<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های زینب حسینی</title><link>https://virgool.ir/feed/@learnora99</link><description>گاهی میان سردرگمی هایم واژگانی می یابم... از جنس زندگی... معمولی و تکرارشونده!</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 08:33:37</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>زینب حسینی</title><link>https://virgool.ir/@learnora99</link></image><item><title>طالب سرعت نور</title><link>https://virgool.ir/@learnora99/طالب-سرعت-نور-t9hh6bj3k8od</link><description>《لختی یا اینرسی، قدرت مقاومتی است که با آن هر جرمی، به همان اندازه که در توان آن نهفته‌است، برای حفظ وضعیت کنونی خود تلاش دارد؛ چه در وضعیت سکون یا حالت حرکت یکنواخت رو به جلو در یک خط مستقیم. هر چه جرم یک جسم بیشتر باشد، لختی آن بیشتر است.》قوانین فیزیک را میشود به زندگی تعمیم داد؟ یعنی من چون در حالت سکون هستم، سکون بیشتری را میطلبم؟ یعنی اگر نیروی اولیه را به خودم وارد کنم روی روال خواهم افتاد؟مغزم از این چیزها پر است. در وضعیتی هستم که انگار همه چیز را میدانم ولی نمیتوانم پیاده شان کنم. شده ام یک عالم بی عمل! یک زنبور بی عسل!روزهایم را بیش از اینکه حضور بگیرد افکار فرا گرفته اند. همیشه در هاله ای از افکار مبهم هستم و همیشه بی توجه به اطراف. توجهی اگر هست توجه مثبتی نیست، مملو از آرامش نیست، مملو انتظار زیادی است، شمه ای هم از آرامش ندارد. همیشه گوش به زنگ و همیشه در حالت آماده باش... اضطراب دارم؟ دچار افسردگی هستم؟ با علم اندکم میدانم که افسردگی یا اضطراب مرضی ندارم! شاید خلق و سبک زندگی ام رنگ و بویی از آنها داشته و دارد اما نمیتوانم به خودم برچسب مضطرب یا افسرده بزنم. بی انصافی خواهد بود.از لختی شروع کردم ولی کجا رفتم... نمیدانم...انتظار زیادی است اگر بخواهم مثل نور در خلاء در حرکت باشم؟! با سرعتی نزدیک به ۳۰۰ هزار کیلومتر بر ثانیه و بدون آنی توقف؟! میدانم انتظار زیادی است اما چه کنم... وقتی این انتظار را برابر چشمان یک تکه سنگ که در فضا ساکن و معلق است قرار بدهی چه میشود؟ تکانی به خودش میدهد و وقتی میبیند نتیجه تلاشش سرعتی مورچه ای است به تو میگوید میدانی چه نیروی عظیمی نیاز است تا مرا به آن سرعت برساند؟ عقلت را از دست داده ای؟ اصلا من به سکون خودم ادامه میدهم... اما چرا دلش دیگر با سکون خودش صاف نمیشود؟ داشت زندگی اش را میکرد... روانش به هم ریخته و دیگر نه از سکونش لذت میبرد و نه حرکتی میکند چرا که توان رسیدن به سرعت نور را ندارد... تلخ است... نه؟!یک کمال گرا با خودش همین کار را میکند... و من هر روز و هر ساعت با خودم همین کار را میکنم... برچسب کمال گرایی... نقاب است؟! یا واقعیت دارد؟! مسئله این است!</description><category>زینب حسینی</category><author>زینب حسینی</author><pubDate>Wed, 01 Nov 2023 11:30:53 +0330</pubDate></item><item><title>قطعه ی گمشده ی پازل من</title><link>https://virgool.ir/@learnora99/قطعه-ی-گمشده-ی-پازل-من-ojh5x7h9lpis</link><description>انزوا؟ اضطراب اجتماعی؟ درونگرایی؟ تنهایی طلبی؟ نداشتن دوست؟ ارزش نبودن داشتن دوست؟ مهم تر بودن دستاوردهای شخصی؟ همه ی اینها را امتحان کرده ام. در چینش پازل ذهنی ام در مورد خودم قطعاتی کم بوده و هست... گاهی یک قطعه پازل مثل همینها که گفتم را توی یک مقاله یا کتاب یا در حرف های کسانی که قبولشان دارم پیدا میکنم و سعی میکنم جایی برایش پیدا کنم... گاهی تصویر را مبهم تر میکند... گاهی هم اگر خوش شانس باشم قطعه ی درست در جای درست قرار میگیرد و تصویرم برای خودم واضح تر میشود.