https://virgool.ir/feed/@ktahاینجا دل نوشته ها و داستان یا هر چیز دیگه ای که دوست داشته باشم رو به اشتراک میذارمfa2026-11-12 02:01:51https://files.virgool.ir/upload/users/109377/avatar/nTASP3.pnghttps://virgool.ir/@ktahhttps://virgool.ir/@ktah/روزت-چطور-بود-بخش-2-zivchfn2jx0vمرد کارش را به خاطر وضعیت بد مالی یا اجبار اطرافیان انتخاب نکرده بود. به این خاطر انتخاب کرده بود که میتوانست مدت ها روی کارش تمرکز کند و کسی کاری نداشته باشدش.جوانی وارد مغازه شد.- سلام. خوب هستید؟- سلام. ممنون. بفرمایید؟جوان جلوتر آمد و گفت:- ببخشید دکمه شلوارم پاره شده- بذارش روی میز کنار بقیه شلوارها.این کار را کرد. جوان پرسید:- جسارتا کی اماده میشه؟- عجله داری؟- نه خیلی- دو ساعت دیگه خوبه؟به ساعتش نگاه کرد. 6:10- اره خوبه. با اجازه- خدافظدانشجوی سال دومی از ان مغازه در پاساژی در خیابان ازادی بیرون امد.هنگام راه رفتن در پیاده رو همیشه به ساختمان ها و مغازه های مجاور نگاه میکرد. نگاهش صرفا برای بررسی قیمت ها نبود- البته که این هم بود – ولی بیشتر برای دیدن بازتاب قیافه خودش و اطمینان از موجه بودنش وشاید دید زدن های مختصر این کار را میکرد.داشت فکر میکرد که تاکسی بگیرد یا پیاده برود. نگاهش به بنر های سینما مرکزی 123 افتاد.فکر دیگری هم به سرش زد.جدول مقایسه ای در ذهنش ایجاد کرد که یک طرف ان رفتن به سینما بود و طرف دیگر رفتن به سالن تئاتر مولوی. هر چند که چند دقیقه بیشتر تا اغاز نمایش نمانده بود و حتی نامش را نمیدانست. قید تئاتر را زد، بلیط خانه پدری را خرید و رفت که ببیندش. هر چند شاید بهتر بود که ابتدا مدت زمان فیلم را چک میکرد.اعتماد به نفس زیادی نداشت، کسی نبود که با اطمینان از توانایی ها و مهارت هایش حرف بزند. با این حال داشت در ذهنش تصور میکرد که همه دختران همکلاسی اش – البته ترجیحا خوشگل هاشان – خاطرخواهش هستند."شاید قیافه ام خیلی فوق العاده نباشه، ولی.."بعدا وقتی به آن لحظه فکر میکند، صدای بوق ماشینی که از روبرویش گذشت در گوشش خواهد پیچید.البته نمیتوان گفت که فکر هایش در آن لحظه درست نبوده.اگر دوست داشتید میتونید بخش(های) قبلی رو بخونید.?دوستان خوشحال میشم نظراتتون رو بگید درباره ی این متنی که نوشتم ? قطعا انگیزه خوبی برای ادامه دادنش خواهد بود.10 فروردین 99KTahmooresiKTahmooresiSun, 29 Mar 2020 21:44:19 +0430https://virgool.ir/@ktah/روزت-چطور-بود-بخش-1-od6rho8kbkezبه خانه رسید. خسته بود. در را باز کرد با صدایی کمی بلند سلام داد. همسرش هم به او سلام کرد.مرد پرسید:«غذا آماده است؟»- نیم ساعته حاضره- اها. چی هستش؟- ماکارونی. از بوش نمیفهمی؟مرد نفس عمیقی کشید و رفت روی مبل نشست. تلویزیون را روشن کرد. ساعت یک و نیم بود. یک ساعتی کارش را تعطیل کرده بود تا ناهار بخورد و کمی استراحت کند. وقتی شنید نیم ساعت مانده تا غذا حاضر شود،با خود فکر کرد که شاید نیم ساعت مهاتش را تمدید کند.از اخبار خوشش نمی آمد ولی ناچار- برای گذشتن نیم ساعت- زد روی شبکه خبر.به زندگی ای که گذرانده بود فکر میکرد. سال های کودکی اش. وقت هایی که دوست داشت با بچه های دیگر بازی کند اما خجالت میکشید. زمانی که با مادرش کاردستی درست میکرد.