https://virgool.ir/feed/@leyla.sadeghیکی صدایم می‌زد «بانوی کلمات». باورم شد!fa2026-11-12 09:42:13https://files.virgool.ir/upload/users/18346/avatar/pn3nXN.pnghttps://virgool.ir/@leyla.sadeghhttps://virgool.ir/@leyla.sadegh/حتی-کلمات-uylw72yjigpfفکر کردم جایی باید بنویسم از این روزها. نه توییتر بستر مناسبش بود و نه اینستاگرام. چه جایی بهتر از اینجا که گمانم هنوز برای خودم می‌نویسم و خودم. فشار روانی این چند ماه اخیر به قدری زیاد بود که حقیقتا ما را به سخت‌جانی خود این گمان نبود. کرونا و فشار اقتصادی و انزوای خودخواسته و گرانی، تنها چند موضوع درشت قائله‌ست که به ذهنم می‌رسد. هزار و یک دغدغه‌ی ریز جدید دیگر وجود دارد که اگر بنویسم، می‌شود قصه حسین کرد شبستری. این ما‌هها و سال‌های اخیر بُعد جدیدی از خودم را کشف کرده‌ام. منِ متحمل و صبور، و در عین حال بسیار ضعیف و شکننده. مسئولیت‌های مربوط به محل کارم که چون فضای انطباقی با خانه دارد، تبدیل شده است به کلاف پیچیده و سردرگمی که هر لحظه در مغزم قل می‌خورد. اضافه کنید مسئولیت زندگی مشترک از نوع ازدواج سفیدش، مسئولیت فرزند چهارپای پشمالوی نارنجی‌ام و تن رنجور و مریضی که کاری جز نالیدن برایش نمی‌کنم را. تمام سال‌های بعد از بیست و چند سالگی تا امروز که به سی و هشت رسیده است را، منتظر اتفاقی بودم که بعد از آن زندگی را آغاز کنم. تمام سال‌های دانشجویی و بعد از آن را ناخودآگاه پی چیزکی بودم که بتواند دستم را بگیرد تا به زندگی وصل شوم. شبیه به زندگی دیگران که عموما خانواده دستشان را گرفته‌است. امروز ولی برای اولین بار و به صورت جدی احساس کردم زندگی دیگر دارد تمام می‌شود و تمام روزهای زندگی من به این گذشته‌ست که بتوانم سر پا بایستم. گمان می‌کنم دیگر جانِ ایستادن و ادامه‌دادن را ندارم. گمان می‌کنم لازم است که خودم را دفن کنم، بدون هیاهو و جلب توجه. گمان می‌کنم زندگی دیگر چیزی ندارد که به امثال من عرضه کند. کلمات حتی ته کشیده‌اند..لیلا صادقلیلا صادقMon, 09 Nov 2020 17:32:51 +0330https://virgool.ir/@leyla.sadegh/یادداشت-دو-ugcutjhpabayمرثیه نیست، شاید هم باشد؛ نمی‌دانم! همه‌ی ما نیاز داریم به اینکه فردا صبح که بیدار می‌شویم، درب کپسول زمان را باز کنیم و از آن خارج شویم. نفس راحتی بکشیم و خوشحال باشیم از اینکه شاهد بخشی از تاریخ این مملکت نبوده‌ایم که در طی حدود ۶۰روز ۱۵۰۰نفر به اضافه‌ی ۵۰ نفر به اضافه‌ی ۱۴۷نفر و .. از هموطنانمان را از دست دادیم. همه‌ی ما، هر کجای دنیا که باشیم این روزها نیاز داریم یکی بیاید بغل‌مان کند، اطمینان بدهد که خواب دیده‌ایم و همه‌چیز درست خواهد شد! تمام آن لحظاتی که صدای تپش تند قلبمان در گوش‌مان بود، آن ساعت‌هایی که از حجم اشک، نمی‌توانستیم صفحه‌ی گوشی‌ را ببینیم، آن شب‌هایی که استیصال و عجز جای خواب را گرفت.. فقط یک کابوس بود و نه بیشتر! نیاز داریم دسته‌جمعی برویم جایی و تا توان داریم فریاد بزنیم و تخلیه شویم.گیر کرده‌ایم میان سیاست نامردمان روزگار و مفهوم متغییر وطن که حناق شده‌ست بر گلویمان؛ و ما خِر اطرافیان‌مان را می‌گیریم که از این وانفسا خلاص شویم. گیج، مبهوت و دستپاچه‌ایم. رسیدیم به جایی که دعا می‌کنیم جان عزیزان‌مان با «نقص فنی» دست‌ساخته‌ی بشری گرفته شده باشد، نه با اشتباه سهوی ناشی از خشم و کینه و انتقام دولت‌ها! اینهمه نوشتم که برسم به اینجا.. ما در قبال رنج همدیگر مسئولیم. همان لحظه که انگشت اتهام به سمت کسی می‌گیریم، همان لحظه که از شدت خشم و بغض فروخورده در آستانه‌ی فروپاشی روانی قرار گرفته‌ایم، باید و باید حواسمان باشد تیری که پرتاب می‌کنیم، نمک بر زخم دل کس دیگری نباشد. پاسخ بخواهیم، فراموش نکنیم، منفعل نباشیم ولی حواسمان باشد. حریم خصوصی افراد با مُردنشان از بین نمی‌رود؛ رنج خانواده‌های کشته‌شدگان با «چرا به تشییع رفتند، پس حق‌شان بود» کم نمی‌شود. چیزهای زیادی هست که می‌خواهم بنویسم، چیزهای زیادی هست که باید یاد بگیرم. این خاک نفرین شده، چه روزها که به خود دیده و خواهد دید. ما باید حواسمان به همدیگر باشد، که کس دیگری در این دنیا جز خودمان، حواسش به ما نیست! لیلا صادقلیلا صادقSat, 11 Jan 2020 06:16:01 +0330https://virgool.ir/@leyla.sadegh/یادداشت-یک-mqzhpn9jxq8sکلمات.. کلمات دقیقا میان و می‌شینن تو عمیق‌ترین قسمت حافظه‌ی عاطفی مغز آدم. بعد، هر از گاهی تا سطح پوست بالا میان و جاری می‌شن و این وسط تو هر روز بیشتر و بیشتر از خودت متنفر می‌شی. قورت می‌دی؛ تلخی مثل زهر این خشم و تنفر رو فرو می‌خوری و دعا می‌کنی که هیچ‌وقت موعد استفراغت نرسه! لیلا صادقلیلا صادقSat, 04 Jan 2020 17:56:12 +0330