https://virgool.ir/feed/@lilieاینجا تحریریه شلوغ روزنامه نیست؛ ولی هنوز یه میز یک در یک و یه صفحه‌کلید دارم. روی کلیداش که می‌کوبم، کلمه‌ها پشت هم قطار می‌شن.fa2026-11-12 19:34:23https://files.virgool.ir/upload/users/66656/avatar/Wgg4Vz.pnghttps://virgool.ir/@liliehttps://virgool.ir/@lilie/رکاب-زدن-در-جاده-آزادی-cepbdt0yaqpsوقتی در میانه قرن نوزدهم، دوچرخه‌ها با تمام سادگی‌شان مسئولیت جا به جا کردن گروهی از آدم‌ها را برعهده گرفتند، کسی تصور نمی‌کرد که این ابزار ساده حمل و نقل، قرار است به نماد برابری‌خواهی و آزادی زنان تبدیل شود.خطر! زنان مستقل متولد می‌شونددر میانه قرن نوزدهم، دوچرخه‌ها جایشان را در خیابان‌ها و جاده‌ها باز کرده و سواران‌شان آنها را نه تنها به یک وسیله نقلیه، بلکه به ابزاری برای سرگرمی بدل کردند. خیلی زود کلوپ‌های دوچرخه‌سواری شکل گرفتند و مسابقاتی که در میان دوچرخه‌سواران برگزار شد هم، انگیزه پدال زدن را در میان گروه تازه‌ای از افراد بالا برد.اما دوچرخه‌ها حتی در قرن نوزدهم هم تنها یک ابزار سرگرمی، یا وسیله‌ای ارزان قیمت برای حمل و نقل آسان نبودند و به باور جامعه‌‎شناسان و نویسنده‌ها، زنان دوچرخه‌هایشان را به سوی حقوق برابر می‌راندند. انگار آنها با همه کندی و ابتدایی بودنشان تصویر تازه‌ای از زن را به نمایش می‌گذاشتند. تصویر زنی که روی مرکب فولادی سوار شده و چهره جدیدی از استقلال را به تصویر می‌کشد.دوچرخه‌ها تنها چند سال بعد از تولدشان به یک نماد فرهنگ و سیاسی مهم تبدیل شدند. به نمادی از حقوق زنان و برابری خواهی! زنان روی دوچرخه، زنان آزادی بودند که فلسفه تازه‌ای را در مورد مسئولیت‌ها، علایق و حتی پوششان فلسفه طرح می‌کردند و همین کافی بود تا حتی برای رکاب زدن هم با فشار جامعه مردسالار قرن نوزدهمی روبرو شوند.وقتی دامن‌های بلند، پای آزادی را می‌بندندتا قبل از ۱۹۸۰، دوچرخه‌ها محبوبیت چندانی نداشتند و بین دهه ۱۸۶۰ تا ۱۸۸۰، تنها یک وسیله نقلیه ابتدایی و تا حدی خطرناک و ناایمن به نظر می‌رسیدند. در آن سالها، زنان تنها به عنوان نفر دوم و در کنار یک مرد از دوچرخه‌ها استفاده می‌کردند؛ اما از اواخر دهه ۱۸۶۰، محبوبت دوچرخه سواری برای زنان هر روز بیشتر شد.دوچرخه‌ها زندگی زنان سفیدپوست طبقه متوسط شهری را بیشتر از هر کسی متحول کردند. زنان به لطف دوچرخه‌هایشان، با وابستگی کمتری مسئولیت اجتماعی بیشتری را برعهده می‌گرفتند. این ابزار ارزان قیمت با تمام سادگی‌اش، خیلی زود به جلوه عمومی مشارکت اجتماعی تبدیل شد و زنان را از حمایت بی‌وقفه و همیشگی مردان بی‌نیاز کرد.بین سالهای ۱۸۸۵ تا ۱۸۹۵، طراحان دوچرخه‌ها برای ارتقا امنیت آنها تلاش بیشتری کردند و حتی طراحی‌های جدید این وسیله را با لباس‌های زنانه هم همساز کرد. دامن‌هایی که راحت‌تر جمع شده یا با بند به پا بسته می‌شدند تا رکاب‌زدن را تسهیل کنند، دوچرخه‌‎سواری را در میان زنان بیشتری محبوب کرد و این تغییرات آرام آرام انقلابی را در پوشش زنانه رقم زد.