https://virgool.ir/feed/@ladanshayanfarfa2026-11-11 06:55:06https://files.virgool.ir/upload/users/4856368/avatar/e2Kg59.jpghttps://virgool.ir/@ladanshayanfarhttps://virgool.ir/@ladanshayanfar/از-نقاشی-y6hzqg6iowjlاز چرایی رو آوردنم به نقاشی و نوشتن گفته‌ام. اما همیشه از کنار پرسش‌هایی که گاه گدار درباره چیستی و چگونگی نقاشی‌هایم می‌شود، گذر کرده‌ام. نمی‌دانم، شاید از نظرم گفتنی‌ای در مورد این آزادکِشی‌هایی که مهارت خاصی نمی‌طلبد، وجود نداشته است.امشب بعد از گفتگو با یک دوست، تصمیم گرفتم یادداشتی در موردش بنویسم.   اگر بتوان اسم این آزادکشی‌ها را گذاشت نقاشی، برای من آفرینش و کارکردش مثل شعر است و شاید هم نوعی شعرند. در فرآیند خلقش، کشف وجود دارد و درست مثل شعر کمکم می‌کند به بیان نادیدنی و ناگفتنی. می‌دانم چیزی هست. چیزی نه آن‌قدر ملموس که بتوانم بشناسمش نه آنقدر نزدیک و دست‌یافتنی که بتوانم شرحش بدهم. و می‌بینم که هروقت با نقاشی به آن نزدیک می‌شوم آرام می‌گیرم. 🔅 سبک این نقاشی‌ها چیست؟ عنوانی دارند؟نمی‌دانم. در این هفت هشت سال مسیری داشته برای خودش. نقاشی‌های الان به آن اولی‌ها گاهی هیچ شباهتی ندارند.اگر اوایل می‌توانستم به سبب قرینگی و تکرار آنها را در دسته‌ی ماندالا جا بدهم – گرچه برخی هیچ شباهتی به ماندالاهای مرسوم ندارند-  ولی این چهار،پنج سال اخیر اصلن نمی‌توانم بگویم که چی به چیست . فقط می‌دانم حالا آزادترند، کودکانه‌ترند.🔅 آیا از جایی دیده‌ام و یاد گرفته‌ام؟ این‌جوری نبوده برای من .🔅چه شد سراغش رفتم؟نیازش داشتم. بخشی از من این رهایی و سرکشی، این بیرون زدن و سرباز زدن را طلب می‌کرد.  من آزادی می‌خواستم. فضایی به دور از  باید و نبایدها و تایید دیگران، که راه بدهد به خلاقیت. من به خلاقیت نیاز داشتم.🔅آیا اگر نقاشی چیره‌دست بودم، با توانایی کشیدن انواع و اقسام موجودات، باز هم سراغ این نوع نقاشی می‌رفتم؟نمی‌دانم. شاید نه. و شاید هم آره ولی نتیجه جور دیگری از آب در می‌آمد. من فکر می‌کنم که همه با هر اندازه مهارتی که داشته باشند می‌توانند از مواهب نقاشی آزادانه و کودکانه بهره‌مند شوند و لذت ببرند.🔅آیا کلاسی هم شرکت کردم؟ آن اوایل دوستی پیشنهاد داد به علت شباهت‌شان به تذهیب، سراغ کلاس تذهیب بروم ـ گفتم که آن اولی‌ها با این دومی‌ها شباهت ندارند- رفتم ولی دوام نیاوردم. یک بار هم کلاس طراحی مقدماتی آنلاین شرکت کردم. ولی ادامه ندادم. فهمیدم من نمی‌توانم و نمی‌خواهم در این فضا چهارچوب و قاعده تحمل کنم.🔅چطور شکل می‌گیرند؟برای من نقاشی از خط می‌آغازد. خط بزرگ یا کوچک. خمیده یا راست. باز یا بسته. و بعد هی نگاهش می‌کنم و پیش می‌روم. به آن هر چیزی که در لحظه می‌خواهم و به نظرم قشنگش می‌کند، می‌افزایم. هی نگاهش می‌کنم ببینم چی کم دارد؟ در انتخاب رنگ‌ خودم را آزاد می‌گذارم. پالتی می‌چینم از رنگ‌هایی که دلم می‌کشد. رنگ‌ می‌زنم و بعد می‌بینم کم‌کم دارد خودش را می‌نماید. در لحظه‌ی آغاز هیچ نمی‌دانم که چه از آب در می‌آید. هربار با پدید آمدنش شگفت‌زده می‌شوم. این روند خلق را بسیار دوست دارم.این مدل به کار من می‌آید. با یک چکه وقتی که برایم می‌ماند بعد از رسیدگی به نقش‌ها و مسوولیت‌های مختلف، و با وجود قطار موضوعاتی که در موردشان کنجکاوی و میل به یادگیری دارم، فعلن از خیر این که نقاشی چیست و چه سبک‌هایی دارد و هر دوره چگونه بوده است و ...گذشته‌ام. بدون این سوال و جواب‌ها هم خیرش به من می‌رسد و بهم سوخت می‌رساند.🔅آیا یاددادنی و یادگرفتنی است؟ به نظرم بیش و پیش از اینها، حاصل کنجکاوی و شوق‌ است. خواستنی است. اینکه از تجربه‌ی خطوط و رنگهای مختلف کنار هم نهراسی. و اینکه آیا خروجی کار دوست‌داشتنی است و آیا به مزاق دیگران خوش می‌آید یا نه را رها کنی. و به باید نبایدها بگویی ورود ممنوع. اینجا حق پا گذاشتن ندارید وخوشتان بیاید یا نه، به هیچ وری از من نیست. این را با خودتان بگویید و بزنید قدش. و کم‌کم دستتان می‌آید که با چه دوست دارید کار کنید؟ مداد رنگی یا گواش یا ماژیک؟ روی بوم یا مقوا یا کاغذ؟ یا اصلن به صورت کلاژ و با تکه‌های پارچه و روزنامه و مواد مختلف. همه‌اش کم‌کم دستتان می‌آید.بهش کنجکاو و علاقمند باشید تا صدایش را بشنوید. تا میل به تغییرش را پذیرا باشید.دست به‌کار شوید. بیازماییدش. و کیف کنید.لادن شایان‌فرلادن شایان‌فرSun, 12 Jul 2026 10:05:42 +0330https://virgool.ir/@ladanshayanfar/احترام-جات-dagmtdzid06s🔹احترام شرط اساسی حفظ یک رابطه است.🔸احترام حتا رابطه‌ی پُرتضاد و تعارض را پیش می‌برد.🔹احترام به دیگری، شکل و شمایلش را از احترام به خود دستور می‌گیرد.🔸احترام به خود است که فرمان دوری و نزدیکی صادر می‌کند. حتا فرمان بریدن را، علارغم میل.🔹احترام به خود همان عزت نفس است.🔸احترام به خود، رابطه با دیگری را اصیل‌ و ناب می‌کند.🔹احترام بی‌جایگزین است.🔸احترام بنیادی‌ترین شرطِ صمیمیت است.🔹احترام افسار روابط طولانی‌مدت را در دست دارد.🔸احترام معیار روابط من است.🔹احترام بنیان روابط من است.لادن شایان‌فرلادن شایان‌فرThu, 28 May 2026 10:10:08 +0330https://virgool.ir/@ladanshayanfar/با-رنجم-چه-کنم-sii3t2qhrqutبا رنجم چه کنم؟  این رنجی که از فرق سر تا قوزک پایم را گرفته، این رنجی که ازش خلاصی ندارم، که سنگین است و سنگینم کرده و دارم می‌زایم زیر بارَش...چه می‌زایم؟ نکند رنج؟! نمی‌خواهم. نمی‌خواهم بر رنج‌ها بیفزایم. با رنجم چه کنم که رنج نزایم؟این رنجْ مرا می‌خورَد. و مرا می‌کِشانَد به خودخوری. هر جای خالی خورده و کم‌شده را او گرفته. روز به روز پروارتر می‌شود. نکند از من چیزی جز رنج نماند؟