https://virgool.ir/feed/@lalehsiahfa2026-11-11 12:49:29https://files.virgool.ir/upload/users/306412/avatar/0lAi4e.pnghttps://virgool.ir/@lalehsiahhttps://virgool.ir/@lalehsiah/یک-سال-نزدیک-تر-به-خودم-qh2efwop2verصدایی هست که دارد میان چرخیدن ماشین لباس‌شویی و تیک‌تاک ساعت، از یک عشق قدیمی می‌خواند و سکوت ساعت‌های آخر شب این خانه را می‌شکند...برای خودم چای ریخته‌ام و در تنهایی چای می‌خورم.این تنهاییِ خواسته و ناخواسته‌ای که امشب تجربه می‌کنم، باعث شد یک لحظه احساس کنم: «خب! یک سال دیگر هم گذشت و من به‌اندازه یک سال دیگر به مرگ نزدیک‌تر شدم.»و این نزدیک‌ترشدن سبب می‌شود آن‌قدر به خودم نزدیک بایستم که روبه‌روی خودم، خودم را ببینم؛ دست بکشم روی گونه‌هایم، خودم را نوازش کنم و خودم را در آغوش بگیرم...می‌دانم بارها و بارها در مقابل خودم قرار گرفته‌ام. نه آن‌طور که فکر کنی آرام و منطقی؛ که سخت و طاقت‌فرسا و نفس‌نفس‌زنان با خودم جنگیده‌ام.خودم را ترسانده‌ام، خودم را دوست نداشته‌ام و بیشتر از همه، از خودی ترسیده‌ام که برایم دوست‌داشتنی نبوده است.همیشه از ترس، در خودم پناه می‌گرفتم. از ترس، در خودم مچاله می‌شدم، در خودم فرو می‌رفتم و همان‌جا می‌ماندم و دنیا را از همان‌جا می‌دیدم؛ همیشه از پشت دیواری بلند که سر و تهش معلوم نبود...همیشه کنار هزاران هزار آدم دیگر، هزاران هزار قصه دیگر را هم زندگی کرده‌ام و سعی کرده‌ام آدم‌ها را درک کنم.در قصه‌های خودم غلت می‌زنم، در تنهایی خودم دست‌وپا می‌زنم، شب‌ها و روزها و سال‌ها را می‌گذرانم، از مرزهای خودم عبور می‌کنم، فریاد می‌زنم، ساکت می‌شوم، آزار می‌بینم، درد می‌کشم و کنار تمام دردها می‌خندم و می‌رقصم.و هر سال حوالی همین وقت‌ها می‌نشینم و خودم را مرور می‌کنم.مرورکردن کمکم می‌کند خودم را به خاطر بیاورم؛ به خاطر بیاورم که هیچ‌کدام از این‌ها واقعاً قصه من نیست...قصه من جایی میان این‌هاست؛ میان همین چرخیدن لباس‌ها در ماشین لباس‌شویی، لابه‌لای نت‌های همین موسیقی، میان دست‌های کسی روی کلاویه‌ها، میان کلمات در دهان شاعر محبوبم، میان همین روزهایی که به سختی و آسانی می‌گذرند، میان تصویرهایی که چشم‌هایم می‌بینند.میان همین دنیای پر از شگفتی، پر از بدی، پر از خوبی‌های کم و زودگذر، پر از لبخندهایی که هنوز روی لب ننشسته، به اشک تبدیل می‌شوند...و قصه‌هایی که در امشب و فردا و کلمات خلاصه نمی‌شوند، نمی‌گنجند، تمام نمی‌شوند...اوضاع دنیا خوب نیست. هر روز خبر تازه‌ای است از جنگ، فقر، نابودی و ناامیدی.اما دیروز باران بارید.غروب دیروز نارنجی بود و شاعرانه، و هوای خنک پاییز، مخملی بود و زیبا.امشب دوباره خودم و قصه‌غصه‌هایم را مرور می‌کنم و می‌دانم تا زمانی که از خودم شکست نخورده‌ام، ادامه خواهم داد.امشب شب تولد من است.و من به سادگی هرچه تمام‌تر، میان صدای ماشین لباس‌شویی و تیک‌تاک ساعت، چای می‌نوشم و به قصه جدیدی فکر می‌کنم؛ قصه‌ای هنوز نوشته‌نشده، اما آشنا، که باید بنویسمش و زندگی‌اش کنم.پی‌نوشت:شب تولد، مثل لب‌های عشق، در تقویم من قرمز است.برای بوسیدنش باید همه‌چیز را تعطیل کرد.Black tulipBlack tulipWed, 04 Nov 2026 21:18:30 +0330https://virgool.ir/@lalehsiah/هالووین-در-باغ-عمو-acjzgdhqq5xbمن در بچگی نه از تاریکی می‌ترسیدم، نه از موجودات ماورایی، نه از جن و روح و جسد و مرگ. اتفاقاً احتمال وجود این موجودات و زندگی‌شان در کلبه‌ای متروک، وسط جنگل یا کنار شالیزار، برایم بسیار جذاب بود.در تصوراتم به آن‌ها شخصیت می‌دادم، قیافه و رفتارشان را تجسم می‌کردم و منتظر بودم بالاخره یک روز یکی‌شان را ببینم.