گاهی هم به این نتیجه میرسم که اصلا چه گیری داده ای به پیدا کردن این یک قطعه پازل؟تمام زندگی ام آدم هایی را دیده ام که روابط عمیق تشکیل میدهند و دوست هایی برای خودشان دارند که چندین سال همراه بوده اند... و این مرا یاد آن قطعه ی گمشده ام می اندازد... آن قطعه ای که چرایی نداشتن دوستی که از کودکی با من همراه بوده است را توضیح بدهد... واقعا چه دلیلی وجود دارد؟چرا حتی در تنهاترین لحظات زندگی ام هم سراغ آدم ها نمیروم...</description><category>زینب حسینی</category><author>زینب حسینی</author><pubDate>Wed, 01 Nov 2023 11:19:44 +0330</pubDate></item><item><title>حال مرا فقط تو میدانی...</title><link>https://virgool.ir/@learnora99/حال-مرا-فقط-تو-میدانی-wtzrpcrlj6od</link><description>شب سردی است، و من افسرده.راه دوری است، و پایی خسته.تیرگی هست و چراغی مرده.می‌کنم، تنها، از جاده عبور:دور ماندند ز من آدم‌ها.سایه‌ای از سر دیوار گذشت،غمی افزود مرا بر غم‌ها.فکر تاریکی و این ویرانیبی خبر آمد تا با دل منقصه‌ها ساز کند پنهانی.نیست رنگی که بگوید با مناندکی صبر، سحر نزدیک است!هردم این بانگ برآرم از دل:وای، این شب چقدر تاریک است!خنده‌ای کو که به دل انگیزم؟قطره‌ای کو که به دریا ریزم؟صخره‌ای کو که بدان آویزم؟مثل این است که شب نمناک است.دیگران را هم غم هست به دل،غم من، لیک، غمی غمناک است.سهراب.</description><category>زینب حسینی</category><author>زینب حسینی</author><pubDate>Tue, 16 May 2023 14:32:17 +0330</pubDate></item><item><title>ذهن من</title><link>https://virgool.ir/@learnora99/ذهن-من-qvffwrcoczac</link><description>میگوید مامانت ساعت چند بلیت دارد؟ میگویم نمیدانم... میگوید خب فردا که میروند کی برمیگردند؟ باز هم نمیدانم... میگوید مگر با مامانت صحبت نکردی؟ میگویم بله اما خب یادم نبود که این سوالا رو بپرسم...نمیتوانم برایش توضیح دهم که ذهنم مثل لپتاپم است، گاهی هاردش با مشکل مواجه میشود... خیلی زود دیسک ۱۰۰ درصد میشود... آخر یک سری برنامه دارند آن پس ذهنم فعالیت خودشان را میکنند و جایی برای پردازش سریع در لحظه باقی نمیماند...  جایی برای اینکه بتوانی وقتی کسی را میبینی سریع اطلاعات قبلی ات را بیاوری بالا نیست... و یادت نمی آید آخرین بار که دیدی اش مشکل و نگرانی ای داشت یا نه؟ آیا باید درباره چیزی جویای احوالش شوم؟ نمیدانم... مکالمه تمام شد و برنامه مربوطه بالا نیامد... ببندش و برو سر کار بعدی...هارد ذهن را نمیشود عوض کرد؟ ssd گذاشت؟ شاید هم باید برنامه های پس ذهنم را که بیهوده جای زیادی را اشغال کرده اند، پاک کنم... شاید...</description><category>زینب حسینی</category><author>زینب حسینی</author><pubDate>Sun, 14 May 2023 11:04:04 +0330</pubDate></item><item><title>کلافِ کلافه</title><link>https://virgool.ir/@learnora99/کلاف-jbk0pxru7gne</link><description>شاید کورترین گره دل من شما باشید...گرهی که هر چقدر بیشتر با آن وَر بروی کورتر میشود... پس به حال خود رهایش میکنی... یک روز میبینی حجمش کم شده و روز دیگر میبینی آنقدر به هم تنیده است که راه نفس همه مان را بسته...مگر او چقدر توان دارد؟ محبتش ابروهای گره خورده را به لبخندی می گشاید... اما گره دل؟ توقع بیجایی است... آن را در مشت فشرده ام که نبیند... که نداند... بگذار خیال کند حالم با شما خوب میشود...گاهی به سرم میزند... همه ی نخ هایی را که به این گره وصل میشود را ببرم... اما دل تهی خواهد شد...راستی بهتر است دل پر گره باشد یا تهی؟!</description><category>زینب حسینی</category><author>زینب حسینی</author><pubDate>Wed, 03 May 2023 23:05:07 +0330</pubDate></item><item><title>فوتبال</title><link>https://virgool.ir/@learnora99/فوتبال-lqhmsbac7dz8</link><description>گاهی خودم را تصور میکنم که دارم فوتبال میبینم، بازی حساسی است، نیمه ی دوم شروع شده، ۳ هیچ عقبیم و اگر گل نزنیم شانس صعود را کلا از دست میدهیم...اما بازیکن ها انگار آمده اند سیزده به در! موقعیت ها را یکی یکی از دست میدهند و به راحتی توپ را به حریف میبازند و دروازه بان هم که ماشاءالله! سرمربی هم که خواب است! تو را به خدا تعویضی، تغییر تاکتیکی، کاری انجام بده... شاید فرجی شد...نیمه ی اول دعا میکردم بازی خوب پیش برود اما حالا کاری از دستم بر نمی آید مگر فحش کشیدن به سرتاپای بازیکن ها، مربی، سرمربی، وزیر ورزش و همه و همه...در این گیر و دار یکی می آید میزند سرِ شانه ام... اعصابم خط خطی است و سعی میکنم توجه نکنم... دوباره میزند سرِ شانه ام... جوری نگاهش میکنم که خودش حساب کار دستش بیاید و ول کند و برود! اما نه! ول کن نیست!با غیظ میگویم نمیبینی دارم فوتبال میبینم؟!با تعجب میگوید تو نمیبینی که داری فیفا بازی میکنی؟!چه مزخرفاتی! مخش تاب برداشته است!و وقتی سر را برمیگردانی... میبینی ای دل غافل... دسته بازی به دست داری و انگشتانت دارند خودکار روی آن می لغزند... ترس برت میدارد... یعنی چه؟... یعنی تمام مدتی که داشتی زمین و زمان را فحش کش میکردی در اصل داشتی به خودت فحش میدادی؟! یعنی آنکه تا الان بد بازی میکرد من بودم؟! یعنی آنکه باید تغییر میکرد من بودم؟! اگر اینطور باشد که کارم زار است... نه! امکان ندارد! بیا همچنان تصور کنیم این فوتبال است و من تماشاچی آن هستم!اصلا بگذار بروم چای دم کنم و کمی تخمه هم بیاورم، این بنده خدا حالمان را خراب کرد!بازی اش هم که اصلا ارزش تماشا ندارد، بگذار ببینم در فضای مجازی چه خبر است!اصلا بگذار بروم یک آهنگ حال خوب کن دانلود کنم!راستی قسمت بعدی سریالم آمده، بروم آن را هم دانلود کنم!دیجی کالا تخفیف زده، بگذار بروم ببینم چیزی باب میلم پیدا نمیکنم!خانه را تمیز کنم بلکه این بازی فوتبال از یادم برود!</description><category>زینب حسینی</category><author>زینب حسینی</author><pubDate>Tue, 02 May 2023 10:01:29 +0330</pubDate></item><item><title>منطق دان!</title><link>https://virgool.ir/@learnora99/منطق-دان-le6yyctvgcux</link><description>تمام کودکی و نوجوانی و بخشی از جوانی ام با افتخار به این جمله ی تحسین آمیز از طرف پدرم گذشت که میگفت:《تو آدم منطقی ای هستی!》در بحث و جدل ها، در مسائل روزمره زندگی، در مسائل عاطفی، همواره قاضیِ منطق حاضر و ناظر بود و کسی در محضرش حق اظهار نظر خلاف منطق را نداشت. چه بسیار پیروزی ها که در این دادگاه نصیبم شد!حالا که روانشناس شده ام میفهمم... یک نقاب چقدر میتواند زیبا و فریبنده باشد! نقاب منطقی بودن برای من داشت زشتی این انگاره را میپوشاند که《تو خیلی خوب میتونی احساسات خودت و بقیه رو نادیده بگیری!》