این رنج مرا می‌بَرَد. دلم را چنگ می‌زند. سرم را درد می‌آورد. توی مشتش هستم. چگونه من او را توی دستم بگیرم؟ شاکی‌ام. خیالم پژمرده است. گفتم خیال؟ خیال...خودش است. خیال درمان و التیام نیست اما شاید بتواند شکاف بیندازد بین من و رنجم. فضایی باید باشد تا این رنج قاطی من نشود. از من نخورد. مرا توی مشتش نگیرد و هر جایی نبرد. فاصله‌‌ای باید باشد تا بتوانم به رنجم بنگرم و آن‌وقت شاید بفهمم با آن چه کنم؟حالا خیالم را چطور زنده و شاداب کنم؟حالا خیالم را چطور شاداب کنم؟ لادن شایان‌فرلادن شایان‌فرFri, 22 May 2026 01:40:28 +0330https://virgool.ir/@ladanshayanfar/تف-سربالا-pkyew907anlyتوی گلویم چیزیسر جایش نیست پروانه پر می‌زندبزنگاه را می‌آشوبدو نمی‌بینمآنچه این همه منتظرش بودممحو می‌شومدر تیک‌وتاک ساعتزمانی که کارد به استخوانم می‌رسدیقه‌ی کسی را باید بگیرمکه پشت ابرها پنهان استدستم خالی‌ستچاشت از دم صبحگریبان می‌چاکد ونمی‌چسبدسرمایی که از جانب تو می‌آیددلم را خالی می‌کندمن حتم دارم به رویش خودبه‌خودیِ طراوتاما تف سربالاستشاید امیدی که به حل شدن دارم@ladanshayanfarلادن شایان‌فرلادن شایان‌فرTue, 19 May 2026 20:20:42 +0330https://virgool.ir/@ladanshayanfar/انتقادِ-ملال-gmoe2ql1bn1hپنج شش سال بعد از شروع کارمندی بود که نوشتن و نقاشی را دریافتم. و دیدم جای خالی پیله و آزارنده‌‌ی وجودم را خوب پر می‌کنند. پیش از آن هم این خلا بود ولی گمان می‌کردم چاره‌اش کار است. که نبود و شاید هم بود و کارمندی ملالی تازه زاییده بود.«ملال و بی‌معنایی به نوعی با یکدیگر ارتباط دارند.»*«ملال همواره حاوی عنصری انتقادی است. چون این ایده را مطرح می‌کند که یک موقعیت مشخص یا کل هستی عمیقن ما را ناراضی می‌کند.»*بنابراین گرچه کار بیرون و منزل و رسیدگی به نقش‌های مختلف، زمان اندکی در روز برایم باقی می‌گذارد، سال‌ها با این عزیزان بزرگوار (نقاشی و نوشتن) مانده‌ام. «ملال با شیوه‌ی گذران زمان ارتباط دارد.»* حالا امروز فکر می‌کردم، این ملالی که با هنر تروخشکش می‌کنم، به من چه می‌خواهد بگوید و از چه چیزی انتقاد دارد؟ و به این‌جا رسیدم که ملالم با پیری و پژمردگی، بستگی و وابستگی، رکود و درجازدگی و بیماری و فساد مقابله می‌کند و حفاظت می‌کند از: شادابی : خلاقیت سرزنده می‌کند. هنر از آن مقدار شادی‌ای که اختیارش دست من است و وابسته به شرایط نیست، محافظت می‌کند. خودابرازی: انتشار نوشت‌جات و نقاشی‌جاتم از حق ابراز وجودم محافظت می‌کند وقتی امکان و توان سایر انواع خودابرازی فراهم نیست. پیش از آن گویی زیر هزار برچسب و باید و نباید و شرایط خانوادگی و کاری مدفون بودم.روانی و سیالیت: درمقابل درجازدن در کار اداری و پخت‌وپز و شست‌و‌شور روزمره.سلامت روانی و حرفه‌ای: ادبیات و نوشتن آن‌قدر بامعنا و باشکوه است که مرا از عناوین دهان‌پرکن اداری و انواع و اقسام جنگ و جدال بر سر آن بی‌نیاز می‌کند.