زنان با انتخاب لباس‌های ورزشی یا پوشش بلومر، دوچرخه‌سواری را برای خود آسان کردند؛ اما از نظر مردان، تلاش برای ساختن ظاهری شبیه به مردان یا تلاش برای محو کردن شکاف میان دو جنس، موضوعی نبود که به سادگی بتوان از کنار آن گذشت. مردان قرن نوزدهمی، احساس می‌کردند دوچرخه‌ها دامنه اقتدارشان را کوچک کرده‌اند و با کاهش وابستگی زنان به آنها، جنبشی تهدید کننده را به راه انداخته‌اند.مراقب باشید! پاکدامنی در خطر استدر قرن نوزدهم حتی پزشکان هم برای نمایش تاثیرات منفی دوچرخه سواری بر بدن زنان به هر دری می‌زدند. درحالیکه در ابتدا پزشکان همه افراد جامعه را به تحرکت ورزش بیشتر تشویق می‌کردند، دوچرخه سواری آرام آرام به راهی محبوب برای افزایش تحرک و حفظ سلامت در میان مردان و زنان تبدیل شد. همین فراگیری پزشکان را بر آن داشت تا در مورد ابتلای زنان دوچرخه سوار به گواتر، آپاندیسیت و التهابات داخلی هشدار دهند و حتی پا را فراتر گذاشته و از ابتلای زنان دوچرخه سوار به اختلالات جنسی بگویند.از نظر گروهی از پزشکان، زنان دوچرخه سوار ممکن بود خواسته یا ناخودآگاه از زین دوچرخه‌ها به عنوان ابزاری در دسترس برای استمنا استفاده کنند و از آنجا که پزشکان محافظت از پاکدامنی زنان را هم وظیفه خود می‌دانستند، با هشدار دادن در این مورد، عزمی جمعی برای مقابله با دوچرخه سواری زنان را به راه انداختند. اما واقعیت این است که موضوع نه ابتلای زنان به آپاندیسیت بود و نه ترس در مورد از دست رفتن پاکدامنی آنها. موضوع تولد زنان مستقلی بود که بدون نیاز به محافظ و بادیگارد، گستره فعالیت‌های اجتماعی‌شان را بیشتر می‌کردند و برای برعهده گرفتن نقش‌های تازه‌ای آماده می‌شدند.وقتی دوچرخه سواری می‌کنی، زشت‌تر می‌شوی!با وجود گذشت دو قرن از تولد زنان دوچرخه سوار، هنوز هم دوچرخه‌ها ابزاری مردانه برای حمل و نقل تلقی می‌شوند. این روزها حتی در جوامع غربی هم زنان پنجاه درصد کمتر از مردان دوچرخه‌سواری می‌کنند. نگرانی در مورد آزار جنسی، یا حتی دغدغه زیبا به نظر نرسیدن و آشفتگی ظاهری، بسیاری از زنان را از دوچرخه‌سواری منصرف می‌کند. از سوی دیگر، نگرانی از تصور دیگران در مورد خود و حتی دغدغه‌های مربوط به ایمنی، بسیاری از زنان را از رکاب زدن روی دوچرخه‌ها پشیمان می‌کند.با همه این اوصاف، نمی‌توان انکار کرد که حتی در قرن بیست و یکم هم موضوع ناایمن بودن این وسایل نقلیه‌ی ساده نیست و همه چیز به تصورات جنسیت زده‌ای (سکسیستی) برمی‌گردد که در طول سالها به جامعه مردسالار تزریق شده است؛ باورهایی که نگاه زنان را حتی به پدیده ساده دوچرخه‌سواری را هم تحت تاثیر قرار داده و بهانه‌های مختلفی را برای جدا کردن زنان از این جلوه‌ی ساده‌ی آزادی دست و پا می‌کنند.