https://virgool.ir/feed/@laila_jafariعلاقه‌مند به ادبیات و سینماfa2026-11-12 02:37:37https://files.virgool.ir/upload/users/45416/avatar/JRihj9.pnghttps://virgool.ir/@laila_jafarihttps://virgool.ir/@laila_jafari/ایرانیهای-افغانستانی-تبار-tqcucjwf035mاز متولدین در ایران پرسیدم کدام کشور را وطن خود می‌دانید؟ ایران یا افغانستان؟ ۳۲ نفر به سوال پاسخ دادند،۱۰ نفر افغانستان، ۶ نفر ایران، ۶نفر هیچ‌کدام،۴نفر هر دو و هیچ‌کدام،۶ نفر هم پاسخ‌های متفرقه مانند اینکه مفهوم وطن را نمی‌شناسند یا هیچ حسی به هر دو کشور ندارند و از این قبیل.از آنهایی که جواب‌شان افغانستان بود پرسیدم "اگر دولت ایران به آنها تابعیت می‌داد، نظرشان تغییر می‌کرد، که جواب‌شان منفی بود. اکثرا تمایل به بازگشت داشتند. ▪︎در تعریف پناهنده یا آواره آمده است: کسی که به دلایلی جانش در خطر است به کشور دوم پناه می‌برد، برای مدتی چند ماه تا چند سال ممکن است در کمپ‌های مخصوص پناهندگان زندگی کند و بعد از مساعد شدن وضعیت به کشور خود بازگردد. ▪︎دولت میزبان بعد از پذیرش و اسکان دادن به پناهنده، موظف است امکانات ابتدایی از قبیل بهداشت، آموزش، امنیت و... را فراهم کند. معمولا کشورهای میزبان بابت ارائه این خدمات از جانب سازمان‌های حامی پناهندگان مانند یونیسف و آژانس پناهندگان سازمان ملل کمک‌هایی دریافت می‌کنند. ▪︎مهاجر تعریف مشخصی دارد. کسی که نه از سر جبر بلکه بواسطه درخواست رسمی خود بعنوان تحصیل، کار، ازدواج... از کشور دوم تقاضای اقامت می‌کند. مهاجر بعد از طی مدت زمانی و با داشتن یکسری امتیازها که مورد تایید کشور میزبان است، تابعیت کشور میزبان را کسب می‌کند و از تمام حقوق شهروندی بهره‌مند می‌شود. مانند مهاجرت ترک‌ها به آلمان در دهه هشتاد میلادی، مهاجرت ایتالیایی‌ها، چینی‌ها به ایالات متحده یا مهاجرت ایرانی‌ها به کانادا. ▪︎و اما اتفاقی که در طی سه دهه برای نزدیک به دو میلیون نفر از اتباع افغانستان من جمله کسانی که به سوالم پاسخ دادند افتاده این است که، در هیچ‌کدام از تقسیم‌بندی‌های مهاجر یا پناهنده قرار نمی‌میرند. والدین این افراد در قالب پناهنده به ایران آمدند و به دلایلی ماندگار شدند و حالا نسلی از فرزندان آنها و فرزندان فرزندان آنها، دو نسل متولد ایران، در وضعیت بلاتکلیف و سردرگمی از نظر هویت و تابعیت قرار گرفته‌اند. ▪︎اینکه تکلیف‌شان با خودشان روشن نیست که آیا مهاجر یا پناهنده یا تبعه کشور میزبان هستند، نه برای آن‌ها نه برای حکومت به دلایلی مشخص نیست. از طرفی اساسا کسب تابعیت یک کشور منافاتی با حفظ اصالت ندارد، گویی اینکه اقوام مختلف در ایران از کرد و ترک بلوچ و عرب ایرانی‌اند اما این به معنی از بین رفتن اصالت و تبارشان نیست. ما هم می‌توانستیم/می‌توانیم یکی از اقوام ایرانی با تبار افغانستانی باشیم. ▪︎اگر وطن خود را افغانستان می‌دانند چرا به کشور خود باز نمی‌گردند؟ ماندن و استفاده از امکانات یک کشور دیگر هر چند ناچیز و ابتدایی، در حالی که قلبا اشتیاق به زندگی و خدمت در افغانستان دارند چه معنی می‌دهد؟ در همین اوضاع نابسامان هم مردم در افغانستان زندگی می‌کنند. اینکه منتظر باشند همه چیز به حالت عادی برگردد، فرصت‌طلبی و راحت‌طلبی برداشت می‌شود. بهرحال در مقابل وطن خود احساس مسئولیت دارند یا خیر؟ یا وطن جای‌ست که خدماتش استفاده کنند و در غیر آن ترکش کنند. گرچه این هم می‌تواند تصمیمی قابل احترام باشد. ▪︎اگر خود را بواسطه تولد در ایران و داشتن علقه‌های فرهنگی و شخصی متعلق به ایران می‌دانند چرا خود را مهاجر معرفی می‌کنند؟ مهاجر بعد سی و اندی سال؟ این دقیقا همان چیزی‌ست که حکومت می‌خواهد. بلاتکلیف و سردرگم. آیا بعد از سی سال و تولد در این خاک نباید از حق درخواست تابعیت ایرانی‌شان برخوردار شوند؟ این یک حق است که نادیده گرفته شده. مسئله این نیست که ایران کشور پیشرفته یا پسرفته‌ای است، مهم نیست کجا به دنیا آمده‌اند در ایران، مراکش، ایرلند یا مولداوی متولد می‌شدند، مهم این حق و مطالبه مدنی و حقوقی آن است. ▪︎اینکه تابعیت یک کشور می‌تواند به معنی وفاداری و خدمت و حتا جنگیدن برای آن کشور باشد، آیا حاضرند این کارها را بکنند یا چون در افغانستان وضعیت امنیتی نابهنجاری برقرار است، به دنبال کشور امنی هستند و خود را ملزم به حفظ منافع ملی و تلاش برای پیشرفت کشور میزبان و باقی مسائلی از این قبیل نمی‌دانند؟jafarilaila | لیلا جعفریjafarilaila | لیلا جعفریSun, 15 Nov 2020 01:16:48 +0330https://virgool.ir/@laila_jafari/این-روزهایم-f5sgkbe6fqbcامروز برای بار پنجم به اداره گذرنامه و اتباع خارجی رفتم. چقدر من از این ترکیب متنفرم. اتباع خارجی، اتباع بیگانه. بیش از سی سال در کشوری زندگی کنی و باز بیگانه باشی. سال ۹۲ با رفتن به دانشگاه، طبق قانون کارت شناسایی آمایش ویژه اتباع افغانستانی را که تا آن لحظه اصلی‌ترین مدرک شناسایی‌ام بود را باید تحویل می‌دادم و از آن پس پاسپورت مدرک شناسایی من می‌بود. سال‌های ابتدایی من بدون هیچ مشکلی فقط با مراجعه به اداره گذرنامه و پرداخت هزینه تمدید در یک روز و حداکثر دو ساعت کار اداری تمام می‌شد. اما در این دو سه سال اخیر پروسه تمدید پاسپورت هر بار دشوارتر و کشدارتر شده است. هر سال با آمدن قانون‌های جدید و بالا رفتن هزینه و طولانی شدن روند تمدید پاسپورت مهاجران دچار سردرگمی و چالش با بروکراسی‌های اداری می‌شوند که ظاهرا حتا تصمیم‌ گیرندگان آن قوانین هم دقیقن نمی‌دانند برای چه و چرا.