصت می‌تواند درآمدی بزرگ ایجاد کند. اما همین‌جا یک اشتباه خطرناک شروع می‌شود.ممکن است یک موج برای یک نفر گنج بیاورد؛ اما این به معنی آن نیست که همان موج برای همه گنج دارد.فرض کن لیمان در یک موج بزرگ به یک فرصت ارزشمند برسد و از آن درآمد خوبی به دست بیاورد.آیا اگر تو هم همان روز وارد همان دریا شوی، حتماً همان گنج منتظر توست؟نه.شاید سهم تو چیز دیگری باشد.شاید هنوز زمان آن فرصت برای تو نرسیده باشد.شاید اصلاً آن مسیر مناسب تو نباشد.مشکل از جایی شروع می‌شود که بعضی‌ها نتیجه یک نفر را تبدیل به نسخه‌ای برای همه می‌کنند.«من از این راه پولدار شدم، تو هم بیا.»«این روش را انجام بده و درآمدت را چند برابر کن.»«فقط چند ساعت در روز وقت بگذار.»«این فرصت را از دست نده.»گاهی پشت چنین جمله‌هایی یک واقعیت وجود دارد؛ اما گاهی فقط یک تبلیغ است که می‌خواهد هیجان تو را به کلیک، لایک، کامنت، عضویت یا خرید تبدیل کند.و اینجاست که باید یک سؤال ساده از خودمان بپرسیم:من دارم یک فرصت واقعی را بررسی می‌کنم یا فقط دارم هیجان یک نفر دیگر را دنبال می‌کنم؟پول واقعی معمولاً از هیچ به وجود نمی‌آید.یادگیری می‌خواهد.تجربه می‌خواهد.تلاش می‌خواهد.زمان می‌خواهد.و مهم‌تر از همه، ارزش‌آفرینی می‌خواهد.ممکن است در فضای مجازی یک نفر ناگهان به موفقیت بزرگی برسد. اما «ناگهان دیده شدن» با «یک‌شبه پولدار شدن» فرق دارد.ما معمولاً نتیجه را می‌بینیم، نه سال‌هایی را که پشت آن نتیجه پنهان شده است.پس اگر تبلیغی دیدی که وعده پول سریع، درآمد آسان یا ثروت بدون دردسر می‌دهد، قبل از اینکه وقتت را برایش بگذاری، چند لحظه توقف کن.بپرس:این شخص دقیقاً از کجا پول درمی‌آورد؟اگر روش او واقعاً برای همه جواب می‌دهد، چرا باید از من پول بگیرد تا راز آن را بگوید؟آیا شواهد قابل بررسی وجود دارد یا فقط چند تصویر از درآمد و چند جمله هیجان‌انگیز می‌بینم؟و مهم‌تر از همه:آیا این مسیر واقعاً برای من مناسب است؟وقت ما هم سرمایه است.گاهی چیزی که از دست می‌دهیم پول نیست؛ چند ساعت، چند روز یا حتی چند ماه از عمرمان است.دریا همیشه طوفانی نیست.اگر یک روز موج بزرگی آمد، شاید برای تو هم گنجی داشته باشد.اما تا آن روز، بهتر است شنا کردن را یاد بگیری؛ نه اینکه منتظر وعده کسانی بمانی که هر روز می‌گویند موج بعدی حتماً تو را ثروتمند خواهد کرد.عمه‌آقا شاید نمی‌دانست روزی همین حرف ساده درباره درآمد، در دنیای اینترنت معنای تازه‌ای پیدا می‌کند.اما امروز من یک چیز را از آن حرف فهمیده‌ام:هر موجی را دنبال نکن.اول دریا را بشناس.بعد موج را.و از همه مهم‌تر، خودت را.شاید گنج واقعی، همان توانایی تشخیص یک فرصت واقعی از یک وعده توخالی باشد.✍️ محمدعلی مقیسه (لیمان)محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Mon, 05 Oct 2026 18:53:45 +0330https://virgool.ir/@liman_digital/ownvoice-lkpgnimmdbsc چه کسی حرف تازه‌ای برای گفتن دارد؟«ما کپی زندگی دیگران نیستیم؛ هر انسان داستان خودش را دارد.»در دنیایی که خیلی‌ها تلاش می‌کنند شبیه یکدیگر باشند، پیدا کردن صدای واقعی خودمان شاید یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های زندگی باشد.آیا ما انتخاب می‌کنیم، یا فقط راهی را ادامه می‌دهیم که دیگران پیش از ما ساخته‌اند؟یک سؤال ساده:چرا بعضی آدم‌ها فقط دنبال رد پای دیگران حرکت می‌کنند؟چون راهی که قبلاً کسی رفته، امن‌تر به نظر می‌رسد.دیدن یک موفقیت، یک روش، یک سبک زندگی یا یک ایده در دیگران، وسوسه‌کننده است.با خودمان می‌گوییم:«اگر او انجام داده، من هم همان را انجام بدهم.»اما یک مشکل وجود دارد...ما کپی زندگی دیگران نیستیم.هر انسان داستان خودش را دارد.دردهای خودش را دارد.تجربه‌های خودش را دارد.در دنیای امروز، مخصوصاً در فضای مجازی، خیلی‌ها فقط دنبال تکرار هستند.یک نفر کاری می‌کند، هزار نفر پشت سر او همان کار را انجام می‌دهند.اما ماندگارها کسانی هستند که صدای خودشان را پیدا می‌کنند.نه اینکه از تجربه دیگران یاد نگیرند؛بلکه یاد می‌گیرند و بعد با نگاه خودشان چیزی تازه می‌سازند.یک نویسنده اگر فقط دنبال تقلید باشد، شاید شبیه دیگران شود؛ اما هیچ‌وقت خودش نمی‌شود.ارزش واقعی یک محتوا فقط در ظاهر زیبا نیست.ارزش واقعی آنجاست که یک انسان بتواند بگوید:«این حرف را قبلاً کسی این‌طور به من نگفته بود.»پس شاید «گوسفند نبودن» یعنی همین:چشم بسته دنبال جمع حرکت نکن.فکر کن.سؤال بپرس.تجربه کن.و اجازه بده صدای واقعی خودت شنیده شود.گاهی یک جمله ساده از دل یک انسان معمولی، می‌تواند کاری کند که صدها جمله تقلیدی نمی‌توانند.«این نوشته، برداشت شخصی لیمان از کتاب «لطفاً گوسفند نباشید!» است؛ نه خلاصه کتاب، بلکه نگاهی ساده و انسانی به مفاهیمی که از آن الهام گرفتم.»✍️ محمدعلی مقیسه (لیمان) ❤️محمد علی(لیمان)محمد علی(لیمان)Mon, 28 Sep 2026 05:08:04 +0330