https://virgool.ir/feed/@lavinfa2026-11-11 22:34:52https://files.virgool.ir/upload/users/20175/avatar/LvjtGK.pnghttps://virgool.ir/@lavinhttps://virgool.ir/@lavin/قاب-سفید-بی-نقص-shewaxdcxlh0امروز صبح که از خونه زدم بیرون حال و هوای روزهای صبح مدرسه به صورتم خورد. صبح های سرد و نیمه تاریک هنرستان، یه راننده سرویس پیر داشتیم که با پیکان سفید و رنگ و رو رفته ش میومد دنبالمون. مهتاب همیشه صندلی جلو می نشست، دو سه سال پیش رفت نروژ و خیلی وقته ازش خبر ندارم. سر صبح صدای رادیو توی سرویس میومد که می گفت ایرانی سلام! از کنار ماشین ها و آدم ها خوابالو می گذشتیم، آدم هایی که دیگه قرار نبود برن مدرسه به نظرمون خوشبخت ترین خلایق خدا بودند. از کنار خوشبختی هاشون می گذشتیم و منتظر بودیم به اون ها برسیم. اون ها ما رو نمی دیدن، اما ما اون ها رو می دیدیم. ما گذشته ی اون ها بودیم، گذشته گنگ و مات و نیمه مرئیه. دیگه نمی خوای تصورش کنی، ازش رد شدی. و اون قدر دوره که حتی دلتنگ ت نمی کنه، اما آینده قابل تصور، رویایی و مرئیه. هرچیزی توش امکان داره و این دستت رو باز می ذاره برای پرواز کردن توش. تصور می کردیم خودمون رو که بزرگ شدیم و لباس عروس سفید پف دار پوشیدیم. رویایی ترین تصویری که یه دختر دبیرستانی از آینده ی خودش داره. بزرگ شدن، همین یه قاب بود، یه قاب سفید عروسی. قبل و بعدی نداشت، بالا و پایینی نداشت، هیچ نقطه ی خاکستری و خالی ای توش نبود. یه قاب سفید نورانی بی نقص. لاوینلاوینSat, 27 Oct 2018 12:17:05 +0330