یکی از این قوانین که امسال من و تعداد زیادی از دختران درگیرش بودیم، 《گواهی تجرد》 بود. از چند مسئول در اداره گذرنامه و کلانتری محل پرسیدم دلیل این قانون چیست که با جواب روشنی روبرو نشدم. مثلن یکی گفت در قانون کشور ما برای خروج دختر و زن باید اجازه پدر یا همسر باشد. گفتم من قصد خروج از کشور را ندارم و فقط می‌خواهم مانند سال‌های گذشته اقامت یک‌ساله‌ام را تمدید کنم. واضح است که جوابی نگرفتم. بطور مشخص نمی‌دانست چه خبر است و فقط دستور مقام مافوق را اجرا می‌کرد. یکجا هم رفتم که کارمند مربوطه اصلن نمی‌دانست گواهی تجرد یعنی چه و بعد از کلی تماس تلفنی و پرس‌وجو از همکارهایش در جریان موضوع قرار گرفت. مورد جالب دیگر که در این چند بار مراجعه برخورد داشتم و از زبان دخترانی در موقعیت خودم شنیدم اینکه در شهرهای کوچک نزدیک به هم حتا به روش‌های مختلف شاهد برای گواهی تجرد خواسته بودند. آیا مسئول نیروی انتظامی هر شهر می‌تواند به صلاح‌دید خود قانون را اجرا کند؟ گذشته از اصل این قانون که به هیچ‌وجه نمی‌توانم درک کنم، ضعف و نقص این قانون از نحوه اجرا هم مشخص است. واضح و روشن است که واقف به بوروکراسی‌های اداری حتا برای اتباع کشور ایران هستم اما، آیا مسئولان مربوطه نمی‌دانند سر و کار داشتن با ارباب رجوع خارجی در اداره گذرنامه با حساسیت‌های بیشتری نسبت به مراجع ایرانی است؟ شاید رفتار کارمند یا مسئولی بخودی خود همان باشد که با مراجع ایرانی اما با بی توجهی به این مسائل شاهد رفتار و برخوردهایی هستیم که تعبیری جز تحقیر و توهین و تبعیض ندارد. همه این‌ها را در کنار وضعیت همه‌گیر این‌روزها و کرونا در نظر بگیرید و قابل حدس است که طولانی شدن پروسه اداری چطور باعث احساسات منفی می‌شود.من ایران را وطن خود می‌دانم. وطنم را بی‌نهایت دوست می‌دارم. قصه مکرر می‌شود اگر بنویسم من در این خاک رشد کردم و هر بار که گفتند برو، گرچه افغانستان هم، وطن و ریشه اجدادی من است اما نمی‌توانستم و نمی‌خواستم کوتاه بیایم و ترک وطن کنم. حالا اما، غمگین و خشمگین و ناامیدم. برای اولین بار و شاید خیلی دیر از پدرم با خشم پرسیدم چرا در بین این همه کشور به ایران پناه آورد. به این نتیجه رسیده‌ام که هیچ‌وقت من و "ما" را در اینجا نمی‌خواهند. ما هرگز خودی نخواهیم شد. به هزار دلیل بیگانه هستیم. برای جوان‌تر ها می‌خواهم که هر چه زودتر وطن و پناه دیگری بیابند. ماندن جز تلف عمر و در آخر ناامیدی و دل‌شکستگی نیست.jafarilaila | لیلا جعفریjafarilaila | لیلا جعفریMon, 27 Jul 2020 10:06:33 +0430https://virgool.ir/@laila_jafari/مادران-و-دختران-r0eyuyc7pjklدختر همبازی دوران کودکی‌ام را دیدم. جاافتاده و پخته می‌نمود. اولین بار پانزده سالگی برای هردویمان خواستگار آمد. من در هپروت شعر و داستان بودم. از شنیدن نام خواستگار از ته دل خندیدم. او ازدواج کرد. حالا، دختر بزرگش تازه دیپلم گرفته و می‌خواهد پزشکی بخواند ولی خانواده همبازی وسع‌شان به فرستادن دختر به دانشگاه نمی‌رسد. می‌گفت 《دختر دانشگاه بره هم آخرش باید شوهر کنه، چه فایده درس بخونه.》