لوبیا و عدس و نخود را با چسب روی کاغذ می چسباندند و شکل های مختلف به وجود می اوردند.عاشق این کار بود. زمانی که یکی دوتا مجله درباره ماشین ها داشت و هر روز انها را نگاه میکرد. همیشه دوست داشت یک پروتون GEN2 داشته باشند. به رنگ قرمز. یادش نمی امد که ان موقع متالیک دوست داشت یا مات، ولی اگر الان از او بپرسید خواهد گفت مات.«به گزارش باشگاه خبرنگاران جوان...»سال های نوجوانی اش سال های عجیبی بودند. عجیب ترین – حداقل تا این سنی که زندگی کرده- سال های زندگی اش. انفجار هورمون ها، درک تفاوت های جنسیتی، نوسانات خلق و خو و تغییر زاویه دید به زندگی. چیزی که از چهره خود در آن زمان تصور میکند جوش های صورت است و رویش و زبر شدن موها. بد عنق و بی حال و غرغرو بود- یا حداقل این طور تصور میکرد. عشق بازی های کامپیوتری و خواندن مشخصات گوشی های جدید و پرچمدار و مقایسه شان با یکدیگر. اینکه خیلی دنبال درس خواندن نبود – البته نه اینکه درسش ضعیف باشد،نه ولی خب ...-از کار چه خبر؟رشته ی افکارش پاره شد. همسرش که از اتاق در امده بود به سمت آشپزخانه رفت و سری به غذا زد.ارام گفت:«کار؟»نفسی کشید و گفت- امروز یه مرده اومده بود. قربونش برم من و تو رو هم نصفش هم نمی شدیم. اومده بود سفارش شلوار بده. خواستم اندازه هاش رو بگیرم، اجازه نداد.ازش پرسیدم ببخشید مشکلی هست؟ و در جواب یه کاغذ در اورد و بهم داد. روش اندازه هاش رو نوشته شده بود.چند ثانیه ای سکوت کرد- منم قبول کردم. جالب اینجا بود که اومد پول رو گذاشت و رفت. بدون اینکه سوالی بپرسه.- یعنی چی؟ تو هم هیچی نگفتی؟- میخواستم بگم ولی دیدم تقریبا دو برابر هزینه ی تخمینی ام پول گذاشته.- اسمش چی بود؟- اخه تو که نمیشناسیش خب.به نظرش آمد که همسرش کمی ناراحت شده- تقی اسماعیلیهمیشه وقتی همسرش یا نزدیکانش سوالاتی از این قبیل میپرسیدند که به زعم خودش دانستنش برای آنها فایده ای نداشت خوشش نمی آمد جواب بدهد. خودش هم نمیدانست چرا. با خود فکر میکرد که احتمالا به این خاطر است که جواب دادن به این سوالات باب پرسش های دیگر را هم باز میکند.- غذا اماده نشد؟- پنج دیقه موندهساعت را نگریست. 1:55 . با خود فکر کرد که تا دستشویی برود و کارش تمام شود غذا اماده استتلویزیون را خاموش کرد. از تماشای اخبار حین غذا خوردن بدش می امد. با این حال، این کار او را یاد پدرش می انداخت.خوشحال میشم نظراتتون رو درباره این نوشته بگین. قطعا انگیزه خوبی برای ادامه دادنش خواهد بود. 7 فروردین 99KTahmooresiKTahmooresiThu, 26 Mar 2020 18:52:45 +0430https://virgool.ir/@ktah/گردش-خونی-در-کار-نیست-قلب-ها-از-کار-ایستاده-اند-پیامی-از-مغز-هایشان-صادر-نمی-شود-w7j5gfayhy0hنمی دونم باید به اونایی که اون بالا بودن چه جوری نگاه کردچند صد کیلو کربن و هیدروژن و فسفر و اکسیژن و نیتروژن، غشا های لیپیدی با نفوذ پذیری انتخابی که دور هم جمع شدن و یک ارگانیسم ایجاد کردن،مجموعه ی درک ها ؛ درد و زجر و شادی و غم و هیجانذرات ناچیزی که دربرابر کل هستی بود و نبودشون فرق زیادی نداره،یا «من» هایی که فقط چند ثانیه فرصت درک نزدیک شدن مرگ رو داشتن؛فرصت مرور زندگی، فرصت بازیابی از یاد رفته ها و مرور بر یاد مانده ها.