لی‌لیلی‌لیSat, 07 Sep 2019 12:31:57 +0430https://virgool.ir/@lilie/شلوار-برای-زنان-موی-بلند-برای-مردان-و-پانچو-برای-هر-دو-جنس-ol7xpuxo8usyشلوارهای کوتاه و گشاد جایشان را به شلوارهای بلند و تنگ می‌دهند و طرح‌ها جایشان را به نوشته... بازار صنعت مد بدون تغییر مداوم مفهوم شیک‌پوشی، کساد می‌شود؛ اما حتی در دنیای پر زرق و برق مد هم، زیبایی و پولسازی تنها بهانه‌ای نیست که طراحان را به نوآوری وا می‌دارد.کمتر از صد سال قبل، یعنی زمانی که مد و طراحی لباس تازه پایش را به دنیای صنایع بزرگ باز کرده بود، انقلابی در طراحی لباس رخ داد. انقلابی که گرچه بعضی‌ها آن را تنها یک مد تازه می‌دانستند، اما نمی‌شد از کنار تاثیراتی اجتماعی آن با بی‌تفاوتی عبور کرد.زنان خسته، مردهای معترضدر دهه ۵۰ میلادی، لباس‌های غیر جنسیتی به ابزاری برای اعتراض تبدیل شدند. ابزاری که پس از جنگ جهانی دوم نقش‌های تحمیل شده به زنان و مردان را زیر سوال می‌برد. زنان خسته از بار سنگین مسئولیت‌های خانواده و مردهای معترض به جنگ و عواقب آن، جنبش زنان را به مسیری تازه هدایت کردند. مسیری که بعدها صنعت مد هم از آن الهام گرفت. از دهه ۵۰ قرن نوزدهم، عبارت جنسیت (gender) که جنبه‌های اجتماعی و فرهنگی مربوط به جنس (sex) را تشریح می‌کرد، مورد توجه قرار گرفت. عبارتی که بر یکسان نبودن ویژگی‌های زیستی با جنبه‌های اجتماعی-فرهنگی شخصیت فرد تاکید می‌کرد. جدایی مفهوم جنسیت از جنس، تلاش برای برابری زنان را به مسیر تازه‌ای وارد کرد.اینجا همه ما شبیه هم هستیمفروشگاه سلفریجز که این روزها به‌عنوان دومین فروشگاه زنجیره‌ای کالاهای لوکس بریتانیا شناخته می‌شود، اولین قدم را برای تغییر الگوی پوشش برداشت و چهره متفاوتی از خود را به مشتریانش نشان داد. سلفریجز سه طبقه فروشگاهش در خیابان آکسفورد را به مرکز خرید غیرجنسیتی (unisex) تبدیل کرد؛ جایی که برای زنان و مردان، لباس‌های مشابهی عرضه می‌شد.خیلی زود موج پوشیدن لباس‌های غیرجنسیتی به تن مانکن‌ها گسترش پیدا کرد و طراحان بزرگی مثل «هایدر آکرمن» و «آن دم لمیستر» لباس‌هایی را طراحی کردند که برچسب زنانه یا مردانه رویشان زده نمی‌شد. این تجربه یا شاید آزمایش موقت، تنها یک انقلاب در بازاریابی یا حتی صنعت مد نبود؛ بلکه موجی بود که الگوی پوشش را تا سالها بعد تحت تاثیر قرار داد و حتی بر مفهومی که واژه‌های زن یا مرد تداعی می‌کرد هم تاثیر گذاشت.تعریف مردانه از پوشش غیرجنسیتیلباس‌های غیرجنسیتی در دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی، ابزاری برای محو کردن یا حتی زیر پا گذاشتن مرزهای جنسیتی (gender lines) بودند. اما نکته‌ای که در آن روزها کمتر مورد توجه قرار می‌گرفت، تعریف مردانه دنیای مد از عبارت «غیرجنسیتی» بود. در آن روزها لباس‌های مردانه بر تن زنان دیده می‌شد و شلوار جای دامن‌های چین‌دار را می‌گرفت، اما هیچ مردی به نام «پوشش غیرجنسیتی» دامن به تن نمی‌کرد.