من داشتم به دختر نگاه می‌کردم. چقدر زیبا بود. باورم نمی شد. وقتی قنداق‌پیچ ناشیانه بغل گرفته بودمش و نزدیک بود بیاندازمش. با مادرش بلند خندیدیم. هر دو دختران نوجوانی بودیم که یکی در هجده سالگی مادر شده بود. مادری که زمزمه های خوشبخت شدن با ازدواج را در گوش دخترش آغاز کرده. دیشب خواب دختر را دیدم. با پستان‌های تازه سرزده در پیرهن عروسی. در خواب هر چه می‌کردم نمی‌توانستم بیدار شوم. گویی که در چاه عمیقی تنها بودم. می‌خواستم کسی دستم را بکشد بیرون بیاورد. با حال بدی بیدار شدم.jafarilaila | لیلا جعفریjafarilaila | لیلا جعفریTue, 26 May 2020 01:03:55 +0430https://virgool.ir/@laila_jafari/نیروهای-آینده-طالبان-ljtdp79h1fulتابستان سال گذشته سفری به افغانستان داشتم. یکی از مقاصد سفرم در افغانستان بامیان بود. دیدن زادگاه و سرزمین آبا و اجدادی‌ام و جایی که فقط وصف‌ش را در عکس‌ها دیده بودم، به اندازه کافی انگیزه برای رفتن به بامیان را در من بوجود آورده بود. یک هفته به تعطیلات عید قربان مانده بود. قرار بود با خانواده پسرعمویم به بامیان برویم. پرواز های کابل بامیان تا دو هفته بعد از عید پُر شده بود. مسیر زمینی کابل_بامیان از ولایت مَیدان‌شهر و منطقه ای به نام جَلریز می‌گذرد. جلریز همان روستایی‌ست که چند سال پیش بواسطه کشتار چند زن و مرد و کودک هزاره نامش در اخبار پیچید. حالا جایی‌ست که کنترل نیمی از آن به دست طالبان و نیمی به دست هزاره‌هاست. اخبار ضد و نقیض از امنیت راه‌ها می‌رسید تا آنجا که پسرعمو می‌خواست سفر را کنسل کند. یکی دو روز به عید مانده موج سفرهای مردم از کابل به بامیان از راه زمینی شدت گرفت و خبری از حمله یا بدرفتاری طالبان شنیده نمی‌شد.بالاخره راهی بامیان شدیم. بعد از نماز صبح با ماشین و راننده مطمئن و راه‌بلدی که پسرعمو پیدا کرده بود حرکت کردیم. کابل تاریک و خواب و خلوت بود. بچه ها هم خواب بودند. چشم هایم نمی‌توانستند بسته شوند، شاید بار دیگری برای دیدن پیش نمی‌آمد‌.پست‌های بازرسی پلیس هر چه از شهر دورتر می‌شدیم کمتر و بی‌نظم تر و بی مسئولیت‌تر بود. جاهایی اصلا پست بازرسی نبود. تا اینکه بعد از حدود دو ساعت راننده اشاره کرد که زن‌ها حجاب ها را سفت و سخت تر کنیم و گوشی‌ها را خاموش کنیم، خودش هم ضبط ماشین را خاموش کرد. این هشدار معنی نزدیک شدن ما به منطقه خطر بود. هر چه جلوتر می‌رفتیم جاده ها خراب‌تر و روستاها بدوی‌تر می‌شدند. در جاهایی از مسیر برای خالی نبودن عریضه طالبان یادگاری‌هایی با گذاشتن بمب در جاده و ایجاد گودال‌های بزرگی گذاشته بودند. دیگر مسیر باریک و خاکی شده بود. درختان سیب در دو طرف تنها منظره و نشان از زندگی در بین روستاهایی لولیده در فقر و کثافت بودند. تا اینکه صفی از ماشین های متوقف شده در ایست بازرسی روبروی‌مان ظاهر شدند. ماموران طالبان با صورت های پوشیده شده و تفنگ های در آغوش کشیده و آماده شلیک نفرات داخل ماشین ها را وارسی می‌کردند.