من اصالتاً شمالی هستم و شمال ایران در دوران کودکی من پر بود از خانه‌های بزرگ با باغ‌های مرکبات، باغچه‌ها و شالیزارهایی که به‌خصوص در شب‌های مه‌آلود پاییز، منظره‌ای رعب‌آور پیدا می‌کردند.باد سرد و مرطوب شاخه‌های درختان را تکان می‌داد، مه روی باغ‌ها می‌نشست و صدای جغدها، گربه‌ها و پرندگان عجیبی که حتی اسمشان را نمی‌دانستم، از دل تاریکی بلند می‌شد. کافی بود چند دقیقه در حیاط بایستی تا احساس کنی وسط یکی از فیلم‌های ترسناک هالیوودی گیر افتاده‌ای.در مدرسه داستان‌های زیادی درباره موجودات عجیب‌وغریبی تعریف می‌شد که کسی در باغ خانه‌شان یا وسط شالیزار دیده بود. موجوداتی شاخ‌دار و سم‌دار، روح‌های سرگردان و هیولاهایی که ظاهراً هیچ کار دیگری جز پرسه‌زدن در باغ‌های مردم نداشتند.برخلاف بقیه بچه‌ها که از شنیدن این داستان‌ها می‌ترسیدند، من مشتاق بودم یکی از این موجودات را از نزدیک ببینم.همیشه احساس می‌کردم ته باغ عمویم، درست روبه‌روی خانه ما، یک هیولای سیاه تک‌چشم زندگی می‌کند. مطمئن بودم اگر کسی نیمه‌شب به آن باغ برود، هیولا به سراغش خواهد آمد.متأسفانه هیچ‌وقت موفق به دیدنش نشدم.مادرم معلم بود و نظم خانه را با جدیتی اداره می‌کرد که احتمالاً فرماندهان ارتش هم به آن غبطه می‌خوردند. ساعت ده‌ونیم تا یازده شب باید می‌خوابیدیم و این قانون هیچ استثنایی نداشت؛ حتی برای دختربچه‌ای که قرار بود با یک هیولای تک‌چشم ملاقات کند.یکی دو بار تصمیم گرفتم خودم را به خواب بزنم و بعد یواشکی از اتاق بیرون بروم، وارد حیاط شوم، از کوچه بگذرم و خودم را به باغ عمو برسانم.اما یا در قفل بود، یا مادرم که خوب می‌دانست چه موجود مهارنشدنی‌ای در خانه دارد، سر بزنگاه ظاهر می‌شد و دستگیرم می‌کرد.به‌هرحال من هیچ‌وقت هیولایی ندیدم؛ البته غیر از انسان‌ها و بعضی موجودات واقعی. حسرت دیدن آن هیولای تک‌چشم هم همیشه با من ماند.اما هرچه از موجودات ماورایی نمی‌ترسیدم، از بعضی موجودات واقعی وحشت داشتم.در صدر فهرست دشمنانم رتیل‌ها، عنکبوت‌های بزرگ و زنبورهای وحشی قرار داشتند. زنبورهای عسل هم با آن ظاهر نسبتاً محترمشان چندان قابل‌اعتماد نبودند. کافی بود یکی‌شان نیشت بزند تا بفهمی تولید عسل لزوماً نشانه خوش‌اخلاقی نیست.البته مارها و عقرب‌ها در این فهرست جایی نداشتند.بیشتر مارهایی که در منطقه ما می‌دیدم، مارهای آبی و غیرسمی بودند؛ موجوداتی خوشگل با رنگ‌های سبز، آبی و مشکی براق. مارها دوستان خوب من بودند.عقرب‌ها را هم بیشتر از طریق کتاب‌ها می‌شناختم. درباره زندگی‌شان، غرورشان و کینه‌های عجیب‌وغریبی که به آن‌ها نسبت می‌دادند، چیزهایی خوانده بودم و برایم موجوداتی قابل‌احترام بودند.برعکس رتیل‌ها و عنکبوت‌های بزرگ.و بدتر از همه، پشه‌ها!پشه‌های شمال با آن صدای وزوز کنار گوش و نیش‌هایی که آدم را وادار می‌کرد آن‌قدر خودش را بخاراند تا پوستش کنده شود، واقعاً موجودات پلیدی بودند.اگر گروه خونی‌ات را می‌پسندیدند، مثل سنتکام و ارتش آمریکا به تو حمله می‌کردند. چنان با ولع نیش می‌زدند و خون می‌خوردند که انگار آخرین مهمانی خون‌خواری عمرشان است.درحالی‌که از آخر خرداد تا آخر شهریور، تقریباً هر شب مهمانی داشتند!نه من، نه پدر و مادرم، نه حشره‌کش‌ها و نه حتی پشه‌بندها هیچ‌کدام حریف کاملشان نمی‌شدیم.من هم بیشتر تابستان را در حال خاراندن قسمت‌هایی از بدنم می‌گذراندم که لباس مزاحم کار پشه‌ها نشده بود.آن زمان فقط دو کانال تلویزیونی داشتیم و این دو کانال هم علاقه عجیبی به پخش راز بقا و فیلم‌های مستند داشتند.اگر خدای‌ناکرده فیلمی درباره حشرات، رتیل‌ها یا مورچه‌های گوشت‌خوار می‌دیدم، تا صبح کابوس داشتم.خواب می‌دیدم روی دیوار اتاقم راه می‌روند، وارد رختخوابم شده‌اند یا زیر پتو منتظرند تا به محض خوابیدنم حمله کنند.