به خودت می آیی و میبینی در پس نقاب منطقی بودن یک انسان احساساتی نشسته است که تمام آنچه در درون دارد را با خشم بیرون میریزد! و خشم که احساس نیست! وقتی فلان کار را میکنی منطقی است که من خشمگین شوم!چه دروغ های زیبایی که به خود میگوییم...</description><category>زینب حسینی</category><author>زینب حسینی</author><pubDate>Mon, 01 May 2023 10:49:21 +0330</pubDate></item><item><title>عود</title><link>https://virgool.ir/@learnora99/عود-ebg7z95g5dws</link><description>زمانی خیال میکردم وقتی میگویند بیماری فلانی عود کرده است یعنی بدتر شده است، یعنی باید بیشتر نگرانش باشیم، یعنی باید بیشتر هوایش را داشته باشیم... غافل از اینکه عود تنها به معنای بازگشت است... یعنی درست زمانی که خیال میکردی همه چیز تمام شد، بالاخره غول بیماری را شکست دادی و میتوانی تا آخر عمر نفس راحت بکشی! یکهو دوباره سروکله اش پیدا میشود و همه چیز را به هم میریزد... و این دردش بیشتر است! و شاید به همین دلیل خیال میکردم عود بیماری مساوی با بدتر شدن آن است...حال دل آدم هم میتواند همینگونه باشد... وقتی به نوشتن رو می آورم بدانید روان‌دردم عود کرده است! مزمن و شاید لاعلاج! میرود و برمیگردد! درست مثل توپ پرتاب شده ای که جاذبه آن را بارها به زمین میزند و میزند تا از پا درش بیاورد...کاش فقط میدانستم این جاذبه که روان مرا به زمین میزند، که موجب عود میشود، چیست...</description><category>زینب حسینی</category><author>زینب حسینی</author><pubDate>Sun, 19 Mar 2023 16:45:36 +0330</pubDate></item><item><title>کمال گرایی؟</title><link>https://virgool.ir/@learnora99/کمال-گرایی-xub4dlwrgjql</link><description>حالم وقتی بد شود و بد بماند، نوشتنم میگیرد... انگار که از حال خوب حرف زدن ممنوع باشد یا اینکه یک نویسنده(؟)ی درون وجود داشته باشد که فقط از منفی جات تغذیه میکند.اصل مطلب! اینجانب یک کمال گرای افراطی اهمال کار هستم که 5 سال گذشته را به انکار وجود خود پرداخته و حالا خسته تر از همیشه به ناچار اعتراف میکند که بله! هرچه در زندگی خود کشیده از همین ویژگی لامذهب است! و از اینکه این برچسب را به خودش بزند، بسی لذت میبرد!بخش روانشناس مغزم مرا در آغوش میگیرد و میگوید عزیزم من تو را همینگونه که هستی میپذیرم و میتوانم به تو کمک کنم با هم، از بخشی که تو را آزار میدهد خلاص شویم!و بخش مراجع مغزم لبخندی میزند و تشکری میکند و میگوید من دقیقا همین را میخواستم! لطفا مرا نجات بدهید! و جلسه که تمام شد میرود و دیگر از 10 کیلومتری اینجا هم گذر نمیکند!و میرود خود را به انزوا میکشد، چرا که بازبینی و قضاوت تک به تک حرف ها و عکس العمل هایش در یک مهمانی خانوادگی، بس مشکل و طاقت فرساست!و میرود خودش را با کارهای بیخودی سرگرم میکند، چرا که نمی تواند انتظارات نجومی خودش در مورد مسائل مهم زندگی اش را برآورده کند!و بعد از کلی استرس و خودخوری کارهایش را دقیقه نودی تحویل میدهد و هر چقدر که اطرافیان از او تعریف کنند فقط عیب و ایرادات کارش را میبیند!و در نهایت هم خودش را برای اینکه دنبال حل این مسئله نیست، سرزنش میکند! زیباست و ستودنی!حرفی نمیماند چرا که باید بروم در مورد این افشاگری خودخوری کنم و به این فکر کنم که شما چه فکرهایی در مورد من میکنید.</description><category>زینب حسینی</category><author>زینب حسینی</author><pubDate>Sun, 23 Jan 2022 13:04:05 +0330</pubDate></item><item><title>امان از شنبه؟!