دو مامور از دو طرف راننده و شاگرد راننده سرشان را داخل انداختند و نگاه‌مان کردند. کمی بعد با اشاره دست به راننده گفت که حرکت کند. ما از کنار ماشین جلویی گذشتیم درحالی که زن و مردان جوانی را پیاده کرده بودند و خدا می‌داند چه بر سرشان آمد.نمی‌دانم چقدر طول کشید آن لحظات که مامور طالبان ما را از نظر گذراند اما، من برای اولین بار احساس پوچی داشتم که چه بی‌ارزش است جانِ من، که مرگ و زندگی‌ام در دست آن موجود پلید بود.از سفر بامیان به جز تصویر زیبایی‌های وصف نشدنی آن سرزمین بکر و رویایی یک تصویر دیگر هم در ذهنم مانده. تصویر کودکان پا برهنه با لباس های کهنه و مندرس و خاک‌آلود‌ روستاهای تحت کنترل طالبان. آنها نیروهای سال‌های بعد طالبان خواهند بود.jafarilaila | لیلا جعفریjafarilaila | لیلا جعفریFri, 15 May 2020 14:52:45 +0430https://virgool.ir/@laila_jafari/مجموعه-مردان-محبوبِ-من-dssyeapnv11tتا بحال شخصیتی مانند دان دریپر مرا درگیر خود نکرده بود. نمی‌دانم شاید چون می‌شناسمش، یا گاهی خودم را در او می‌دیدم. سریال MadMen# در هفت فصل به زندگی دان دریپر طراح نابغه یک شرکت تبلیغاتی در نیویورک دهه شصت میلادی می‌پردازد. سریال همه نشانه های جذب مخاطب به سلیقه من را دارد. شخصیت اصلی مرد باهوش، جذاب و موفقی است که هر کسی را در همان ملاقات اول تحت تاثیر می‌گذارد، خاصه زنان. اتفاقات تاریخی و اجتماعی دهه شصت میلادی هم در جذابیت سریال بی تاثیر نیست گرچه بعضی جاها با تاکید های گل درشت بر روی اخبار و تیتر روزنامه توی ذوق می‌زند اما قابل چشم پوشی است. شخصیت مورد علاقه‌‌م در ابتدا پگی اولسن با بازی عالی الیزابت ماس بود اما در فصل های بعدی دان دریپر بود که مرا با خود به دنیای پر زرق و برق و تاریک‌ش می‌برد.گره‌های شخصیت دان آرام آرام تا فصل آخر باز می‌شود و هر چه جلوتر می‌رفتم برایم آشناتر و ترسناک‌تر و جذاب‌تر میشد. می‌دانم جذابیت مردانی مانند دان دریپر برایم یک نوعی خود آزاری لذت بخش است. اعتراف می‌کنم اول: از تماشای دوگانگی، تناقض، ضعف و قوت های‌شان احساس قدرت می‌کنم. اعتراف می‌کنم دوم: دوست داشتم یکی از زنان اطرافش باشم، آنا دریپر. دان تنها در کنار آنا خود واقعی‌ش است و شرم و ترسی از اینکه خودش باشد ندارد.#سریال‌مِدمِن_سریال‌محبوب‌من_دان‌دریپرjafarilaila | لیلا جعفریjafarilaila | لیلا جعفریSat, 25 Apr 2020 19:30:04 +0430https://virgool.ir/@laila_jafari/فارگو-q7obbh7xgvooامروز فصل دوم فارگو رو تمام کردم. دیروز یه کله فصل اول رو دیدم و خیلی خوشم آمد. فصل دوم نه به اندازه فصل اول ولی نسبتا خوب بود.فصل اول شخصیت پردازی و دیالوگ های خیلی داشت و انگار سر حوصله بیشتری نوشته شده بود اما فصل دوم بیشتر هیجان داشت تا محتوا و شخصیت پردازی خوبی به اندازه فصل اول.jafarilaila | لیلا جعفریjafarilaila | لیلا جعفریTue, 21 May 2019 03:12:28 +0430