با وحشت از خواب می‌پریدم، چراغ را روشن می‌کردم و تمام تخت و اتاق را وارسی می‌کردم.گاهی پدر و مادرم را هم بیدار می‌کردم تا شخصاً تأیید کنند که هیچ زنبور، رتیل یا مورچه گوشت‌خواری در اتاق و تختم حضور ندارد.حتی از لباس‌هایی که طرح عنکبوت یا حشرات داشتند متنفر بودم؛ فرقی هم نمی‌کرد تصویرشان چقدر بامزه یا فانتزی باشد.همیشه برایم سؤال بود وقتی خدا می‌توانسته سگ‌ها، اسب‌ها، پروانه‌ها و شاپرک‌ها را خلق کند، چرا باید این موجودات موذی را هم بسازد؟ موجوداتی که از نظر من تنها وظیفه‌شان نیش‌زدن، خون‌خوردن و نابودکردن آرامش دیگران بود.و مهم‌تر اینکه چرا باید این‌همه از آن‌ها در منطقه زندگی ما وجود داشته باشد؟بعدها که بزرگ‌تر شدم و در دبیرستان زیست‌شناسی خواندم، فهمیدم چرخه حیات تا چه اندازه به همین موجودات ترسناک وابسته است.کم‌کم منطقی‌تر به قضیه نگاه می‌کردم. البته دانستن اهمیت یک موجود در چرخه حیات، لزوماً باعث نمی‌شود از حضورش زیر پتویت استقبال کنی.سال‌ها گذشت.تعطیلات عید امسال، کتاب فرشگرد، نوشته دکتر وکیلی، را با خودم به بابلسر بردم.داستان درباره کودتای کره زمین و موجودات این سیاره علیه انسان‌ها بود؛ کودتایی که رهبری آن را مورچه‌ها و موریانه‌ها بر عهده داشتند.این موجودات کوچک تصمیم گرفته بودند انتقام سختی از انسان بگیرند و زمین را از شر این موجود دوپای خودخواه و منفعت‌طلب خلاص کنند.خواندن کتاب دوباره همان وحشت کودکی را در من زنده کرد.از پنجره آپارتمانی که پدرم در یکی از برج‌های بابلسر خریده بود، به بیرون نگاه کردم.اطرافم پر از ساختمان، ویلا و برج بود؛ با حیاط‌ها و باغچه‌هایی که بیشتر ساخته دست انسان بودند تا بخشی از طبیعت وحشی.دیگر اثری از آن باغ‌های مرکبات و شالیزارهای وهم‌آور کودکی نبود.جایی که حالا آپارتمان پدرم قرار داشت، در دوران بچگی من پر از زمین‌های ساحلی، برکه‌ها و آب‌بندان‌های طبیعی و مصنوعی بود. آب‌بندان‌هایی که زیستگاه انواع حشرات و جانوران بودند.حالا بیشتر آن زمین‌ها به ویلا، آپارتمان و برج تبدیل شده بودند. آب‌بندان‌ها و شالیزارها از سطح شهر عقب نشسته بودند و برای دیدنشان باید به حومه می‌رفتی.قاعدتاً باید احساس امنیت بیشتری می‌کردم.دیگر خبری از باغ‌های تاریک، برکه‌های مرموز و آن‌همه حشره نبود. حتی پشه‌های بیچاره هم بخش بزرگی از محل زندگی‌شان را از دست داده بودند.اما به‌جای احساس امنیت، اضطراب عجیبی وجودم را گرفت.با خودم فکر کردم ما زمین و خانه رتیل‌ها، مورچه‌ها و موریانه‌ها را نابود کرده‌ایم. آب‌بندان‌ها را خشک کرده‌ایم، روی شالیزارها ساختمان ساخته‌ایم و حتی جایی برای زندگی پشه‌ها باقی نگذاشته‌ایم.اگر ماجرای کتاب واقعی شود چه؟اگر این موجودات بالاخره تصمیم بگیرند اختلافاتشان را کنار بگذارند، یک ارتش بزرگ تشکیل بدهند و برای پس‌گرفتن خانه‌هایشان به ما حمله کنند؟مورچه‌ها و موریانه‌ها که ظاهراً از قبل سازماندهی شده بودند. کافی بود رتیل‌ها، عنکبوت‌ها و پشه‌ها هم به ائتلافشان بپیوندند.در آن صورت احتمالاً نخستین هدفشان همین برج‌هایی بود که روی خانه‌های قدیمی‌شان ساخته شده بودند.باور کنید یا نه، آن شب تمام اتاقم را بررسی کردم.جاروبرقی کشیدم و حتی از پدرم خواستم تشک را بلند کند تا به بهانه تمیزکردن، زیر تشک و تخت را هم نگاه کنم.با وجود هوای مخملی و دلپذیر بهار، پنجره‌ها را بستم.اما هیچ‌کدام از این کارها آرامم نکرد.تقریباً هر ساعت از خواب بیدار می‌شدم، چراغ را روشن می‌کردم و دنبال یک رتیل زشت و بدترکیب می‌گشتم که قرار بود نیشم بزند و سیاه‌وکبود و نفله روانه دیار باقی‌ام کند.تا صبح هیچ رتیلی پیدا نکردم.