کار‌های نیمه تمام، حرف‌های نزده، رازهای سربه‌مهرموقع سقوط هواپیما چه کرد؟منتظر مرگ بودترسیدیا به استقبالش رفت؟به ذهنشان خطور کرد که خانواده‌‌شان اگر می‌دانستند این آخرین سفر است، همه‌شان بلیت پرواز شماره ۷۵۲ هواپیمایی بین‌المللی اوکراین را در جا می‌گرفتند؟These wounds won't seem to heal,This pain is just too real...KTahmooresiKTahmooresiMon, 13 Jan 2020 16:33:09 +0330https://virgool.ir/@ktah/سر-و-صدا-eims7qzelhcf-چرا کشتیش؟-نمی دونم، یه صدایی می گفت هلش بده، به خاطر تموم بی محلی هایی که دیدی ازش، به خاطر تموم وقتایی که سعی میکردی بهش بدون هیچ چشم داشتی کمک کنی، به خاطر وقتی که ازت جلو زد نادیده گرفتت، به خاطر خوبی هایی که قبلنا بهت میکرد و به خاطرشون بهش حسادت میکردی.در ایستگاه تئاتر شهر هستم، منتظر مترو.هر بار که وایمیستم تا مترو برسه ، به این فکر می کنم که چند لحظه قبل از رسیدن مترو ، با وارد کردن چند نیوتون نیرو به یکی از افرادی که اونجا منتظرن، میتونم زندگی شون رو بگیرم. از خودم میترسموقتی سوار مترو میشم و از شلوغی هیچکسی نمیتونه تکون بخوره، به کناری هام نگاهکی می اندازم. فکر میکنم که چند صد ادم همزمان دارن در یک راستا حرکت میکنن، ولی احتمالا تعداد مقصد ها خیلی با تعداد آدمای توی قطار فرق نداره."چرا از اون مرده خوشت نمیاد؟ قیافه اش به خلافکارا میخوره؟ مطمئنی خودت قابل اعتماد تری؟ ""ایا من واقعا دوستام رو دوست دارم؟ ابن چه حس مسخره ایه که خوشحال میشم وقتی میفهمم نمره ام از اونا بالاتره و ناراحت میشم وقتی حس میکنم اونا از من باهوش ترن؟چرا گاهی موقع کمک بهشون دو دل میشم؟ " اینا هستن که هر از گاهی تو ذهنم میپیچن. به صلاحیتم برای دوست نامیده شدن شک میکنم."چرا افرادی وجود دارند که با من دوست میشن؟""به خاطر چی باهام دوست میشن؟"خطم رو تو ایستگاه تئاتر شهر عوض میکنم؛ به سوی انقلابهمیشه وقتی داستان میخونم، به این فکر میکنم که شخصیت ها چجوری توی اون لحظه اون رفتار رو داشتن؟ چجوری تونستن او جملات رو به زبون بیارن؟ آیا میشه توی زندگی از اونها تقلید کرد؟"دفتر نقاشی بعلاوه مداد رنگی 12 رنگ: 15 تومن"اینا ماهانه چفدر در میارن؟ امکان داره پولی که در بیارن بیشتر از چیزی باشه که ما خیال میکنیم؟ اصلا ممکنه؟"آقا! مریض سرطانی دارم، باید پول دارو هاش رو جور کنم. به خاطر خانم فاطمه زهرا کمکم کن..."چطوری اروم اروم به یک مصیبت گرفتار میشیم؟دقیقا کی میفهمیم که چه بلایی اومده سرمون؟ چه زمانی پی میبریم که بیشتر از مصیبت ، برامون یک موهبت بوده؟ کی میفهمیم که خیلی افتضاح تر از چیزی بوده که اول فکر میکردیم؟بعد از یه خروار پیاده رفتن ، به ورودی مترو میرسم."امیرآباد!امیرآباد!"سوار تاکسی میشم. به هزاران نفری که تو خیابونا دارن این ور و اونور میرن نگاه میکنم. هر نفر دنبال کار خودشه.کرایه ی به تازگی گرون شده رو میپردازم. دوستانم در خوابگاه منتظرم هستن.?دوستان خوشحال میشم نظراتتون رو بگید درباره ی این متنی که نوشتم ?۱ دی ۹۸KTahmooresiKTahmooresiSun, 22 Dec 2019 03:39:04 +0330