https://virgool.ir/feed/@lazyshadowfa2026-11-11 17:50:58https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@lazyshadowhttps://virgool.ir/@lazyshadow/واگویه-x595nwpcifhr یک ریز و پشت سر هم حرف می‌زد و داشت مغزم رو می‌خورد. یه وقت‌هایی هم مکث کوتاهی می‌کرد و درست زمانی که فکر می‌کردم دیگه وراجی‌اش تموم شده، پر انرژی‌تر ادامه می‌داد. دیگه خسته شده بودم و تو ذهنم مجسم می‌کردم که با مشت اون قدر توی دهنش می‌کوبم یا اون قدر گلوش رو فشار می‌دم تا خفه شه و صداش در نیاد. ولی هم‌چنان سرم روی کاغذی بود که داشتم خط خطی‌اش می‌کردم و او حرف می‌زد. خدایا این همه توان رو از کجا می‌آورد. به جای او من خسته و درمانده شده بودم.- دیگه خسته شدم. - باید خستگی من‌و ببینی.- می‌دونی از چی؟- خودم رو می‌دونم از تو. - از خودم.- وای‌یه نقطه مشترک!! - از زندگی‌ام. - واقعا مسخره است. -گوشت با منه؟؟ - نه.از نگاهش فهمیدم که این جمله رو اون قدر بلند گفتم که او هم شنیده.- نه، یعنی دارم گوش می‌کنم. خب..- آهان...و دوباره شروع کرد، حتا به خودش زحمت نداد از حرفم دلخور شه یا حداقل بفهمه که واقعا داره خسته‌ام می‌کنه. - می‌دونی از خودم و زندگی‌ام خسته شدم، از این همه تکرار مکررات، هر روز تا شب یه جور و بی‌وقفه ادامه دادن به زندگی که برات در نظر گرفته شده و حتا یک نفر هم نظرت رو درباره‌اش نمی‌پرسه، مجبوری به همه‌شون لبخند بزنی و از این همه محبتشون ممنون باشی چون تو خیلی خوشبختی!حالا دیگه مکث هم نمی‌کرد یا سوالی وسطش ازم نمی‌پرسید. می‌ترسید مجبور شه اعتراف کنه که متوجه خستگی‌ام شده یا حداقل من امیدوار بودم فهمیده باشه چقدر دیوونه‌ام کرده.- تو رو خدا این زندگی عذاب‌آور نیست؟! دارم عقلم رو از دست می‌دم. بعضی وقت‌ها دوست دارم همه چیز تموم شه. ولی خوب این جور که می‌دونم حتا مرگ هم باعث نمی‌شه تموم شه، شکلش عوض می‌شه یا حداقل... من این جوری فکر می‌کنم.جمله آخر رو با تردید و آروم گفت، حالا دیگه کاغذم اون‌قدر سیاه شده بود که دیگه هیچ نقطه روشنی توش نبود. صداش تو مغزم می‌پیچید.- خیلی کلافه کننده نیست؟! آره می‌دونم هست. همه ازت توقع دارن و هیچ کس حتا حاضر نیست بهت گوش بده چه برسه به اینکه برات کاری کنه یا حداقل... می‌دونی آدم دوست داره خودش رو بکشه وقتی دلش گرفته و بی‌اختیار دوست داره با یه دوست درددل کنه و تا سر صحبت باز می‌شه و شروع می‌کنه از دلتنگی‌هاش بگه، دوستش مي‌زنه زیر گریه که وای نمی‌دونی چقدر من بدبختم لعنت به این زندگی و تازه تو مجبور باشی اون رو دلداری بدی. مضحکه. تو چرا همه‌اش سرت پایینه؟- با منی؟ این جوری بهتر گوش می‌دم. حواسم بیشتر جمعه.اصلا منتظر جواب من نشد. درست وسط حرفم دوباره شروع کرده بود.- ادامه‌اش یه حماقته، احساس وسیله بودن به آدم دست می‌ده. برای هیچ کس مهم نیستی. تو زندگی هیچ کس نقشی بازی نمی‌کنی. فقط هستی که کمک کنی که دیگران از زندگی شون لذت ببرن.اگر یه ذره دیگه ادامه بده نمی‌تونم خودم رو کنترل کنم. - تا حالا این جوری بودی؟ توی مسائل احساسی و کلا زندگی شکست خوردی؟ اینکه تو به ایده آلت نرسی و دیگران همه خوشبخت باشن و تو هیچی، و بعضی وقت‌ها این رو بهت یادآوری کنن که تو هیچ چیز نیستی و بود و نبودت مهم نیست...