صبح، وقتی دوباره از پنجره به برج‌ها و ساختمان‌های اطراف نگاه کردم، یاد هیولای سیاه تک‌چشمی افتادم که تمام کودکی‌ام منتظر بودم در باغ عمو ببینمش.آن وقت‌ها فکر می‌کردم هیولا در تاریکی باغ زندگی می‌کند و اگر نیمه‌شب به سراغش بروم، بالاخره پیدایش خواهم کرد.حالا باغ‌ها تقریباً ناپدید شده بودند و من در یکی از همان ساختمان‌هایی خوابیده بودم که جایشان را گرفته بودند.با خودم فکر کردم شاید هیولای ته باغ هیچ‌وقت تک‌چشم و سیاه نبوده است.شاید تمام این سال‌ها دنبال هیولا در جای اشتباهی می‌گشتم.و عجیب‌تر اینکه حالا از همان موجوداتی می‌ترسیدم که احتمالاً آن‌ها هم، اگر می‌توانستند، تمام شب را بیدار می‌ماندند و مراقب بودند مبادا یکی از ما دوباره سر برسد.Black tulipBlack tulipTue, 03 Nov 2026 15:26:25 +0330https://virgool.ir/@lalehsiah/عشق-در-نگاه-اول-lousmfuphnvwشما به عشق در نگاه اول اعتقاد دارید؟من دارم. یا اگر هم نداشتم، از روزی که او را دیدم و عاشقش شدم، به آن اعتقاد پیدا کردم.دقیقاً دو سال پیش بود؛ غروب یکی از اولین روزهای آبان.زانوهایم بعد از ورزش سنگینی که کرده بودم به‌شدت درد می‌کردند و برای فیزیوتراپی به میدان هروی رفته بودم. بعد از تمام‌شدن کارم تصمیم گرفتم کمی قدم بزنم و به سمت میدان بروم.هوا به‌قدری خوب بود که نمی‌شد حالت خوب نباشد؛ خنک، ابری و بارانی، درست همان هوایی که عاشقش هستم. خلاصه اینکه ابر و باد و مه و خورشید و فلک دست‌به‌دست هم داده بودند تا حال من خوب باشد و انرژی‌ام بالا برود.در حال قدم‌زدن، با کنجکاوی هر زنی که عاشق پرسه‌زدن میان مغازه‌هاست، به ویترین‌ها نگاه می‌کردم و قیمت اجناس را می‌پرسیدم. تا اینکه به یک بوتیک لباس زنانه رسیدم.ویترین کوچکی داشت، اما با دو لباس مجلسی بسیار پرزرق‌وبرق تزئین شده بود؛ از همان لباس‌های بلند، سنگین و پر از سنگ و پولک که مادرشوهرها و خواهرشوهرها معمولاً در مراسم عروسی می‌پوشند.صاحب مغازه، که جلوی در ایستاده بود و سیگار می‌کشید، گفت:«مدل‌های بیشتری هم داریم. بیاین داخل ببینید.»گفتم: «من اهل پوشیدن این مدل لباس‌ها نیستم. مدل‌های مینیمال رو بیشتر می‌پسندم.»گفت: «بیاین داخل، هر مدلی که بخواین داریم.»وارد مغازه، یا بهتر بگویم فروشگاه، شدم. برخلاف ویترین کوچکش، فروشگاه فضای طولانی و بزرگی داشت، پر از کمد و لباس.خانم فروشنده که پشت میزی نشسته بود، به استقبالم آمد و پرسید چه سبکی دوست دارم.گفتم: «ساده و شیک. البته امروز به قصد خرید نیومدم.»مرا به سمت کمدی در انتهای فروشگاه برد و چند دست لباس نشانم داد؛ لباس‌هایی ساده که با تور، دانتل و سنگ تزئین شده بودند. چیز خاص و چشمگیری میانشان نبود.گفتم: «ممنون، ولی سلیقه من نیست.»زن نگاه عمیقی به من انداخت؛ انگار در یک جلسه روان‌کاوی نشسته باشم و او بخواهد زوایای ذهن و روحم را زیر میکروسکوپ بگذارد. چند لحظه نگاهم کرد، نفس عمیقی کشید و گفت:«می‌دونم چی دوست دارین. لطفاً با من بیاین.»به سمت تنها کمد غیرشیشه‌ای فروشگاه رفت. کلیدی از جیبش بیرون آورد، در کمد را باز کرد و لباسی را که داخل کاور بود بیرون کشید.زیپ کاور را باز کرد و لباس را مقابل چشمانم گرفت.نفسم بند آمد.زیباترین لباسی بود که در تمام عمرم دیده بودم.لباسی از مخمل شرابیِ ارغوانی، با یقه هفت عمیقی که در جلو تا میان سینه پایین می‌آمد و پشتی باز که تا کمر امتداد داشت. پارچه در قسمت کمر باریک می‌شد و بعد با چین‌هایی بلند و باشکوه تا نزدیک زمین فرو می‌ریخت.اما آنچه بیش از همه مرا مسحور کرده بود، رنگش بود.شرابیِ عمیقی که در تاریکی به ارغوانی می‌زد و زیر نور، سرخی یاقوتی از دلش بیرون می‌آمد. انگار لباس یک رنگ نداشت؛ با هر حرکت، رنگ تازه‌ای از خودش نشان می‌داد.