<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های لابستر</title><link>https://virgool.ir/feed/@labster69</link><description>یه روز یه کودک 4 ساله با دیدن اطرافش شروع به شناختن دنیا کرد ؛ ابتدا با نقاشی کردن کشفیات خودش شروع به خلق آثارش کرد و بعد با یادگیری نوشتن وارد دنیای متن و کتاب شد. به دنیای کودک 4 ساله خوش آمدید</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 12:51:29</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/2750002/avatar/Sah50M.jpg</url><title>لابستر</title><link>https://virgool.ir/@labster69</link></image><item><title>گفتگو با دیوار خانه</title><link>https://virgool.ir/Sakkoo/گفتگو-با-دیوار-خانه-uiimhamfnrqe-uiimhamfnrqe</link><description>من هیچ دوستی نداشتم. هیچوقت نداشتم. یعنی دوست هایی که بوی دوست میدن نداشتم. بعضی ها با سگ ها دوست بودن ، بعضی ها با گربه ها ، یکی از همسایه هامون هم خرگوش داشت. دوست مامانم هم که توی کوچه ی ما بودن ، یک جفت عروس هلندی خیلی خوشگل داشت. یکی دیگه از همسایه هامون که یک خانم بازنشسته بود ، چندین گلدون رنگارنگ داشت. بوی دوستای آدمای مختلف فرق می‌کنه ، بوی دوستای خانم بازنشسته ی همسایه مون ، بوی گل های نرگس و نسترن و بهارنارنجه. بوی دوست یکی از همسایه هامون بوی خرگوشه. بوی دوستای خیلی از همسن و سال های من ، بوی دخترا و پسراست یا بهتر بگم ، بوی ادکلن و عطر های مختلف که پسرا و دخترا استفاده میکنند. بوی دوستای من همیشه مشخصه ، بوی چوب. ولی دوست من درخت نیست. اصلا گیاه نیست. دوست من بوی چوبیه که بریده شده ، تکه تکه شده ، رنگ شده ، خیس شده ، خشک شده ، دوباره بریده شده و در نهایت از یک کارگاه یا اتاقک سر در آورده. اونجا هم با تیرگی هر چه تمام تر ، روی تن زخم خورده و نرمش که تنها اثر زنده بودنش ، رایحه ی چوب هست ، کلی کنده کاری می‌کنند. حکاکی های سیاه رنگ.بعد از این همه تغییرات و سختی ای که چوب پشت سر می‌ذاره ، آخرین اثر زندگی رو در خودش به جا می‌ذاره تا یک روز ، یک شب در یک مکانی که از قبل مشخص نشده ، دوباره هوای تازه را استشمام کنه و عطر خودش را در فضا متساعد کنه. حسی رو که چوب از متساعد شدن رایحه اش داره ،منو به یاد دیالوگ فیلم ماندگار پاپیون میندازه : « آهای حرومزاده ها ، من هنوز زنده ام ». زیستن به تنهایی اهمیت نداره چون دیگه چیزی از چوب بودن چوب باقی نمونده. چیزی که اهمیت داره ، بودنه . وجود داشتن به هر شکلی. با هر ظاهری. مهم بودنه ، با بودن میشه اثر گذاشت. ظاهر قابل اصلاح و تغییره ، با جراحت ، عمل جراحی، گذر زمان ، تغییرات فیزیولوژی و خیلی چیزای دیگه. چیزی که باعث معنی دادن به اثر گذاری هست ، واژه ی «ذات» است. ذات به معنای اصالت و ریشه و بن و بن مایه ی هر چیزی و هر کسی. ولی بین حواس پنجگانه، فقط رایحه ، عطر و بو هست که می‌تونه به بیشترین شکل ممکن ، ذات رو پدیدار کنه. بوی هر چیزی می‌تونه بخش هایی عمیق از ذات موجودات رو متساعد کنه. بوی حیوانات وحشی ، بوی تند و عطر خون و شکاره که از ذات شکارچی اون ها نشأت میگیره. بوی گل هم عطری ملایم و خنکه که از ذات لطیفش سرچشمه گرفته. اما بوی آدما... . من هیچ دوست آدمیزادی نداشتم. بنظرم خیلی وقته که دیگه آدم هایی که عطر و بوی منحصربفرد داشته باشن رو ندیدم. بوی لالیک و شنل و ... رو میتونم استشمام کنم ولی بوی آدم ها رو نه.