نقش‌های پر پیچ و تاب روی پارچه‌های ابریشمیاز زمانی که صنعت مد آمریکایی مورد توجه قرار گرفت، یعنی از سال ۱۹۶۸، جنبش غیر جنسیتی هم رد پایی از خود را در این صنعت به جا گذاشت. این شعله در راهروهای مد پاریس هم روشن شد. یعنی زمانیکه طراحانی مثل پیرکاردین، آندره کورجز و پاکو روبان، برابری در دنیای مد را با استفاده کردن از پارچه‌های ابریشمی، طراحی ساده، الگوهای گرافیکی و پارچه‌های مصنوعی جدید در لباس‌هایشان به تصویر کشیدند. در لباس‌های آنها هیچ پیش‌زمینه جنسیتی نشان داده نمی‌شد و هر دو جنس امکان برتن کردن یک نوع لباس را داشتند. این تغییرات آرام آرام به تبلیغات، کاتالوگ‌ها و حتی الگوهای خیاطی هم وارد شد و طراحان دیگر را به خود جلب کرد.به دنبال این تغییرات، شلوار برای دختران، موی بلند برای پسران و پانچو برای هر دوی آنها، پذیرفته شد اما با همه این تلاش‌ها، هنوز هم والدین نگران شکستن این مرزها و تاثیر آن بر فرزندانشان بودند. در همین روزها، روانشناسان و جامعه‌شناسان تاکید می‌کردند که جنسیت یک مفهوم آموختنی است و محروم شدن یک جنس از نقش‌های مختلف، ضربه‌های عمیق و ماندگاری را به روان او وارد می‌کند. طراحان مد هم معتقد بودند که لباس‌های دست و پاگیر زنانه، مهر تاییدی بر قوانین دست و پاگیری هستند که زنان را محدود کرده و حق زندگی برابر را از آنها می‌گیرد و همه این بهانه‌ها برای ایجاد تغییر کافی بود.ماشین برای ما؛ عروسک برای ماتا قبل از این جنبش دختر بچه‌ها با اسباب بازی‌های مخصوص دختران بازی می‌کردند و پسربچه‌ها با اسباب‌بازی‌هایی که برای آن جنس تولید شده بود. اما از بعد از دهه ۷۰، کتاب‌ها و برنامه‌های تلویزیونی پسرانی را به تصویر می‌کشیدند که با عروسک بازی می‌کردند و دخترانی را نشان می‌دادند که ماشین ابزار بازی‌شان بود.انقلاب فرانسه، پایان جنبش لباس‌های غیرجنسیتی مردانهدر همه این سالها، طراحان مد به دنبال شکستن قید و بندهای جنسیتی بودند. اما همچنان صنعت مد توان صرف نظر کردن از نمایش جذابیت‌های کلیشه‌ای جنسی را نداشت و جنبشی که برای برابری ظاهری زنان و مردان آغاز شده بود، آرام آرام به یک مد تازه شبیه شد. در سال ۱۹۹۹ زنان بلوزهای یقه‌دار، پلیورهای یقه اسکی و شلوارهای سرهمی را می‌پوشیدند اما همچنان برای نمایش جذابیت‌های کلیشه‌ای زنانه، دست به دامان آرایش متفاوت و زیورآلات زنانه می‌شدند.حوالی سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۴، موج لباس‌های غیرجنسیتی هم رو به افول رفت. حالا طراحان، لباس‌های زنانه‌ای را به بازار وارد می‌کردند که شباهتی با لباس مردان نداشتند و در عین حال کاربردی و راحت هم بودند. صندل‌ها، دامن‌های گشاد یا لباس‌هایی با یقه هفت و باز که هم راحت بودند و هم جذابیت‌های کلیشه‌ای زنانه را به نمایش می‌گذاشتند، به بازار آمدند.