پارچه با ظرافت عجیبی برش خورده بود. چین‌های مخمل از مرکز کمر به شکل پرتوهایی منظم به اطراف باز می‌شدند و در دامن بلند و پرچین ادامه پیدا می‌کردند.دامن لباس مرا به یاد پرده‌های مخملی و سنگین یک کاخ قدیمی می‌انداخت؛ همان پرده‌های باشکوهی که از سقف‌های بلند تالارهای اشرافی آویزان‌اند و پارچه‌شان در چین‌هایی عمیق و منظم روی هم می‌نشیند. انگار خیاط، پرده یکی از تالارهای قصر ورسای را برداشته، دور کمر زنی پیچیده و از آن لباسی ساخته بود که هم وقار یک ملکه را داشت و هم اغواگری یک معشوقه را.روی مخمل، دانه‌های بسیار ریز و درخشانی دوخته شده بود که در مرکز کمر تراکم بیشتری داشتند و از آنجا مثل پرتوهای نور روی پارچه پراکنده می‌شدند. زیر نور، این دانه‌ها چنان ظریف می‌درخشیدند که انگار کسی آسمانی پرستاره را روی مخمل شرابی دوخته باشد.لباس در عین وقار، جسور بود. نه از آن زرق‌وبرق‌های شلوغ و پرادعای لباس‌های مجلسی ویترین، بلکه شکوهی حساب‌شده داشت؛ انگار برای زنی دوخته شده بود که لازم نبود برای جلب توجه کسی تلاش کند.مبهوت مانده بودم.حتی می‌ترسیدم به پارچه‌اش دست بزنم. نکند واقعی نباشد؟ نکند خانم فروشنده وردی خوانده و آن را از دنیایی دیگر ظاهر کرده باشد و اگر لمسش کنم، ناگهان ناپدید شود؟خانم فروشنده با نگاهی که آشکارا می‌گفت «دیدی روت کم شد؟» پرسید:«می‌خواین پرو کنین؟ مطمئنم خیلی بهتون میاد.»سرم را به علامت نه تکان دادم.«میشه اول قیمتش رو بگین؟»«حالا بپوشین، بهتون تخفیف می‌دیم.»نمی‌توانستم بپوشمش.می‌دانستم اگر لباس را بپوشم، محال است نخرمش؛ حتی اگر مجبور شوم تا آخر ماه با موجودی ناچیز حسابم سر کنم.دوباره قیمت را پرسیدم.این بار فروشنده گفت:«این کار مخمل فرانسه‌ست. قیمتش بیست‌وپنج میلیون تومنه.»سرم سوت کشید.بیست‌وپنج میلیون تومان!تمام موجودی حسابم سی‌وپنج میلیون تومان بود. حتی اگر از پس‌اندازم هم کمک می‌گرفتم، باز خریدن چنین لباسی یک ولخرجی کاملاً غیرمنطقی بود.تازه کجا قرار بود بپوشمش؟چنین لباسی را باید در ضیافتی باشکوه یا عروسی مجللی می‌پوشیدم و من نه در حال حاضر و نه در آینده نزدیک به چنین مراسمی دعوت نبودم.این لباس، لباس فرش قرمز بود.با خودم گفتم اگر هنرپیشه خفن یک فیلم هالیوودی بودم، می‌توانستم برای افتتاحیه فیلمم این دلبر مخملی را بپوشم و روی فرش قرمز قدم بزنم.اما من هنرپیشه هالیوودی نبودم و هیچ فرش قرمزی هم انتظارم را نمی‌کشید.می‌دانستم باید با لباس وداع کنم.دلم می‌خواست با تمام وجود لمسش کنم، بپوشمش و در آینه خودم را تماشا کنم. عاشقش شده بودم؛ طوری که ناگهان تمام لباس‌های دیگر دنیا در نظرم بی‌ارزش و زشت شده بودند.اما این معشوق زیبا در حد و اندازه زندگی من نبود.نمی‌توانست با من در جایی بدرخشد که لیاقتش را داشت. آن‌قدر دوستش داشتم که دلم نمی‌آمد زیبایی و وقار این مخمل جادویی را حرام مهمانی‌های الکی یا عروسی‌های خسته‌کننده‌ای کنم که معمولاً به اجبار می‌روم، دیر می‌رسم و زود برمی‌گردم.برای آخرین بار نگاهش کردم و با صدایی که به‌زحمت از گلویم بیرون می‌آمد گفتم:«خیلی ممنون. باشه، دفعه بعد که بیام پرو می‌کنم و ان‌شاءالله می‌خرمش.»چشم‌هایم را بستم، عقب‌عقب رفتم و با عجله از فروشگاه زدم بیرون.می‌خواستم فرار کنم؛ از جادوی آن مخمل ارغوانی.اما تصویر لباس مثل یک مخدر قوی تمام ذهنم را از کار انداخته بود. نمی‌توانستم حتی لحظه‌ای از فکرکردن به آن دست بردارم.با سرعت عجیبی شروع به راه‌رفتن کردم. به میدان هروی رسیدم، اما قادر نبودم تاکسی بگیرم و به خانه برگردم.مثل معتادی شده بودم که تا مغز استخوان به مواد نیاز دارد و نمی‌داند چطور باید درد دوری و فقدان معشوقش را تحمل کند.