این روزها هم ملولم. ملال من با «در سطح بودگی» مقابله می‌کند. چاره‌اش را در پرسشگری و یادگیری تفکر انتقادی یافته‌‌ام و قدم‌هایی به سویش برداشته‌ام. تا چه قبول افتد و چه در نظر آید.*از کتاب فلسفه‌ی ملال. لارنس اسونسن. نشر نولادن شایان‌فر لادن شایان‌فرلادن شایان‌فرMon, 18 May 2026 02:00:14 +0330https://virgool.ir/@ladanshayanfar/فریادرس-d0nibpqgzqbfامروز زمین زیرپایم از فرط فشار مدام گسلید. آن زیر، سیاهی مفرطی هار و گرسنه، با دهان باز انتظارم را می‌کشید. در تقلای مذبوحانه‌ برای فرونغلتیدن چنگ می‌زدم به چیزها تا اینکه بالاخره سوالی مرا نگه‌داشت.یادت هست هدیه‌ی تولدت را با آرزوی «سال خوب» باز کردی؟ من نپرسیده و نشنیده، «خوبِ» تو را می‌شناسم. و سوال این بود: «چه‌طور می‌توانم تو را به آرزویت نزدیک کنم؟ به سال خوبت.»‌می‌دانی، در چنین بزنگاه‌هایی که ناگزیر برای انسان پیش می‌آید، خوشا که عشق به فریادمان برسد. همچنان که عشق تو به داد من رسید، عزیزکم.لادن شایان‌فرلادن شایان‌فرSat, 16 May 2026 13:20:37 +0330https://virgool.ir/@ladanshayanfar/بافتن-dhpaiajalrm0از اولین شبی که موهایت را بافتم، سه سال می‌گذرد. موهایت و صدایت و قدوبالایت و قعروقوس اندامت ...از وقتی با ملاحظه گفتی: «ما واسه هم ساخته نشدیم» تا نگاه خالی و صدای مصممت که گفت: « دیگه بهم زنگ نزن» سه ماه طلبیدم و کوبیدم و دویدم و دربه‌دری کشیدم. نخواستی و نماندی و تمام.رفتی و بافتمت و در الیافت آشیانه ساختم. شل و سفت و تند و کند، تافته‌‌ای و تارتار تا زندگی کنم. با بافه‌ات از چاه می‌افتم در راه. با فریبت در چه عرصه‌ها که نتاختم.در من تنیده‌ای. با من آمیخته‌ای. عطر موهات را فرو می‌دهم. با دست کمی هلم می‌دهی، از آغوشم آرام بیرون می‌غلتی و می‌گویی: « دیگه برو بچه رو از خونه مامانم بیار.»@ladanshayanfarلادن شایان‌فرلادن شایان‌فرThu, 14 May 2026 00:11:07 +0330https://virgool.ir/@ladanshayanfar/خولیا-vcfc5gmlobqzمی‌روم و می‌آیم در دلگیری. در رفت‌و‌آمدم. بی‌چمدان. یک‌لاقبا. گیج می‌خورم. سوالم بی‌جواب مانده روی زمین. کسی برایش تره خرد نمی‌کند. بس‌که سخت است. بس‌که از سختی ترسناک است. بس‌که ترسناک است مرددم. بس‌که مرددم ناتوانم. بس‌که ناتوانم مانده‌ام. بس که مانده‌ام بو کرده‌ام. و خو کرده‌ام به این بو. و همه به آن خو کرده‌اند. برای همین خیال رفتنم به سر هیچ‌کس نمی‌زند. اجتناب می‌کنم. از اجتناب‌های تو خرده می‌گرفتم. حالا شبیه توام در اجتناب، در ماندن، در یقین. دلتنگم. دارم فرومی‌روم در ماندن. دارم این‌قدر فرو می‌روم که سوالم را نمی‌بینم. چمدانم... باید سوالم را... بگذارم توی چمدان و خوب بچسبمش. با سوال و با چمدان سرافرازم...با قلب مچاله‌ام سرافرازم.لادن شایان‌فرلادن شایان‌فرWed, 13 May 2026 23:40:16 +0330