با این وجود، تلاش برای برابری ظاهری زنان و مردان، عمر کوتاهی داشت و شعله غیرجنسیتی شدن لباس مردان هم که با انقلاب فرانسه خاموش شده بود، حتی با تلاش مردان برابری خواه توان روشن ماندن را پیدا نکرد. پانچوها خیلی زود از کمد مردان حذف شدند و زنان هم بلوزهای یقه هفت را جایگزین یقه‌های کلاسیک مردانه کردند.آتشی که خاکسترش هنوز اینجاستاز دوران اوج طراحی لباس‌های غیرجنسیتی تا امروز، الگوی پوشش زنان و مردان تغییرات زیادی کرده است. وارد شدن نقش‌های پر پیچ و تاب به لباس مردان و آمدن جلیقه‌ها و کت‌ها به کمدهای زنان، نگاه جنسیتی به پوشش را زیر و رو کرد. درحالیکه مردان در دوره‌ای تجربه پوشیدن کت‌های اسپورت خز دار را هم پشت سر گذاشتند، اما بعد از چند سال، بار دیگر به پوشش رسمی کت و شلوار و کراوات برگشتند. گرچه این روزها مردی به سبک دهه هفتاد میلادی با پانچو به مهمانی نمی‌رود، اما نمی‌توان انکار کرد که این روزها لباس‌های غیرجنسیتی در دسترس‌تر بوده و از نظر اجتماعی هم بیش از پیش پذیرفته می‌شوند.منبع: theatlanticلی‌لیلی‌لیSun, 01 Sep 2019 16:31:54 +0430https://virgool.ir/@lilie/وقتی-خالکوبیها-هویت-زنان-را-فریاد-میزنند-d9pgejuj3vp3زمانیکه اجدادمان با ابزارهای ساده‌شان روی بدن خود نقش می‌انداختند و ۱۲ هزار سال قبل رویاها، خاطرات یا ترس‌هایشان را خالکوبی می‌کردند، نمی‌دانستند که این نقش و نگاره‌ها، روزی به ابزاری برای احقاق حقوق اجتماعی تبدیل شده و در هزارتوی سیاست نقش بازی خواهند کرد.من فمینیست هستم؛ این هم نشانه‌اشجس کوالا، تاتو آرتیست سانفرانسیسکویی که این روزها بیشتر از ۱۸ هزار نفر صفحه‌اش را در ایسنتاگرام دنبال می‌کنند، تنها یکی از کسانی بود که در میانه کارزار انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، هنرش را با فمینیسم آمیخت. در آن روزها او نقش چهره «الیزابت وارن»، سناتور معترض را روی بدن مشتریانش حک می‌کرد؛ او با قلم تاتو‌اش سنگ قبری برای نقش‌های جنسیت‌زده را می‌کشید یا دست مشتریانش را از نماد «ونوس» پر می‌کرد.ترکیب هنر تاتو با فمینیسم، آن روزها به ترند جدیدی تبدیل شده بود؛ تاتو دیگر نقشی ساده نبود که روی بدن کشیده می‌شد، بلکه نشان جدیدی در جنبش برابری‌خواهی زنان بود؛ نشانی که زنان با آن مالکیت‌شان روی بدن خود را هم فریاد می‌زدند.اینجا یک کارزار سیاسی برپاستدر آن روزهای سیاست‌زده و زمانی که ادبیات ضد زن دونالد ترامپ و همراهانش واکنش‌های بسیاری را برانگیخته بود، خالکوبی‌های کوالا، فریادی برای یادآوری حقوق فراموش شده بود، یا به قول خودش «با این خالکوبی‌ها، زنان باورهایشان را فریاد می‌زدند؛ فریاد می‌زدند و می‌گفتند این من هستم!»