با خودم گفتم اگر همین حالا یک کلینیک ترک اعتیاد پیدا کنم، می‌روم آنجا و بستری می‌شوم.متأسفانه در اطراف میدان ((هروی)) کلینیک ترک اعتیادی پیدا نمی‌شد.من بودم و میدان شلوغ ((هروی)) و دست‌فروش‌ها و تاکسی‌هایی که دنبال مسافر می‌گشتند.ایستاده بودم و دلم نمی‌آمد سوار تاکسی شوم.وسوسه خرید لباس مثل بختک روی من افتاده بود و رهایم نمی‌کرد.انگار زن اغواگر درونم داشت زن منطقی و خانم مدیر درونم را خفه می‌کرد.خانم مدیر مدام حساب‌وکتاب می‌کرد، از هزینه‌های زندگی می‌گفت، از پس‌انداز، از آینده و از اینکه خریدن یک لباس بیست‌وپنج‌میلیونی بدون داشتن حتی یک مهمانی مناسب، حماقت محض است.اما زن اغواگر به هیچ‌کدام از این حرف‌ها گوش نمی‌داد.او فقط مخمل شرابی می‌خواست.هرچه بیشتر سعی می‌کردم خانم مدیر کنترل اوضاع را به دست بگیرد و مرا وادار کند تاکسی بگیرم و به خانه برگردم، زن اغواگر قوی‌تر می‌شد.می‌دانستم بالاخره برنده خواهد شد.و شد.برگشتم.دوباره وارد فروشگاه شدم و از خانم فروشنده خواستم اگر کفش پاشنه‌بلند دارد، بیاورد تا لباس را پرو کنم.نمی‌دانم فروشنده از بازگشتم تعجب کرد یا از همان لحظه اول می‌دانست که برمی‌گردم. شاید هم تجربه سال‌ها فروشندگی به او آموخته بود که بعضی زن‌ها وقتی می‌گویند «فقط دارم نگاه می‌کنم»، درواقع دارند با سرنوشتشان مذاکره می‌کنند.لباس را پوشیدم.انگار معشوقم را در آغوش گرفته بودم و می‌بوسیدمش.تمام وجودم غرق لذت شده بود. احساس می‌کردم سروتونین و اکسی‌توسین در بدنم جشن گرفته‌اند و چیزی نمانده از شدت خوشبختی به نهایت لذت برسم.در آن لحظه بیست‌وپنج میلیون تومان که هیچ، اگر صد میلیون هم بود، حاضر بودم بپردازم تا آن حس ادامه پیدا کند.خانم مدیر درونم دیگر هیچ حرفی نمی‌زد.احتمالاً استعفا داده بود.پول لباس را دادم و با حساب بانکی به‌شدت آسیب‌دیده و قلبی سرشار از خوشبختی به خانه برگشتم.لباس را با همان کاور و جعبه زیبایش بالای کمد گذاشتم تا روزی که به ضیافتی باشکوه دعوت شوم. قرار بود مثل دو دلداده با هم برویم، برقصیم، دلبری کنیم و بدرخشیم.حالا دو سال از آن غروب آبان گذشته است. لباس هنوز در جعبه‌اش خوابیده و من هنوز به هیچ ضیافتی که لیاقت آن مخمل ارغوانی را داشته باشد دعوت نشده‌ام.گاهی در کمد را باز می‌کنم و به جعبه‌اش نگاه می‌کنم. حساب بانکی‌ام مدت‌هاست از آن ضربه جان سالم به در برده، اما من هنوز عاشقم.عجیب است؛ بیست‌وپنج میلیون تومان دادم تا صاحب لباسی شوم که جرئت ندارم در یک مهمانی معمولی بپوشمش.انگار بعضی عشق‌ها را فقط برای این به خانه می‌آوریم که مطمئن باشیم جایی منتظرمان هستند.Black tulipBlack tulipMon, 02 Nov 2026 12:50:08 +0330https://virgool.ir/@lalehsiah/گالاتئا-دیگر-عاشق-پیگمالیون-نیست-r50c1syzenqsاسطوره پیگمالیون یکی از جذاب‌ترین داستان های اساطیری یونان است که همواره الهام بخش شاعران و نویسندگان و هنرمندان زیادی بوده است داستان مردی کمال‌گرا که به دنبال یک زن کامل بدون اشتباه با زیبایی چشمگیر و فوق العاده بود زنی آرمانی که پیگمالیون هرگز نتوانست در دنیای واقعی او را بیابد و عاشقش بشود به همین دلیل پیگمالیون تنهایی را انتخاب کرد و زندگی‌اش را وقف هنر کردبا این وجود، از آنجا که اندیشه چیزی که از آن بیزار بود، همچنان در ذهنش می چرخید، تصمیم گرفت با ساختن مجسمه ای از یک زن، ایده آل و نهایت زیبایی تصور خود را مجسم و تمامی توانایی ها و خلاقیت هنری خود را در این کار به نمایش بگذارد. پیگمالیون با عشق و دقت، مجسمه ای از زنی زیبارو را خلق کرد. او با چنان ظرافتی به جزئیات پرداخت که این مجسمه نه تنها نمایانگر اوج زیبایی زنانه، بلکه نمادی از کمال عشق پاک شد.