</title><link>https://virgool.ir/@learnora99/امان-از-شنبه-x3qy1a4qxwr6</link><description>امروز در دفترم پیش از هر چیزی نوشتم «شنبه سیزدهم شهریور 1400» تا بدانم باید چه احساسی داشته باشم... آااه شنبه! خب چه حسی باید داشته باشم؟ نمیدانم... دیگر شنبه ها «فارسی، ریاضی، تاریخ، علوم» نداریم... دیگر حتی شنبه ها «تحولی، روش تحقیق، زبان تخصصی» هم نیست! منم و یک تقویم که تمام روزهایش شنبه، دوشنبه یا حتی جمعه اند!خانه نشین شدن، که حقیقتا دیگر نمیدانم بخاطر کروناست یا درونگرایی، آنقدر طولانی شده که نه تنها مختصات زمانی را از دست داده­ ام، که دارد مفهوم مختصات مکانی را هم از یادم میبرد... چه بسا چند وقت دیگر در دفترم کنار تاریخ روز بنویسم «میز تحریر اتاق، خانه خودمان، ...، ایران»!میدانی چه میخواهم بگویم؟ دیوانه نشده­ ام! ارتباطم با واقعیت را هم از دست نداده ام! فقط محدودیت های فیزیکی، دارد روانم را هم به بند میکشد، دارد مرا دچار روزمرگی میکند... آخر هر روز همین دیوارها! همین آدم ها (که البته از جانم بیشتر دوستشان دارم)! همان اخبار و محتوای تکراری فضای مجازی! هر روز منم و 24 ساعت اوقات فراغت که باید در خانه سپری شود!میخواستم مثل بعضی ها مثبت اندیشی به خرج دهم و به خودم بگویم «تو دچار روزمرگی بشی؟ دختر به این باهوشی؟» (انگار که ربطی به هم داشته باشند)! اما بیا یک بار هم که شده بگذاریم احساس منفی تمام وجودمان را بگیرد... بیا حال بد را خفه نکنیم... بیا خودمان را محکم در آغوش بگیریم و نگوییم «همه چی درست میشه! یه زمانی حسرت بیکاری الانت رو خواهی خورد!»...میگویم «زینب جانم! حتی اگر هر روز زندگی ات مثل هم باشد، دوستت دارم... حتی اگر دچار روزمرگی شده باشی، دوستت دارم... حتی اگر برای فردا و یک ماه دیگر برنامه ای نداشته باشی، دوستت دارم... حتی اگر مفیدترین کار امروزت بیدار شدن از خواب باشد، دوستت دارم...حتی اگر الانِ خودت را دوست نداشته باشی، دوستت دارم... دوستت دارم!»</description><category>زینب حسینی</category><author>زینب حسینی</author><pubDate>Sat, 04 Sep 2021 13:34:52 +0430</pubDate></item><item><title>مقدمه هم مقدمه میخواهد؟</title><link>https://virgool.ir/@learnora99/مقدمه-هم-مقدمه-میخواهد-wfs5hmfoxozd</link><description>میگویم حوصله ام سر رفته! میگوید بنشین بنویس... میگویم از چه؟ میگوید روانشناس مملکت هستی مسلما حرفی برای گفتن داری!روانشناس؟ از نظر منطقی میتوان مرا روانشناس دانست؟ کسی که روان خودش را هم به درستی نمیشناسد چطور میتواند بصورت عام «روان شناس مملکت» باشد؟ اما قبول! بیا قرارداد کنیم منی که در رشته ی روانشناسی تحصیل کرده ام «روانشناس» هستم؛ همانطور که دیگران مردم شناس، انسان شناس و جامعه شناس میشوند!چه میخواستم بگویم؟ آنقدر اسیر واژه شدم که رشته ی کلام، به دست نیامده، از دست خارج شد. قرار بود مقدمتاً خودم را معرفی کنم و بروم...زینب هستم با ربع قرن زندگی در این دنیا! دانشجویی متأهل که تلاش میکند بنویسد! &#34;از چه&#34;اش را هنوز خودم هم نمیدانم... فکر است دیگر... معلوم نمیکند فردا یا حتی یک ساعت دیگر به کجا پر خواهد کشید، اما میدانم جَلد زندگی است! پوچ نخواهد شد، بیهوده نخواهد بود و هرچقدر روزمره و تکراری شود باز هم ارزش خواهد داشت.</description><category>زینب حسینی</category><author>زینب حسینی</author><pubDate>Thu, 02 Sep 2021 14:37:54 +0430</pubDate></item></channel></rss>