به خودم که آمدم با مشت توی دهنش کوبیده بودم. دستم زق زق می‌کرد و او هزار تا شده بود و از پشت پرده قرمز بهم نگاه می‌کرد...asa.heydariasa.heydariSun, 02 Sep 2018 11:46:39 +0430https://virgool.ir/@lazyshadow/آرزو-cw9hribwi4hb من مُرده بودم. به خودم نگاه کردم و لبخند زدم. موفق شدم. آرزویم همین لحظه‌ بود که این‌طور بالای سر خودم بایستم و خودم را نگاه کنم، درست من لحظه‌یی که ترکم کردی... می‌دانم مثل الان، همین‌جا وقتی غرق خواب بودم بالای سرم ایستادی و نگاهم کردی. می‌خواستم بدانم دیدن "من" توی این وضع احمقانه چه حالی داشت! حس غریبیه، خیلی ابله به نظر می‌رسه. نمی‌دانم آن موقع چه حسی "بهش" داشتی؟ به "خودم" زل می‌زنم، "بهش" دقت می‌کنم، دلم برایش می‌سوزد اما... حسِ قوی‌تری هم هست. حالا حالِ تو را می‌دانم. شوقِ رفتن!asa.heydariasa.heydariTue, 07 Aug 2018 11:15:20 +0430https://virgool.ir/@lazyshadow/آشنایان-بیرحم-kezmxupnontmآشنایان چه غریبه‌اند امروزو چه بی‌رحمبه سرمستی‌شان نعره می‌زنندو بی‌خیال آن‌چه می‌پوسد این‌جادر این خانهکمی آن‌طرف‌تر از خانه‌ی گرم پوشالی‌شانابرها در این سوی کوچه می‌باردو در آن سو آفتابی کم‌سو می تابدروزی جایی خواهیم ایستادکه تنها سایه‌ی خدا پیداست.asa.heydariasa.heydariSat, 04 Aug 2018 11:53:35 +0430https://virgool.ir/@lazyshadow/قرار-uqgwcvlwbtmjسرش را پایین انداخته بود و با دو کتابی که در دست داشت بازی می‌کرد، از این وقت‌کشی خسته شده بود. کاری نداشت با این وجود مجبور بود همان‌جا بنشیند. اطرافش پر از آدم‌هایی بود که با عجله این‌طرف و آن‌طرف می‌رفتند. نه آن‌ها را می‌دید، نه صداها را می‌شنید "یادمون باشه دوستی‌مون رو فدای هیچ چیز نکنیم" رو زیر لب تکرار کرد و به معنایی که این جمله روزی برایش داشت، خندید. کتاب‌ها را کنار هم نگه داشت. یکی از کتاب‌ها سالم و جلد دیگری زرد و پاره‌پاره بود. به یاد خاطره‌ای که زنده شد، آه کشید.امروز از کدوم نویسنده کتاب بگیریم؟نمی‌دونم، مگه مجبوریم هر دفعه این کار رو بکنیم؟قرار، قراره! هر دفعه دو کتاب از یه نویسنده.قرار رو خودت گذاشتی، پس خودت هم یه اسم بگو.بوبناو "نورجهان" را خریده بود و دیگری " فروغ هستی". شب، زمانی که طبق قرار پاراگراف اول کتاب را برای هم می خواندند، به شاهکارشان خندیدند. یک کتاب از یک نویسنده با دو ترجمه! کتاب او ترجمه بهتری داشت و دیگری هیچ وقت نپذیرفت.سلامبه طرف صدا برگشت. به مرد بلند قامتی که مقابلش ایستاده بود و نفس نفس می زد، نگاه کرد. مرد کنارش روی نیمکت نشست.خیلی متاسفم، هم برای تاخیر، هم برای...خیلی هم دیر نیست، تاسفی نداره.دلم می خواست من مجبور نبودم این کار رو بکنم.ساکی را که مقابلش بود به طرف مرد هل دادهمه چیز رو آوردم، امیدوارم چیزی یادم نرفته باشه.شرمنده، اما گفت چند تا کتاب هم پیش شما داشته، خواست...همه آوردم، این‌جاست.کمی مکث کرد، با تمام تلاشی که کرد نتوانست جلوی لرزش صدایش را بگیرد.کی می‌ره؟همین‌روزا، خب فکر کنم بهتره برم.بلند شد و ساک را برداشت.خداحافظ.یه چیزی یادم رفت.به کتاب‌ها نگاه کرد.این کتاب هم هست.کتاب‌ها را در دست جابه‌جا کرد. کتاب خودش و کتاب او را.هر دوش مال اونه؟ها؟ نه یکیش.مرد دست دراز کرد تا کتاب را بگیرد. نگاه از کتاب‌ها برداشت، "نور جهان" را به مرد داد. مرد کتاب را ورانداز کرد.خنده داره! تا حالا ندیده بودم کتاب، دست اون سالم مونده باشه.خندید و "فروغ هستی" را در دست محکم فشرد.امیدوارم سفر خوبی داشته باشه، ولی بهش نگید.مرد سری تکان داد و رفت. اون همان‌جا نشست. کاری نداشت و منتظر هم نبود. کتاب را باز کرد:"هولناک‌ترین اتفاقی که می‌تواند میان دو انسان دلبسته یکدیگر روی دهد، این است که یکی از آن دو گمان برد که همه چیز دیگری را خوانده است."asa.heydariasa.heydariSun, 22 Jul 2018 13:16:34 +0430