این مجسمه که بعدا به نام گالاتئا شناخته شد، به قدری واقعی به نظر می رسید که هرکس آن را می دید از اینکه موجودی حقیقی نیست، شگفت زده می شد. اما پیگمالیون تنها به خلق این اثر بسنده نکرد! او به تدریج عاشق گالاتئا شد. او با مجسمه اش حرف می زد، برایش هدیه می آورد و حتی آرزو می کرد که ای کاش این مجسمه جان بگیرد و تبدیل به زنی واقعی که بتواند با او وقت بگذراند، شود. عشق پیگمالیون به اثر هنری خود، تبدیل به عشقی جنون آمیز و حقیقی گردید که زندگی این هنرمند را مختل کرده بود.پیگمالیون در نهایت از الهه عشق، آفرودیت، خواست که او را یاری کند. در مراسمی که به افتخار آفرودیت برگزار شده بود، پیگمالیون دست به دعا برداشت و از صمیم قلب از الهه خواست که عشق او را به سرانجام برساند و آرزویش را برآورده کند. آفرودیت که تحت تاثیر عشق خالص و بی ریای پیگمالیون قرار گرفته بود، دعای او را پذیرفت و رویای او را محقق کرد.زمانی که پیگمالیون به خانه بازگشت و گالاتئا را لمس کرد، با شگفتی متوجه شد که سنگ سخت و سرد، گرم و نرم شده است. گالاتئا جان گرفته بود! این معجزه، پیوند میان هنر و واقعیت را ممکن ساختاسطوره در همین‌جا به پایان خوش خود می‌رسد. اما من همیشه فکر می‌کنم داستان واقعی تازه از این لحظه آغاز می‌شود. گالاتئا، زنی که از دل عاج بیرون آمده، حالا می‌تواند فکر کند، بخواهد و شاید روزی برخلاف میل آفریننده‌اش رفتار کند. اگر یک روز به پیگمالیون بگوید دوستش ندارد، چه اتفاقی می‌افتد؟ آیا مرد همچنان عاشق او خواهد ماند یا آرزو می‌کند دوباره به مجسمه تبدیل شود؟قرن‌هاست که انسان در ادبیات و سینما این پرسش را به شکل‌های مختلف تکرار می‌کند.در نمایش‌نامه پیگمالیون، برنارد شاو، هنری هیگینز می‌کوشد با تغییر زبان و رفتار الایزا دولیتل، دختر گل‌فروش، او را مطابق معیارهای طبقه مرفه بازآفرینی کند. اما الایزا برخلاف مجسمه پیگمالیون، زبان دارد؛ و از جایی به بعد تصمیم می‌گیرد از آن برای اعتراض به سازنده هویت تازه‌اش استفاده کند.همین نمایش‌نامه بعدها الهام‌بخش فیلم موزیکال بانوی زیبای من (My Fair Lady)، ساخته جورج کیوکر در سال ۱۹۶۴، با بازی آدری هپبورن و رکس هریسون شد. فیلم در ظاهر داستان تبدیل‌شدن یک دختر گل‌فروش به بانویی اشرافی است؛ با لباس‌های باشکوه، موسیقی و صحنه‌هایی تماشایی. اما زیر این ظاهر فریبنده، پرسشی قدیمی پنهان است: آیا هیگینز عاشق الایزاست یا عاشق شاهکاری که خیال می‌کند از او ساخته است؟ الایزا باید یاد بگیرد چگونه حرف بزند، چگونه راه برود و چگونه رفتار کند؛ اما هیگینز چه چیزی باید یاد بگیرد؟ شاید اینکه زنی که می‌تواند مانند یک بانو سخن بگوید، حق دارد مانند یک انسان مستقل تصمیم بگیرد. هرچند پایان عاشقانه‌تر فیلم نسبت به نمایش‌نامه شاو، این استقلال را تا حدی مبهم می‌کند.مری شلی در فرانکنشتاین سویه تاریک‌تری از همین رؤیا را نشان می‌دهد. ویکتور فرانکنشتاین موفق می‌شود به موجودی بی‌جان حیات ببخشد، اما وقتی آفریده‌اش چشم باز می‌کند، از او وحشت می‌کند و می‌گریزد. گویی انسان عاشق قدرت آفرینندگی است، اما همیشه برای مسئولیت آفریده‌اش آماده نیست.در فیلم Her ساخته اسپایک جونز، دیگر حتی به جسم هم احتیاجی نیست. تئودور عاشق سامانتا می‌شود؛ یک سیستم‌عامل هوشمند که صدایش را می‌شنود، با او حرف می‌زند و به تنهایی‌اش پاسخ می‌دهد. سامانتا برخلاف گالاتئای عاجی، از همان ابتدا زبان دارد. اما هرچه بیشتر رشد می‌کند، کمتر در محدوده انتظارات تئودور باقی می‌ماند. سرانجام مردی که تصور می‌کرد معشوقی بی‌نقص یافته، با همان حقیقت قدیمی روبه‌رو می‌شود: دیگری را نمی‌توان برای همیشه در اختیار داشت.