مشتری‌های کوالا تنها کسانی نبودند که عدالت و برابری را با نقش‌های روی تن‌شان مطالبه می‌کردند. زمانی که اعتراض «وارن» به نامزد دادستانی کل (که از سوی ترامپ معرفی شده بود) در مجلس سنا خاموش شد، بیشتر از ۱۰۰ زن برای خالکوبی کردن تصویر او به مرکز تاتوی میناپولیس رفتند.زنان معترض در آن روزها شعارهایی مثل «قیام» و «همبستگی» را روی تنشان خالکوبی می‌کردند و گروهی از زنان هم بعد از آنکه دونالد ترامپ در سخنرانی‌اش هیلاری کلینتون را «زن کثیف» خطاب کرد، روی تن‌شان این عبارت را حک کردند.زیر این نقش، زخم‌هایم پنهان شدهدر قرن نوزدهم، تاتو نشانی برای متمایز کردن مردان ثروتمند بود و در اوایل قرن بیستم، به نمادی تبدیل شد که مردانگی و قدرت را فریاد می‌زد. در آن روزها، زنان به ندرت روی بدنشان طرحی را خالکوبی می‌کردند، مگر آنکه ازدواج کرده و همراه با همسرشان سراغ چنین طرح‌هایی رفته باشند.اما در دهه هفتاد قرن بیستم، گروهی از زنان فمینیست روی خط قرمزها پا گذاشتند و بدنشان را خالکوبی کردند. در اواخر قرن بیستم، خالکوبی آرام آرام به ابزاری برای نمایش مالکیت زن بر بدنش تبدیل شد. حالا زنان با طرح‌های روی بدنشان فریاد می‌زدند من که هستم و چطور می‌خواهم با بدنم رفتار کنم.موج خالکوبی که زنان فمینیست در دهه هفتاد به راه انداختند، تاتو را از انحصار مردان بیرون آورد؛ در دهه ۱۹۹۰ بسیاری از زنانی که از سرطان سینه نجات پیدا کرده بودند، برای پنهان کردن رد جراحی سینه‌شان از تاتو کمک می‌گرفتند. در سالهای آخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم، تاتو دیگر تنها نماد مبارزه و مقاومت زنان نبود و آرام آرام با فرهنگ عامه آمیخته شد. حالا بسیاری از زنان و مردان، بدون آنکه میلی به فریاد زدن اعتراضی داشته باشند، روی بدنشان خالکوبی می‌کنند. ستاره‌ها و هنرمندان زن، با خالکوبی‌های روی تنشان، به زنان یادآوری می‌کنند که این نقش‌ و نگاره‌ها دیگر قرار نیست کسی را به دنیای مردانه وصل کند.منبع: تایملی‌لیلی‌لیSun, 25 Aug 2019 17:40:38 +0430https://virgool.ir/@lilie/چطور-برندها-توانمندسازی-را-به-زنان-میفروشند-hhitkygezyfpهشتگ فمنیسم، این روزها با تصاویری از شامپو، صابون یا نوشیدنی‌های انرژی‌زا وایرال شده. کمپین‌های تبلیغاتی شرکت‌ها در شبکه‌های اجتماعی، حالا فمنیسم را ابزاری برای دهان به دهان چرخیدن شعارها و ماندن در خاطر مخاطب‌ها می‌دانند و به جای ستایش زیبایی چهره یا موزون بودن اندام، قدرت و توانمندی را همراه با محصولاتشان به زنان فروشتند.صنعت تبلیغات، تا همین چند سال پیش، پول‌هایمان را در ازای جذابیت‌های جنسی به صندوقش وارد می‌کرد، اما حالا فروشنده‌ها می‌دانند که لبخند دلربای نشسته روی اندامی موزون، نه تنها ضامن موفقیت یک کمپین نیست، بلکه می‌تواند موجی از واکنش‌ها، اعتراض‌ها و حتی تحریم‌ها را با خود به همراه بیاورد. حالا زنان قدرتمندی که با اعتماد به‌نفس پشت میز مدیریت می‌نشینند، یا دختران جسوری که کلیشه‌ها را خط می‌زنند و دنیا را کشف می‌کنند، سوژه خوبی برای تبلیغات هستند.