شاید آدم ها فقط از نقاب برای پوشاندن چهره و دست هاشون استفاده نکنن ، ممکنه از نقاب برای پوشاندن عطر و رایحه ی خودشون هم استفاده کنن.ای کاش آدم ها هم ذات چوبی داشتن ، بوی آزادی میدادن حتی وقتی که دیگه شکل آدمیزاد نباشن.</description><category>لابستر</category><author>لابستر</author><pubDate>Mon, 21 Sep 2026 16:51:00 +0330</pubDate></item><item><title>چرا کتاب بخوانیم ؟</title><link>https://virgool.ir/Sakkoo/چرا-کتاب-بخوانیم-ympfojpjfznj</link><description>میخواهم قبل از زیستن ، زیست کنم ، قبل از مرگ ، بمیرم ، میخواهم به شدید ترین شکل ممکن شکست بخورم و دوباره موفق شوم ، میخواهم قبل از آشنایی با زنی زیبا ، خاطرات شیرین بودن با وی را تجربه کنم ، میخواهم دعوا کنم ، آشتی کنم ، عشق بورزم ، خشمگین شوم ، به قتل برسانم ، به زندگی برگردانم ، میخواهم همه چیز را تجربه کرده باشم قبل از اینکه واقعاً هر یک را تجربه کنم.میخواهم زنی زیبا را در آغوش بکشم ، دستان مردی زحمتکش را ببوسم ، میخواهم در بازنشستگی ، باغچه ای پر از گل‌های رنگارنگ را پرورش دهم ، میخواهم ظالمی را از جایگاه ستم کردن برکنار کنم ، میخواهم سفر کنم در دل فرهنگ فرانسه ، عروس اروپا ، میخواهم در آلمان کارگری ساده باشم که منتظر صدای زنگ نهارخوری مانده تا خستگیه تن اش با اولین گاز از غذایی که حاصل دستپخت بینظیر همسرش است از بین برود.میخواهم به جنگ بروم ، آنگاه که در اسارت جناح دشمن در آمدم ، با فکر کردن به دویدن دخترم در مزرعه ی پدری باشم که نسیم خنک در لا به لای موهای طلایی اش تداعی گر خورشید امید من است ، همسر چشم انتظار خود را میبینم پشت در های چوبی خانه مان ایستاده که پستچی نامه ی مرا به او میرساند ، بوسه و اشک و امید و غم را در چشمان همسرم میبینم آن لحظه که نامه را با دستانش می‌فشارد ، بخوبی آن لحظه را تصور میکنم ، به قولی که به او دادم فکر میکنم ، به او گفتم که تابستان بعدی حین زایمان پسر مان در کنارت خواهم بود.دل نوشته ای از من رو خوندید ، ممنون از وقت و زمان و انرژی ای که گذاشتید و منو قابل دونستید که به محتوای من توجه کنید. امیدوارم شما هم برای انجام هر کاری در زندگی تون ، دلیل کافی و محکمی داشته باشید ، بخشی از دلایل من برای خواندن کتاب رو از نظر گذراندید ؛ خوشحال میشم علت کتاب خواندن شما رو هم بدونم. پیشاپیش سال جدید رو به همه ی هموطنان عزیزم تبریک و شادباش میگم.</description><category>لابستر</category><author>لابستر</author><pubDate>Sat, 16 Mar 2024 18:28:53 +0330</pubDate></item></channel></rss>