https://virgool.ir/feed/@lilithfa2026-11-12 07:06:15https://files.virgool.ir/upload/users/112410/avatar/YtcnIB.pnghttps://virgool.ir/@lilithhttps://virgool.ir/@lilith/بیتو-به-سر-نمیشود-xmleqdwnp0z8یه جوری می‌خونه «بی‌تو اگر به سر شدی، زیر جهان زبر شدی» که آدم دلش می‌خواد واقعا یک «تویی» باشه که با نبودنش هم زیر جهان زبر بشه هم باغ ارم سقر بشه. یک «تویی» باشه که بتونی براش بخونی «خمر من و خمار من باغ من و بهار من/ خواب من و قرار من، بی‌تو به سر نمی‌شود» و بدونی که واقعا بدون اون به سر نمی‌شه. بدون اون جهان می‌ایسته، بدون اون دیگه نه زندگی خوشه نه مُردگی. باور داشته باشی که اگه اون بره، تو هم عدم می‌شی. ولی واقعیت اینه که واقعیت این نیست. واقعیت اینه که آدمی همون‌طور که در وهله‌ی اولمی‌پرسی به «بودن» عادت کرده به «نبودن» هم عادت می‌کنه.واقعیت اینه که آدمی عشق رو مثل غذا پیدا می‌کنه. در شکل‌های مختلف، در طعم‌ها و بوهای مختلف. و هربار فرم جدیدی رو کشف می‌کنه. فرم جدیدی از دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن که با تمام دفعات قبل فرق داره.هربار که به انتها نزدیک می‌شی از خودت می‌پرسی «اگه دیگه هیچ‌وقت کسی رو مثل اون دوست نداشته باشم چی؟ اگه دیگه هیچ‌وقت کسی من رو مثل اون دوست نداشته باشه چی؟» و چند وقت بعد، سرت رو بالا می‌گیری و می‌بینی دوباره کسی هست که بودنش قلبت رو گرم می‌کنه، کسی هست که آغوشش امن‌ترین نقطه‌ی جهانته. کسی هست که دلت می‌خواد براش بخونی «بی‌تو به سر نمی‌شود».آدمی عشق رو مثل غذا پیدا می‌کنه. هرجا که باشه. در هرشکلی که باشه. پس همیشه یک «تو»ی جدید هست که فکر کنیم نبودنش غمگین‌ترین اتفاق جهانه. تویی که با نبودنش زیر جهانمون زبر بشه. ولی ما باز عاشق خواهیم شد. دوباره و دوباره و دوباره.بی‌تو به سر نمی‌شود - مولانابی‌تو به سر نمی‌شود - شجریانLilithLilithSun, 29 Dec 2019 00:35:45 +0330