از زنان سیگار به دست تا دختران هنجار شکنبا ترند شدن فمنیسم، دنیای تبلیغات هم دگرگون شد. برند آرایشی covergirl با هشتگ #girlscan یکی از پرچمداران این جریان شد. «کاور گرل» در فوریه ۲۰۱۴ ویدئویی را با حضور زنان موفق در عرصه‌های مختلف ساخت و خیلی زود فریاد زنانی که توانسته بودند و می‌گفتند تو هم می‌توانی را وایرال کرد.این کمپین در همان روزهایی که برند‌های دیگر مشغول پیدا کردن شیوه‌های جذاب‌تر برای آرایش مدل‌هایشان بودند، می‌گفت وقت آن رسیده که دخترها قید و بندها را پاره و نمی‌توانم‌ها را تبدیل به می‌توانم کنند. تبلیغ ریمل کاور گرل با این شعار به پایان رسید؛ now you can look good and do good https://youtu.be/bK8vuFxpslQ قوی باش و یک شامپوی دیگر بخرکمی بعد در جون ۲۰۱۴کمپانی پن‌تن هشتگ #shinestrong را با ویدئوی sorry,not sorry وایرال کرد. فیلم کوتاهی که می‌گفت چطور زنان بدون هیچ دلیلی در محیط کار، خانه، در میان دوستان و حتی غریبه‌ها، ابراز تاسف یا عذرخواهی می‌کنند. گفت و گوها در مورد ویدئویی که درواقع موهای براق را تبلیغ می‌کرد بالا گرفت و شعار « قوی باش و بدرخش» ورد زبان‌ها شد. حالا تبلیغاتی شدنِ تحولات اجتماعی به ما می‌گفت که شما می‌توانید هنجارهای زن ستیزانه را بشکنید، با نابرابری مبارزه کنید و یک شامپوی دیگر بخرید. https://youtu.be/Qt5kOTzdyL8 مثل دخترها بودن یعنی ...کمپانی آلویز با هشتگ #likeagirl پدهای جدیدش را تبلیغ کرد. این ویدیو را لارن گرینفیلد، فیلمساز معروف ساخته بود و در آن از مردها، زنان، پسران و دختران پرسیده بود که راه رفتن مثل یک دختر و پرت کردن توپ به شیوه او چه حسی دارد. زنان، پسران و مردها، هنگامی که کارها را «به شیوه دخترها» انجام می‌دادند، ضعف و استیصال را به تصویر می‌کشیدند و برعکس، دختران نوجوان، قدرت، توانمندی و شبیه خود بودن را به نمایش می‌گذاشتند. https://youtu.be/XjJQBjWYDTs این داستان همچنان ادامه داردحالا طراحان کمپین‌های تبلیغاتی هم می‌دانند از زمانی که مردها، به عنوان نان‌آور قدرتمند خانواده، سبدهای خرید را در دست می‌گرفتند و برای خریدن یا نخریدن کالاها و خدمات تصمیم می‌گرفتند، گذشته‌ایم. آنها خوب می‌دانند مرد قدرتمندی که جیب پر پولش را بخاطر یک لبخند مستانه خالی می‌کند، دیگر تنها کسی نیست که با قلاب تبلیغات‌چی‌ها صید می‌شود. طراحان کمپین‌های تبلیغاتی، این روزها دست به دامان Femvertising شده‌اند و باور دارند که تبلیغات و تغییرات اجتماعی، باید در یک بازی برد-برد یکدیگر را همراهی کنند.پ.ن: این یادداشت، با تغییراتی از مقاله «چطور برندها توانمندسازی را به زنان می‌فروشند» که در روزنامه گاردین منتشر شده، برگرفته شده است.لی‌لیلی‌لیThu, 22 Aug 2019 09:33:33 +0430