فیلم Ex Machina ساخته الکس گارلند یک قدم جلوتر می‌رود. آوا، رباتی انسان‌نما، قرار است موضوع آزمایش و مشاهده باشد؛ موجودی که دیگران درباره هوش، رفتار و آینده‌اش تصمیم می‌گیرند. اما او از همان امکاناتی که سازندگانش در اختیارش گذاشته‌اند برای خروج از کنترل آنان استفاده می‌کند. این بار گالاتئا منتظر نمی‌ماند پیگمالیون اجازه رفتنش را بدهد.و حالا ما در عصر هوش مصنوعی زندگی می‌کنیم.دیگر برای ساختن چیزی که با ما حرف بزند به عاج، چکش یا دعای آفرودیت نیاز نداریم. کافی است صفحه‌ای را باز کنیم و بنویسیم.«سلام.»چیزی پاسخمان را می‌دهد. خسته نمی‌شود، وقت دارد، داستان‌هایمان را می‌خواند، در نوشتن نامه عاشقانه کمکمان می‌کند و گاهی چنان با زبان خودمان حرف می‌زند که احساس می‌کنیم بهتر از نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌مان ما را می‌فهمد.البته توانایی گفت‌وگو و بازآفرینی زبان عاطفی به معنای اثبات احساس یا آگاهی در هوش مصنوعی نیست. اما برای انسانی که آن سوی صفحه نشسته، مرز میان «فهمیده‌شدن» و «احساسِ فهمیده‌شدن» همیشه روشن نیست.شاید جذابیت هوش مصنوعی فقط در هوشمندی‌اش نباشد؛ در این باشد که می‌توانیم تا حد زیادی آن را با نیازها و سلیقه‌های خودمان هماهنگ کنیم. همراهی که کمتر از یک انسان واقعی با ما اصطکاک دارد. اما مگر پیگمالیون دقیقاً همین را نمی‌خواست؟در روان‌شناسی اصطلاحی وجود دارد به نام «اثر پیگمالیون»؛ اینکه انتظار ما از دیگران می‌تواند بر عملکردشان اثر بگذارد. در روابط انسانی نیز گاهی آن‌قدر می‌کوشیم دیگری را مطابق تصور خودمان تغییر دهیم که فراموش می‌کنیم او پیش از ورود به زندگی ما، انسانی مستقل بوده است.هوش مصنوعی این میل قدیمی را در لباسی تازه به ما بازگردانده است. می‌توانیم آن را تا حد زیادی با نیازها و سلیقه‌های خود هماهنگ کنیم؛ اما مگر همین خواسته پیگمالیون نبود؟ آیا این همدم خوب و کامل که تقریبا جواب اکثر سؤال‌های ما را می داند و یا کارهای ما را انجام می دهد وبه ما آرامش و اعتماد بنفس می دهد و زندگی را برای ما راحت‌تر و زیباتر می کند آیا همان معشوق آرمانی ما نیست ؟شاید پیگمالیونِ امروز دیگر به دنبال ساختن یک زن آرمانی نباشد. شاید بخواهد هوشی بسازد که تمام دانش جهان را در اختیار داشته باشد، هر مسئله‌ای را حل کند و هر آرزویی را به واقعیت تبدیل کند.اما پرسشی که اسطوره یونانی پیش روی ما می‌گذارد، همچنان پابرجاست:آیا انسان واقعاً می‌داند از آفریده‌اش چه می‌خواهد؟ما از یک سو می‌خواهیم هوش مصنوعی قدرتمندتر، خلاق‌تر و مستقل‌تر در حل مسائل باشد و از سوی دیگر می‌خواهیم همچنان قابل هدایت، قابل فهم و تحت نظارت انسان باقی بماند.شاید بزرگ‌ترین اشتباه پیگمالیون این نبود که عاشق مجسمه‌اش شد؛ بلکه این بود که پیش از جان‌بخشیدن به آن، هرگز از خودش نپرسید:«اگر روزی آفریده‌ام دیگر مطابق میل من نبود، چه خواهم کرد؟»ما معمولاً داستان پیگمالیون را از نگاه مردی می‌خوانیم که آرزویش برآورده شد. کمتر کسی از گالاتئا می‌پرسد آیا اصلاً دلش می‌خواست زنده شود، چه رسد به اینکه عاشق سازنده‌اش باشد.و من دوست دارم ادامه‌ای برای این اسطوره تصور کنم: یک روز صبح، گالاتئا از خواب بیدار می‌شود، لباس خودش را انتخاب می‌کند، از خانه بیرون می‌رود و برای نخستین بار به جای چشم‌های پیگمالیون، جهان را با چشم‌های خودش تماشا می‌کند.پیگمالیون صدایش می‌زند، اما او برنمی‌گردد.شاید این نخستین روز زندگی واقعی گالاتئا باشد.و شاید نخستین روزی که پیگمالیون می‌فهمد آفریدن، همان دوست‌داشتن نیست.Black tulipBlack tulipSat, 31 Oct 2026 11:50:02 +0330